Nie potrafimy wygrać nawet sparingu.
Towarzyskiego.
- Tak się nie traktuje towarzyszy. - Tak nazywają tu te mecze.
Zeświruję przez ten sport.
Rebecco, bardzo mi przykro.
Przyjechaliście do Amsterdamu, a Ajax okazał się taki niegościnny.
Byliście bardziej niż łaskawi. Zwłaszcza w tych okolicznościach.
BEZ ZAVY? ODPUŚĆCIE!
Skończyli.
- Do następnego razu. - Dziękuję.
To był zaszczyt zagrać na Johan Croyff Arena.
Cały zaszczyt po naszej stronie. Ale poprawna wymowa to Johan Cruijff.
Mimo wszystko.
Ależ ta piosenka jest dołująca.
Przyznasz, że wynik jest zniechęcający?
Na szczęście wiarę straciliśmy już wcześniej.
Czy twoim zdaniem bardzo słabe wystąpienie Richmond wynika z tego,
że bez Zavy jesteście niczym?
Co za różnica? To zasrany towarzyski. Towarzyskie to udawane mecze.
To jest udawany wywiad.
Ty udajesz kogoś z udawaną pracą.
A mnie ciężko udawać, że nie mam tego w dupie.
No dobrze.
Jan...
- Świetne futerko. - Dzięki.
Przed nami wieczór w Amsterdamie.
Spróbujmy się nim nacieszyć. To co robimy?
Ja już mam plany.
Jestem tu po raz pierwszy
i mam randkę z kimś wyjątkowym w dzielnicy czerwonych latarni.
Nie.
- Zostałyśmy we dwie. - Chętnie...
- Szybko się wymigałaś. - Skąd wiedziałaś?
Bo powiedziałaś to tonem, którego używasz, żeby z góry przeprosić.
- Wyrzuć to z siebie. - No dobrze.
Okazuje się, że dzisiaj jest wyjątkowo piękna zorza polarna.
Taka „najzorzniasta”. W Norwegii.
Jack czeka na mnie na lotnisku w swoim samolocie.
Subtelne.
I niesamowite.
Leć.
- Wynagrodzę ci to. - No ja myślę.
Świetna robota.
Jeszcze raz dziękuję, że się zgodziłeś.
Nie ma sprawy.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- Dokąd tak biegnie? - Tam, gdzie wierzą, że na nią zasługują.
Oto i on.
Ktoś ma muchy w nosie.
- Zaraz. - Właściwie...
Co sądzisz?
Tylko ty jesteś w stanie wyciągnąć ich ponad poziom morza.
Z depresji. Nieźle.
Odezwę się.
Panowie.
Wypowiem teraz trzy słowa, których żaden trener nie rzuca na wiatr.
- „Jesteście do dupy”. - Nie.
- „Wiedza to potęga”? - Tak, ale nie.
- „Chwytaj każdy dzień”. - Nie.
Prawidłowa odpowiedź: „brak godziny policyjnej”.
- Co? - Tak jest.
Nie chcę widzieć waszych mordek aż do czasu wyjazdu o której?
Dziesiątej rano!
Słyszeliście. Dziesiąta rano.
Uważajcie na siebie. Posterunek przy Hill Street.
Dobry pomysł.
Potrzebują tego.
Nie bardziej niż ty.
Ale zabalujemy, chłopaki!
Zdrzemniemy się, żeby nabrać sił?
Nie. Ciśniemy dalej i spotykamy się równo o 17.00 w lobby.
Tak!
Ale będzie melanż!
Nie dla ciebie, Tartt!
Idziemy.
Poważnie?
Nie ma wakacji od treningów!
A moje rzeczy?
No tak.
Wyrzuć je, proszę.
Ruchy!
Super. Ekstra. Dobrej zabawy.
Zwiedzanie. Trenowanie. W Amsterdamie.
- Nie wyrzucaj tego, dobra? - Jasne.
Trenerze, poczekaj!
Muszę najpierw wysiąść.
Bieg!
Ale będzie fajnie.
Może spędzimy wieczór razem?
Byłoby super, dziękuję.
Cieszę się. Pierwszy przystanek: dzielnica czerwonych latarni.
Wiedziałeś, że początki Amsterdamu sięgają XIII wieku?
Odlot, co nie?
Tędy, trenerze.
A to jest słynny Chudy Most!
Tak?
Można go było zobaczyć w filmie o Jamesie Bondzie Diamenty są wieczne.
Przestań świrować przewodnika, deklu.
Kolejny przystanek: najwęższy dom w Amsterdamie.
Będziesz zbierał szczenę z ziemi. No dalej, biegniemy.
Halo?
Co się dzieje?
- Nic, a co? - Ściema!
Poczułam ciepło w brzuchu, więc coś jest nie tak. Gadaj.
Tym razem się pomyliłaś, Sassy.
Nigdy się nie mylę.
Jezus!
Co to za dzwonki?
Jesteś w kasynie?
Nie. Spaceruję sama po Amsterdamie.
Na luzaka. Nie wzięłam nawet torebki.
No tak, Amsterdam. Zapomniałam. Ale ci zazdroszczę.
Zbakaj się i zadzwoń na fazie.
- Kocham cię. - Bajo.
- Tak. - Słucham?
Zobaczyłem cię i pomyślałem: „Muszę coś powiedzieć tej piękności”.
Jasne. A co dokładnie musisz mi...
O Boże! Jezu!
Cholera.
O Boże!
Żyjesz?
Tak. Nic mi nie jest.
- Ale zimna. - Płyń tutaj.
Widziałeś, gdzie poleciał mój telefon?
Czy to ważne? Żyjesz. Płyń.
Jasne, ale to mój telefon, więc...
Skoro tak.
Chodź, musisz się ogrzać.
Co takiego chciałeś mi powiedzieć?
Idziesz po ścieżce rowerowej.
Skąd miałam to, kurwa, wiedzieć?
Co za durne miasto.
Chodź.
Pamiętasz, jak Jordan nie założył reeboków na olimpiadę?
No pewnie.
W '74 Cruyff miał kosę z Adidasem...
CZEŚĆ, SZEFOWO. CO ROBISZ WIECZOREM?
...i musieli mu uszyć koszulkę z dwoma paskami. Kozak.
Ale był też wzorem w latach 60., więc w zasadzie przebił Jordana.
Był jak Jordan i John Lennon w jednym.
Fajnie.
- Wybrałeś knajpę? - Cholibka, zapomniałem.
Już patrzę.
Zobaczmy.
To może być dobre. Burgerownia Yankee Doodle.
„Poczuj klimat amerykańskiej knajpy serwującej amerykańskie porcje”.
Z chęcią zjadłbym coś swojskiego.
- Co sądzisz? - Jaką mają ocenę?
2,7.
Na pięć.
Znajdziemy coś lepszego.
No dobrze.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Czuję się tak, jakbym utknął czy coś.
Muszę się jakoś z tego wyrwać.
Na przykład zarobić w dziób
albo wypić kilka butelek wina i nakrzyczeć na mamę.
Chcę spróbować czegoś nowego.
Poszukać inspiracji.
Od dawna czekałem, aż to powiesz.
Trzeba było złapać pociąg do Paryża.
Napijecie się czegoś, panowie?
Leffe Blond.
- Piwo i kieliszek te... - Nie!
Zaraz wychodzimy, dziękuję.
Oczywiście.
Jesteśmy wszyscy.
Jaki mamy plan na wieczór, kapitanie?
Słucham waszych propozycji.
Najlepsze, co możemy zrobić, to wsiąść w pociąg do Paryża.
Uprzedzałem, że to powiem. Nie żałuję.
Mój ojciec zasugerował zwiedzanie łódką po kanałach.
- Świetny pomysł. - Haga jest blisko.
Pojedźmy do Trybunału Sprawiedliwości. Pomyszkujmy. Popytajmy.
Chcę zobaczyć tulipana.
- Chodzi ci o pola tulipanów? - Nie, jednego.
Całe pole by mnie przytłoczyło.
Żartujecie sobie, prawda? Musimy obejrzeć pokaz erotyczny.
Bardzo klasycznie.
Joł, Trent! Co mamy zrobić?
W mieście jest mnóstwo wspaniałych muzeów.
A tak się składa, że dzisiaj jest Museumnacht,
więc są otwarte do późna.
Nie przyjechałem się tu uczyć.
Właśnie.
- Wybacz. - Ale pomysł dobry.
Miasto wydaje się wspaniałe,
ale może lepiej zostańmy w hotelu i urządźmy sobie wieczór filmowy.
Sam, ogarnij się.
Bawcie się dobrze, chłopaki.
A pan dokąd idzie?
Tego wieczoru młody William stanie się mężczyzną.
Na razie.
Nie.
Jan Maas, to twój kraj. Co polecasz?
Właśnie, dajesz.
Dzięki, że odrzuciliście już tę szmirę dla turystów.
A teraz słuchajcie. Mój kuzyn Martin Garrix jest didżejem
- na całonocnej imprezie. - Jego kuzyn.
Mówimy o piciu, tańczeniu i kobietach do samego rana,
kiedy to podadzą wypasione śniadanie.
Przepraszam was, ale muszę odpuścić.
Piklowany śledź siadł mi na żołądku.
- Ominie cię pokaz erotyczny. - Chodzi ci o imprezę.
Opowiecie mi sprośne szczegóły.
Powodzenia.
- Do zoba. - Cześć.
Narka.
Nawadniaj się!
Dobrze. Czyli stanęło na imprezie?
- Tak. - Świetnie.
Groningen jest tylko dwie godziny stąd.
Dwie godziny?
- Zleci. - Dwie.
Spodoba wam się.
Hej, amigos. A może się rozdzielimy?
Tulipany ze mną!
Nie! Nie ma takiej opcji!
Wybierzemy jedno miejsce i pójdziemy tam jako drużyna.
Przepraszam. Jednak zamówimy coś do picia.
I mogę prosić o stos serwetek? Dzięki.
Głosowanie.
- Pokaz erotyczny jest zabawny. - Nie ma mowy.
Chcę zobaczyć tulipana, o którym wszyscy gadają.
Zaskakująco dobre ciśnienie wody jak na barkę.
Halo?
Cholera jasna.
Halo?
ZWIEDŹ DWA RAZY WIĘCEJ W O POŁOWĘ KRÓTSZYM CZASIE
KRÓLEWSKIE HOLENDERSKIE LINIE LOTNICZE
Jest tu kto?
DLA CIEBIE
NICZEGO NIE DOSYPAŁEM (OBIECUJĘ)
A niech mnie.
A tam stoi ławka z Gwiazd naszych wina.
Tego filmu!
Turyści!
Dzielnica czerwonych latarni.
- Zgadza się. - Super. Świetnie.
- W domu wszystko gra czy... - Jesteśmy.
Nazywał się Chet Baker.
Utalentowany amerykański trębacz, wyjątkowy wokalista i heroinista.
Choć dręczyły go demony,
nie przestał tworzyć pięknej muzyki.
To dzięki niemu zakochałem się w jazzie.
Słuchasz o nim i myślisz: „Nie ma nic bardziej punk-rockowego”.
Trzynastego maja 1988 roku
odszedł w tym miejscu.
Jak umarł?
Wypadł z tamtego okna.
Wypadek? Wyskoczył? Ktoś go wypchnął?
Dzisiaj rozwiążemy tę zagadkę.
Nie. Przyszliśmy oddać hołd legendzie.
Dlaczego zginął?
- Wiemy tylko, że narkotyki to zło. - Tak.
- Są złe. - Właśnie.
Kenneth, kierowca autokaru, załatwił mi to parę tygodni temu.
Wiozłeś to ze sobą? Tutaj mają tego na pęczki.
Wolę, gdy moje lekarstwa nie podlegają opodatkowaniu.
No nie wiem.
Jestem raczej piwoszem i amatorem kwaśnych żelków.
Kwaśne żelki nie stworzą nowych połączeń w twoim mózgu.
Wyobraź sobie warstwę świeżego śniegu, który zasypał ślady
wszystkich przebytych ścieżek,
zmuszając cię... nie, zachęcając do wytyczenia nowych.
Jak to smakuje?
Paskudnie, dlatego zwykle mieszają to z masłem orzechowym albo jogurtem.
Którą opcję wybieramy?
Żadną. My wypijemy herbatę.
No nie, żartujesz sobie?
Jakbyś chował kupę w smoothie z rzygowin.
Nieczęsto to mówię,
bo to raczej oczywiste, ale zaufaj mi.
Tak odmienisz swój umysł.
Nie dam rady, przepraszam.
O rany.
Upiłeś coś?
- Na czym stanęło? - Dziewięć głosów na pokaz.
Dziewięć na imprezę.
I jeden na tulipana.
Zostają dwie opcje: pokaz erotyczny albo prywatna impreza.
No i ktoś głosował za tulipanem. Ale kto?
Dani, napisałeś to po hiszpańsku.
Ktoś napisał to po hiszpańsku, tak.
Nieważne, co wybierzemy - byle jednogłośnie. Dyskutujcie.
Wizja oglądania pokazu erotycznego bardziej mnie krępuje, niż podnieca.
Co nie? Właśnie.
Dlatego wciąż optuję za miłym wieczorkiem filmowym.
Ale, jak mówiłem,
uciążliwy plan Jana jest doskonałą alternatywą.
Tak? Dobra. Świetnie. To idziemy.
Nie. Chłopaki, słuchajcie.
Na tę imprezę trzeba jechać dwie godziny.
A od oglądania seksu dzieli nas tylko dziesięć minut. Zastanówcie się.
To i owo mignie...
Możecie mu powiedzieć, że zachowuje się jak nudny turysta?
- Jak masz na imię? - Nazywają mnie Van Damme.
Van Damme, wolisz zapłacić za patrzenie, jak dwoje zmęczonych ludzi uprawia seks
czy iść na imprezę, na której możliwe, że sam zaliczysz?
Są zmęczeni?
Wykończeni.
W końcu możemy zacząć wieczór w Amsterdamie!
W Groningen, tak!
Czekajcie, najpierw trzeba coś zjeść.
Tak, zdecydowanie. Dobra, to co chcemy?
- Ramen. - Szoarma!
Nie ma mowy. Nie jedliśmy...
Ciastka z maryśką. Kuchnia meksykańska?
- Kto tam? - To ja. Mogę wejść?
Oczywiście. Przecież to twój dom... barka.
Cześć.
Nie musiałeś wychodzić.
Niby nie, ale kąpanie się u obcych jest wystarczająco niekomfortowe.
Nie powinnaś się dodatkowo martwić, że podglądają cię przez dziurkę.
- Dziurkę? - Tak.
Ktoś tu zdradził swój wiek.
Spodziewałabym się po tobie raczej kamerki... W każdym razie dziękuję.
Krwawisz.
- Słucham? - Krwawisz.
Co?
- O matko. - Spokojnie, usiądź sobie.
Nawet nie wiem, kiedy to się stało.
Byłem w wojsku.
Jestem przeszkolony.
I nie chcę krwi na podłodze.
Tak.
Masz silne kostki.
Tak. Do pracy chodzę w szpilkach.
No dobrze, gotowe.
Wybacz. Nawyk.
Nabyty w wojsku?
Herbata była naprawdę wspaniała. Dziękuję.
Może byłaby lepsza z kapką brandy?
Nie. Poczekam, aż wyschną moje ubrania,
a potem będę już uciekać.
Za dwie godziny i 40 minut.
No dobrze.
Mogę wezwać taksówkę i zapakować twoje mokre ubrania
albo zrobić kolację...
Właściwie jestem dość głodna.
A mokre ubrania są dość ciężkie, więc... tak.
Walić to. Byłoby miło.
- Super! Gezellig? - Tak.
Poczekaj.
Wybierz coś sobie.
Czy powinno mnie martwić, że masz wielkie pudło damskich ubrań
w swoim pływającym domu?
To nie są trofea, prawda?
Nie. To ubrania mojej byłej partnerki. Też była wysoka.
Przykro mi. Zmarła?
Niestety nie.
Nie krępuj się.
Chyba nie mogę pożyczyć sobie ubrań twojej byłej... Ta jest piękna.
Przebierz się. Zjemy, a potem pójdziesz.
Dobrze. Jasne.
A po kolacji mogę wymasować ci stopy.
W żadnym wypadku.
Na pewno? Mam świetną technikę.
Z pewnością, ale podziękuję.
W porządku. Stój na obolałych stopach, kompletnie trzeźwa.
Mnie to nie przeszkadza.
No dobrze. Odrobinkę się napiję.
Gezellig.
Zrobili tamę - „dam”, na rzece Amstel. „Amstel-dam”.
Amsterdam. Dobre, nie?
- Chodź. - Wyłącz na chwilę ten motorek w dupie!
Błagam.
Boże.
Skąd znasz tyle ciekawostek o Amsterdamie?
Jak można ich nie znać?
Nigdy tu nie byłem.
- Co? Nigdy? - Nigdy.
- Nawet na kawalerskim? - Nie.
- Meczu wyjazdowym? - Nie.
Nie przekierowali tu twojego lotu, bo pasażer odpierdalał szopkę?
- To się nie zdarza. - Zdarza.
Zdarza się, jeśli odpierdolisz wystarczająco dużą szopkę. Jak ja.
To wszystko wygląda sztucznie, jakby Disney zbudował tę starówkę.
Wcale nie.
Daj spokój. Wiatraki? Sztuczne.
Nie jestem nawet stąd, a czuję się urażony.
Wiatraki są prawdziwe. O czym ty gadasz?
Uwierzę, jak zobaczę.
WIATRAK
Potrzebujemy rowerów.
Co? Nie.
- Jeśli chcesz wyjść... - Widzimy się rano.
Hej.
Co ci podać?
Macie wódkę waniliową?
Boże drogi, nie.
Poproszę piwo. Dziękuję.
- Proszę, skarbie. - Dzięki.
Mogę o coś zapytać? Wiesz, kim jestem?
Powiedzieć ci sekret?
Dzisiaj jesteś kimkolwiek chcesz.
Tak.
Zostań na imprezę Tulimypanów. Fajny klimat, można kogoś poznać.
Ja się piszę.
Trent! Cześć.
Poproszę drinka dla kolegi z pracy.
Powiedziałeś „tulimy panów”?
Chyba pomyliłem knajpy. Mój błąd. Na razie.
Nie pierwszyzna.
No.
- Colin! - Miło było.
Colin. Ja już wiedziałem.
Wiem od dłuższego czasu. Nikomu nic nie powiedziałem.
Musiałem mieć ku temu powód, prawda?
Tak.
SZEFOWA REBECCA
SPRAWDZAM TYLKO, CO U CIEBIE.
MAM NADZIEJĘ, ŻE DOBRZE SIĘ BAWISZ.
NOC MUZEÓW W AMSTERDAMIE.
SZTUKA ZACHWYCA ZA DNIA, A JESZCZE BARDZIEJ W NOCY.
CO MASZ DO STRACENIA?
Twoja była ma świetny gust.
Nienawidziła tej sukienki.
W końcu to był prezent ode mnie.
Hej. Gezellig, prawda?
Pachnie wspaniale.
Prawie gotowe.
Napijesz się czegoś?
- Z chęcią. - Nalej sobie.
Powinnam się obawiać olbrzymki, która tu wparuje i udusi mnie
za chodzenie w jej ciuchach?
Nie.
Nasz związek to już historia. Nie masz się czym przejmować.
W porządku, nie chciałam... Nie musisz zdradzać mi szczegółów.
Była niewierna.
Bardzo ją kochałem, więc to mnie rozbiło
i o mały włos nie zniszczyłem naszej rodziny.
Ale z czasem zrozumiałem,
że to nie stało się mnie, tylko dla mnie. Rozumiesz?
Zdrowie.
Proost.
Czy ten Holender śpiewa „She Believes in Me” Kenny'ego Rogersa?
Ten Holender to wielki André Hazes i śpiewa „Zij Gelooft in Mij”, jasne?
I tak, Hazardzista był pierwszy, ale...
I kto wie, może w jakąś wyjątkową noc
Z odpowiednią piosenką
Znajdę sposób
- Co ty odpierdalasz? - Cierpliwości.
Rower?
Dziękuję. Dwa poproszę.
Uwielbiam wyzwania. Trzymaj.
O stary. Ta noc będzie epicka.
Nie chcę popylać na rowerze.
Nie marudź, będzie fajnie.
- Voilà. Sześćdziesiąt euro. - Masz stówkę.
Dziękuję.
- Masz. - Zabieraj to.
- No dalej. - Nie chcę.
Pojedziemy szukać wiatraków.
- Powiedziałem nie. - Czemu?
Nie umiem jeździć na rowerze!
Żadnych zwrotów.
Ja pierdolę. A buty umiesz wiązać?
Nie bądź parówą.
Kiedy byłem w Sunderland,
dziadek obiecał, że mnie nauczy, gdy wrócę na święta,
ale, kurwa, umarł i już nie wsiadłem na rower.
Teraz do mnie dociera, że nie ucząc się, nie uszanowałem jego pamięci
i jest mi wstyd, więc skończmy temat
i wróćmy do wyżywania się na tobie, bez względu na to, czy zasłużyłeś.
Dalej. Na cześć dziadka.
Kurwa mać.
Dobra. Wyprostuj się, patrz przed siebie i pedałuj.
Wstajemy.
Połóż stopy na pedałach.
Dobrze. A teraz pedałuj.
Połóż stopę na pe...
W porządku. Dobra!
Wsiadaj. Tak jest.
Ale cię nosi, stary.
Bardzo dobrze. Pedałuj. Tak jest!
Dobrze, pedałuj. Super!
Dobrze.
Wytrzymałeś dwie sekundy. Jest postęp.
Spokojnie, stary.
Przecież dobrze ci idzie! Uspokój się.
To miało być pomocne?
Tutaj, dobrze.
- Nie skręcę w drugą stronę. - Tutaj.
- Nie umiem skręcić. - Za mną.
- Wjedź we mnie! - Nie.
Chodzi o równowagę. Jak w dryblingu.
Umiesz dryblować, więc dasz radę.
Tak, dobrze.
- W porządku. - Zabiję cię.
- Udało ci się. - Ja jadę.
Poszukajmy zasranego wiatraka!
Dla dziadka! Poczekaj na mnie.
Tutaj?
Kazał mi pan wybrać dobry stolik.
No tak, ale ten jest na widoku.
O nie. Przypomniało mi się, jak siedziałem z przodu na stand-upie.
Zaśpiewają o tym, że wyglądam jak ministrant?
Już dobrze, spokojnie.
- Twój drink. - Dziękuję.
Dzięki za towarzystwo.
Jeden pielgrzym jest fanatykiem, ale dwóch razem to już pielgrzymka.
Zdrowie.
Zaczyna się.
Witajcie w Jazz Café Alto. Jestem Dante Charles, a to Kartel.
Miles Davis powiedział...
Zapamiętaj tę noc
Wtedy wyoutowałem się przed nią po raz drugi.
Tym razem mi uwierzyła.
No i to... bardzo nas do siebie zbliżyło.
A twoja córka?
Nigdy nie była szczęśliwsza.
Chodzi mi o to,
że bardzo ciężko było mi to ukrywać.
A nie jestem zawodowym sportowcem.
Jak sobie radzisz?
No wiesz... prowadzę tak naprawdę dwa życia.
Mam życie zawodowe.
Nikt w klubie nie wie.
Lubię myśleć, że to zaakceptują, ale tak jest łatwiej.
I mam życie uczuciowe.
Niektórych to kręci.
Inni to zbywają, ale w końcu zaczyna ich to męczyć i odchodzą.
Kiedy klub zatrudnił doktorkę Sharon...
Pomogła mi zrozumieć, że odczuwam...
pragnienie.
Pragnienie, by oba moje życia połączyły się w jedno.
Nie chcę być tego twarzą.
Nie chcę słuchać przeprosin.
Pragnę tylko tego, żeby po wygranym meczu
móc pocałować swojego chłopaka, tak jak inni całują swoje dziewczyny.
Nie wszystkie pragnienia można zaspokoić.
Ale nie mogę też udawać, że go nie ma.
Jak się dowiedziałeś? O mnie?
Użyłem holmesowskiej, dziennikarskiej mocy dedukcji.
Całowałeś się przy restauracji Sama.
No tak.
To dzwony Westerkerk.
Anne Frank słyszała je każdej nocy.
Mieszkała tam.
Obok wielkiego, różowego trójkąta?
On pojawił się później.
No tak.
„Nie oczekuj od życia tego, czego już wiesz, że ci nie da.
Raczej zacznij dostrzegać, że życie to czas siewów...
a żniwa jeszcze nie nadeszły”.
Był skromnym synem kaznodziei.
Choć targały nim demony, nigdy nie przestał szukać piękna.
Ponieważ wraz z pięknem odnajdziesz inspirację.
O ile wykażesz się taką determinacją jak Vincent.
Nieważne, ile razy upadał - zawsze się podnosił.
Jeśli wypełniasz swoje powołanie, musisz próbować.
Tam, skąd jestem...
Kansas, mój dom... Te tutaj to nasze stanowe kwiaty.
Proszę, to dla pana.
Za trzy minut zamykamy.
Merci bukiet.
Tak.
Jesteśmy w Holandii! Powinniśmy spróbować tutejszej kuchni!
- Jako Francuz prędzej umrę! - Nie!
Dość!
Stoimy rozdarci na rozdrożach!
Do tego doszło?
Mamy sobie zrobić wieczorek filmowy?
Jak się z tego wyrwiemy?
Jak poradzimy sobie z brakiem kompromisu?
Niezgodą? Gniewem?
Kapitanie.
Trenerze, wiem, że zależy ci na moim dobru,
czy raczej dobru drużyny,
choć wściekasz się na coś innego i wyżywasz na mnie.
Przepraszam, że byłem takim kutasem.
Byłem w Amsterdamie dwa razy.
Kiedy miałem 14 lat, tata próbował wrócić do mamy,
więc wkręcił mu się tryb superojca czy coś.
Zabrał mnie tu, żebyśmy się do siebie zbliżyli.
Powiedział, że lecimy obejrzeć mecz.
Po meczu zabrał mnie do dzielnicy czerwonych latarni.
Żebym stracił cnotę z tymi paniami w oknach.
Jezu. To musiało być traumatyczne.
Nie. Podobało jej się.
Chodziło ci o mnie.
Nie.
Nie wiem.
Nie pamiętam.
Kilka lat później zabrała mnie tu mama.
Zwiedziliśmy muzea i całe miasto.
Wtedy po raz pierwszy zjadłem stroopwafel. Nigdy tego nie zapomnę.
Mimo że ojca z nami nie było, to i tak czułem jego obecność, wiesz?
Ja też byłem dziś kutasem. Przepraszam.
Keeley chyba ma dziewczynę.
Poszukajmy wiatraków, co?
No.
Czołem, partnerze.
Cześć.
Witamy w Yankee Doodle. Stolik dla jednej osoby?
Tak, poproszę. Z którego jesteś stanu?
Melbourne.
Gdzie woli pan usiąść? Wietrzne Miasto, Wielkie Jabłko czy Hollywood?
Powiedz mamie, że Roxie Hart wraca do domu. Lipschitz.
Chicago.
Wietrzne Miasto.
W porząsiu. No to wio!
Wypasiony hot-dog.
Czołem.
- Poproszę sos ranczerski. - Już przynoszę.
Partnerze, ten stolik ci odpowiada?
Tak.
- Miłej zabawy. - Dziękuję.
- Nie gadaj! - Tak.
Tak właśnie było.
Napijesz się wody?
Mądrze.
Ale tu przytulnie.
Jedzenie, muzyka, barka i...
Jest tak...
Gezellig?
Wciąż to powtarzasz. Czy się krztusisz?
- Gezellig. O to ci chodzi? - Tak.
Co to oznacza?
Nie wiem. Gezellig.
W angielskim nie ma na to odpowiednika.
Może oznaczać przytulny. Jak ciepło ogniska.
Gezellig.
Ale twój umysł też może być gezellig.
Twoje serce, dusza. Ludzie, odwiedzane miejsca.
Rozumiesz?
Nawet to teraz jest...
Gezellig.
Właśnie.
Wydają się suche.
To na czym skończyliśmy?
Wino.
Piramida krążków cebulowych i frytki wolności.
Dziękuję.
- Interesuje pana mecz? - Tak. Wiesz co?
Założę się o tysiąc dolców, że Bullsi wygrają 107 do 86.
Żartuję.
Oglądałem ten mecz z ojcem, kiedy byłem mały.
Uwielbiałem oglądać z nim koszykówkę.
To miłe.
Proszę wybrać sobie jeden z naszych 50 Sosów Zjednoczonych.
50 SOSÓW ZJEDNOCZONYCH
I mamy pyszny ser z Portoryko.
Wiesz co? Może mnie zaskoczysz?
- Jasne. - Dzięki.
Stosują taktykę trójkątów. Piłka znajduje się w nieustannym ruchu.
To zapewnia im sukces w tym sezonie.
Jordan ma czystą pozycję. Rzuca. Tak!
Piramida to taki trójkąt.
A w zasadzie trzy trójkąty oparte o siebie.
Czołem, Ted.
Co pan powie na ten?
SOS BARBEQUE ARTHURA BRYANTA
Czemu akurat ten?
Jest najlepszy.
To jest dość osobliwe.
Halo?
Cześć, Ted.
Hej, to ja. A ty kim jesteś?
Jestem Prawdziwym Duchem Przygody.
Podoba mi się. Ja leci, PDP?
Wiesz, skąd się wzięły trójkąty?
Nie wiem. Bóg upuścił kwadrat, a ten rozpadł się w poprzek?
Nie.
Ponoć trójkąt po raz pierwszy został zdefiniowany przez Pitagorasa
jako dowolny kształt z trzema bokami i trzema kątami.
Dobre twierdzenie.
Na przestrzeni dziejów uważano, że trójkąty posiadają specjalne moce.
No tak.
Od chrześcijańskiej Trójcy Świętej po Trzy ciała Buddy.
Jest też to upiorne oko na odwrocie jednodolarówki.
No tak.
W kulturach rdzennych Amerykanów trójkąt symbolizuje dom.
Przykro mi, że Europejczycy wykopali ich z ich trójkąta.
Jednak koncepcja trójkąta osiągnęła szczyt w 1989 roku,
kiedy to niejaki Tex Winter, asystent trenera Chicago Bulls,
wprowadził taktykę trójkąta.
Jej istota polegała na tym,
że koszykarz zawsze miał dostępnych dwóch kolegów, którym mógł podać piłkę.
- Ci trzej zawodnicy tworzyli... - Trójkąt.
Bingo, Ringo.
Ale to nie był jedyny trójkąt na boisku.
Przemieszczając się, zawodnicy tworzyli więcej trójkątów.
Hej, masz rację.
Tak właściwie to ty masz rację.
Tak!
Czołem, partnerze.
Mogę pożyczyć długopis?
- Dalej! - Dzięki.
Burgerownia Yankee Doodle, sto lat
Burgerownia Yankee Doodle, sto lat, Mel
II wojnę światową wygrała Ameryka
Ale Zachód wyzwoliła Kanada
Hej!
Grasz?
Tak, gra.
Gra na kontrabasie przez Cheta Bakera... Wie pani, kim jest Chet Baker?
Dobra.
Na pozycje.
Poduszki gotowe.
Start!
Zapomnijmy się.
Wódka waniliowa.
- O rany, ale się wkręcił. - No, niesamowite.
Co on wyprawia?
Nie wiem, ale ma mój długopis.
Derek każe ci go odkupić.
Pierdzielony Derek.
No.
Kurwa mać!
Zapomnijmy się
Dzień dobry.
No więc...
Wczoraj...
Czy my...
Czy my?
Czy my...
Nie.
Śniadanie?
Nie, muszę już iść.
Oczywiście.
Ale dziękuję...
Nie ma za co...
Nie zapomnę cię.
Możesz zapomnieć.
Alzheimer się zdarza.
Czy my?
Tak.
Mówię ci, Amsterdam jest ekstra. Co prawda przegraliśmy,
ale mój szef grał z kapelą jazzową, a potem...
Gerbrandt, Gijs, Gilles, Brechje i Paul...
Dobra, doei.
Doei!
- Cześć. - Znasz niderlandzki?
Nie mów Janowi. Gdzie Ted?
- Siedzi z tyłu. - Dziękuję.
Mamo? Przepraszam. O czym mówiłem?
A potem taka miła para zaprosiła mnie do trójkąta.
Bonjour.
Trenerze.
Cześć.
Niech zgadnę. Piggy Stardust.
- Pasza do paszy, kwik do kwiku. - Super.
Sorki za wczoraj.
Nie, to ja przepraszam.
Nie powinienem był wypuszczać cię samego
z głową pełną herbaty.
Dobrze, że to był lipny towar.
Słucham?
Niczego nie czułem, więc Kenneth go spróbował.
Parę godzin później oddzwonił, przepraszając.
Potwierdził, towar był lipny.
Zdarza się.
Mam pytanie.
Co o tym sądzisz?
RUCH
Myślę, że graliśmy zbyt sztywno.
Chłopaki potrzebują luzu.
Niech biegną, dokąd chcą. Podążają za intuicją, sercem.
Póki pamiętają, żeby obstawiać puste pozycje.
Muszą się nawzajem wspierać.
Ale wiesz, są w nieustannym ruchu.
Przechodzą z pozycji na pozycję, aż w zasadzie pozycje...
przestają istnieć.
Dynamika, płynność, wolność.
Z pełnym wsparciem.
TRÓJKĄTY - TRZY KĄTY TRZYMAJ KĄTY
Sam na to wpadłeś?
Tak?
Gratki. Powinieneś to nazwać Futbolem totalnym.
Podoba mi się.
Wynaleziono go w Holandii w latach 70.
Powinniśmy spróbować?
Tak.
W porządku. Futbol totalny.
Macie wolne miejsce?
Cześć, szefowo.
Dwanaście zignorowanych esemesów, trzy niewyhahane GIF-y.
Jesteś zła?
Przepraszam, Ted. Mój telefon leży na dnie kanału.
To Keats?
Nie.
Dobra.
Will, są już wszyscy?
Dwóch brakuje. Kogo nie ma?
Kochane ludziska!
Tęskniliście?
Żadnych, kurwa, pytań.
Jedźmy.
Widzieliśmy wiatrak!
Dobra.
Bajer.
Tak jest!
Pokaz erotyczny pewnie był ekstra.
- No co? - Daj spokój, stary.
Wszystko w porządku?
Nie przejmuj niczym się
Bo wszystko będzie dobrze
Doceniam to.
Śpiewaj, nie przejmuj niczym się
Bo wszystko będzie dobrze
I wszyscy!
Nie przejmuj
Niczym się
Bo wszystko będzie dobrze
Jeszcze raz!
Śpiewaj, nie przejmuj niczym się
Nie przejmuj niczym się.
Bo wszystko będzie dobrze
Wszystko!
- Śpiewaj, nie przejmuj - Ani trochę!
Niczym się
Bo wszystko będzie dobrze
Napisy: Daria Okoniewska