Witamy na lotnisku Heathrow.
Ze względów bezpieczeństwa prosimy nie zostawiać bagażu bez nadzoru.
Ostatnie wezwanie do wejścia na pokład lotu nr 822 do Kansas City.
Ostatnie wezwanie dla lotu nr 822.
MICHELLE LASSO: BEZPIECZNEGO LOTU! KOCHAM CIĘ!
Pasażer Lasso proszony jest o podejście do kasy biletowej.
Musimy iść. Chodź.
Mama wysłała ci SMS-a.
Chodźmy.
- Henry Lasso. Pasażer Henry Lasso. - Już jesteśmy.
Przepraszam.
Rozkojarzyliśmy się. Młody wkręcił się w Super Smash Bros.
Rozumiem.
Kiedyś przetrzymałam lot do Sydney, żeby dokończyć Breath of the Wild.
Ryzykowne zwierzenie w tych okolicznościach,
ale dziękuję za nie.
Cześć, miło cię znów widzieć. Cieszysz się na powrót do domu?
Do moich zabawek? Jasne.
Do sytuacji politycznej kraju? Nie bardzo.
Często przysypiam, oglądając CNN.
No dobrze, zabierz swój bagaż.
iPad pęka w szwach od filmów, więc nie musisz patrzeć w ekran sąsiada.
Im mniej klaunów w kanałach, tym lepiej, prawda?
Się wie, Big Benie.
A właśnie!
- Mam coś dla ciebie. - Co takiego?
Malutki puchar Premier League? Super!
Z radością wypiję z nicponia szampana.
To do czasu, aż zdobędziesz prawdziwy.
Nigdy nic nie wiadomo.
Przepraszam, ale czas nas goni.
Oczywiście.
Przeleciało nam tych sześć tygodni, nie?
Kiedy wrócisz do domu,
uściskaj ode mnie mamę, żeby wiedziała, że ją kocham.
A póki co chodź tu do mnie.
O tak.
No dobrze. Kocham cię.
Ja ciebie też, tato.
No dobrze. Zmykaj już.
Chodźmy.
Pasażerowie lotu 2492 do Nowego Jorku proszeni są o wchodzenie na pokład.
...do Amsterdamu jest opóźniony i odleci spod bramki numer 17.
Przepraszamy za utrudnienia.
- Dzień dobry. - Cześć, doktorko.
- Jak się czujesz? - Nie no, dobrze.
- Jak poszło pożegnanie? - Jemu czy mnie?
Bo to są dwie różne odpowiedzi.
Nie no, chyba dobrze. Nie wiem.
Mam wyrzuty sumienia, że młody musi znowu podróżować sam.
Rozumiem. Ale dzieci są wytrzymałe.
To ważne w jego wieku, żeby miał poczucie samodzielności.
Wiem, masz rację.
Pamiętam, jak nie odebrali mnie ze szkoły.
Posprzątaliśmy z woźnym pół budynku, zanim tata sobie o mnie przypomniał.
Zapłacił woźnemu za opiekę nade mną.
Nazajutrz w szkole
woźny dał mi te pieniądze jako zapłatę za pomoc.
Wydałem je na prezent dla niego, którego nigdy nie wręczyłem,
bo woźny Maher wpadł pod pociąg.
Tego się nie spodziewałam.
No, pan Maher też nie.
A jak w pracy?
Jesteś gotowy na nowy sezon?
Tak, pewnie.
Choć czasem się zastanawiam, co ja tu, do choinki, robię.
Wiem, czemu tu przyleciałem,
ale nie rozumiem, czemu zostałem.
- Bo nie rezygnujesz, Ted. - Racja.
Ale może na tym etapie moja obecność bardziej szkodzi, niż pomaga.
Jak powiedziano: „Wątpliwości rozstrzyga działanie”.
- Podoba mi się. - Tak myślałam.
- Zostało nam kilka minut. - Okej.
Nadal mogę ci zadawać osobiste pytania?
Na razie tak. Słucham.
Hej!
Rany julek, świetny kaszkiet.
Widziałem cię w serialu Siki w pampers, prawda?
- Spotykasz się z kimś? - Pas.
Zazwyczaj odpowiadasz „nie”.
- Z kim pracujesz? - Tajemnica.
- Jaki sport? - Tajemnica.
Ilu Australijczyków jest w drużynie?
- Dziewięciu. - Rugby, nieźle.
OŚRODEK TRENINGOWY CHARTÓW
Jakby futbol amerykański i zapasy sumo miały dziecko
o umięśnionych udach pokrytych błotem.
Muszę już kończyć.
Do następnego.
- Do usłyszenia. - Na razie.
Nareszcie skończyłaś.
Bynajmniej.
Jasna cholera!
Wszyscy! Wszyscy twierdzą, że skończymy na końcu tabeli.
Irytujące, prawda?
Każda gazeta, każdy telewizyjny ekspert,
każdy samotny, podstarzały bloger sportowy piszący z piwnicy domu swojej matki.
Ten stereotyp już nie jest aktualny.
Nasz dziesięcioletni Terry pisze bloga sportowego
z kuchni, którą nazywamy jego domowym biurem.
Dla celów podatkowych.
Jasne, wybacz moją generalizację.
Na którym miejscu nas widzi?
- Cześć wam. - Cześć, Ted.
Dzień dobry.
Bez rymowanego powitania? Coś się stało?
Masz nosa, Saragossa.
Henry poleciał rano do Kansas.
- Dziękuję. - Tak.
Odwiozłem go na lotnisko.
Jest w samolocie, trzy kilometry nad ziemią.
- Raczej wyżej. - Zdecydowanie.
A ja na Ziemi sprawdzam co dziesięć minut telefon
i patrzę, jak jego samolot się oddala.
Ale nie chciałem psuć wam humorów.
Co tam w trawie piszczy?
Cały świat się zmówił, że Richmond skończy sezon na 20. miejscu.
Poza Daily Mirror,
który prognozuje miejsce „dwudzietne”. Urocza, acz druzgocąca literówka.
Wiecie co? Ja przewiduję, że ich przewidywania są błędne.
Czyli mamy patową sytuację. Lub jak mówił listonosz Pat: sytuację.
Najgorsze jest to, że typują Ruperta w pierwszej czwórce.
Rupert zamierza grać?
Co? Nie.
Chodzi ci o West Ham?
Tak. Wszyscy myślą, że jest od nas lepszy.
Oni. Wszyscy myślą, że oni są od nas lepsi.
Tak powiedziałam. Oni.
Jaki jest plan? Jak go pokonamy?
- Ich. - Właśnie.
O rany.
Może to dobry moment
na odświeżenie składu, podrasowanie naszej drużyny.
Świetny pomysł, Leslie.
Wybadajmy grunt, dobrze? Ted?
Roy i trener Beard pracują nad nową taktyką.
A chłopaki bardzo dobrze się dogadują.
Poradzimy sobie.
„Poradzimy sobie” leży bardzo daleko od zapewniania mnie, że wygramy.
Serio tak powiedziałem?
Tak. Na kanapie po przegranej z Man City.
Tuż przed tym, jak wylałeś na mnie pół litra wody.
- Pamiętam. - Że co zrobił?
Taki Ted Lasso ma trenować moją drużynę w tym sezonie.
Ten z chęcią do walki.
- Zrozumiano? - Tak jest.
Od tej chwili będę latał jak motyl i żądlił jak osa.
Ale nie umrę tuż po utracie żądła.
Będę latał i żądlił przez cały sezon.
Wspaniale. A teraz muszę was przeprosić.
Mam bardzo ważne spotkanie z panną Keeley Jones.
Zaległe babskie pogaduchy.
Przekaż, że mówimy „czołem” i...
Joł.
- To było „joł”? - Wymsknęło mi się...
Nie krytykuję. Świetny wybór. Upewniałem się tylko.
UWIERZ
To ma sens, nie?
Co? Kolejni? Szary koniec.
Szary koniec? Kto to napisał?
Kurwa, wszyscy, stary.
Glenn Hoddle, Graeme Souness, Jermaine Jenas...
- Może chcą nas zmotywować. - Jasne, dzięki wielkie, Dani.
Jakaś babka mnie zaczepiła
i doradziła udać kontuzję, żebym oszczędził sobie męki.
Kazałeś jej spadać?
Nie, to była zakonnica.
Zakonnica?
Muszą mieć Sky Sports w klasztorach.
Chłopaki! Nie grozi nam relegacja, bo jesteśmy razem.
A razem mamy mnie.
Statystycznie większość awansów kończy się w kolejnym sezonie relegacją.
No weź, Jan Maas!
- Tak już jest w Pre... - Zamknij się.
To Premier League. Na statystyki nic nie poradzisz.
W końcu to obejrzałem.
Podobał mi się.
Gene Hackman był dobry.
Moczymorda.
Drużynowe sprawy.
Mam jedno pytanie.
Jakie?
Czemu nazwali to Hoosiers?
Co słychać, słodziaki? Jaka częstotliwość, Roy Kenteth?
Pracujecie nad nowymi zagrywkami?
Żadnych nowości, sama klasyka. Opowiadaj, trenerze.
To będzie dla nas najlepsze rozwiązanie.
Ustawienie 4-4-2, czyli...
Czterech z tyłu i w środku, dwóch z przodu.
Wiem.
Pękam z dumy.
Naparzaliśmy z Henrym w Fifę.
Dowiedzieliśmy się, kim był Maradona
i musiałem wyjaśnić synowi, czemu kokaina jest zła.
Kontynuuj.
Dobra. Te złamasy grają w tym ustawieniu od dziecka,
więc mają zakodowane, co trzeba robić
i, co ważniejsze, gdzie trzeba być
w każdej jebanej minucie każdego jebanego meczu
z każdym jebanym przeciwnikiem.
Jeny. Kto na to wpadł? Rosjanie?
Tak.
Dobra.
Jeśli ty w to wierzysz, to ja tym bardziej.
- Do dzieła. - Okej.
Nie ogarniam taktyki tak dobrze jak Nate,
ale gdy jest się cienkim bolkiem, od sprytu ważniejsza jest solidność.
Cienkim bolkiem, jasne. Dotarło, jasno i wyraźnie.
Czemu nie ma „grubych bolków”?
Ponieważ utarło się, że grube są ryby.
Albo konkretnie: West Ham.
Dzień dobry, trenerze Shelley.
NOWY WŁAŚCICIEL I TRENER = WYGRANA!
IM CIEPLEJSZY PIEC, TYM MOCNIEJSZE ŻELAZO
WONDER KID TO WYGRA!
Wonder Kid we własnej osobie.
Wynocha.
Rozumiem.
Panna Welton nie ma wiele do powiedzenia
na temat uprzywilejowanej pozycji właścicielek drużyn sportowych.
Dziękuję.
Wal się, Joe Roganie.
Posłuchajcie.
To moja przyjaciółka, była szefowa
i anioł stróż-mentorka-guru, Rebecca.
Rebecco, oto poeci i geniusze stojący za KJPR.
Dzień dobry.
Chodźmy do mojego biura.
Zapraszam.
Rany, biuro z prawdziwego zdarzenia.
Słychać klikanie i czuć niezręczność.
Obłęd, prawda?
Odkryłam, czemu płacę tak niski czynsz.
Uwielbiam brudy z rynku nieruchomości.
Daj.
Poprzedni dzierżawcy
musieli zerwać umowę, bo ciągle nakrywano szefa,
jak szczypie pracowników w pośladki.
No cóż. Gdzie facet maca, tam kobieta korzysta.
To tłumaczy, czemu mam tu takie bajery.
Patrz.
Jeny. Ale to całkiem fajne.
Już dobrze.
Hej.
Już dobrze. Jestem z tobą.
Jestem tak zajęta, że dosłownie nie mam czasu,
aby usiąść przy biurku i popłakać.
I nałożyły mi się terminy.
Chodź tu!
- Wiesz, kto wróży nam porażkę? - Tylko nie Adele.
Miś Paddington.
- Widziałem na Twitterze. - Ja też.
W skali od jednej do pięciu kanapek z marmoladą
mamy zero kanapek.
Nawet ten słodki misiek w nas nie wierzy.
Raczej ludzie, którzy prowadzą jego profil.
- Że co? - No.
Co tu się, do diaska, wyprawia?
Są bardziej rozkojarzeni niż koty ganiające za kropką.
Wiedzą, co sądzą o nas eksperci.
- Walić ekspertów. - Ty byłeś ekspertem.
Wiem. Wiecznie tylko się czepialiśmy i wpieprzaliśmy cholerne bezy.
Nie wiem jak ty, trenerze, ale ja czuję, że zrobiło się tu trochę duszno.
Chciałoby się przenieść lekcję na dwór?
O czym wy chrzanicie? Jesteśmy na dworze.
- Hej, Will. - Tak?
- Podejdź. - Tak?
Kenneth dzisiaj jest?
Tak, on tu mieszka.
No tak, sporo pracuje.
Nie, on dosłownie mieszka w ośrodku.
Serio? Od kiedy?
Odkąd rozwiązali jego sektę.
Należał do sekty?
Nie, on był jej przywódcą.
O rany. Dobra.
Poprosisz, żeby podjechał autokarem?
- Jasne. - Super, dzięki.
Lecimy?
Dobra, chłopaki.
Ta część dzisiejszego treningu dobiegła końca.
Teraz wszyscy wsiądziemy do autokaru
i potrenujemy w trasie.
Ostatni na parkingu zjada robaka!
Biegną wszyscy poza Royem! Start!
- Lecimy! - Szybciej!
Czuję się dużo lepiej.
Płakanie jest cudowne. To taki orgazm dla duszy.
Przez trzy ostatnie lata małżeństwa nie płakałam chyba ani razu.
Nawet na świątecznej reklamie Johna Lewisa.
Raz jeszcze przepraszam za bluzkę.
No coś ty. Prawie nie widać.
Beznadzieja, że wszyscy wróżą Richmond ostatnie miejsce.
Co za zbolałe kutasy!
Ale nie martwisz się tym?
Nie, nie bardzo.
Ale martwię się, że Ted się nie martwi.
Tedowi trzeba pozwolić być Tedem.
Tak, chyba masz rację.
Ale wkurza mnie, że Rupert jest pewnie teraz radosny jak skowronek.
On ci ciągle siedzi w głowie, co?
Nie!
To znaczy tak.
Ale nie w tym sensie, co kiedyś.
Wiesz, wcześniej
chciałem zniszczyć wszystko, co kochał, posiadał i czego pragnął.
Tak jak Left Eye z TLC,
która paląc w wannie buty chłopaka, ostatecznie sfajczyła cały dom.
- Gangsta na wypasie. - Pieprzona legenda.
I przyznaję, że kiedyś taka byłam.
Ale teraz nie czuję już potrzeby zniszczenia Rupertowi życia.
Teraz chcę go tylko pokonać.
Wygrać.
- Postęp, prawda? - Jasne.
Ale czasem trzeba pozwolić, by Rupert był Rupertem.
Pani Jones, mamy problem.
Prosiłam, mów mi Keeley.
Poznaj moją przyjaciółkę Rebeccę.
Właścicielkę AFC Richmond.
No tak, oczywiście.
- Bardzo mi miło. - Również.
Pani Jones,
w koszty służbowe regularnie wpisuje pani zakup kwiatów.
Chce pani przeznaczać 200 funtów tygodniowo na kwiaty?
Tak.
Czemu?
Żeby biuro było wesołe i ładnie pachniało.
Kwiaty oznaczają dwie rzeczy. Pogrzeb albo martwe małżeństwo.
- Było mi bardzo miło. - Wzajemnie.
Wesoła babka.
To moja CFO.
Moi inwestorzy ją tu zatrudnili.
Ale jest moją CFO, a czasami moja CFO...
Dyrektorka finansowa.
Jeny, nie wiedziałam.
Mówiłam „ciągle fukająca osoba”, bo mnie to śmieszy.
- Czemu tego nie zguglowałaś? - Bo zawierzam wszechświatowi.
Muszę się zbierać.
Kolacja wieczorem?
- Nie mogę. - Nie, znów jem mięso.
Nie o to chodzi, ale dzięki Bogu.
Nie, umówiliśmy się z Royem, że pogadamy dziś z Phoebie.
Zabije mnie, jeśli znów to odwołam.
Zadzwoń później.
I dzięki za poradę.
- Dzięki za twój biust. - Do usług.
Ty, podejdź tutaj. No dalej.
Stań na tej lini. Tej tutaj, właśnie.
To bardzo ważna linia.
Uwaga wszyscy, to linia miernot.
Tutaj stoją miernoty.
Zostań.
Wchodzisz za miernotę. Postaraj się nie wylądować na lini.
Trenerze?
Tak?
Pan Mannion chce z panem pomówić.
Dobrze. Bardzo dziękuję.
Teraz?
Disco.
Tak.
Zastąp mnie. Każ im biegać do upadłego.
- Jasne. - Dobrze.
O matko.
Okej.
Chociaż mam na imię Disco, to wcale nie oznacza imprezy, ja?
No proszę. Wonder Kid we własnej osobie.
Dzień dobry. Jak udała się podróż?
Wspaniale.
Byłem na Saint-Barthélemy z drogimi przyjaciółmi, Sacklersami.
Byliśmy prawnie zmuszeni trzymać się 80 km od brzegu,
ale cóż to była za piękna łódź.
Brzmi znakomicie.
Znakomite to są te wspaniałe przedsezonowe prognozy.
Prawda, że wyśmienite? Zwłaszcza te dotyczące biednego Richmond.
Dasz wiarę, że przepowiadają im 20. miejsce?
Oczywiście, bo nie ma 21.
To było świetne.
Liczę, że nie zabraknie ci takich docinków na konferencji.
Postaram się.
Nie wiedzieli, co robią, wypuszczając z rąk taki skarb.
Nathanie Shelleyu, jesteś niesamowity.
Dziękuję, panie Mannion.
Proszę, mów mi Rupert.
Panie Mannion, samochód jest właśnie usuwany.
- Dobrze. - Ochrona uważa, że ktoś ze sprzątaczy
pomyłkowo zaparkował w strefie VIP.
Tak.
A pomyłki mają swoje konsekwencje.
Rzucę tylko okiem.
Tak, to mój samochód.
- Przepraszam. - Naprawdę?
Nie. Cóż, tak.
Nim przyjechałem, ale czy cokolwiek jest nasze?
Przestawię je.
Nie trzeba.
Przepraszam.
Panno Kakes, proszę przekazać ochronie,
że znaleźliśmy właściciela pojazdu i wszystko jest w porządku.
Tak jest.
- Nathanie? - Tak?
Będę z ciebie dumny.
Wierzę w ciebie.
Dziękuję, panie Rupercie. Po prostu Rupercie.
Zwykły Rupercie.
Rupercie.
- Dzięki. - Miłego.
Uważajcie na siebie.
- Dzięki, K-Rock. - Luzik.
Dzięki, że nam pomogłeś mimo spontanu.
Żaden problem. Mieliście szczęście.
Dam ci dobrą radę:
nie ściągaj do pracy hipisa, który ma wolne.
- Przyjąłem do wiadomości. - Dobrze.
Idę spalić trochę jadu ropuchy.
Wtedy mój dzień nie pójdzie na marne.
Jasne.
Będzie mógł nas odwieźć?
- Po jadzie ropuchy? - No.
Po 20 minutach go puści.
Już nigdy nie będzie taki sam, ale może prowadzić.
To dobrze.
Chodźcie za mną.
Jesteś.
Dobrze cię znów widzieć.
Wzajemnie.
Super.
Chodźcie, chłopaki.
- To tutaj? - Tak.
W porząsiu.
No dobra, schodzimy w dół.
Co?
- Schodzimy. - O czym on mówi?
Dalej, śmiało.
Nie pękajcie.
OBSŁUGA AUTOSTRADY
Del, patrz na to.
- Teraz ty. - Dobra.
To Roy Kent?
Nie wiem.
Roy Kent, to ty?
Wal się.
- Na bank on. - Tak, to on.
Wrzuć to na Twittera.
Chciałem omówić listę możliwych transferów.
Mamy kilka dobrych opcji.
Czemu przebrałaś się za umlaut?
Łzy Keeley.
Prałem ją chemicznie sześć razy.
Że też nakłada coś takiego na oczy.
Podejdź.
KONFERENCJA PRASOWA Z TRENEREM NATHANEM SHELLEYEM
- Na pewno chcesz to oglądać? - Nie chcę, ale to część mojej pracy.
Będę musiała skomentować ewentualne złośliwości Ruperta.
Gdzie oni w ogóle są?
Nie powinni trenować?
Zejdźcie do nas, chłopaki. Tak jest.
Charty, przed wami majestat londyńskiej kanalizacji.
Ohyda.
Też tak kiedyś myślałem.
Ale latem Ivor oprowadził mnie i Henry'ego po tym miejscu.
Czemu zabrałeś syna do kanałów?
To był jego pomysł.
Widzicie, kiedy leciał do Londynu,
jego współpasażer oglądał horror To.
I tak się złożyło, że Henry razem z nim.
Dlatego poprosił o tę wycieczkę, żeby stawić czoła swoim lękom.
Spryciula.
Dobre.
Upiorny klaun umie napędzić stracha.
Panie dziennikarki, panowie dziennikarze, witamy.
Wspaniale was widzieć.
Dziękuję za tak przychylne prognozy dla naszego skromnego klubu.
Kutas.
Może opowiesz im kilka ciekawostek o tej fabryce fekaliów?
W 1859 roku
inżynier Joseph Bazalgette wraz z zespołem
zbudowali niemal 2000 kilometrów połączonych ze sobą tuneli i kanałów.
Ich stworzenie pomogło zwalczyć epidemię cholery,
którą wywołały ludzkie nieczystości trafiające wprost do Tamizy.
Ktoś wie, jak nazwano tę epidemię?
Wielki Smród z 1858 roku.
Zgadza się.
Mów dalej.
Za chwilę stanie przed wami
Wonder Kid we własnej osobie.
Nasz nowy trener,
Nathan Shelley.
Dziękuję. Bardzo się cieszę, że mogę tu być.
Powiedziałem wtedy „wunderkind”.
Nieważne. To nie...
Czy ktoś ma pytania?
Proszę.
Jak układa wam się z drużyną?
Bardzo dobrze.
Zaczynam ich poznawać.
Dokładnie ich poznawać.
Zaczynam ich lubić.
Zaczynam wierzyć...
Przepraszam na chwilę.
Co on robi?
Przepraszam, but mi się rozwiązał.
Następne pytanie. Dziękuję. Tak?
Trenerze Shelley,
jesteś nowym trenerem pierwszoligowej drużyny,
tymczasem dwa lata temu byłeś kitmanem, który prał innej drużynie bieliznę.
Taka zmiana musi być nieco przytłaczająca, prawda?
Nie dla mnie. Zapracowałem na tę pozycję.
Przytłaczający jest dysonans, który odczuwam,
gdy z pozoru inteligentna osoba zadaje tak durne pytanie.
Miau.
Ktoś jeszcze?
- Ja mam pytanie. - Śmiało, Isaac.
Po chuj tu przyszliśmy?
Cisza!
Dziękuję, trenerze. Dobre pytanie.
I zadane wprost, co wasze pokolenie wzięło sobie prawdziwie do serca.
Przyzwyczaiłem się do tego, więc to doceniam.
No dobrze, rozejrzyjcie się.
Co nas otacza?
- Trenerze. - Tak, Jamie?
- Otacza nas kupa. - Tak.
Ale tam na górze też otacza nas cała masa kupy, prawda?
Panowie, teraz wasze głowy są jak Londyn w 1857 roku.
Zapchane kupą innych ludzi.
Musicie stworzyć swój wewnętrzny system kanalizacji
i połączyć go z tunelami innych, żeby umożliwić przepływ.
Jeśli zaczyna wam brakować pewności siebie,
pożyczcie trochę od Jamiego.
Tak? Jeśli macie doła, skorzystajcie z optymizmu Daniego.
A od Richarda nauczycie się wszystkiego o drogich winach.
Dobrych winach, trenerze. Chodzi o to, że butelka dobrego wina
wcale nie musi być droga, rozumiecie?
Widzicie? Już jesteśmy mądrzejsi.
Merci beaucoup.
Następne pytanie.
Trenerze Shelley, chciałabym zapytać o pana byłą drużynę, AFC Richmond.
Skąd prognozy, że zajmą 20. miejsce w tabeli?
Pewnie dlatego, że nie ma 21. miejsca.
Musimy utrzymywać to wzajemne połączenie
i pozwalać, aby wszystko, co jest nam zbędne, spływało,
nie wiem, do Niemiec... Gdzie to spływa?
Do oczyszczalni ścieków, a następnie do oceanu,
w którym pływamy i łowimy ryby.
Tak, obrzydliwe.
- Zrozumieliście? - Tak.
To wracamy na świeże powietrze.
Chodźcie, szybko.
Żadnych gwałtownych ruchów przy kierowcy.
Trenerze Shelley,
skomentuje pan nowe zdjęcie AFC Richmond,
które właśnie opublikowano?
Jakie zdjęcie?
Chyba wiem, gdzie jest drużyna.
DRUŻYNA WPUSZCZONA W KANAŁ.
To ma dużo sensu.
Muszą trenować w kanałach, bo mają gównianego trenera.
Rany.
W TRASIE LONDYN - KANSAS
Lubię tego Kennetha.
Jest dobrze zorientowany.
Tak, zgadzam się.
Ten oszołom kazał mi prosić ziemię, żeby zdjęła mi nieco ciężaru z barków.
Nie od rzeczy.
Niezły pomysł.
O rany.
Co?
Co za mała menda.
- Kto? - Sprawdź telefon.
WONDER KID DOPIEKA RICHMOND
Widzieliście, co napisał Nate?
Czaj to.
- Co się stało? - Co?
- Pokaż. - Nie.
Pójdę do nich.
Hej, chłopaki.
Pamiętajcie, to tylko kupa. Pozwólcie jej spłynąć.
- Tak. - Jak w kanałach.
Bingo, el ringo.
- Sprytne. - No.
No dobra.
SZEFOWA REBECCA: PRZYJDŹ DO MNIE. NATYCHMIAST.
Cześć, szefowo.
Gdzie byliście?
Zabrałem chłopaków na spontaniczną wycieczkę.
Do kanałów. Wiem. Wszyscy wiedzą.
Jesteś zła, że bez ciebie?
Nie, trenerze Lasso.
Jestem zła, ponieważ mój klub według prognoz ma skończyć ostatni.
A mój trener odpuścił sobie trening i zabrał piłkarzy do cholernych kanałów.
Rozumiem cię.
Wiesz, co powiedział Nathan?
- Tak. - Masz zamiar to skomentować?
Nie.
Wszyscy się z nas śmieją, Ted.
Z ciebie, z drużyny, ze mnie.
Rupert się ze mnie śmieje.
Dlatego błagam, proszę, odbij piłeczkę.
Tak, Sarah.
- Ładny nowy kolor włosów. - Dzięki.
- Dla zabawy czy z kimś zerwałaś? - I to, i to.
Rozumiem. Słucham cię.
Co sądzisz o jednogłośnej opinii, że Richmond czeka ponowna relegacja?
To prawda.
Oczekiwania wobec nas ryją o ziemię jak pępek grzechotnika.
Ale mamy 38 okazji, aby udowodnić, że się mylą.
Moje nadzieje sięgają tak wysoko, jak żyrafa w cylindrze.
Następne.
Ale jeśli to: „Po co żyrafie cylinder?”, to nie wiem. Spytajcie żyrafę.
- Trenerze? - Tak?
Marcus Adebayo, The Independent.
Gratuluję nowej fuchy.
- Dziękuję. - Co dla mnie masz?
Odpowiesz na dzisiejszy komentarz byłego asystenta, Nathana Shellyego?
Jasne.
Tak.
Był przezabawny.
Trafił w dziesiątkę, prawda? Bez dwóch zdań.
W końcu to Nate Wspaniały. Taki sam jest na boisku.
Znajduje najmniejszą słabość drużyny
i kieruje atak wprost na nią.
Jest waleczny. I mądry.
West Ham to szczęściarze. Życzę mu jak najlepiej.
Ale dziwię się, że tylko na to wpadł.
Zwłaszcza jeśli chodzi o mnie. Ani jednego żartu o głupim Amerykaninie?
Błagam, nie trzeba długo myśleć. Jestem tak bardzo głupi...
Powinniście zapytać: „Jak bardzo?”.
- Gary. - Czemu?
Bo tak zbudowany jest ten żart. Spróbujcie. Jestem tak bardzo głupi...
- Lloyd. - Jak bardzo?
Jestem tak głupi, że kiedy usłyszałem o puddingu Yorkshire,
myślałem, że to eufemizm na psią kupę.
Jestem tak bardzo głupi...
Jak bardzo?
W porządku.
Kiedy piszę o pieniądzach, wciąż zapisuję funty jako „LBS”.
Nie jestem najlepszym trenerem.
Siedzę w tym od trzech lat,
a wciąż mnie bawi tekst, że ktoś komuś założył siatkę.
BRAWO TED!
I żadnych żartów z mojego wyglądu? Wąsa?
Wyglądam jak Ned Flanders przebrany za Neda Flandersa.
Kiedy mówię, brzmię jak dr Phil przed mutacją.
Moje żarty mają dłuższe wąsy niż kukurydza Kevina Costnera.
I tu was zgubiłem.
Pudło.
Pole marzeń? Nie?
Nie przepadacie za bejsbolem, więc i filmy o nim was nie interesują.
WYLĄDOWAŁEM!
A co powiecie na to?
Miałem więcej epizodów psychotycznych niż Miasteczko Twin Peaks.
Jestem tak bardzo walnięty...
Jak bardzo?
Pięknie.
ZDOBYŁ MOJE SERCE
TED KLASSA
I KTO WYSZEDŁ NA CIULA?
ŚMIECH TO PIENIĄDZ!
MAMA: WIDZIAŁAM CIĘ W TV! TATA JEST ZŁY, ŻE PRZEKLĄŁEŚ.
ALE MU PRZEJDZIE.
Trenerze?
Mam dla pana przesyłkę.
Dziękuję.
Od pana Manniona.
ZAUFAJ INTUICJI, A NIKT CIĘ NIE POKONA
Nie wiem, czy otwierać, czy poczekać, aż pani wyjdzie.
To samochód.
Skończyłam, wujku.
Lody przed kolacją?
Albo ja sobie zasłużyłam,
albo wy coś przeskrobaliście.
Phoebs, musimy ci o czymś powiedzieć.
O czym?
- Robimy sobie przerwę. - Zrywamy.
To które?
- Cóż... - Zerwaliśmy.
Ale nie martw się, bo uzgodniliśmy z twoim wujkiem,
że będziemy się spotykać, kiedy tylko zechcesz.
Czemu?
Bo myśleliśmy, że będziesz chciała mnie widywać.
Nie. Czemu ze sobą zrywacie?
To dobre pytanie.
Jesteśmy zbyt zajęci.
Wcześniej też byliście.
Teraz jesteśmy bardziej zajęci.
Jak to?
Keeley ma teraz własną firmę, która pochłania dużo czasu i uwagi.
A my straciliśmy jednego trenera,
więc teraz to ja muszę układać taktykę i strategię, i inne gów...
Wiem, że się tym stresujesz, ale będzie...
Dobrze.
Chcesz o tym jeszcze porozmawiać czy...
Nie, nie bardzo. To się wszystko składa.
Byliście razem tylko przez rok.
Niewiele związków jest w stanie przetrwać przewrót w karierze, a tym bardziej dwa.
Poza tym miałam cztery lata, kiedy rozwiedli się moi rodzice,
więc jestem głęboko przekonana, że nic nie trwa wiecznie.
Ale cieszę się, że będziemy się widywać.
Ja też.
Powinniśmy już iść.
Kręci mnie w brzuchu od tych lodów.
Dobrze.
- Wujku? - Tak?
Na pewno dobrze zrobiłeś?
Nie wiem.
Mogę powiedzieć brzydkie słowo?
Możesz.
Myślę, że głupio robisz.
Coś cię gryzie?
Czemu tu jesteśmy?
W Londynie czy na Ziemi?
I tu, i tu, ale załóżmy, że teraz pytam o Londyn.
Mów dalej.
Wiem, że przylot tu był wariactwem,
ale to bardziej czy mniej szalone, że wciąż tu jesteśmy?
Idziemy na piwo?
Nie mogę, chcę pogadać z Henrym. A czemu?
Bo minęliśmy twoje mieszkanie.
Cholibka. Dobranoc, trenerze.
Dobranoc.
Cześć.
No proszę, Carmen Sandiego we własnej osobie.
Jak minął lot?
Dobrze. Obejrzałem Egzorcystę.
Zaraz, co takiego?
Żartuję.
Nabrałeś mnie.
Hej, spójrz na to.
Postawiłem puchar od ciebie na samym środku stadionu Nelson Road.
- Co sądzisz? - Super,
ale czemu Nate stoi z tyłu?
Pamiętasz? Już nie jest częścią drużyny.
Ale wciąż możecie się przyjaźnić.
Wiesz co? Masz rację.
Zaraz to naprawię.
Gotowe.
Wiesz, że nie lubię być tak daleko od ciebie?
Wiem.
I robię to tylko z ważnych powodów, w które głęboko wierzę?
Tak.
I wiesz, czemu wciąż tu jestem?
No pewnie. Żeby to wygrać.
Pamiętaj, wygrana to nie wszystko.
Jasne, ale trzeba próbować, prawda?
Jasne, masz rację.
Zawsze trzeba próbować.
Dobra. Wszechświat odżywa!
Rany, a co to?
Rękawica Nieskończoności Thanosa. Jake mi ją dał.
Kurczę, fajna. Kim jest Jake?
Przyjacielem mamy.
Widzisz? Świeci się.
Super.
Napisy: Daria Okoniewska