Proszę pamiętać, że klient płaci za sesję, a my za nadprogramowe godziny.
Proszę za nic nie przekraczać czasu.
Ale reklama ma być jak najlepsza, prawda?
Tak, jasne. Niech będzie.
Tak sobie pomyślałam. Może zrobimy piknik w konferencyjnej?
Nie pasuje mi.
- Nie powiedziałam kiedy. - Wiem.
No proszę cię. Może być fajnie.
Poznamy się trochę. Rozluźnimy.
Pracowałam już z tym zespołem i bardziej rozluźnić już się nie potrafią.
- To się jeszcze okaże, Babs. - Tylko nie Babs.
Wiem, od razu tego pożałowałam.
No dobrze, wychodzę.
Życzę wam miłego dnia.
Nie róbcie niczego, czego ja bym nie zrobiła.
Czego by nie zrobiła?
Dzień dobry, Wiet...
Ted!
- Kogo my tu mamy. Cześć, Keeley. - Cześć.
Trent Crimm. Nie wierzę!
Fajnie cię widzieć.
Mają cały worek twoich gumek do włosów
w rzeczach znalezionych. Możesz je sobie odebrać.
Dziękuję. Pan Crimm zapytał, czy mógłby obserwować nasz klub.
- Chce napisać o nas książkę. - Naprawdę?
To historia warta opowiedzenia.
Tak, jesteśmy zachwyceni tym pomysłem.
Ale ostateczna decyzja
należy oczywiście do trenera.
No dobrze.
Kurczę...
Nie.
Jasne, czemu nie? Kiedy możesz zacząć?
Mnie pasuje zawsze. Poza 11.11 – godziną życzeń.
I 23.11, jeśli jestem w bazie wojskowej lub paryskim Disneylandzie.
No dobrze, decyzja zapadła.
Wspaniale. Witamy na pokładzie.
Jasny gwint!
Zava zostawia Juventus.
A co z ich dziećmi? Sorki. Nie wiem, o czym mówicie.
To coś z greckiej mitologii? Pogubiłem się i strzeliłem.
To znakomity napastnik, który odchodzi z włoskiego klubu.
Narciao, Pepe.
Ponoć chce grać w Premier League,
bo jego żona pochłonęła Biuro i chce pomieszkać w Anglii.
Chodzi ci o Scranton w Pensylwanii.
Nie, brytyjskie Biuro.
No tak, mieliście swój premake.
Byłoby wspaniale mieć Zavę.
Marka klubu by wystrzeliła. On ma 90 milionów obserwatorów.
Jego wpis „7 milionów lajków” dostał dziesięć milionów lajków!
Jasne, ale jest bardzo drogi. I ponoć zachowuje się jak diwa.
Tak, wielka diwa. Ogromna.
Zmienia kluby jak ty manikiurzystki.
Przez te opary za dużo paplam.
Proszę tego nie publikować.
Zava w ciągu 15 lat grał w 14 klubach,
zostawiając za sobą chaos i puchary.
Piękne, błyszczące puchary.
No dobrze, ale komu potrzebna jest taka drama?
Każdemu, kogo na niego stać.
- Chelsea, Arsenal, United, West Ham. - Co nam szkodzi spróbować.
Może i są z nim pełne ręce roboty, ale kto nie lubi mieć pełnych rąk?
Solonych orzeszków? Z chęcią.
Ale Skittlesów nie bardzo.
Barwnik rozpuszcza się na palcach i potem całe się kleją.
I to możesz opublikować.
- Wspaniale. Umówmy spotkanie. - Świetnie!
- Zdobądźmy Zavę. - Tak!
- Zróbmy to. - Zava-daba-du!
Tak.
- Do dzieła. - Tak.
Ale emocje.
Czy mam rozumieć, że ubiega się pani
o niezwykle kapryśnego zawodnika, na którego was nie stać,
ponieważ chce go klub pani byłego męża?
Nie.
Tak.
Podziwiam.
No dalej, opowiadaj.
Jak to jest być szefową własnej Keeley Street Band?
- Idzie naprawdę dobrze. - Tak?
- Tak. - Fajnie.
Chociaż chciałabym, żeby moi pracownicy wyluzowali.
- Chcesz mojej rady? - Tak.
Powinniście porobić coś razem.
No wiesz, poza biurem.
Świetny pomysł.
Na przykład wynajmę szamana
i zażyjemy ayahuascę podczas krwawego księżyca.
Bardziej myślałem o pokoju zagadek, ale co za różnica?
- Dobrze cię widzieć. - Dzięki.
- Keeley! - Tak?
Isaac. Cześć, wszystko gra?
No. Załatwisz mi współpracę z butami?
Z wielką chęcią. Z jakąś konkretną marką?
Żadnych marek. Po prostu buty, ogólnie. Łapiesz.
Super. Pomyślę nad tym.
- Cześć. - Keeley.
Cześć.
- Hej, Jamie. - Jak leci?
Dobrze. A u ciebie?
No, nieźle. Siłka.
- Byłem na siłce. - To fajnie.
To fajnie, że u ciebie dobrze. Na razie.
- Stary. - Co tam?
Keeley i Roy zerwali.
Co? Kto ci powiedział?
Nie „kto”, tylko „co”. Kinezyka.
Nauka o języku ciała. Spójrz na nich.
Nie patrzą na siebie, Keeley skrzyżowała ręce.
Roy zacisnął poślady. Nauka nie kłamie.
- Czego chcesz? - Zerwaliście z Keeley?
- Kto tak powiedział? - Nikt.
Język ciała.
A co? To prawda?
Co się tak lampisz?
To się nazywa empatia, stary pierdzielu.
Mnie też Keeley rzuciła, więc wiem, jak to jest.
- Nie rzuciła mnie. - Ty ją rzuciłeś? Czemu?
Nie chcę o tym gadać. Po co żeś przylazł?
Niech zgadnę.
Chciałbyś się z nią umówić, co?
Nie, ja tylko... Chciałem sprawdzić, jak się trzymasz.
Kutas.
- A tobie co? - Przytulam cię.
- Podszedłeś za szybko. - O Jezu, wybacz.
Zapominam, że seniorzy są zestrachani po wojnie.
Próbowałem cię pocieszyć.
Obejdę się.
Mówiłem, że nie chcę o tym gadać. Więc nikomu ani słowa, jasne?
Dobra, nic nie powiem.
Ty też dziób na kłódkę, William.
Oczywiście.
Sam niedawno się z kimś rozstałem,
więc was rozumiem.
Może wyskoczymy gdzieś razem?
W trójkę. Na parę drinków, piw, szotów.
Alkwariów. W klubie dla singli.
Albo po prostu się zamknę. Nie, rozumiem. Jasno i wyraźnie.
Lunatykujesz.
I tyle w temacie. Kropka.
ODWRÓCONA PIRAMIDA
Cześć, trenerze.
Co robisz?
Przeglądam jedną z książek, w których zawsze trzymasz nos.
I jak?
Biorąc pod uwagę, że pokonał mnie już spis treści,
chyba lepiej poczekam, aż nakręcą na jej podstawie film.
Mam do ciebie dwa pytanka. Pierwsze: co sądzisz o kupieniu Zavy?
Czyli dobry pomysł?
- Zava? Tak. - Okej.
Drugie: kim jest Zava?
To żywa legenda. Przecież wiesz, kim on jest.
Śmiem wątpić, panie Chomsky.
STRAŻNIK HOT DOGASÓW
Czemu puściłeś mi Strażnika hot dogasów?
Nie wierzę.
Bo to jest Zava.
To jest Zava?
Nie wiedziałem, że on gra w futbol.
Bez zastanowienia powiedziałem futbol.
Rany, ta książka działa cuda.
11.11. Wypowiedz życzenie.
- Czego sobie życzyłeś? - Nie mogę powiedzieć.
A jeśli sobie przeczymy?
- To tak nie działa. - Nie pierdol.
- Odwołaj to. - Co znowu?
Odwołaj to.
Ale już po ptakach.
Hej! Chłopaki, co się dzieje?
Doszła nas niepokojąca plotka.
Chodzi o kupienie Zavy?
- Co? - Kupujemy Zavę?
Życzyłem sobie tego dosłownie 30 sekund temu.
Chwileczkę.
Poczekajcie chwilę.
Jeśli nie Zava, to co was zdenerwowało?
Trent Crimm piszący o nas książkę?
Co?
Crimm pisze o tym, jak Zava do nas dołącza?
Nie. Przychodzi, żeby napisać książkę o nas.
Zava pisze książkę o nas?
Nie, Trent Crimm.
Czemu Zava miałby pisać o Trencie Crimmie?
Hej! Przestańcie! Chwileczkę.
Nie wiedzieliście o Zavie, co nie jest pewne,
ani o książce, co jest pewne,
więc co was tak podburzyło?
Roy i Keeley zerwali.
Trenerze.
Przepraszam, już dobrze. Zrobiło mi się słabo. Dziękuję.
Co jest grane?
Tartt!
Hej, to nie ja.
Zajebię cię!
Jak przyszedłem, gadali o kupieniu Zavy.
Co? Kupujemy Zavę?
Chcesz o tym porozmawiać?
Nie będę gadał o mnie i Keeley.
Chodziło mi o Zavę. Chcesz o tym porozmawiać?
Jasne. To czubek, ale pomoże nam wygrywać.
Teraz pytałem o ciebie i Keeley.
- Ja jebię. - Will, podejdź na chwilę.
- Już. - Hej.
Skocz do mojego mieszkania i przynieś CD „Rozstaniowa składanka”.
Jasne. Co to jest CD?
- O rany. - Już idę.
Potrzebujesz kluczy.
- Mam swoje. - No tak.
Dzięki, już nie trzeba.
Możesz na nas liczyć.
Każdy z nas był kiedyś rzucony.
Nie rzuciła mnie. Ja z nią zerwałem.
Co?
Gorzej już być nie może.
A tutaj jest szatnia. Cześć.
- Znacie Trenta Crimma. - Panowie.
Co ten padalec tu robi?
Trent pisze o nas książkę,
więc powitajmy go z otwartymi ramionami i umysłami.
Oczywiście. Tak.
Oi! Posłuchajcie!
Nikt nie piśnie ani słówka przy tym kutafonie,
chyba że chce zarobić z bańki w pierdoloną czachę!
Spokojnie.
No dobrze...
szczegóły dogadamy później.
A tymczasem witamy.
Wal się, Trencie Crimmie.
TED: SŁYSZAŁEM. POWIEDZ GDZIE I KIEDY, BO, DO JASNEJ ANIELKI, WIEM CZEMU!
Cięcie! Dzięki, lecimy dalej.
Dobrze. Teraz jagnię wypija duszkiem Cafkę i puf!
Zamienia się w seksownego lwa.
Super, ale tak naprawdę jagnię nie może wypić Cafki.
- Oczywiście. - Dobrze.
Laboranci powiedzieli, że jagnię nie może tego wypić.
Tak, bo od razu umrze.
Chodzi o enzymy.
W pełni rozumiem.
- Ona tego nie rozumie. - No, nie załapała.
Keeley, kurna, Jones.
Shandy, kurna, Fine?
O Boże! Nie wiedziałam, że wróciłaś do pracy.
A ja, że masz kiecki, które zakrywają tyłek.
Nie oddałaś wielu z tych kiecek.
I już nie oddam. Jeden z plusów mieszkania z dziewczynami.
- Co u nich? U Chloe? - Wyszła za piłkarza.
- U Emmy? - Wyszła za piłkarza.
A co u ciebie?
Wyszłam za piłkarza, rozwiodłam się z piłkarzem i robię to.
Ale dość już o mnie. Widziałam cię w Vanity Fair.
Ubraną. Aż się popłakałam.
Jesteśmy z ciebie takie dumne.
Ze mnie? Czemu?
Bo samodzielnie osiągnęłaś sukces.
Co to za zapach?
Wybaczcie, jagnięce bobki to jeden z najmniej przyjemnych aromatów.
Cieszcie się, że Clarice ma ponad miesiąc.
Tydzień temu jej kupa przypominała skwaśniałą, żółtą pastę do zębów.
Nie próbujcie tego zamiatać.
Trzeba je podnieść jak sushi, inaczej się rozmażą.
Byłam żoną piłkarza.
Tak jest. Dzięki.
- Keeley? - Tak?
Uważamy, że klub jest zbyt pusty.
Powinien być wypełniony.
Możemy dorzucić tak z setkę statystów?
Setkę? Na teraz?
Tak.
Dorzućcie stroboskop w postprodukcji i ustawcie ludzi bliżej kamery.
Zyskacie efekt tłumu bez dodatkowych kosztów.
- Super. - Tak zróbmy.
Bardzo dziękujemy.
No proszę, praktycznie zarządzasz planem.
Może mnie też się kiedyś powiedzie.
No.
WEST HAM MA NA OKU ZAVĘ
Cześć, mamo.
O rany, kochanie, tak się cieszę, że cię słyszę.
Śniło mi się, że zostałaś zamordowana.
Nie, wciąż żyję.
Czemu jesteś w hotelu?
Przecież miałaś być na jakimś trzydniowym biwaku duchowym.
Jestem, ale nie mam zamiaru tam spać.
Zbyt wiele gwiazd.
Mam wrażenie, że się na mnie gapią.
Ale posłuchaj, mam wspaniałe wieści.
Rozmawiałam niedawno z Tish i obiecała, że rozważy spotkanie z tobą.
Jeny! Twoja wróżka zgodziła się,
żebym zapłaciła jej fortunę za rozmowę? Niesamowite.
Nie zgodziła się. Rozważy to.
Ale byłoby cudownie, gdybyście się spotkały,
ponieważ dramatycznie potrzebujesz matczynego przewodnictwa.
Chwileczkę.
Zaczynają się zbierać na terapię krzykiem,
którą wprost uwielbiam.
Kończę, bo nie mogę używać głosu.
- Pa, klopsiku. - To ty zadzwoniłaś.
Mam info w sprawie spotkania z Zavą.
Wspaniale.
- Zava nie chce się z nami spotkać. - Dlaczego?
Jego zespół powiedział:
„To byłaby strata czasu dla nas i upokorzenie dla niego”.
Nie musieli być aż tak okrutni.
Z dobrych wieści, Zava dogadał się z Chelsea.
Czemu to dobre wieści?
Bo nie zagra w West Ham. Ogłosił: „Nie będę grał dla West Ham”.
Cholera, to tylko zmotywuje Ruperta.
Rupert nie może nic zrobić.
Super, zapeszyłeś.
- Ale... - Za późno. Zapeszyłeś.
- Ale... - Stało się.
Brawo.
Dzień dobry.
Cześć.
Jamie.
O nie.
Spisaliście się dzisiaj.
Super.
Dzięki za udostępnienie mi biura. Nawet jeśli to był pomysł Teda.
PRZYKRO MI
ZŁOWISZ SOBIE INNĄ RYBKĘ. XX LIZA
Chelsea podejmuje u siebie Richmond.
Będziesz tam po raz pierwszy od zakończenia kariery?
Dobra.
Przepraszam.
To mój wydawca. To nie zajmie długo.
Cześć. Tak. Właśnie tu jestem.
Idzie bardzo dobrze.
Właśnie się urządzam.
Tak. Wszyscy są...
bardzo przyjaźni.
Tak. Nie, ja też to słyszałem.
To u ciebie czy u mnie?
Wiesz co? Poczekaj chwilę.
Wyjdę na zewnątrz.
- Naprawdę? - Tak.
Przyszła pani firmowa karta kredytowa.
Świetnie. Dziękuję.
- Proszę jej nie używać. - Okej.
Chciałabym, żebyś poznała Shandy.
- Cześć. - Dzień dobry.
Właśnie dołączyła do KJPR.
Na jaką pozycję została zatrudniona?
Będzie zajmowała się doradztwem
w zakresie zarządzania afiliacjami
oraz...
- relacji z klientem. - Tak.
Dobrze.
Proszę sobie usiąść. Shandy, tak?
Tak. Przepraszam.
Tak, może być to kubka.
Z chęcią wysłucham, jakie ma pani doświadczenie.
W relacjach? Spore. Jeśli chodzi o resztę – niewielkie.
Gdzie pani studiowała?
- Nie studiowałam. - Nie?
- Nie. - Dobrze.
A czym się pani wcześniej zajmowała?
Byłam modelką.
W porządku. Dziękuję, Shandy.
Wszystko już wiem.
Zatrudniła pani byłą modelkę bez żadnego doświadczenia
ani wyższej edukacji na stanowisko, które nie istnieje. Wspaniale.
Witamy w zespole, Shandy.
Przepraszam cię. Zajmę się tym.
Chciałabym z tobą porozmawiać.
Sposób, w jaki potraktowałaś Shandy, był niesamowicie niegrzeczny i krzywdzący.
- Co? - Sporo tych kul śniegowych.
Kolekcjonuję je.
Jestem przenoszona z firmy do firmy
i w każdym miejscu kupuję sobie kulę.
Wiem, że to głupie.
Nie, to niesamowicie ujmujące.
Nie możesz tak traktować ludzi. Nie tutaj.
Shandy jest moją koleżanką i tak,
nie ma doświadczenia. Ale jest bystra, gorliwa i w nią wierzę.
Tak jak firma wierzy w ciebie,
wysyłając cię do tych wszystkich pięknych miejsc na całym świecie.
Może przekonamy się, jak miło jest uwierzyć w kogoś innego.
Razem. Dobrze?
Koordynatorka ds. relacji z klientami.
To jej stanowisko.
Dobrze, tak. Bo gdybyś nie zauważyła,
tamto stanowisko wyssałam z palca.
Cześć.
- Roy. - Nie.
Rozumiem twoje wątpliwości.
Chronisz swoją drużynę. Podziwiam, jaki szacunek wzbudzasz.
Ciężko odnaleźć spełnienie w drugim zawodzie.
A nawet w pierwszym.
Może mógłbyś dać mi szansę.
Spierdalaj.
No dobrze.
Rozkwita nowy sezon, a wraz z nim wiecznie żywe nadzieje.
Choć może nie w przypadku AFC Richmond.
Po rocznej przerwie wracają do Premier League,
lecz raczej nie zagrzeją tu miejsca.
Co gorsza, swój pierwszy mecz rozegrają na Stamford Bridge,
domowym stadionie onieśmielającego Chelsea Football Club.
Awans do Premier League jest jak przeprowadzka z bloku do apartamentowca.
Niech się nim nacieszą, póki mogą.
Panowie, witajcie z powrotem w Premier League.
Tam, gdzie nasze miejsce, milordzie.
Nic się tu nie zmieniło.
Proszę.
Zamawiałem rybę z frytkami.
A ja hamburgera.
Miło jest wrócić.
Jak w pracy? Jak radzi sobie koleżanka?
Shandy? Świetnie.
- To dobrze. - No.
SHANDY: JUTRO W PRACY PIJEMY! UŻYJ TEJ FIRMOWEJ KARTY!
Ma mnóstwo pomysłów.
Przepraszam.
- Dziękuję. Przepraszam. - Coś nowego?
Zava i Chelsea to właściwie pewniak.
Mam potwierdzenie z bardzo rzetelnego źródła.
Jakiego źródła?
Znajoma mojej żony zna agenta,
którego masażystka dorabia jako stewardessa w prywatnym odrzutowcu.
Nie było jej dziś w pracy, ale jej koleżanka czyta z ruchu warg
i widziała, jak Zava wielokrotnie powtarzał słowo „Chelsea”.
Chciałabym czytać z ruchu warg.
Czy ktoś widział Ruperta? Pokazał się gdzieś?
Nie, nie ma go tutaj. A nawet jeśli, to nic nie zdziała.
Świetnie, znów zapeszyłeś.
Goń się, stary pryku.
- Witaj z powrotem. - Jak leci?
Słyszałem wieści.
To ja z nią zerwałem.
Czemu? Jesteście dla siebie stworzeni.
Pieprzony Bruce.
Oi! To Roy Kent.
- Roy! - Roy Kent!
Kochamy cię!
Jest, kurwa, gdzie się da! Roy Kent!
Jest tu, jest tam, jest, kurwa, gdzie się da!
Roy Kent! Jest tu jest tam...
DZIŚ PRAWDZIWYCH ROYÓW JUŻ NIE MA
Wspaniała chwila.
Kibice Chelsea dają znać byłemu kapitanowi,
jak wiele wciąż dla nich znaczy.
Roy Kent!
Jest tu, jest tam, jest, kurwa, gdzie się da!
Roy Kent!
- Dziękuję. - To Zava?
Tam jest.
Patrz, to Zava.
Zava!
Pojawił się wielki Zava.
Czy podpisze dziś kontrakt z Chelsea? A ty co słyszałeś, Chrisie?
Całkiem sporo. Tłumy, ciebie
i delikatne dzwonienie, bo uderzyłem się w głowę.
DUMA LONDYNU OD 1905 R.
- Jamie. - Co?
To Zava.
- I co z tego? - Serce mi wali.
Nie stresowałem się tak, odkąd grałem w młodzikach El Chapo.
Spadówa.
- O Boże. - Wyluzuj.
Jesteśmy w tym samym mieście co Zava.
Dobrze, że się wystroiliśmy.
NIE DLA NIENAWIŚCI
Zawodnicy czekają na gwizdek sędziego.
Zaczynamy. Przed nami kolejny sezon.
Zachowuj się jak człowiek.
Hughes do Todda, jednak Chelsea przejmuje piłkę.
Charty są w poważnych tarapatach.
Co za inwencja. Co za tempo. Wspaniały pressing.
- Chelsea trafia... - Szlag!
- ...z pięknego kontrataku... - Cholera.
...Richmond jest w szoku.
Nie!
Zdruzgotani.
Zdejmijcie te cholerne kapelusze. Przynoszą pecha.
Znowu to samo.
- Sędzia odgwizduje... - W porządku.
...koniec pierwszej połowy. Chelsea 1, Richmond 0.
Trzeba oddać Richmond, że długo się opierali.
- Piękne. - No.
Co znowu?
Chyba zapeszyłem.
Wiedziałam.
Dowiedz się jak najwięcej od swojej siatki czytających z ruchu warg masażystów.
Dobrze. Przepraszam.
- Rupert zdobędzie Zavę. - Nie wiesz tego.
Lata temu, kiedy byłam barmanką w klubie,
do baru przyszedł Rupert ze swoją żoną.
Był prawdziwą duszą towarzystwa.
Stawiał drinki, zabawiał historyjkami. Uosobienie uroku osobistego.
Zostawił mi ogromny napiwek. Jakoś tydzień później
wrócił już bez swojej żony i zaprosił mnie na randkę.
- Oczywiście odmówiłam, a on wyszedł. - Kutasiarz.
Ale wrócił kolejnego wieczoru, i kolejnego, i kolejnego.
Siadał z drinkiem przy barze i rozmawiał ze mną aż do zamknięcia.
Powiedział: „Nieważne, czy się ze mną umówisz.
Warto tu być, aby móc cię poznać”.
Nękanie i romantyzm dzieli cienka granica.
Jakieś sześć tygodni później ponownie zaprosił mnie na randkę.
Zgodziłam się bez wahania.
Ponieważ na tym etapie... byłam szczęśliwa, że to mnie wybrał.
Sprawił, że czułam się wyjątkowa. Wybrana.
Czułam się tak.
Posłuchajcie, chłopaki.
Jedna bramka i wracamy do gry, tak? Ale na razie gramy tak zachowawczo,
że nadajemy się na świąteczny rom-kom Hallmarku, kumacie?
- Co? - Że co?
Ile razy strzeliliśmy w światło bramki?
- Raz. - Tak myślałem.
I to był przypadek. Prawda, Dani?
Tak, piłka odbiła mi się od twarzy. Ale moja twarz prawie strzeliła.
Tak, było blisko.
- Trenerze, mam pomysł. - Jaki?
Zawsze gdy przekroczą połowę boiska...
Poczekaj chwilę.
Roy, możemy pogadać?
O co biega z tym świątecznym filmem?
Nie wiem, o co wam z Trentem poszło,
ale najwyższa pora, żeby się pożegnało.
Twoje ego zasabotuje dużo więcej niż jeden głupi mecz.
Rozumiesz?
Dziękuję.
A w filmach Hallmarku kobiety z dużych miast
zakochują się w sympatiach z dzieciństwa.
Zazwyczaj gościu sprzedaje choinki.
Czasami jest Mikołajem albo księciem.
Szmira, ale świetna.
Ale przede wszystkim szmira.
Choć w sumie świetna.
Jak wyłączysz dźwięk.
A teraz napraw to, proszę.
Crimm!
Fajnie, gdy drze się na innych, nie?
Potrzymaj.
„Nowicjusz Roy Kent jest przereklamowanym, rzekomym objawieniem,
którego nieokiełznany gniew i przeciętny talent sprawiły,
że jego debiut w Premier League okazał się głębokim rozczarowaniem”.
Wiesz, kto to napisał?
Miałem 17 lat.
To mnie kompletnie rozbiło.
Sądziłem, że jestem odważny.
Próbowałem wyrobić sobie markę.
Skupiałem się wyłącznie na tym, co w ludziach najgorsze. Przepraszam.
W porządku.
Oddaj.
Wiesz, to zabawne.
- Mieliśmy wtedy wiele wspólnego. - Czyżby?
Uważaliśmy się wzajemnie za miernoty.
A teraz proszę.
- Idź. - Dobrze.
Możecie już przy nim gadać.
Jamie, o czym zacząłeś mówić?
Słuchajcie. Zawsze po przekroczeniu połowy
blokują linie podania, co nie?
Tak, zgadza się. Nie kryją nas.
- Dryblujmy, póki nas nie zatrzymają. - Właśnie! I w ten sposób ich ogramy!
Tak!
Dziękuję.
No i?
Rozmawiałem z trenerem karate syna,
który chodził z kobietą, która hoduje awokado dla Zavy...
- Możesz już do sedna? - Rozważa grę dla West Ham.
- Cholera. - Wiedziałam.
Rupert zawsze dostaje to, czego chce.
Wiecie co?
Jeśli Rupert może słodzić Zavie, żeby go przekonać, to ja też.
- Tak! - Przepraszam.
Przepraszam.
Rusza druga połowa.
Czy w trakcie pobytu w szatni drużyny wprowadziły poprawki?
Z pewnością, Arlo.
Choć zawodowcy poprawiają się nawet publicznie.
POKÓJ WYPOCZYNKOWY
Dzień dobry. Rebecca Welton, AFC Richmond. Chciałabym zobaczyć się z Zavą.
Nikt nie zobaczy się z Zavą.
- Ale pan Mannion... - Rebecca.
Rupert. Co za miła niespodzianka.
- Proszę. - Dziękuję, Matthew.
Gratuluję wczorajszej wygranej z Leicester.
Dziękuję. To prawdziwe szczęście mieć takiego trenera jak Nathan.
Doskonale rozumie ten sport. To ogromna przewaga.
Zava. Pozwól, że przedstawię ci Rebeccę Welton. Moją byłą żonę.
I właścicielką AFC Richmond.
Oczywiście.
To zaszczyt mnie poznać.
Do zobaczenia.
Nie mogę się doczekać.
Będzie wspaniale wyglądał w bordowym i niebieskim.
Byłam nieco zaskoczona, kiedy kupiłeś West Ham.
Myślałam, że Richmond jest twoją miłością.
Widać jestem jak wszyscy. Nudzą mnie w kółko te same starocie.
Powodzenia w tym sezonie.
Jesteś pierdolonym cykorem.
Gdybyś naprawdę był taki zdolny, grałbyś gdziekolwiek.
Zamiast tego wybierasz takie kluby jak West Ham, bo są wielkie i bogate,
i wiesz, że wygrają z tobą, jak i bez ciebie.
A ty nie będziesz się musiał zastanawiać, czy wciąż jesteś tak dobry, jak sądzisz.
Tymczasem oboje wiemy, że nie jesteś. Jesteś przereklamowany. I przepłacany.
I jesz za dużo cholernych szparagów.
Richmond ma świetną defensywę
i wystarczy jeden przebłysk fantazji,
aby wrócili do domu z jednym punktem.
Chelsea zostawiło Hughesowi miejsce.
A on ma zamiar to wykorzystać.
Hughes ma kilka możliwości.
Podaje do Tartta.
Czy to ten przebłysk?
Obisanya ma szansę.
Piłka trafia, odbijając się od twarzy Rojasa!
Genialna bramka.
Błyskawiczna akcja. Nie do wiary!
Historyczny gol, mamy 1-1.
Moja twarz strzeliła gola!
Czy kiedykolwiek strzeliłeś twarzą?
Strzeliłem każdą częścią ciała. Co za niedorzeczne pytanie.
To było ekstra.
Myślisz, że Zava widział?
Nie bądź parówą.
No weź.
Przepraszam.
I jak poszło?
- Posłodziłaś mu? - A co jest tego przeciwieństwem?
Dosolić.
To tak zrobiłam.
Richmond utrzymało remis z Chelsea w porywających derby zachodniego Londynu.
- Tak jest. - Opuszczą Stamford Bridge
z zasłużonym jednym punktem.
Dzień dobry. Dziękuję za przyjście.
Oczywiście nie na taki wynik liczyliśmy.
Jednak jestem pewien, że ten popołudniowy komunikat
podniesie kibiców Chelsea na duchu.
- Wiem... - Musimy wracać do biura.
Tu nie jest bezpiecznie.
Powitajcie najnowszego zawodnika Chelsea Football Club.
Zavę.
Witaj. Usiądź, proszę.
Wystarczy podpisać. Tutaj jest długopis.
Śmiało.
Zmieniłem zdanie. Zava nie zagra dla Chelsea.
O matko, nie mogę na to patrzeć.
Zava zagra dla Richmond.
Ty ciulu!
- Mogę zatrzymać długopis? - Jasne.
Co?
Że, kurwa, co?
- Udało ci się. - Tak.
- Udało ci się! - O Boże.
Mamy Zavę!
Co?
Mamy Zavę! Patrzcie!
O kurde!
Kibicom się to nie spodoba.
Zava! Mamy cię, Zava! Mamy cię, ra, ra, ra!
- Trzymajcie się. - Na razie.
- Zava do nas dołącza. - Zava.
NASZE PUNKTY
Jakie masz plany? Wracamy razem żwawym krokiem?
Nie mogę. Idziemy z Jane na sztukę o cyklu miesiączkowym.
Okej. Obyście się nie spóźnili.
Pozdrów ją ode mnie.
Chciałbym, ale ona wciąż czuje się zagrożona naszą relacją.
Dobranoc.
Dobranoc, trenerze.
I co na to powiesz? Tydzień pełen wrażeń, prawda?
A to dopiero początek.
Dobranoc.
Hej, Roy. Jak się czułeś, wracając na stadion Chelsea?
Kibice ucieszyli się na twój widok.
Nie wiem. Było mi... smutno. Czy coś.
Naprawdę? Dlaczego?
W trakcie mojego ostatniego sezonu graliśmy przeciwko Arsenalowi
- i ich rozgromiliśmy. - Pamiętam, trzy do zera.
Tak.
Ale grałem chujowo.
Prawda?
Tak było.
Wtedy po raz pierwszy pomyślałem:
„Nie nadążam za resztą.
Nie jestem dość dobry”.
I ta myśl nie odstępowała mnie na krok.
Wiedziałem, że będzie tylko gorzej. Dlatego pod koniec sezonu odszedłem.
Wszyscy byli w szoku. Klub był w szoku. Kibice. Media.
Nie chciałem być jednym z tych,
którzy zajmują miejsce w klubie, choć już dawno powinni przestać grać.
Wielu ludzi woli samemu zrezygnować, niż zostać zwolnionym.
Tak.
Ale kiedy tam wróciłem...
część mnie pomyślała...
że może trzeba było zostać...
i po prostu...
dobrze się bawić.
Ale ja tak nie potrafię.
Zdaje się.
Jeszcze nie.
Gdybyś nie odszedł wtedy z Chelsea, to pewnie nigdy byśmy się nie poznali.
Dobranoc.
Sport.
Pojemna metafora.
Tak. I świetna ksywka.
Tak.
- Dobranoc. - Dobranoc, sport.
Napisy: Daria Okoniewska