- Dzień dobry. - Cześć. Zrobiłem ci kawę.
Unikam kofeiny.
No tak. Twoje ciało to świątynia.
Tego bym nie powiedział. To raczej kaplica na lotnisku.
- Ważny dzień dla Richmond. - Nie interesujesz się piłką.
Masz rację. Ale wiem, kim jest Zava.
No tak.
Napiszesz po powrocie?
- Bezpiecznego lotu. - Dzięki. Bezpiecznej drogi.
Jestem silnym i zdolnym mężczyzną.
Cholera.
WITAJ, ZAVA!
WIERZYMY W ZAVĘ
Oczywiście Zava trafi do pierwszego składu.
Więc jeśli matematyka...
mnie nie myli, musimy kogoś posadzić.
Kogo?
Padnie na Colina.
On jest jak kameleon. Dostosuje się do sytuacji.
Jest większy problem. Jeśli Zava stanie z przodu,
Jamie albo Dani zostanie pomocnikiem.
Który z nich lepiej to przyjmie? Dani czy Jamie?
Dani.
Jamie jest jak kolekcja figurek Precious Moments mojej mamy.
- Nie rozumiem. - To wydelikacony patafian.
Czasem to klarowność jest istotą dowcipu. Dziękuję ci.
Już prawie 10.00, zbierajmy się.
Wszystko dobrze?
Trochę się stresuję. Rano męczyła mnie biegunka.
Nie pisz o tym, proszę.
I tak zawsze myli mi się pisownia.
D-I-A, podwójne R, H-E-A.
W brytyjskim dodajecie jeszcze nieme O. „O nie, masz diarrhoea”.
Łączę się w bólu, Higciu.
Mój żołądek jest bardziej pokręcony niż oba Światy Wayne'a.
A przecież od lat pracuję z gwiazdami. Roy, ty jesteś jedną z nich.
Nie taką jak Zava.
Nie zaniżaj swojej wartości.
Jeśli już to zawyżaj, a potem skróć.
Zava jest inny. Sam zobaczysz.
Patrzenie to za mało, trzeba go zintegrować.
Trenowanie supergwiazdy to nie „Co zrobić z Marią?”.
Choć moim zdaniem problemem byli naziści.
- Prawda? - Matko przełożona,
- trzeba patrzeć szerzej. - Właśnie.
Sorki, Roy. Męczy cię temat musicali
- z samego rana. - Spoko.
Leciałem na Julie Andrews. W zasadzie wciąż lecę.
Ten głos, te oczy, sposób, w jaki cię karciła, gdy napsociłeś.
Musimy to zrobić. Ulubione role Julie Andrews.
Jebać to. Maria!
- Stanowczy jak zawsze. Trenerze? - Eliza Doolittle.
Rola teatralna, super.
- Higgins. - Dajesz, Poppins!
W pełni się zgadzam.
Trent? Masz coś? Nie musisz.
Clarisse Renaldi, królowa Genovii.
Tak jest, Pamiętnik księżniczki.
Niszowa rola. Zaskoczyłeś.
Nieźle to wygląda.
Nie mogę w to uwierzyć.
Kiedy byłem mały, grałem w korkach Zavy,
spałem w korkach Zavy,
straciłem cnotę z korkami Zavy.
Chyba raczej „w korkach Zavy”.
Nie.
Wczoraj w restauracji, kiedy malarze kończyli pracę,
przez godzinę z przyjemnością oglądałem najlepsze gole Zavy.
Aż kręciło mi się w głowie.
Choć możliwe, że od farby.
Zava porusza się po boisku jak pantera.
Zmysłowo.
Zabrzmiało gejowsko.
Jestem gejem...
jeśli chodzi o Zavę.
Tak. Charyzma niektórych wykracza poza ich orientację.
Paul Newman, Idris Elba, Norm Macdonald.
Zava jest jednym z tych charyzmatycznych jednorożców.
Przekonaliście mnie. Prześpię się z Zavą.
Co słychać, stary?
Co to, kurwa, jest?
Chłopaki, już pora. Idziemy na boisko.
Jamie, przebieraj się. Nie chcemy, żeby nowy kolega na nas czekał.
Lecimy.
Chcemy Zavę!
Tak to właśnie jest.
Gdzie on jest?
Leslie! Mamy podpisaną umowę?
Oczywiście. Podpisem elektronicznym, który jest wiążący prawnie.
Tak sądzę.
Zadzwonię.
Jego agentka nic nie wie, ale jego telefon jest na Mykonosie.
Jeśli znów się rozmyślił, wyjdę na kompletną kretynkę.
Może jakoś ich rozweselimy?
Mam zdjąć bluzkę i się przebiec?
Jesteś Shandy.
Obserwuje mnie, by rozeznać się w sytuacji.
Miło cię w końcu poznać.
Z chęcią pogadałabym przy kawie.
Ile masz wzrostu?
- Shandy. - Tak?
Mogłabyś zacząć wyprzedawać gadżety za połowę ceny?
- Świetny pomysł. - Dzięki.
- Nie zdejmuj bluzki. - Jasne.
Pa, kochana.
Przebojowa babka. Cholera, teraz ja jestem spóźniona.
Na co?
Nic takiego. Głupotę. Później ci powiem.
Uwielbiam tajemniczą Rebeccę.
Dziewczyny, jesteście pewne, że Zava dostał dobry adres?
Nawet nie chcę myśleć, że czeka na nas w stolicy Wirginii.
Rozmawiałem z działem prawnym.
Podpis elektroniczny jest w stu procentach wiążący.
Szkopuł w tym, że zamiast nazwiska, napisał „Nie ma za co”.
Szlag! I co teraz zrobimy?
Gwiazdy działają według własnych zasad.
W 1998 przez trzy godziny czekałem, aż Public Enemy wyjdzie w końcu na scenę.
Jeśli nosisz na szyi wielki zegar, nie spóźniasz się przypadkowo.
Masz w tym cel.
Dobra, kończymy imprezę. Na górze zastanowimy się, co dalej.
Leslie, wytłumacz to jakoś wszystkim zebranym.
Oczywiście, zajmę się tym.
Na uniwerku byłem didżejem Ograniczanie Strat.
Byłeś didżejem?
Właściwie to nie, ale miałem gotową ksywkę.
Cholera. Idziemy.
Witajcie na stadionie Dogtrack.
A ty skąd się urwałeś?
W głowie mi się to nie mieści. Jak można tolerować takiego bałwana?
Ludzkość przywykła do zadowalania geniuszy.
Najlepszy żyjący aktor?
Choć już emerytowany.
- Daniel Day-Lewis. - Tony Curtis.
Miał być żyjący? Jackie Chan. Emerytowany? Daniel Day-Lewis.
Właśnie. Kiedy wchodzi w rolę, to w niej zostaje,
a reszta się dostosowuje.
Wiecie, że grając w Lincolnie,
nawet esemesował z Sally Field jako Lincoln?
To niedorzeczne. Lincoln nie mógł esemesować.
Właśnie. Gdyby się pochylił, spadłby mu cylinder.
Może i Zava jest geniuszem, ale przy tym zapatrzonym w siebie dupkiem.
Całe biurko masz w okruchach.
Co ty odpieprzasz? Czekaliśmy na ciebie dwie godziny.
Czas to tylko konstrukt, tak jak płeć i wiele alfabetów.
Wynocha z mojego krzesła!
To twój trener.
Jak leci? Jestem Ted Lasso.
Przywódco,
jestem pustym naczyniem pełnym złota.
Jestem twoją opoką. Ukształtuj mnie.
Jeśli strzelasz tak, jak mówisz, to się dogadamy.
A to jest Keeley Jones.
- Zajmuje się promocją klubu. - Cześć.
Królowo.
Moje zachowanie utrudniło twoją pracę.
Nie przejmuj się tym. Nie ma czegoś takiego jak zła prasa.
Moja uczciwość nie pozwala mi przytaknąć.
- Na miłość boską. - Ma alergię na hummus.
- Wiem. - O Boże. Jesteś tutaj.
A ty jesteś tam.
A to Leslie Higgins, dyrektor ds. futbolu.
Jesteś spoiwem.
Bardzo dziękuję.
Zobaczę się z drużyną.
Wiesz przynajmniej, dokąd idziesz?
Nie!
Ja cię kręcę. Jejuńciu.
Może pójdę z nim, żeby się czasem nie denerwował.
Sprawia wrażenie nieśmiałego.
Super. Muszę się śpieszyć.
Jak poszło ograniczanie strat?
- Porażka, ale był uroczy. - Dziękuję.
- Kto to? - Shandy. Pracujemy razem.
I się przyjaźnimy.
- Zava tu był? - Widział go trener?
Przed chwilą był na górze.
Jest tutaj?
- W budynku? - Musi gdzieś tu być.
O Boże.
Może powinniśmy się rozdzielić i...
Dotknął mnie.
Jest jak anioł.
Czemu mu umniejszasz? Przecież wyraźnie jest bogiem.
Na początku zwrócę się do najważniejszej osoby w tej szatni.
Który z was jest kitmanem?
On zwykle...
To ja. Jestem Will.
Ja...
- Will. - Tak.
Ja też nosiłem w klubie piłki, kiedy miałem zaledwie 11 lat.
Ja mam 25.
Twoja pasja to powód...
dla którego gram.
I wy.
Moja drużyna.
Moi bracia.
Oddychajcie ze mną.
Teraz? No dobra.
Staliśmy się jednością.
Nie ma mnie.
Nie ma was.
Istnieje tylko „my”...
i „nas”.
I my w nas.
No dobrze...
Zapraszam trenerów do środka.
Zamienimy słówko, zanim nam ucieknie.
A wy zostańcie i oddychajcie między sobą.
Nie sądziłem, że jest taki zwyczajny.
Co nie?
Którym z nich jestem?
Ty jesteś trenerem.
Myśleliśmy, że tym na górze po prawej.
- Ja jebię. - Albo lewej.
W zasadzie jak wolisz.
Bardzo się cieszę, że tu jestem.
- My też... - Do zobaczenia jutro.
Jasne.
Wysoki.
Rebecca.
- Tish. Dzień dobry. - Wejdź.
Zapraszam.
Rozgość się, proszę.
Usiądź sobie, odpręż się.
Napijesz się czegoś?
Wody? Herbaty? Może drinka?
Jasne, poproszę Białego Rosjanina.
Zużyłam cały likier kawowy
na przyjęciu urodzinowym znajomej, którego motywem był Big Lebowski.
Może być czysta?
Pozwoliłam sobie na żart.
Wiem. Dlatego ja pozwoliłam sobie na dwa.
Sporo ostatnio przeszłaś.
Mroczna dusza mężczyzny sprawiła, że straciłaś kontakt z własną.
A później piękna i szlachetna dusza mężczyzny połowę młodszego od ciebie
zjawiła się w odpowiedniej i nieodpowiedniej chwili.
Skąd o tym wiesz?
Rozmawiam z twoją matką co miesiąc od sześciu lat.
Jak mogę ci pomóc, Rebecco?
Wątpię, czy możesz.
Sceptyczka. Nie powinnam się dziwić.
Bo niby jesteś jasnowidzką?
Nie.
Bo twoja matka była sceptyczką.
Słyszałaś o kintsugi?
To japońska sztuka naprawy potłuczonych naczyń przy użyciu złota.
Chodzi o to, aby zaakceptować wady i niedoskonałości,
tworząc przy tym coś trwalszego i piękniejszego.
Zatem...
położymy dłonie na misce.
Mogłabyś?
Wybacz, co to...
Nagle dziwnie tu zapachniało.
Dziękuję.
Zacznijmy.
Widzę coś.
Trzymasz to w dłoni. Przedmiot. Bardzo wyjątkowy.
Miskę?
Zielone pudełko zapałek.
Przepraszam, co?
Zielone pudełko zapałek. Śliczne.
Kogo obchodzi pudełko zapałek?
Słyszę coś.
Rybia!
Co za cyrk.
Rybia... Nie wszyscy naraz, proszę.
Rybia... Rybia na cerz...
No tak, rybia na cerzłym koniu.
„Rybia na cerzłym koniu”?
- Czy to ci coś mówi? - Tak, mówi.
Że jesteś bardziej pomylona...
Cicho, słyszę coś jeszcze. To grzmot, piorun i ty.
Jesteś do góry nogami, kompletnie przemoczona.
Ale bezpieczna.
Dobrze, wystarczy już tego dobrego.
Bardzo dziękuję za poświęcony czas i podzielenie się twoim...
jak to nazwać, darem?
Powiemy mamie, że dokończyłam sesję.
Będziesz miała rodzinę.
Co powiedziałaś?
Zostaniesz matką.
Pierdol się.
Myślałam, że jesteś nieszkodliwa,
bo matkę na ciebie stać, ale jesteś niebezpieczna.
I kurewsko okrutna.
Ucieszycie się, chłopaki.
Dostaliśmy mnóstwo próśb o wywiady z wami.
Z chęcią wspomnę o restauracji.
Na razie prasa chce się skupić na tym, że Zava dołączył do drużyny.
Dobrze.
Wolę rozmawiać o Zavie niż o sobie.
Co mamy powiedzieć?
Co chcecie. Sami zdecydujcie.
Tylko trzymajcie się lekkich, pozytywnych tematów, dobrze?
Albo powiedzcie coś tak szokującego, że traficie na nagłówki.
Że zjadacie swoje włosy.
Wiecie... Cześć, Roy.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie.
Higgins mówił, że chodzi o jakieś bzdety o wywiadach.
To znaczy ważne bzdety o wywiadach.
Spoko, z tobą nikt nie chce gadać.
Nie, to nieprawda.
Prasa wie, że Roy nie lubi wywiadów.
Mogę jakiegoś udzielić, jeśli tego potrzebujesz.
- Dzięki. - Ja cię przepytam.
Czemu ją rzuciłeś?
Panna milusińska.
Kto to, kurwa, jest?
Shandy. Pracujemy razem.
- Czemu? - To moja stara znajoma.
Teraz to ma sens.
Shandy. Mówiłam ci o niej.
No tak, Shandy.
Zjadałaś swoje włosy?
Tak. Zjadałam.
Miło przypisać twarz do włosów.
Trenerze? Co jest dziś w Wordle?
Etyka.
Wredzioch.
- Cześć, jak leci? - Możemy chwilę pogadać?
Możesz gadać, ile chcesz.
Ale koło 13.00 zazwyczaj przysypiam.
- Co tam? - No bo ten...
Cieszymy się z Zavy.
Wszystko rozumiem. Ale znam wielu takich piłkarzy jak on.
To zadufani łowcy sukcesu, którzy dbają tylko o własny interes.
Jamie,
nie sądzisz, że z twoich ust brzmi to nieco ironicznie?
Nie wiem.
Ale chodzi o to, że go nie potrzebujemy.
Uważam, że dobrze nam idzie, a on już wszystko rozpieprza.
Wiem, o co ci chodzi.
Ale najpierw pograjmy, a potem zobaczymy co i jak.
Jasne, no. Oczywiście.
Dzięki, że mnie wysłuchałeś.
Dzięki, że wyraziłeś swoje zdanie. Tak trzymaj.
A właśnie, to nie była ironia, tylko hipokryzja. Tyle chciałem.
Ma rację?
- Tak czy nie? - Tak.
Co za ironia.
Dzień dobry. Całe Nelson Road dziś buzuje,
a powód tej ekscytacji może być tylko jeden: Zava.
Jak Pelé, gdyby każda litera była inna.
Mamy tu więcej szych niż londyński Fashion Week.
Nie wiem, zgaduję.
To dlatego, że zdobyłaś Zavę. Rozsławiłaś Richmond na cały świat.
No dobrze. Szybka kartkóweczka.
Co powstanie, gdy połączymy wybitną rolę Hugh Jackmana
i szpanerski wypad do Nowego Jorku?
Catskills Jeana Valjeana?
Nie. Świetna odpowiedź. Skąd znasz góry Catskills?
Wspaniała pani Maisel.
Dobry serial.
Szanuję to. Pełna zgoda.
Prawidłowa odpowiedź to nasi przeciwnicy: Wolverhampton.
- Pełna nazwa: Wolverhampton Wanderers. - Dzięki.
- Znani jako Wędrowcy. - Nie.
Znani jako Wilki.
Czyli gramy dziś z Wędrującymi Wilkami Wolverhampton.
- Nie. - Wolverhampton albo Wilkami.
Rozumiem. Zatem kiedy drużyna znana jako Wolverhampton albo Wilki
będzie wędrowała po boisku, próbując strzelić nam bramkę,
to plan jest taki. Oddaję wam głos.
To skład początkowy, a to rezerwa.
Pamiętajcie, ustawienie 4-5-1 nie oznacza defensywy.
Chodzi w nim o to, żeby podawać w pole do Zavy.
Jasne?
Trzymasz się?
Wciąż jestem silnym i zdolnym mężczyzną.
Tak jest.
- Wszystkie wolne wykonuje... - Zava.
- Karne... - Zava.
- Rożne... - Ktokolwiek do Zavy.
Tak jest. Wy stwarzacie sytuację, a nasz kolega Zava...
ją wykańcza. Okej? Dobra.
Zbiórka. Chodźcie.
Zava.
Mam uderzyć w gong czy coś?
O co z tym biega?
Nie.
Nieźle.
Jestem gotowy.
Dobrze. Nieźle to załatwiłeś.
Lecimy.
W porządku. Kapitanie, zaczynaj...
Richmond na trzy. Raz, dwa, trzy.
Richmond!
Silny jest.
No.
- Figurka Precious Moments. - Delikatniś.
- Ile czasu nam zostało? - Cztery minuty.
Super.
Zadzwonię do Henry'ego. Zaczynają dziś piłkarskie play-offy.
- Fajnie. - No.
Co się stało?
Nie mam telefonu.
Kurczę. Już wiem.
Został w domu na umywalce. Cholibka.
Tak się kończy granie w Tetrisa na kibelku.
Tym i zdrętwiałymi nogami. Zrobię to po staroświecku.
Co teraz?
Nie pamiętam numeru Michelle.
No.
- To dobrze czy źle? - To po prostu fakt.
No tak.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Zadzwonię na domowy. Zaraz do was dołączę.
Henry, wychodzimy! Nie zapomnij ochraniaczy!
Dobrze!
- Dzięki za podwózkę. - Żaden problem.
- Masz telefon stacjonarny? - No, nie wiem czemu.
Odbierzesz?
Nie, to pewnie jakiś telemarketer.
Henry, wychodzimy!
A ja mogę odebrać?
Lubię wkręcać telemarketerów.
- Śmiało. - O rany.
Słuchaj tego.
Halo? Tutaj rezydencja Michelle Keller,
która naprawdę wspaniale kroi pomarańcze na ósemki.
Wyglądają naprawdę spektakularnie.
W czym mogę pomóc?
Cześć, panie były prezydencie. Rany, ale mam z tobą na pieńku.
Halo?
Ted.
- Tak. Kto mówi? - Jacob Brianson.
Doktor Jacob?
Tak. Możesz mi mówić Jake.
Doktor Jacob.
Henry, pośpiesz się!
Michelle.
- Co? - To Ted.
Cholera.
- Cześć, Ted. - Hej.
Znalazłem!
Chcesz szybciutko pogadać z tatą?
- Tato. - Cześć.
Gramy ze Smokami, którzy są niepokonani.
To się wkrótce zmieni, mam rację?
Dzwonię, żeby życzyć ci powodzenia.
Wzajemnie, tato.
I przekaż Zavie, że mamy moich kumpli podziwiają jego sześciopak.
Przekażę.
Pa.
Dziękuję, kochanie.
Daj mi sekundkę.
Poczekasz w aucie?
- Zabierzesz go... Dzięki. - Jasne, chodźmy.
Widziałeś kiedyś szyberdach?
Już jestem. Przepraszam.
Może zdzwonimy się później?
Jest sporo do obgadania.
Jasne, oczywiście.
W porządku. Do usłyszenia.
Ted, ja... Powodzenia dzisiaj.
Dzięki.
Oddani kibice Richmond po raz pierwszy w tym sezonie
zjawili się na ukochanym stadionie,
a kiedy ujrzą nazwisko Zavy w pierwszym składzie drużyny,
pomyślą, że umarli i trafili do nieba.
Gramy, chłopaki!
Tartt.
Co on robi?
No?
Pozbądź się obrońców. Znajdę cię.
Lecimy.
Na Boga, zrobił to!
Zava strzelił gola z połowy boiska kilka sekund po rozpoczęciu meczu,
a kibice są wręcz wniebowzięci.
- Tak jest. - Jest całkiem niezły.
Mógłbym się przyzwyczaić.
- Zava! - Tak!
KLASYFIKACJA
Bumbercatch dośrodkowuje. Trudna piłka dla Zavy.
- Nie wierzę własnym oczom! - Co?
Zava strzelił ze skorpiona, a Burnley boleśnie odczuł żądło.
KLASYFIKACJA
GADŻETY Z ZAVĄ WYPRZEDANE
META
Richmond wygrywa 2-0 z Palace, który nie ma sposobu na Zavę.
Piłka z rzutu rożnego.
A on znów to robi! Zava strzela z główki!
Wznosząc się niczym orzeł wśród pingwinów.
KLASYFIKACJA
WSPANIAŁA PASSA RICHMOND
ZAPAŁKI
- Jak leci? - Dzień dobry.
Chyba dobrze.
A potem może...
Myślę, że powinnyśmy to dodać.
To mi się podoba.
MICHAEL: CZEŚĆ
KIEDY WRACASZ?
TAKI JESTEŚ STĘSKNIONY? JUŻ NIEDŁUGO
Rojas do Tartta.
Wciąż jeszcze nie strzelił gola w tym sezonie. Czy to się teraz zmieni?
Nie, znowu Zava!
Zava!
Może i ukradł gola Jamiemu Tarttowi,
ale z instynktem mistrza się nie dyskutuje.
Jeśli kibicujesz Richmond, to czujesz, że z Zavą możesz wszystko.
KLASYFIKACJA
Dostałem pracę!
OTWARCIE JUŻ WKRÓTCE
Dziękuję.
Ciężko mi to wszystko ogarnąć.
Miał nam pomóc do siebie wrócić.
Rozumiesz?
Nigdy nie lubiłem sposobu, w jaki mówił „nasz czas minął”.
Wybacz, nasz czas minął.
Nie, był bardziej protekcjonalny. W sensie: „Jakże mi przykro”.
Mówię o naszej sesji. Dobiegła końca.
Wybacz, że nie zadałem osobistego pytania.
Marudziłem tylko o sobie.
Rany. I już. Dobra.
Szanuję to.
PIŁKARSKA SOBOTA
Czy Ted Lasso jest trenerem roku?
Bo co? Bo dopisał Zavę do składu?
Nie żartuj sobie, Jeff. To nie jest trenowanie.
Jeśli chcesz zobaczyć taktyka przy pracy, spójrz na Nathana Shelleyego z West Hamu.
Lubię West Ham.
Ale kocham Zavę.
Jak my wszyscy.
Trwa doliczony czas niezapomnianego starcia.
Richmond zadowoli się remisem,
jednak Rojas ma szansę ukraść historyczne zwycięstwo
nad Manchesterem United.
Zava z boskiej przewrotki trafia w doliczonym czasie.
Richmond wygrywa.
Dzięki hat-trickowi Zavy odnoszą pierwsze zwycięstwo w Teatrze Marzeń.
Kurwa mać!
Wygrana w meczu z Brentford
jest szóstym z rzędu triumfem Richmond
w napędzanej Zavą serii cudów.
KLASYFIKACJA
Przyszło ci do głowy, że napiszesz bajkę?
Chłopaki! Posłuchajcie.
Jutro zapraszam was wszystkich do restauracji.
Oficjalne otwarcie za kilka tygodni. Nie oczekujcie zbyt wiele.
Ale pijecie za darmo!
Zava!
- Czego potrzebuję? - Nie serwuj moich potraw z taką miną.
Dobrze.
O rany.
Wspaniałe miejsce.
- Baw się dobrze. - Dziękuję.
- Wypasiona knajpa. - No.
Dzięki. Wrócę do was.
- Pokój. - Do zobaczenia.
- Cześć. To dla ciebie. - Ale pachnie!
- I dla ciebie. - Super.
W życiu nie jadłem lepszego moi moi.
Dzięki, stary.
Spójrz na mnie. Nie żartuję.
Dziękuję.
A Zava przyjdzie? Zrobiłem mu bransoletkę przyjaźni.
Zaproszenie dostał, więc zobaczymy.
Fajnie.
Smacznego, chłopaki.
Dzięki, brachu.
- Wszystko dobrze? - Tak.
To mój kolega Michael.
- Siema. - Jak leci?
- Najlepszy skrzydłowy świata. - Ciężka robota.
„Cześć, mój kumpel jest zawodowym piłkarzem.
Zagadam twoją zezowatą kumpelę, a on będzie cię rwał jak leszcz”.
I co postanowiłaś po przepowiedni?
- Wrócisz na kolejną sesję? - Nie.
Jeśli już mam pozwolić obedrzeć się z całej kasy,
zrobię to tradycyjnie i zostanę dewotką.
Wypijmy za to.
Czyż to nie Piękna i Śmierdzielka?
Nie wierzę! Sassy!
O matko!
Cześć, dziewczyny.
- Cześć. - Witajcie w Ola's.
- Cieszę się, że was widzę. - Dzięki za zaproszenie.
Dziękuję za przyjście. Bawcie się dobrze.
- Jasne, dzięki. - Zdrowie!
Dzięki.
Ale z ciebie pinda.
- Czego się napijesz? - Poproszę szampana.
Poproszę szampana.
Ted tu jest?
A nie mówiłam?
Chcesz piwo?
Michelle i Henry jeżdżą dziś konno z doktorem Jacobem.
Weźmiemy dwie whiskey. Pojedynczą i podwójną.
Potrójną. Razy dwa.
Fiut Weinsteina!
Zdradzasz mnie?
Tak.
Z tobą.
Wasze życiowe bagaże świetnie do siebie pasują.
Zaraz wrócę.
Czego, kurwa, chcesz?
Idziemy jak burza, a ty się chmurzysz. To nie wygląda dobrze.
- Ty też się chmurzyłeś. - Ja się nie uśmiechałem. To różnica.
Przyszedł.
Dobry mecz.
Ja pierdolę.
Dar niebios dla tych, którzy mają wszystko.
- Najlepszy zawodnik drużyny. - Pierdol się.
Taka prawda.
Kiedyś ty byłeś najlepszy. Ale już nie jesteś. Życie chłoszcze.
Byłem najlepszy?
Tak. I wciąż mógłbyś, gdybyś nie był taką pre-Madonną.
- Nazwałeś mnie pre-Madonną? - Tak.
Mówi się primadonna.
Kto mówi „pre-Madonna”? Co to, do chuja, w ogóle znaczy?
Że przed Madonną piosenkarki nie musiały tak ciężko pracować.
Oczadziałeś?
Nie słyszałeś o Tinie Turner? Stevie Nicks?
Wal się. Chodzi o to, że jest najlepszy.
Musisz tylko dotrzymać mu kroku.
Jebać to. Nie chcę mu dorównać.
Chcę być lepszy.
Mogę cię trenować.
O ile mówisz poważnie.
Tak. Mówię poważnie.
Kiedy zaczynamy?
Od-kurwa-razu.
No wiecie co?
Przepraszam. Posprzątamy to.
Zaczniemy jutro, o 4.00 rano.
Posprzątaj to.
No dobrze.
Zrobię obchód. Jeśli Teda już nie ma,
to podejmę atak szczytowy na Zavę.
Adieu.
- A jakże. - Powodzenia.
Hejka. Cześć.
Jestem Shandy. Zajmuję się PR-em klubu.
Miło, że wpadłeś, ale nie bądź kutasem. Puść coś miłego na swoich socialach.
Podoba mi się twoja pewność siebie. Jest odpychająca.
- Dziękuję. - Ależ proszę.
Jak Shandy się sprawuje?
Świetnie. Ujmuje mnie jej śmiałość.
No.
Trzymaj kciuki.
Dobrze. Do zobaczenia.
Mogę się przysiąść?
Czekają nas lepsze rzeczy niż te, które zostawiłyśmy za sobą.
Przepraszam.
Dzięki, że przyszedłeś. To wiele dla mnie znaczy.
Powiedz mi, gdzie twoja restauracja zaopatruje się w awokado?
Kuchnia zachodnioafrykańska raczej nie zawiera awokado.
Jeszcze nie.
- Koleś od Marlboro. - Kogo ja widzę.
- Nie wiedziałem, że tu pracujesz. - Jak leci?
- W porządku. - Tak?
Moja była żona umawia się z naszym byłym terapeutą – to tak z nowości.
Balansuje na granicy etyki zawodowej.
Zaczęli się spotykać półtora roku po terapii...
Przydarzyło ci się coś takiego z pacjentem?
Jestem dziecięcą psycholożką.
No tak.
Tak, dwa razy.
Cała Sassy. Super.
Cała Sassy.
Mam niespodziankę.
Co to?
Dziękuję.
O matko.
Nie stój tak. Rozdaj je.
- Co? - Za bardzo się do mnie kleisz.
Przepraszam.
Drogie panie, drobiazg na upamiętnienie wieczoru,
który przypomni, żebyście tu wracały.
Dziękuję.
Proszę.
Eleganckie.
Zielone.
Zielone pudełko zapałek.
Wszystko gra?
- Tak. Jeszcze jedna kolejka? - Jasne.
- Jeszcze raz to samo. - Poprosimy.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Świetna knajpa, pyszne jedzenie. - Bardzo dziękuję.
- Bezpiecznej drogi. - Dzięki.
Napisy: Daria Okoniewska