„Podsumowując, nie uważam, żeby Nikki i Jason byli odpowiedni
dla Princess i Tylera”.
To było wyczerpujące.
Słuchaj, nie jest tak źle…
Kiedy zacząłeś to czytać, było ciemno.
- Naprawdę powie to w sądzie? - Tak.
- Nie wierzę.
- Tak. - Co to w ogóle znaczy?
Czy to znaczy, że stracimy dzieci?
Nie są nasze, prawda? Jeszcze nie.
Zobaczmy, jak będzie na rozprawie.
Trzy miesiące temu myślałam, że je dostaniemy.
Myślałam, że weźmiemy ślub. Myślałam, że będziemy tu mieszkać.
- A teraz… - Nic nas nie powstrzyma
przed ślubem, nawet bezdomność.
Nawet lubię wesela na świeżym powietrzu…
Po prostu miałam wizję, wiesz? Że będą przy tym dzieci.
No to…
miejmy nadzieję, że ich nie stracimy.
Bez dzieci nie ma ślubu.
Chyba Gwiazdki, ale spoko.
- Napijesz się herbaty? - Chętnie.
Wiesz co?
- Zróbmy to. - Co?
Pobierzmy się.
Co?
Pobierzmy się.
Już to omawialiśmy. Zgodziłam się.
To nie prawo jazdy.
- Nie musisz znów składać podania. - Ale dzisiaj.
- O co ci chodzi? - Pobierzmy się.
Dzisiaj, dopóki wciąż mamy dzieci.
Czemu nie? Mam twoją zgodę sprzed trzech miesięcy.
Mówisz serio?
Słuchaj, chcemy, żeby przy tym były, nie?
A to może być ostatni dzień, żeby… Nieważne. To głupie.
Nieważne. Spokojnie.
Naprawdę?
- Tak. Chcę to zrobić. - Tak?
- Tak? Dobrze. - Chcę to zrobić!
Ale o 15.30 mamy rozprawę w sądzie.
Jak zorganizujemy ślub przed 15.30?
Mamy dwóch małych pomocników, nie?
Oczywiście. Chętnie poczekam.
Pobudka! Wstawajcie!
Macie ochotę na coś szalonego?
- Nie. - Nie.
- No dobrze. - Tak, rozumiem.
- Tak. - Bo chcemy się dziś pobrać!
Dobrze, poproszę. Dziękuję bardzo.
Świetnie. Mają miejsce o 13.30,
bo Emily i Paul zerwali!
- Tak! - Tak!
To kto za co odpowiada?
- Stroje! - Jedzenie!
Ty zajmujesz się strojami, a ty jedzeniem.
No to na co czekamy? Chodźmy się pobrać!
Chodźcie, umyjemy zęby.
Stroje? Stroje to nie byle co.
Będzie dobrze.
Warto się starać
Twój tata powiedział, że przyjdzie.
Super. Jeśli chodzi o obrączki,
nie bardzo mamy kasę i czas, żeby kupić takie, jakich…
- Obrączki są nieważne. - Dobrze.
Jesteśmy!
Nie mów, że to na ślub. Podwoją cenę.
Dobra. Wchodzimy.
- Witam. - Dzień dobry.
Niestety wypadł nam niespodziewany pogrzeb.
Współczuję.
Potrzebujemy szybko kwiatów.
- Oczywiście. - Może macie coś
radosnego i jasnego?
- Tego właśnie by chciał. - Pewnie.
Ellie? Pokażesz pani ciemierniki?
- Dziękuję. - Proszę.
W porządku?
Tak. Dziękuję bardzo. Wszystko w porządku.
Ponoć to było nagłe.
Tak. Stało się jakąś godzinę temu, więc…
- Ale przynajmniej spokojne? - Nie bardzo. Dzieci krzyczały.
Szczerze mówiąc, planowaliśmy to od dawna,
więc dobrze było w końcu…
nacisnąć spust.
Przestań z nią rozmawiać.
- Będą idealne. Dziękuję. - Oczywiście.
Dobrze, to za te będzie 45.
No tak. Macie może jakieś zniżki na pogrzeb?
Może być 40?
Świetnie.
Dobra, to kwiaty załatwione.
Dobra, dawajcie. O tak. Lecimy!
Tutaj jest. Cześć!
- Cześć! - Hej.
Dzięki. Łatwiej się podzielić. Spotkamy się na miejscu.
Dobra, oni odpowiadają za stroje i jedzenie.
- Nie, jedzenie i stroje! - Jedzenie i stroje!
Nie wiem, co robimy, ale to zróbmy.
- Chodźcie. - Dobra.
- Pa! - No dobrze.
Naprawdę nie powinnam widzieć cię przed ślubem.
- To przynosi pecha. - Co? Cały dzień na siebie patrzymy.
Od 9.00 mrużę oczy, ale rozbolała mnie głowa, więc się rozdzielmy.
Pójdę poszukać czegoś niebieskiego, pożyczonego, nowego i starego.
Dziwna kolejność, ale powodzenia.
- Zaprosisz wszystkich? - Spokojnie. Zajmę się tym.
- Otwórz oczy. - Sorki!
- Nie! - Otwórz oczy.
Spotkamy się za godzinę.
- Dobra? - Dobra. Pa!
Ślub jest o 13.30, a rozprawa o 15.30.
Mam mało czasu, więc cokolwiek pożyczonego się nada.
Nie, znajdę je.
- Mazeł tow. - Dziękuję.
- Śpieszę się. - Napisałem wam wiersz.
Proszę, nie. Nie wierzę, to wspaniale.
- Prawda? - Tak.
Złamałem pióro, że tak powiem, więc to mój ostatni.
To dla ciebie. Propozycja podania.
CZYM JEST MIŁOŚĆ?
Sparuj z Vivaldim i kieliszkiem koniaku. Nic powyżej 2005.
À propos toastów.
Nic nie sprawia większej satysfakcji niż toast
z samodzielnie wydmuchanego kieliszka.
Scott, mówiłam, że wspomnę o twoich zajęciach z dmuchania szkła.
Ty nie musisz.
Rozumiem.
No tak.
Znalazłam je.
- Co to? - Moje kolczyki. Coś pożyczonego.
To moje kolczyki. Ukradłaś je.
- Wcale nie! - Karen, od kiedy je masz?
No nie wierzę.
- Pytałam cię… - Zostaniesz chrzestną?
Wiem, że zmieniasz temat, ale to nieważne.
Nie czytaj tego wiersza na głos. Ma jakieś pięć wersów z Keatsa.
Dobra. W takim razie to będzie coś pożyczonego.
Jeszcze coś nowego.
Coś nowego.
Jasne, załapałam.
To okropne. Wszystkie wyglądają tak samo.
Obrączki są super. Uwielbiam duże gesty.
To z małymi miałem problem.
Jak z unikaniem romansu?
Jeśli chce pan wydać trochę więcej, mamy też 18-karatowe.
Są śliczne, prawda? Mają przyjemny ciężar.
Dobrze… Nie, to za dużo.
Jasne, w ogóle nie kupuj jej obrączki.
Daj jej bon na książki i płyn do kąpieli. Jest tego warta.
To prawda, jest.
Mógłbym zapłacić w ratach?
- Teraz większość… - Przykro mi.
- …a resztę za miesiąc… - Niestety nie.
Dobrze. Rozumiem.
- Ale te są najlepsze. - Nie mam tyle.
- Pożyczę ci resztę. - Co? Nie.
Muszę kupić je sam. Po to jeżdżę za wyższą stawkę,
żeby stać mnie było na cztery piąte tych obrączek…
Kupisz je sam. Oddasz mi. No weź.
Mogę pożyczyć parę stów na miesiąc jedynemu przyjacielowi.
Nie, nie mogę tego zrobić.
Jason…
Zgódź się.
- Nie, stary. - Hej…
Zgódź się.
Dobra.
- Masz wszystko? - Hej.
- Prawie. Zaprosiłeś wszystkich? - Wysłałem wiadomość grupową.
Karen zajęło to osiem miesięcy. Nam jeden ranek. I miałam czas na kawę.
Zorganizujmy następną olimpiadę.
Panny młode zwykle nie piszą tyle na ręce.
KWIATY - WŁOSY - MUZYKA
- A co z tym? - Muzyka. Nic nie szkodzi.
I tak nie załatwilibyśmy jej rano.
Nie…
URZĄD STANU CYWILNEGO
To szaleństwo. Mój jedyny syn robi to w ten sposób.
Przepraszam, mamo.
Nie miałam czasu się przygotować. Grałam w brydża.
Sandro, wyglądasz świetnie.
Nie cierpię większości koleżanek, więc stroję się, żeby je przebić.
Chodźcie tu.
Witajcie. Cheeriosa? Żelka? Zwykłe. Kwaśne.
Wezmę kwaśnego.
Dobry wybór.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Tak, możemy. - Nikki.
O Boże! Jen!
Wybacz, jestem spocona. Byłam na jodze.
- Ale usiądę na ręczniku. - Przestań.
Jest ze mną Dzynia. W porządku?
- Pewnie. - I jej chłopak.
Jest miły. Dogadujemy się.
Nie sądziłam, że przyjdziesz.
Pięć dni temu cię zwolniłam.
Na śmierć zapomniałam.
To najlepsze, co mnie dotąd spotkało.
Dzynia i ja założyłyśmy firmę.
- Nazywa się Dzen. - O Boże, ale słodko.
- Co to za firma? - Dostawa materiałów
budowlanych i dekarskich.
To świetnie!
Ale się denerwuję.
Niepotrzebnie.
Łatwo nie będzie, bo nie mamy bazy danych,
ale stosujemy outsourcing i rozwijamy się zależnie od funduszy.
No tak. Dobrze. To mnie uspokaja.
Gdzieś ty był? Wchodzimy za dziesięć minut.
Co? Pozwoliliście im wybrać stroje. Tu są wasze.
Nie trzeba było im czytać tych starych książek od mamy.
Wykreśliła rasistowskie kawałki, ale zostawiła seksistowskie.
Spokojnie. Jesteśmy lekko dziwaczni.
Leciuteńko.
Dziękuję. Która godzina?
13.30. Musimy się pośpieszyć.
Chodź. Do dzieła.
Paul uwielbia sowy. Niestety Emily nie bardzo.
Dlatego odwołali ślub.
Idziemy?
Tak.
Cześć.
- Odważny wybór. - Prawda?
Tak.
- Ne załapała, że ma sypać kwiatki. - Tak.
I nie bardzo wiemy, o co chodzi z żyrafą, ale…
Tato, chodź!
- Dobrze? - Tak.
- Ślicznie. - Dziękuję.
- Możemy iść? - Tak.
To dla ciebie.
Teraz jesteśmy chyba zbyt dziwaczni.
- Przepraszam. - Nie.
Właśnie tak to sobie zawsze wyobrażałam.
Szanowni państwo, zebraliśmy się tu dzisiaj, żeby poślubić…
- Tylko szybko. - …szybko poślubić Emily i Paula.
- Nikki i Jasona. - Sorry.
Nikki i Jasona w obecności przyjaciół i rodziny.
Chcieliście chyba powiedzieć sobie parę słów.
Tak.
- Ja chcę. Tak. - Proszę.
Nikki.
- Odkąd się poznaliśmy… - Tak.
- …wiedziałem, że pokocham… - Tak.
- …twój uśmiech… - Tak.
…energię, nieograniczoną radość, dobroć, odwagę,
empatię, zrozumienie, poczucie humoru.
O Boże.
Nikki, czy…
Niezawodny, romantyczny, dobry, fajny. Twój wygląd, kiedy się śmiejesz.
Twarz.
- Dobra. - Spoko.
- Wiemy, co do siebie czujemy. - Tak.
Jasonie, czy bierzesz Nikki za swoją żonę,
żeby dzielić z nią życie,
kochać ją, pocieszać i wspierać, cokolwiek przyniesie przyszłość?
Tak.
Nikki, czy bierzesz…
Tak.
Zgodnie z tradycją państwo młodzi zakładają sobie obrączki.
My nie mamy obrączek.
Uważaj. Tak.
- Jason! - Brawo, stary.
Proszę bardzo.
Na pewno pasuje?
Pasuje.
Nie wiem, czy ta pasuje.
Dobrze. Kiedy złożycie podpis w księdze, będziecie zaślubieni.
Nie, zaczekaj. Chcę powiedzieć coś na serio.
O Boże. Nie jestem dobra w przemowach.
Kiedy mówimy o szczęściu, wypadamy jak idioci.
Prawda?
Ale może szczęście to brak dbałości o to, czy ludzie wezmą nas za idiotów.
Dlatego to po prostu powiem.
Bardzo cię kocham.
I jestem bardzo szczęśliwa.
Powiemy im, że to nie Emily i Paul?
- Nie, chcę mieć zdjęcie z sową. - Dobra. Uważaj.
No proszę.
Gorzko!
Nie przy ludziach.
- Gratuluję. Fantastycznie. - Dziękuję.
Nawiasem mówiąc, chyba trochę dla was zarobiłem.
- Tak? - Tak.
Zastawiłem coś.
Małe wydawnictwo. Szczerze? Nigdy nie czułem takiej ekscytacji.
Super. Umieram z głodu.
- To na ślub? - Nie, to foodtruck.
Chodźmy.
Hej, dzieci. Bardzo się cieszymy, że mogłyście przy tym być.
Pójdziecie na trochę z Johnem i Jilly.
A my pójdziemy do sądu, dobra?
Chcemy wam tylko powiedzieć, że cokolwiek się stanie, kochamy was.
- Bardzo was kochamy. - Bardzo.
- Bardzo. Chodźcie! - Chodźcie.
Słuchajcie, to dobra pora?
Bo zapomniałem wam dać prezent ślubny.
No to… zostawię go tutaj.
Dobra, lecimy.
- Mamo, weźmiesz to i muffinki? - Jasne.
Nikki, chodź.
Tak. Sorry.
- Co wy robicie? - Idziemy z wami.
Proszę bardzo. A co dla pana?
Macie terrinę z łososia?
Niestety właśnie się wyprzedała.
Kulki arancini?
Scott, co ty wyprawiasz? Chodź!
Zdążyliśmy?
Będzie dobrze.
Nie widzę jej.
SALA ROZPRAW
Chyba jej nie ma.
Może nie…
Dobrze. Może zmieniła zdanie.
Nie wygląda na to.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Nie rozumiem. Czemu nas nienawidzi? - Zaraz się dowiemy.
Już pora.
Tak. Już pora.
Chodź.
SĄD RODZINNY OBRADUJE OD 8.00 DO 18.00
Dobrze, kogo tu mamy?
Jason Ross.
Tak, dziękuję, Wysoki Sądzie.
Od dłuższego czasu zastanawiam się,
jak najlepiej wyrazić to, ile te dzieci dla nas znaczą.
No i… jak bardzo nas zmieniły.
Wymyśliłem tylko tyle, że kiedy byłem mały,
mój tata nosił na plaży spodnie na kant i koszulę.
A teraz stoi tam przebrany za czarodzieja z różdżką,
którą specjalnie poszedł kupić osobno.
Osiągnęły to w 12 tygodni.
Pobraliśmy się dzisiaj,
bo nie chcieliśmy tego robić bez nich.
Szczerze mówiąc, niczego nie chcemy już robić bez nich.
To wszystko, co chciałem powiedzieć.
Dobrze. Dziękuję, choć potwierdzałam tylko nazwiska.
No tak.
Czyli Jason Ross?
Tak, Wysoki Sądzie. To byłem ja. Dziękuję.
- Nikki Newman? - Tak.
Oraz pani Beverly Reid.
Tak.
Dobrze. Jesteśmy tu w sprawie Princess i Tylera. Dziękuję za obecność.
Pani Reid chce chyba wygłosić oświadczenie, zgadza się?
- Tak. - Pani Reid.
Cholera, ma przekładki.
Nie mają mieszkania, pieniędzy i są uzależnieni od hazardu.
Przepraszam, zainwestowaliśmy te pieniądze.
To nałóg, tak jak jego picie.
Nie ma problemu z alkoholem.
Jeśli już, to on zawsze mówi mnie, żebym…
Nie ma problemu z alkoholem.
Źle ubierają Princess. Zawsze ma rozpiętą kurtkę.
Sprzeciw, Wysoki Sądzie. Ma gruby sweter.
Tyler nie nosi rękawiczek.
Nie nosi ich na zewnątrz,
bo nie chce, żeby zmarzły.
Nieodpowiedzialnie prowadzi. Jak Włoch. Pewnie przez alkohol.
- Przepraszam… - Proszę usiąść.
- To nie bitwa rapowa. - Ale my jesteśmy dobrzy.
Są za dobrzy! Nie są dość ostrzy.
Jesteśmy ostrzy! Mam tatuaż.
Tak?
Przepraszam, wstałem, ale nie wiem, co powiedzieć.
Cudownie nam idzie.
- Nie chcę, żeby je mieli. - Dlaczego?
Straciłam już córkę. Nie stracę również ich.
Myślisz, że tego właśnie chcemy?
Może zróbmy sobie przerwę i wróćmy do naszych narożników.
Nie nienawidzi nas…
tylko kocha ich.
Hej! Tu jesteście.
Idę do toalety, dobrze?
No już, dzieci!
Wiem, jak to jest prawie je stracić.
Nikt nikogo już nie straci.
Nigdy nie będą w całości nasze.
Chcemy, żebyś była blisko.
Tyler! Co ja ci mówiłam?
I tak nie byłabyś najstraszniejszą babcią.
Berek!
Muszę myśleć o tym, czego chciałaby dla nich moja córka.
I nie wiem. Nie…
- Nik, musimy wracać, kochanie. - Tak.
Myślę, że powinnaś tam wrócić i powiedzieć, co tylko chcesz.
Bo jesteś ich babcią i możesz robić, co ci się podoba.
No już.
Co ja ci mówiłam? Bądź cicho.
Dobrze. Chyba wszyscy ochłonęliśmy.
Pani Reid chciałaby kontynuować.
Tak.
MY PRZED NASZYM DOMEM
Myślę, że być może by tego chciała.
Moja córka.
Myślę, że dlatego nazwała ją Princess.
Bo księżniczki są ratowane.
Opiekujcie się nimi.
Może lepiej opuśćmy ręce. Wyglądamy, jakby unieważnili nam wyrok.
Chodźcie!
DZIEWCZYNKA… I CHŁOPIEC!
Żyrafy są ciężkie!
Przez chwilę sprawa wisiała na włosku.
Bev.
- Chodź wszystkich poznać. - Nie mogę.
- Naprawdę tego chcemy. - Nie.
No dobrze.
Świetnie.
Dziękuję.
Wszyscy poznajcie Bev.
Cześć, Bev!
- Bev, poznaj wszystkich. - Cześć, wszyscy.
To właśnie to.
- Koniec początku. - Tak.
Chyba tak właśnie wygląda wszystko.
Smutno mi, że nie przeżyjemy tego tutaj.
- Gdzie się podziejemy? - Nie wiem.
Nie wiem, ale cały czas będę przy tobie, dobrze?
Musimy zacząć się pakować.
- Powodzenia. Na razie. - Ale śmieszne.
- Jase, właśnie dlatego gubisz klucze. - Nie są moje.
- Mam je w kieszeni. - Moje też nie.
- Dorobiłaś nowe? - Nie.
Pasują.
Dziwne.
W wolnej chwili pogadamy o czynszu.
Miałem kasę ze sprzedaży domu i potrzebuję dochodów.
Musicie się wyprowadzić, kiedy Lauren skończy 21 lat.
Freddy.
Zwykle uświadamiam sobie,
jak bardzo kocham ludzi, kiedy już odejdą.
Dlatego najlepiej, żebyście zostali tu, gdzie jesteście.
Cholera, stary.
Widzicie? Nie jestem dupkiem.
Stawki za wynajem ostatnio stały, więc możecie się spodziewać podwyżki.
Dobra, robi się dziwnie.
Czynsz do pierwszego dnia miesiąca.
No to…
CIEMNE ZAUŁKI POWIEŚĆ KAREN NEWMAN
WIADOMOŚCI FINANSOWE
WYDAWNICTWO FARADAY BOOKS UPADA.
OKLASKI
POMYSŁY
ŚMIECH
Mamo!
O Boże.
To ja.
Tak.
Dobra, już idę!
Napisy: Marzena Falkowska