Posępne pasmo porażek Richmond trwa.
Dwie bramki Zavy nie wystarczyły
i Newcastle rozbija Charty cztery do dwóch.
Drużynie nie brakuje talentu.
Zgadzam się. Problemu trzeba chyba szukać poza murawą.
Cholera!
Kurwa mać.
Odkąd miesiąc temu przegrały z Nathanem Shelleyem i West Hamem,
forma Chartów leci na łeb na szyję.
Trudno spaść na szyję, Arlo. Chyba że jesteś żyrafą.
Dobrze powiedziane. Wraz z przybyciem Zavy wyjrzało słońce.
A teraz kibice Richmond pewnie czują, że wszystko sprzysięgło się przeciwko nim.
I nie zanosi się na poprawę,
ponieważ wkrótce Richmond zagra z Man City.
Drużyna w tym stanie nie zdoła pokonać swoich błękitnych dręczycieli,
gdyż właśnie spada na dziewiąte miejsce.
Wiedziałem, że pozytywne myślenie gówno daje!
WYGRANE: 6 PRZEGRANE: 3
REMISY: 6 PUNKTY: 24
- To nie jest miłe. - Co takiego?
„Nawet z Zavą Richmond daje dupy bardziej niż twoja stara”.
Lepiej odpuść sobie Twittera.
To esemes od mojego ojca.
O rany. Nie rozumiem tego.
Wiecie?
Starania były, jak zawsze. Ale wciąż coś nas blokuje.
Nie wiem, w czym tkwi problem. A wy?
- Dziurawa obrona. - Niemrawy atak.
Jeśli chcą stać jak kołki
i gapić się na Zavę, to niech sobie, kurwa, kupią bilety.
Konstruktywna krytyka.
Doceniam to.
Cześć, szefowo. Co słychać?
Mam takie szybkie pytanko.
Wygramy, kurwa, w końcu jakiś mecz?
Wyczuwam niepokój w twoim głosie i jego natężeniu.
To zabawne, bo właśnie łamiemy sobie głowy,
szukając skutecznych rozwiązań.
Wiesz, co zrobimy? Udamy, że ten klub to statek.
Weźmiemy ten statek, obrócimy go
i kierując się Gwiazdą Polarną, wrócimy do domu na przekór prądom.
Północ jest tam.
- Tam, dobrze. - Wydaje mi się, że tam.
- O to mi chodziło. - Tam, do cholery.
- Teraz zgłupiałem. - Mylicie się! Północ jest tam!
Cholibka.
Tak myślę.
- Mogę to zabrać? - Tak, dziękuję.
Przepraszam, czy to również może pani wziąć?
Rebecca.
John Wingsnight. Co za miła niespodzianka.
- Dzień dobry. - Przedstawiam ci Jessicę Darling.
Jessico, kochanie, to Rebecca Welton.
- Bardzo miło cię poznać. - Wzajemnie.
Byliśmy na kilku randkach.
A potem nagle dała mi kosza. W tej właśnie kawiarni.
Nie żebym próbował tu na ciebie wpaść.
- Nie próbuję. - Okej.
Chciałabym ci podziękować.
Jesteśmy zaręczeni.
Bim-bam-bum. Dzwony kościelne.
Zaręczeni. Gratuluję. To...
Jak... się poznaliście?
Przez dopasowanie w apce. Pół roku temu?
Nie Bantr. Nie korzystam z niej, odkąd...
- No. - W oceanie możliwości
wyłowiłam sobie bratnią duszę.
Zabrałem ją na Hamiltona.
- Wspaniale. - I stanął w obronie mojego honoru.
Posłuchaj tego. Trwa antrakt.
Chcemy kupić płytę ze ścieżką dźwiękową i zgadnij, kto stoi w kolejce przed nami.
- Sir Anthony Hopkins. - Wyobrażasz sobie?
- Nie. - Jessica grzecznie pacnęła go w ramię,
bo chciała nagrać dla ojca, jak gra Hannibala Lectera.
A on odmówił.
Wziąłem szubrawca za fraki i rzuciłem: „Było nie prosić się o sławę”.
Zrobiłem nam szybką fotkę i przesłałem ją do pielęgniarki jej ojca.
Ucieszył się.
Rybia na cerzłym koniu.
Co? Co ja...
Co powiedziałaś?
Pokręciłaś słowa.
Czy ty powiedziałaś „rybia na cerzłym koniu”?
Chodziło mi o rycerza na białym koniu.
Drobne zaćmienie mózgu.
To rzadkość. Jest bardzo mądra. Studiowała chwilę na Oxfordzie.
Powiedziałaś „rybia na cerzłym koniu”.
- Powiedziałaś konkretnie te słowa. - Tak.
Pójdziemy już. Miło było cię zobaczyć.
Wszystko dobrze? Jadłaś coś?
Całkowicie rozumiem stanowisko Barbary,
ale tak jak już tłumaczyłam,
boję się, że mając więcej klientów, będziemy mniej uwagi poświęcać tym,
których już reprezentujemy.
A wtedy ja przypomniałam Keeley,
co wielokrotnie sama powtarzałaś, że jeśli dojdziemy do momentu,
w którym nie wiemy, w co ręce włożyć, zatrudnimy więcej osób.
To się nazywa „rozwój”.
- Pozwól, że się wtrącę. - Jasne, proszę.
- Zgadzam się z Keeley. - Wspaniale.
Bycie małą, butikową firmą odróżnia cię od reszty.
W modnych restauracjach zmniejszają liczbę stolików,
żeby ludzie stali w kolejce. Zróbmy to samo.
Nie no, wspaniale.
A zamiast pieniędzmi, zapłacimy pracownikom stolikami.
- Nie przejmuj się. Będzie dobrze! - Jasne, na pewno.
Takiego promyczka to nawet słońce zazdrości.
Cześć.
Skoro skończyłyście się naradzać, to się pochwalę, że zakładam nową apkę.
Taką jak Bantr, ale lepszą i fajniejszą, bo pomoże ludziom bzyknąć celebrytę.
Co? Shandy.
Nazywa się „Seks z gwiazdami”.
I tak, szukamy inwestorów.
Wciąż jest wkurzona o tę sprawę z Bantr?
O tak. Shandy źle reaguje na odmowę, swojego byłego,
miejsce pracy i większość rzeczowników.
„Masz wielką pasję, ale musimy się rozstać.
Będąc tak błyskotliwą, na pewno szybko staniesz na nogi”.
Co ja zrobiłam?
Nie, przepraszam.
Powiesz to, zwalniając Shandy.
O matko.
Przepraszam.
Nazywają to metodą kanapki.
Przekazujesz złe wieści, ale żeby je złagodzić,
wsuwasz je między dwie pyszne kromki komplementów.
Nie mogę jej zwolnić.
Znienawidzi mnie. Ona serio myśli, że jest dobra.
Najgorsi często mają się za najlepszych. Tata nazywa to „dysmorfofobią talentu”.
Dobre.
Pójdziemy na lunch? Spotkanie mi się przesunęło.
Abso-kurwa-lutnie!
Burczy mi w brzuchu, odkąd powiedziałaś „kanapka”.
Cholera! Spójrz na to.
NATHAN SHELLEY I ANASTASIA NA RANDCE W KLUBIE
Jakim cudem Nate zdobył taką lasencję jak Anastasia?
- Może się z kimś założyła. - Jak w Cała ona.
Tak! Ale Nate nie chowa urody za okularami i kucykiem.
Zdecydowanie nie. On musi się zmienić w środku.
Wiedzieliście, że Cała ona jest adaptacją musicalu My Fair Lady?
Opartego na sztuce Pigmalion G. B. Shawa.
Uwielbiam Pigmejów i ich muzykę. NASA wysłała ją nawet w kosmos.
Od Anastasii aż czuć ogień.
- Bardzo ładna. - Żyleta!
Zava, a ty co sądzisz o Anastasii?
Nic.
Wyraźnie widzę tylko moją żonę, Christinę.
Wszystkie inne kobiety są... rozmazane.
Moja żona jest seksowna w typie dziewczyny z sąsiedztwa.
Okulary, kucyk, maluje.
Jak ta z Cała ona.
- Jak co? - To taki film.
Nie obchodzą mnie ruchome obrazki. Najbardziej lubię patrzeć na żonę.
Pozostając przy 4-5-1, mamy przejebane.
Decydując się na 4-4-2, mamy przejebane. Ale jeśli spróbujemy 5-3-2...
- Wygramy? - Mamy przejebane.
Kurczę.
Man City.
Nasz kaszalot nazywa się tak samo, jak klub ze striptizem z mojej młodości.
Co tam, Trent? Masz jakiś pomysł?
Nie wolno mi. Jestem tu tylko, żeby obserwować. Nie mogę się wtrącać.
Rozumiem.
Jesteś jak ci sadyści z dokumentów przyrodniczych,
którzy nie odłożą kamery,
nawet gdy biedna, bezbronna, urocza, malutka, ranna małpka
wkrótce padnie ofiarą stada hien.
No dobrze.
Myśleliście o grze długimi podaniami?
- Chodzi ci o lagę? - Co to jest?
Taktyka „kick'n'rush”, która może zadziałać
w meczu z dużo silniejszym przeciwnikiem.
Super. W takim razie spróbujmy.
Nie, mają zbyt szybką obronę.
- Rozniosą nas. - Macie przejebane.
MICHELLE: SZKOŁA DZWONIŁA. NĘKANIE Z UDZIAŁEM HENRY'EGO.
ZADZWONIĘ PÓŹNIEJ.
Wszystko gra?
Henry był dziś nękany w szkole.
Jeśli od razu wyjdziemy i złapiemy lot z przesiadką w Paryżu,
będziemy w Kansas przed 12.00, a o 12.30 z domu gnojka zostanie popiół!
Nie. Takich chłystków najlepiej ignorować.
A potem zakraść się do ich domu o 4.00 nad ranem,
bo statystyki mówią, że wtedy jesteśmy najbardziej bezbronni.
Zgadza się.
A kiedy już nad nim stoisz i patrzysz, jak śpi w swoim łóżku,
zaczynasz go tłuc.
Grubym, ciężkim sznurem nasączonym czerwoną farbą.
Okładasz go raz za razem, aż w końcu się budzi
i bierze farbę za swoją krew.
A kiedy błaga, byś przestał,
śmiejesz się na całe gardło,
najdłużej jak potrafisz.
A potem znów zaczynasz go tłuc.
Tak.
Może na razie się powstrzymam,
póki nie dowiem się od Michelle,
co dokładnie się stało.
Jasne, rozumiem.
- Ale dziękuję. - Proszę.
Rebecco, masz chwilę?
Oczywiście.
Mógłbym usiąść?
Ten oficjalny ton mnie stresuje. Po prostu usiądź.
Chodzi o to, że klub zmierza w złym kierunku
i obawiam się, że nie ma to związku z jakością naszej drużyny.
Zatem jeśli nie zagramy dobrze z Man City, możemy być zmuszeni rozważyć
zastanowienie się nad wzięciem pod uwagę
teoretycznego rozpatrzenia możliwości
tak jakby zmiany głównego trenera klubu.
Chcesz zwolnić Teda?
W którym momencie to zabrzmiało jak coś, czego chcę?
To jest dla mnie zbyt przygnębiające.
Dlatego pozwolę sobie zmienić temat.
Wierzysz w jasnowidzów?
Tak się składa, że wierzę.
Czemu mnie to nie dziwi? W końcu jesteś taki, nie wiem... fikuśny.
Dziękuję. Moja ciotka Devorah doświadcza wizji i ma trzecie oko.
Przewidziała, że razem z Julie będziemy mięć pięciu synów.
No i proszę.
Mieszkam w domu pełnym mokrych desek klozetowych.
Dlaczego pytasz?
Kilka tygodni temu tak jakby poszłam do wróżki.
Nie tak jakby. Byłam u niej w domu.
Rany! I co mówiła o sezonie?
Nie pytałam.
To naciągaczka. Ale powiedziała, że wydarzy się kilka rzeczy
i one się wydarzyły.
Dziwne, prawda?
Świat jest pełen niewytłumaczalnych rzeczy.
Paznokcie. O co z nimi chodzi?
Nawet jeśli część z nich to szarlatani, jasnowidze pomagają nam dostrzec rzeczy,
których sami w sobie nie widzimy.
Dziękuję.
Dzień dobry.
- Od Ruperta? - Mojej przyjaciółki Anastasii.
Oczekuje telefonu.
Zdziwiła się, że nie poprosił jej pan o numer.
Nie chciałem być nachalny.
No dobra.
Cześć. Jak miło, że odebrałaś. Mówi Nathan Shelley.
Wspaniale się z tobą bawiłem.
Może moglibyśmy wybrać się na drinka?
Tak, przepraszam, mamo. Ćwiczyłem... Tak. I jak mi poszło?
„Powinniśmy się wybrać na drinka” jest bardziej zdecydowane.
Tak. Dobrze. Dziękuję.
Kocham cię. Pa, pa.
Powinniśmy wybrać się na drinka. Powinniśmy.
- Cześć, trenerze. - Cześć.
- Ted. - No wiem, wiem.
Wciąż masz wyrzuty sumienia po tym, jak na mnie nakrzyczałaś?
Jestem jasnowidzem.
Nic się nie stało.
Nie powinnam była tak cię nękać.
- Miło się gadało. - Wzajemnie.
SEKS Z GWIAZDAMI
Cześć, wróciłam.
Cześć.
Pani Jones.
Lunch z Jack się udał?
Mam pytanko.
Prosiła pani Shandy, żeby zadzwoniła do Emmy Jayye o 4.00 nad ranem,
kiedy upiła się „espresso martini”,
i przedstawiła jej pomysł na „prezerwatywy na jaja”?
- Słucham? - Emma Jayye projektuje okulary.
Oczywiście, że nie prosiłam. Czemu pytasz?
Bo nas zwolniła.
Przez Shandy.
Przez pani przyjaciółkę.
Shandy.
- Tak? - Możemy porozmawiać?
- Dasz mi pół godziny? - Nie, teraz.
- Mogę popatrzeć? - Barbaro.
Masz pięć minut, bo na dole czeka moja potencjalna asystentka.
Laska boi się wind. Urocze, prawda?
Usiądź, proszę.
Dobra.
Shandy.
Dostanę podwyżkę?
Jesteś bardzo błyskotliwa.
Ale...
Moja śmiała determinacja? Co to ma, do chuja, znaczyć?
No dobra! Słuchajcie, baranki.
Właśnie zostałam zwolniona, bo niektórzy boją się innowatorek.
Zakładam własną firmę PR-ową, która zmiecie ten biznesik z rynku.
Kto do mnie dołączy?
Zapłacę wam podwójnie. Kto do mnie dołączy?
Dobra. Trzy miesiące urlopu, służbowy samochód,
łóżko do masażu w biurze z certyfikowanym masażystą.
Kto do mnie dołączy?
Ja dołączę.
- Nie ty, Dan. - No tak.
Barbara. Wiem, że mnie popierasz.
Ani odrobinę.
Bo jesteś trzęsidupą i cię kurewsko nienawidzę!
Wszystkich was nienawidzę!
Keeley, pozwól mi zostać.
Tak mi się tu podoba. Jesteśmy rodziną.
- Kocham cię. - Poradzisz sobie.
Nie!
Banda faszystowskich zjebów!
Udławcie się tymi swoimi 10% prowizji.
Tak, właśnie tak.
Wiecie co? Jebcie się.
To nasze.
Spierdalaj.
Dan, idziemy.
Jednak zostanę.
Chuj ci w dupę.
No tak.
Nie powiem tego.
Ale pomyślisz.
Tak, często. Do końca moich dni.
Dzień dobry. Rebecca Welton. Mam wizytę u doktora Wagnera.
Proszę to najpierw wypełnić.
- Bardzo dziękuję. - Proszę usiąść.
KONTAKT W NAGŁYCH WYPADKACH
IMIĘ/IMIONA RODZAJ RELACJI
Rebecca, co za miła niespodzianka.
Nie musisz wypełniać tych głupot.
- Zapraszam.
- Dziękuję. - Usiądź.
- Dziękuję. - Rozgość się.
Jak się trzymasz?
Biorąc pod uwagę klęski Richmond? Biedactwo. Musisz być zestresowana.
Przyznaję, nie jest lekko.
Ale to tylko przejściowe kłopoty.
Wszystko się ułoży. Jestem pewien.
Póki macie Zavę, to sobie poradzicie.
- Jest niesamowity, prawda? - Tak. Poszczęściło nam się.
Co cię dziś do mnie sprowadza?
No tak. Zdaję sobie sprawę, że zapytam o coś,
co, biorąc pod uwagę mój wiek, jest mało prawdopodobne.
Ale zastanawiałam się, czy...
Wciąż możesz mieć dzieci?
Tak, właśnie.
To nie jest wybujałe pytanie.
Codziennie leczę kobiety w twoim wieku i starsze.
- Naprawdę? - Oczywiście.
To powiedziawszy, nie mogę zagwarantować...
Oczywiście, wiem.
Ale zrobimy kilka badań i sprawdzimy możliwości. Co ty na to?
Świetnie. Dziękuję.
Zostań tutaj, odpręż się.
Pielęgniarka pobierze ci krew i prześwietli co trzeba.
- Wspaniale cię widzieć. - Wzajemnie.
Do boju, Richmond!
Dobra, słuchajcie.
Przed wyjściem weźcie prysznic. Odpocznijcie sobie.
I co najważniejsze, żadnych gier przed spaniem.
Chyba że Animal Crossing. Cholerstwo odpręża.
- I to jak. - Dobra robota.
Myślę, że zaczynamy wychodzić na prostą.
- Właściwie to... - Daruj sobie, Jan Maas.
Gramy jak łamagi i dobrze o tym wiemy.
Właśnie.
Hej! Skończcie z tym smęceniem.
Tak, City to świetna drużyna.
I co z tego? My też jesteśmy świetni.
Przestańcie się zachowywać jak banda struchlałych królików.
Weźmy się, kurwa, w garść!
Jamie ma rację.
Zupełnie jakby był Zavą.
Odwal się.
Widzicie, ja nie jestem prorokiem.
Prorocy w coś wierzą.
Ja nie tylko wierzę.
Ja wiem głęboko w sercu, w kościach,
w wyrzeźbionych plecach i pośladkach,
że nie ma przeciwnika, którego ta drużyna nie pokona.
Dokładnie to powiedziałem.
To nie ja dam wam wygraną.
Wygracie, ponieważ współpracujecie.
Ponieważ razem...
możecie osiągnąć wszystko.
Manchester City nie ma szans!
Cześć, nareszcie.
Cześć. Sorki, że się tak mijaliśmy.
Nie szkodzi, przecież rozumiem.
Jak on się trzyma?
Dobrze. Jest teraz w parku.
Tak? To świetnie.
Jake zasugerował, że dobrze mu zrobi świeże powietrze.
Tak. Bardzo dobry pomysł.
A jak ty sobie radzisz?
Bywało lepiej.
Rozumiem.
Cały dzień się tym zadręczam.
Powiedziałem chłopakom, co się stało.
Chcieli łapać lot do Kansas
i załatwić tego zbira w stylu Złej Czarownicy z Zachodu.
To nie nad Henrym się znęcano. To on się nad kimś znęcał.
Co?
AFC Richmond kontra Manchester City.
Kibice zwykle oznaczają przegraną Chartów, zanim jeszcze mecz się zacznie.
Jednak dzięki Zavie w powietrzu wisi nadzieja,
że Richmond w końcu zwycięży tę jednostronną rywalizację.
Pora się rozejść.
Do zobaczenia jutro, Dan.
Nie.
Odchodzę.
Nie no, żartuję.
Chyba że mam odejść?
Nie. Widzimy się jutro.
- Miłego wieczoru. - Dziękuję.
- Dobranoc, pani Jones. - Dobranoc, Barbaro.
Barbaro?
Chcecie pójść na dzisiejszy mecz Richmond?
Będzie tak brutalny jak poprzedni?
- Raczej nie. - To nie.
Ja pójdę.
Mogę pożyczyć twoje biuro?
Tak, oczywiście. Tylko nie zaglądaj do szuflady.
Serio.
Na bank zajrzę do szuflady.
Zava!
Obierz ich.
Pokrój.
Posiekaj.
- Rozgnieć. - Nie gram.
Dopinguj do utraty tchu.
Zjedz ich.
- Przebij ich klasą. - Dziękuję.
Oi. A gdzie Zava?
CHARTY DO BOJU!
Trenerze, spójrz na to.
Od 115 dni nie zapryskałem sobie spodni. Nowy rekord.
Pękam z dumy.
Gadałeś z Henrym?
Nie, wciąż się mijamy.
Czemu nie możemy mieć jednej wielkiej strefy czasowej?
- Przez słońce. - No tak, zasmarkane słońce.
Henry to dobry chłopak, bo ty jesteś jego ojcem.
Cokolwiek się z nim dzieje, wyjdzie na prostą.
Dziękuję. Potrzebowałem to usłyszeć.
Nie, potrzebowałeś to usłyszeć.
- To powiedziałem. - Serio?
Mamy, kurwa, problem.
Czy ja...
Dwa pytania. Gotowa do wyjścia na mecz?
I czy też czujesz ten obrzydliwy smród?
Tak i tak.
O matko, co to było?
Podejrzane.
- Co, do cholery? - Skąd ona się tu wzięła?
O Boże.
„Lwica odeszła. Miłej zabawy, suko. Buziaki, Shandy”.
Jezu.
Delikatne przypomnienie, żeby unieważnić jej przepustkę.
Ja jebię.
O Boże! Co za kwaśny odór.
SMAK ATEN
Panie przodem.
Witaj, Jade. Shelley. Rezerwacja dla dwojga. Dziękuję.
A pani w czym mogę pomóc?
Nie, ona... my... To jest Anastasia.
To bardzo sławna modelka i jesteśmy na randce.
Razem. We dwoje.
Cześć.
Masz śliczną główkę.
Dziękuję. To po ojcu.
- Proszę tędy. - Nie. Przepraszam, Jade.
Chcielibyśmy usiąść przy oknie.
- Muszę zapytać Dereka. - Już go pytałem.
Nathan Jelly! Wonder Kid!
Żółwik.
Niech ktoś da mi z liścia. Czy ja śnię? Niezrównana Anastasia w mojej restauracji.
Ubóstwiam twoją twarz i ciało.
Najlepszy stolik dla dwojga. Proszę za mną.
Proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
Miłego wieczoru.
Niezbyt tu elegancko.
Nie, ale poczekaj na jedzenie, bo baklawę mają tu wyborną.
KEELEY: NIE DOTRĘ NA MECZ. DŁUGA HISTORIA ZWIĄZANA Z TYM:
MAM MNÓSTWO PYTAŃ, ALE POCZEKAM!
DR WAGNER: MAM TWOJE WYNIKI. ZADZWONIĘ PO MECZU. RICHMOND DO BOJU!
Mam złe wieści.
Dajemy, chłopaki!
Richmond rozpocznie mecz z Colinem Hughesem zamiast Zavy.
Hughes zamiast Zavy. Co o tym sądzisz?
To najgłupsze posunięcie, jakie widziałem.
Zaczynamy. Ale gdzie jest Zava?
Wiecie coś nowego?
Nikt nic nie wie.
Skończony kutas nie odbiera.
Tak jak jego agent, menadżer, PR-owiec, trener personalny,
akupunkturzysta, akupresurzysta, fekalista, zaklinacz awokado,
a nawet barber.
Może umarł.
No kurwa oby.
Richmond od dziesięciu minut gra bez Zavy i nikt nie wie dlaczego.
Żegnaj, kochany śmierdziuszku.
Następnym razem proszę odmówić Shandy.
Przepraszam, Keeley.
Obiecała mi randkę z gwiazdą.
Zawsze chciałem wyjść z restauracji i rzucić: „Żadnych zdjęć”.
Nie liczy się, kto kim jest, tylko jaką jest osobą.
I wielka torba bobków.
Zaczyna lepiej pachnieć, prawda?
Lepiej? Jasne.
Teraz pachnie tak, jakby ktoś narobił do dyniowej kawy.
Napiłabym się. Masz tu coś?
Kurde, przykro mi.
Czekaj.
Robocza wódka Shandy w końcu się przyda.
Nieźle. Gdzie ją chowała?
Na blacie biurka.
Pewnie potrzebujesz popitki i lodu.
A kandyzowane pomarańcze?
Jesteś urocza, Keeley.
Chodziłam do najlepszej szkoły z internatem w Danii.
Żłopaliśmy ciepłą wódę od rana.
Niełatwo mnie zaskoczyć, a tobie właśnie się udało.
- Skål. - Zdrowie.
Nie mogę tego wrzucić. Te sosy wyglądają jak wymiociny.
Nie mogę opublikować wymiocin, bo ludziom zbierze się na wymioty.
Dobra wiadomość jest taka, że smakują lepiej, niż wyglądają.
A chlebek pita jest świeżo wypiekany w pobliskiej piekarni.
Nakarm mnie.
Dobrze.
Prawda?
- Nate? - Tak?
Możemy już wyjść? Jedzenie jest pyszne,
ale tu jest tak przygnębiająco.
Wiem, że to nie jest modna restauracja, ale to miejsce jest dla mnie ważne.
Tutaj wraz z rodziną świętujemy urodziny, rocznice.
Tutaj uczciłem awans na asystenta trenera.
Wszystkie najważniejsze chwile spędziliśmy właśnie tutaj.
Dlatego w moich oczach ta knajpka bije inne na głowę.
Ale ze mnie gapa! Zamówmy saganaki!
Wyjdę zadzwonić.
Koleżanka ma grypę. Sprawdzę, jak się czuje.
To bardzo miłe z twojej strony.
Musisz brać wszystkie rzeczy?
No tak.
Przykro mi.
Wciąż muszę policzyć za alko.
Kończymy wynikiem 4-0.
Ahabowie z Richmond wciąż nie potrafią pokonać swojego błękitnego kaszalota.
Widząc ich bez Zavy, zastanawiam się, czy w ogóle powinni grać w Premier League.
Bez Zavy nie nadają się nawet do mojej kościelnej ligi.
To bardzo zacięte rozgrywki utalentowanych duchownych.
Jesteście bandą pieprzonych patałachów!
McAdoo, cieniasie!
Bez Zavy jesteście do dupy! Nawet z Zavą jesteście do dupy!
LESLIE: WYJAŚNIŁO SIĘ!
CZY ZAVA KOŃCZY KARIERĘ? LIGA W SZOKU!
ZAVA SUGERUJE, ŻE ZAGRAŁ OSTATNI MECZ.
Dobry wieczór.
Tak, spora przegrana.
Tak, widziałam oświadczenie.
Tak, wyjątkowy talent.
Przepraszam, nieco się spieszę.
Byłoby wspaniale. Dziękuję.
Jasne, tak. Tak myślałam.
Zdecydowanie lepiej się upewnić.
Dziękuję.
Tak, pana również miło było zobaczyć.
Dziękuję.
Co? Serio chodziłaś z klaunem?
Przez trzy stuknięte tygodnie.
A przeleciałaś klauna? Wiesz, z nosem i całą resztą.
Oczywiście.
W jego samochodzie.
Wciśnięci pomiędzy 30 innych klaunów.
Jeny. Jak tam słucham o twoich szurniętych byłych,
to od razu bardziej doceniam swojego eks.
- Tego piłkarza? - Tak.
Jamiego coś-tam?
Nie. W sumie tak... nie...
Paskudne rozstanie?
Nie, było fajnie. Pięć gwiazdek. Chętnie znów bym zerwała.
Chodziło mi...
Nie będę do tego wracać. Nie chcę o tym mówić.
To nadal boli.
Mam dość tego uczucia. Kiedyś byłam taka radosna.
- Mnie wydajesz się radosna. - To zabawne.
Ale nie tak jak pukanie klauna.
Przez cały wieczór sprzątałyśmy z 50 kilogramów owczych bobków.
- To była najlepsza zabawa od miesięcy. - Znam zdecydowanie lepsze zabawy.
Spadówa.
Dziękuję za wszystko.
Nie ma za co.
Cholera. Przepraszam. Nie powinnam była tego robić.
Szlag.
Właśnie że powinnaś.
Baklawa dla dwojga.
Moja towarzyszka musiała...
Nie dam rady sam tego zjeść.
Chyba że... masz ochotę dołączyć? Nie.
Jasne.
W końcu nasza baklawa jest wyborna.
Kiedy chcę komuś zaimponować, zaczynam gadać jak moja babcia.
Babcia?
No dobrze...
Zapraszam.
Pociesza mnie jedynie to, że nie ma takiego świata równoległego,
w którym byśmy to wygrali.
PIRAMIDA SUKCESU
Znam Madchester.
Panowie, to Henry. Moglibyście...
Działaj.
Dzięki.
Cześć, synu.
Cześć. Przykro mi z powodu meczu.
Nie przejmuj się. Zdarza się. Cieszę się, że cię widzę.
Posłuchaj, chciałem z tobą porozmawiać o ostatnich wydarzeniach w szkole.
Dałem ciała, tato.
Gdybym posłuchał twojej rady, toby do tego nie doszło.
- Jakiej rady? - „Gdy jesteś zły, policz do dziesięciu.
Jeśli nie pomoże, zacznij od nowa”.
Tak.
Mój tata mi to powtarzał.
Babcia liczyła w nieskończoność, by przetrwać jego chrapanie.
Dougowi nic nie jest?
Dałem mu znać, że żałuję, rapując przeprosiny przed całą klasą.
Hip-hop to świetny sposób na przekazanie wiadomości.
Czego przykładem jest kawałek „The Message”.
Cześć, chłopaki. Daliście z siebie wszystko.
Czy to prawda na temat Zavy?
Obawiam się, że tak.
Dajcie mu chusteczki.
Zava właśnie opublikował filmik.
Cześć. Jak się macie? Chcę wam o czymś powiedzieć, przyjaciele.
Nie obserwujecie mnie. Wy we mnie wierzycie.
Dlatego musicie to usłyszeć ode mnie.
Zava zagrał swój ostatni mecz.
Od teraz całą swoją uwagę i czas poświęcę rodzinie i uprawie awokado.
Jeśli włożysz wysiłek w to, co prawdziwie kochasz,
wszechświat włoży też coś w ciebie. Nie ma za co.
Wiesz co, muszę porozmawiać z drużyną.
Ale potem śmigam już do domu.
Może pogramy trochę po sieci? Masz ochotę?
Jasne. Kocham cię, tato.
Ja ciebie też. I jestem z ciebie dumny.
Nic mu nie jest.
UWIERZ
Panowie.
To była ciężka przeprawa.
Man City wciąż wie, jak nas podejść. Ale nie szkodzi.
Mamy jeszcze szansę się zrewanżować.
Jutro nie ma treningu?
- Zgadza się. - Widzimy się w poniedziałek.
Trenerze.
A co z Zavą?
Odszedł z drużyny.
W zasadzie zakończył całą swoją karierę piłkarską,
co czyni to mniej osobistym, nie?
Jak dziewczyna, która was zostawia dla bratniej duszy.
Pieprzona Gina Gershon.
Ale rozumiem was. Zavy nie ma.
I wiecie co? Moim zdaniem to dobrze.
- Co? Jak to? - Naprawdę! Posłuchajcie.
Czy chcę wygrać? No pewnie.
Ale tylko z chłopakami, którzy chcą tu być.
Nie da się przykuć go do szafki i zmusić, by nas kochał.
Mogliśmy spróbować.
Posłuchajcie, panowie. Mamy dobrą drużynę.
Tak?
Nie potrzebowaliśmy Zavy. Tak?
Do zwycięstwa potrzebujemy tylko chłopaków z tej szatni.
A wy musicie w to uwierzyć.
To znak!
Jesteśmy skończeni.
Nie, poczekajcie.
Przestańcie, dobrze? Żaden koniec.
Ale masz rację, Bumbercatch. To jest znak, zgadzam się.
To jest tylko znak.
Posłuchajcie mnie.
Wiara nie rodzi się z symbolu na ścianie.
Tak? Wiara rodzi się tutaj.
Rozumiecie? Tutaj. I tutaj.
Problem tylko w tym, że przepływa przez nas tyle łajna,
że sami stajemy sobie na drodze.
Mówię o zazdrości, strachu czy wstydzie.
Nie chcę się w tym dalej babrać.
Rozumiecie mnie? Tak?
Nie.
- A wy?
- Nie. - Ja też nie. Ni w ząb.
Wiecie, w czym chcę się babrać?
W wierze, że jestem wartościowy. Bez względu na to, co osiągnę lub nie.
Albo w wierze, że wszyscy zasługujemy na bycie kochanymi,
bez względu na to, czy zraniono nas, czy to my zraniliśmy kogoś.
A wiara w to, że wciąż jest nadzieja? W tym też chcę się babrać.
Chcę wierzyć, że będzie lepiej.
Że ja będę lepszy. Że wszyscy będziemy lepsi.
Wiara w samego siebie. Wiara w innych.
To podstawa naszej egzystencji.
Słuchajcie. Jeśli uwierzycie, jeśli każdy z was prawdziwie uwierzy...
nikt wam tego nie wydrze.
- Do poniedziałku? - Tak, trenerze.
Dziękuję.
- Jutro o 4.00? - Żebyś, kurwa, wiedział.
Napisy: Daria Okoniewska