- Hej. - Cześć.
- Hej. - Czołem.
Cześć, powodzenia w weekend.
Dzięki, Susan.
Dzień dobry. Ciężka noc?
Jeśli nie jest ciężka, to znaczy, że się nie udała.
O raju.
- Hejka. - Jak leci, chłopaki?
- Co słychać? - Cześć.
Ej, ciulu. Tylko nie kozacz i nie spierdol tej dobrej passy.
Jakiej passy?
- Richmond do boju. - Tak jest.
Dzień dobry.
Cześć, jak leci?
- Mama? - Cześć, Teddy.
SMAK ATEN GRECKA TAWERNA
Sprzątacze pominęli podłogę.
Nie mamy sprzątaczy.
To po co podnosimy krzesła?
Patriarchat.
Okej. Pójdę po miotłę.
Dzień dobry.
Otwieramy za pół godziny. Możecie poczekać gdzie indziej?
- Przepraszamy. - Nie, czekajcie.
Przyszliśmy do Nathana Shelleya. Pracuje tu, prawda?
Nie ma takiej osoby.
O Boże, to prawda.
Jakim cudem tak szybko się spłukałeś?
Uzależniłeś się od sławy?
Co? Nie. Po prostu lubię tu pracować.
Spędzać czas z dziewczyną.
Przed chwilą tu była.
- To była moja dziewczyna. Ona... - Jasne.
Co tu robicie?
Chcemy, byś wrócił do Richmond.
- Naprawdę? - Tak, stary.
Przecież to jest jakaś chujnia z grzybnią.
Wszyscy chcecie, żebym...
Fajnie byłoby mieć cię z powrotem.
Cała drużyna była jednogłośna. Poza Bumbercatchem.
On się wstrzymał, bo jest antydemokratyczny.
No tak.
No.
Czyli co? Ted poprosił, żebyście mnie przekonali?
Nie, Ted o tym nie wie.
Chcieliśmy najpierw pogadać z tobą, zanim pójdziemy do Teda.
Przykro mi, chłopaki. Nie uważam, żeby to był dobry pomysł, więc...
Ale dziękuję.
Luz.
Dostanę 75 kebabów na wynos?
Jasne. Drób, wieprzowina czy jagnięcina?
Czy po 25 z każdego rodzaju?
Nate Wspaniały.
Nieźle.
Dzięki!
DO BEARD: SPÓŹNIĘ SIĘ. COŚ MI WYPADŁO.
Wieje pustką.
Co to za dziwne ikonki na piekarniku?
Ten z kreską pod symbolem siły nuklearnej jest do ciastek i kurczaka.
Trzy zygzaki przypalają mrożoną pizzę.
A ten kluczyk sprawia, że piekarnik wyje, póki Beard go nie naprawi.
Wszystko w porządku?
Tak, rozglądam się.
Nie, chodzi mi o twoją wizytę. Wszystko w porządku?
Tak, wszystko gra.
Zawsze chciałam zwiedzić Anglię. Zrobiłam sobie prezent na Dzień Matki.
Jak długo już tu jesteś?
- Tydzień. - Tydzień? Gdzie się zatrzymałaś?
W takim uroczym hosteliku.
- Mamo... - Poznałam tylu Australijczyków.
Zwiedzają z plecakiem Europę.
Tyle seksu.
- Mamo. - Nie ja.
- Australijczycy. - Rozumiem.
Może od teraz zatrzymasz się u mnie?
O ile to nie problem.
Żaden. Proszę, zostań tutaj.
- Okej. - W porządku.
- Muszę iść do pracy. - Jasne. Baw się dobrze.
Chcesz iść ze mną?
- Nie chcę ci zawracać głowy. - Chcę, żebyś ją zawracała.
Moim znajomym i współpracownikom również.
Proszę, chodź ze mną.
- Dzięki, z chęcią. - Dobrze.
Nie musisz brać walizki.
- Dobrze. Wezmę tylko płaszcz... - Tak.
...torebkę, a smutki zostawię na progu.
Skieruj stopy w tę stronę.
Richmond wygrał 15 meczów z rzędu.
Zostały dwa. Cztery punkty dzielą was od Manchesteru City i tytułu mistrza.
- Zadasz pytanie? - Tak. Czy ja śnię?
Jeśli śnisz, to proszę, nie budź się. A jeśli to Matrix, nie odłączajcie mnie.
Tak, lepszy Trent.
Marcus Adebayo, The Independent.
Jamie, dopiero co zadebiutowałeś w barwach Anglii.
Jak się czujesz z tytułem Piłkarza Miesiąca?
No, tak, chyba dobrze.
Ale to dzięki drużynie tak dobrze wypadam.
Powinienem robić więcej, żeby to oni lepiej wypadali.
Więc, no, czuję się z tym źle.
Zaliczył najwięcej asyst w tym miesiącu, więc robi mnóstwo dla kolegów z drużyny.
Ale to oni strzelili bramki.
On też jedną strzelił.
To miało być podanie. Nie powinna się liczyć.
Ta bramka to kłamstwo. Powinno się ją wymazać.
Przepraszam wszystkich, zwłaszcza dzieci.
Na tym skończymy. Było super. Bardzo dziękujemy.
- Cześć, szefowo. - Cześć.
Dzisiaj nie przychodzę jedynie z herbatnikami.
Przyprowadziłem też niepodziewaną gościnię.
Wspaniale. Komu zawdzięczam przyjemność?
Jestem ochroniarką trenera. Proszę trzymać ręce na widoku.
Żartuję.
Trzymaj te zadbane łapki gdzie chcesz.
O Boże. Pani jest matką Teda.
Bomba, Jane Fonda.
To moja szefowa, Rebecca Welton. Rebecco, to Dottie Lasso.
Chodź tu do mnie, złotko.
Nie wierzę, że mogę poznać kobietę, która wychowała
najżyczliwszą znaną mi osobę.
To nie ja. Tylko wystawił główkę i już pytał położnika, czy mu nie pomóc.
To nie ma sensu.
Niemowlęta nie mówią i nie rozumieją empatii.
Dottie... Wybacz. Mogę się tak zwracać?
O ile oczekujesz reakcji.
Jeśli chcesz, z przyjemnością cię oprowadzę.
Ponoć muzeum Sherlocka Holmesa jest super.
Mówiłam o ośrodku.
Jeszcze lepiej. Chcę poznać Daniego Rojasa.
Nie rozczarujesz się.
- Ruszamy? - Jasne.
- Skąd pochodzisz? - Surrey.
Skąd pochodzisz?
- Surrey. - Usłyszałam „sorry”.
Ja na to: „To pomyłka, panie policjancie.
Mój syn śpi w swoim łóżku, nie mógł go pan zatrzymać”.
Na pewno nie chcesz kebabu, mamo Lasso?
Nie, dziękuję, Dani.
Jesteś taki uprzejmy.
Pewnie się cieszysz z wizyty mamy.
Tak, jest super.
- Oklahoma. - Nie, jest dziwnie.
Nie zapowiedziała się. Pojawiła się znikąd, jak jeden z tych
dziwnych włosków w brwiach, gdy skończyłem 40 lat.
Matki tak robią.
Okazało się, że mój 12-letni syn wcale nie spał w swoim pokoju.
Wybrał się na przejażdżkę.
Został zatrzymany za jazdę po nieprawidłowej stronie jezdni,
więc życie w Anglii było mu pisane.
Nie miałem 12 lat, tylko 15. A zatrzymali mnie dlatego,
że Ronnie Fowch prezentował znaki gangu w stronę radiowozu.
- Czasami prawda rujnuje idealną historię. - Powinnaś pracować dla Daily Mail.
Wystarczy, że dasz mamie jedną cudowną chwilę -
wspomnienie, które będzie mogła zabrać do domu.
Dzięki, szefowo.
No dobrze. Idę na spotkanie z koniarzem.
Tak nazywacie pójście na siku?
Nie. Kupuję konia.
Teddy wam opowiadał, jak zjadł batona z kupy?
No dobra, koniec tego.
Mama Lasso dość się już nagadała.
Trening za 20 minut. Dalej.
- Miło było cię poznać. - Wzajemnie.
Zaraz wrócę, mamo. Przebiorę się i pójdziemy na boisko.
Dobrze, kochanie. Poczekam tu.
Chciałem się przedstawić. Trent Crimm.
- Witaj, Trent. - Dzień dobry.
Czy miałaby pani chwilkę, żeby porozmawiać o...
Masz bajeczne włosy.
- Bardzo wytworne. - Dziękuję.
Van Damme, wciąż nosisz tę maskę?
No, muszę. Inaczej umrę.
Mając do wyboru maskę i śmierć, wybrałbym śmierć.
- Wyglądasz jak przygłup. - Dziękuję, Jan Maas.
Też chcesz się ponabijać?
Ważniejsze od stylu jest bezpieczeństwo.
Oi! Tartt.
Do korkowni. Teraz!
Ktoś tu ma kłopoty.
Nie. Krzyk jest jego językiem miłości.
Dobra, posłuchaj.
To nie jest odpowiedni tydzień na odstawianie pieprzonego skromnisia.
W sobotę gramy z City i masz być najbardziej dupiastym dupkiem,
jakim w swoim dupiastym życiu byłeś.
Dotarło? Nie chcę widzieć...
Co się stało?
Nie wiem.
Umierasz czy, kurwa, co?
Nie. Po prostu jestem zmęczony.
Nie mogę spać, nie mogę jeść.
I chociaż myję włosy, to nie nakładam odżywki,
bo jaki w tym, kurwa, sens?
Czuję się jak ten ludzik z reklamy Red Bulla,
który pcha pod górę wielki głaz,
ale stracił skrzydła.
Czuję się, jakbym stracił skrzydła.
Gdzie są moje skrzydła?
Kurwa mać.
- Will? - No?
Żałuj, bo się działo.
O rany.
Trenerze! Nowy napastnik wygląda jak twoja mama.
To jest moja mama.
Wiem, to był żart.
- No tak. - Hej, Ted. Masz chwilkę?
Co tam, bozonie Higgsa?
Dzisiaj rano kilka moich ptaszków poszło odwiedzić Nathana w nowej pracy.
Kelneruje w knajpie na Tooting.
- Tooting? - Tooting.
- Powiedział „Tooting”? - Tooting.
- Macie tu dzielnicę „Tooting”? - Tak.
Świetne miejsce, nie?
Wybacz. Co mówiłeś o Nacie?
Ptaszki są całkiem pewne, że wróciłby, gdyby go zaproszono.
Dobrze. Co ty na to?
Wierzę w drugie szanse.
Dlatego wciąż jestem żonaty, a wszyscy moi synowie żyją.
Co byś powiedział, gdyby Nate wrócił?
Lata mi to.
Jest dobry w bzdety, których nie ogarniam. Muszę coś załatwić.
Wszystko w porządku?
Tak. Dopadł mnie wirus „nie twój zasrany interes”.
Dobrze. A ty co sądzisz, trenerze?
- Zgodziłbyś się... - Jeśli Judasz wróci,
puszczę ten cholerny ośrodek z dymem.
Naprawdę tańczyłeś na scenie ze Springsteenem?
Nie, to była Courtney Cox.
Ja zaśpiewałem „Glory Days” z zespołem coverowym na bar micwie kolegi.
To była bar micwa. Zgadza się. Teraz pamiętam.
- To twoja mama? - Tak.
Miło panią poznać.
Przyjaciele się przytulają.
- Świrdek-Beardek! - Lodi Dodi!
Chodź tu do mnie.
- Chodź do nas, Trent. - Lodi Dodi lubi imprezować
Nikomu nie przeszkadza Jest bezproblemowa
Niektórzy muszą tu pracować!
Lodi Dodi lubi imprezować
Nikomu nie przeszkadza Jest bezproblemowa
Dzień dobry. Pan w sprawie rur?
Nie. A co się stało z rurami?
Nic.
Dlatego się zdziwiłam, że pan w sprawie rur.
Roy! Co ty tu robisz?
Muszę z tobą pogadać.
Roy...
Nie o nas. Po prostu...
Musisz mi pomóc z Jamiem.
Porąbało mu się w głowie. Próbowałem sam to ogarnąć,
ale uczucia to twoja działka.
No i... ładnie wyglądasz.
Mam ci pomóc z Jamiem?
Tak. I ładnie wyglądasz.
Pani też.
Dziękuję.
Kupiłam to za dwa funty na straganie, tak że...
Spoko.
Dziękuję.
KORONA I KOTWICA
Bardzo czarujące miejsce.
Przypomina mi irlandzki bar w Topece.
Raczej nie chcesz mi tego opowiadać.
Tego o barze czy o Topece?
I tego, i tego.
Nie!
Moja kolej.
Próbuję podążać żółtą brukowaną drogą pośród zawodzenia społeczeństwa psów.
Jak sobie radzi?
Ja prowadzę, ale jemu lepiej idzie w multiballa.
Nie, głuptasie. Jak on sobie radzi?
No wiesz, to Ted.
Kręci się w kółko,
dbając o dobrostan każdego wokół, samemu nie przyjmując żadnej pomocy.
W skrócie. A co u ciebie?
Mną się nie przejmuj.
Już i tak masz sporo na głowie, nie muszę ci dokładać.
- Proszę. - Dziękuję, Mae.
Dzięki.
Mae, twój pub jest wspaniały.
Irlandzki bar w Topece nawet się nie umywa.
Ufam ci na słowo.
Widujesz się z kimś?
Moje serce wyrwano, rozgnieciono na miazgę i przeciągnięto po rynku na pośmiewisko.
Kochanie, jeszcze kogoś poznasz.
Jestem zakochany.
- Pokazać ci jej zdjęcie? - Jasne.
Twoja mama jest kochana.
No. Dzięki.
Wymienię się z tobą. Proszę.
Pinball jest dużo fajniejszy, gdy korzysta się z piłeczki.
Chciałem dać im trochę czasu, żeby mogli sobie pogadać.
„Jebią ci życie ojciec z matką.
Może i nie chcą, ale jebią.
Swoich wad przekazując aż nadto, jeszcze ci kilka ekstra wlepią.
Lecz im także życie zjebali
głupcy w cylindrach i paltach,
co raz byli mdło odrętwiali, a raz wisieli przy swych gardłach.
Człowiek drugiemu rozpacz przekazuje,
coraz głębszą, jak dno rzeki.
Wiej, póki siły jeszcze czujesz, i nigdy nie miej własnych dzieci”.
Hej, Ted. Twoja mama wymiata.
Zaprosiliśmy się na Fejsie.
- Prawie zostałeś perkusistą Coldplay? - Tak, to prawda.
Niesamowite!
Nie mogę zająć twojego łóżka.
To żaden problem. Prześpię się na kanapie.
- Nie, ja wezmę kanapę. - No to ja będę spał
na podłodze obok kanapy, a łóżko zostanie wolne. Proszę.
- Dziękuję. - Okej.
- Nie na łóżko. - Dobrze.
Przywiozłam ci coś.
Licząc, że na siebie wpadniemy?
To wycinki z naszych gazet.
LASSO DOSTAŁ NA MURAWIE ATAKU PANIKI
Pomyślałam, że je zechcesz.
Doceniam to.
Jakie masz plany na jutro? Chcesz pojechać z nami do Manchesteru?
Nie wiem.
Być w Anglii i nie obejrzeć żadnego meczu
to jak być w Rzymie i nie zwiedzić kościoła
albo stracić portfela.
Dziękuję, ale zostanę tutaj.
Ostatnio nie spałam zbyt dobrze przez to głośne ciupcianie...
- nie moje - Australijczyków. - Tak, pamiętam.
Wiesz, jak się stresuję, oglądając twoje mecze.
Zostanę sobie tutaj,
a ty daj popalić tym Manchesterczykom.
Mankuńczykom.
Będę na ciebie czekać z domową kolacją.
Minęło tyle czasu.
No. Byłoby miło.
Widzimy się rano.
Wciąż miewasz te epizody?
- No wiesz. - Ataki paniki.
Tak.
Nie. Ostatnimi czasy nie.
Od jakiegoś czasu rozmawiam z terapeutką.
Niech zgadnę: to moja wina.
Nie, mamo. Oczywiście, że nie.
To mi naprawdę pomogło.
To dobrze.
Myślałaś kiedyś o terapii?
Nie, to nie moja bajka. A wiesz, że uwielbiam bajki.
Dobranoc, mamo.
Dobranoc, kochanie. I dziękuję za odstąpienie łóżka.
Nie ma za co.
Kogo ja widzę. Jedziesz z nami?
- Siedzimy w tym razem. - Tak?
No i Nora ostro zażądała, żebym zrezygnowała z prywatnego samolotu.
Czemu?
- Środowisko. - No tak.
- Pieprzone środowisko. - No.
W porządku.
Cześć.
- Hej. - Jak sobie radzi?
Ja jebię.
Pogadam z nim.
Okej.
Panie i panowie. Rozpocznijmy naszą podróż.
Spójrz na Kena. Nieźle się prezentuje.
- Nie widziałeś go jako drag. - Serio?
Proszę się spokojnie zastanowić.
Orzeszki do przegryzienia. Zaraz przyniosę państwa napoje.
Dziękuję.
Hej. Wiecie, kto to jest?
Pański syn?
Co? Nie.
Nasz kelner?
Kurde, ale żeście się dobrali. Nie. Wiecie, kim on był?
Nie.
Głównym trenerem West Hamu United.
No tak, to pan jest Wonder Kidem.
Tak, powiedziałem „Wonder Kid”.
Ten człowiek z kitmana awansował na asystenta trenera,
na trenera, na sam szczyt tabeli, a teraz jest moim głównym kelnerem.
Bardzo mi przykro.
Miło było porozmawiać.
Zamówcie rybę. Nasze zaplecze w niej tonie.
- No dobrze. Ryba. - Tak.
Narkotyki? Sama brałam, więc rozumiem.
Nie, po prostu lubię tu pracować.
A to moja dziewczyna.
Smacznych orzeszków. Pójdę po państwa napoje.
Na bank narkotyki.
Zdecydowanie.
Ale które?
MANCHESTER
Cześć.
Hej.
Mogę wejść?
Jasne.
Zapraszam. Co tam?
Chciałam sprawdzić, jak się czujesz.
Roy się wygadał.
Martwi się o ciebie. Nie jesteś zły?
Nie no, spoko.
Czuję się okej. Dobrze. Świetnie.
W zasadzie nigdy nie czułem się lepiej.
Wiesz?
Walizki są takie przygnębiające. Rozumiesz? Są jak...
Są jak bezdomne szuflady.
Jamie, spójrz na mnie.
- Masz sporo na głowie. - Tak, dużo się dzieje.
Grasz w domu po raz pierwszy, odkąd odszedłeś.
Kibice cię wygwiżdżą.
A najgłośniejszy z nich wszystkich będzie twój ojciec.
Nie pomyślałem o tym.
A w necie szydzą z twoich włosów.
- Że co? - Nie! Pomyśl.
Jeśli jutro wygracie, będziesz o włos od osiągnięcia wszystkiego,
o czym marzyłeś.
- O Boże. - Szlag!
Przepraszam.
Proszę.
Dzięki.
Jak poszło z Jamiem?
Dupa. Pogorszyłam sprawę.
Cholera.
Cześć wam.
Miło znowu widzieć was razem, jak wcześniej.
Siedzimy obok siebie jako przyjaciele.
A ona ładnie wygląda.
Nora Ephron.
- Najmocniej przepraszam. - Kto?
Była Carla Bernsteina.
Nie płacz, Shop Girl. Nie płacz.
Chciałam, żebyś to był ty.
Tak bardzo chciałam, żebyś to był ty.
Bezsenność w Seattle bije to na głowę.
- Nie teraz. - Tylko mówię.
KONIEC
No dobrze. Słuchajcie, moje beksy.
O 22.00 gasicie światło i idziecie się wyspać
przed randką z Man City.
Jasne?
Ephron na trzy. Raz, dwa, trzy!
- Ephron! - Brawo.
To był Dave Chapelle.
Niezły, nie? Widzieliście go już?
Pierwszy raz?
Dobry film.
Ale obejrzyjcie Bezsenność w Seattle.
Wcięło go?
Zgubiłeś go.
- Mówiłaś, że tu zszedł. - Ty tak mówiłeś.
Mówiłem, że jest w tunelu,
- ale niekoniecznie w tym. - Innego tu nie ma.
Nie wierzę. Zgubiłeś Jamiego Tartta.
- Jego nie da się zgubić. - Ty zdołałeś.
- Kurwa mać! - Czemu mnie śledzicie?
Żeby sprawdzić, czy nic ci nie jest.
Co się dzieje? Kupujesz narkotyki?
Chodźcie.
ZAKAZ GRANIA W PIŁKĘ
- Serio? - Jak mogłeś spudłować?
- Jesteś Jamie Tartt? - Tak.
Raczej Jamie Żart.
- Wal się, fujaro! Dupek! - Co se myślisz?
City was jutro rozpierdoli!
Właśnie, piździelcu!
- Wypad stąd, cieniasie! - Spadówa!
Ruchy. Pa!
Śmierdzi ci z dupy!
Szacuneczek.
O rany!
- Nie wierzę! - Ale odjazd!
- Tak! - No weź!
Hej! Jamie!
Jak leci, Simon?
- To są Keeley i Roy. - Wejdźcie, zapraszam.
- Jak leci? Dobrze cię widzieć. - Świetnie.
Cześć.
Georgie, mamy gości!
Co to było? Ktoś przyszedł?
Cześć, mamuś.
Jamie!
Przedstawiam ci Keeley, a ten włochaty dzban to Roy.
- Hej. - No cześć.
Cześć! Wspaniale w końcu was poznać.
Przytuliłabym was, ale nie wypuszczę go z rąk.
Normalka.
Kto ma ochotę na coś słodkiego?
Kocham tę piękną buzię.
Co u ciebie? Aleś ty przystojny.
To była tylko kupa, ale trafiła w czuły punkt.
Koleś z Twittera upierał się, że są blond,
a ja mu na to: „Orzechowa mgiełka, deklu”.
Przecież od razu widać.
Wyglądają tak naturalnie.
- Smakuje wam? - Pychota.
- Hej. - Są kurewsko pyszne.
To przepis Paula Hollywooda, ale troszkę go zmodyfikowałem.
Kocie, oprowadzisz Roya i Keeley?
Pokaż im dom.
Tak! Dobry pomysł. Dzięku...
Zaczniemy od kuchni, czyli mojego laboratorium.
Sprawiłem sobie nowy bemar z mosiądzu.
A co to jest? Brzmi drogo.
Rozważaliście wprowadzenie happy hour w Smaku Aten?
Przestaję myśleć o pracy z chwilą, kiedy z niej wychodzę.
A czasem nawet wcześniej.
Nie powinieneś tam pracować.
Czemu? Jestem świetnym kelnerem.
Tak. To nienormalne, że jesteś w to taki dobry.
Ale jesteś trenerem. W Richmond chcą cię z powrotem.
Zgódź się.
Nie odszedłem w przyjacielskiej atmosferze.
Głównie z własnej winy. W zasadzie w pełni z własnej winy.
Po sezonie poszukam posady trenerskiej, ale nie w Richmond, dobrze?
Naprawdę, obiecuję. Dobrze?
Jesteś głodna? Chcesz coś zjeść?
Nie wiem. Mogę pomyśleć przy orzeszkach?
No tak. Gdzie one są?
Wyjaśnię ci cały myk z orzeszkami.
Wzmagają pragnienie. Tak?
Wydaję ile, z pięć pensów na orzeszki, a zarabiam pięć funtów na piwie.
Sprytne, prawda?
Czemu tylko ja o tym myślę?
Wszystko gra?
Tak, wszystko w porządku.
No dalej, wyduś to z siebie.
Tata się odzywał?
Nie.
Kutafon od dawna się nie kontaktował.
A z tobą?
Nie od czasu Wembley.
Myślałem, że w końcu się odczepił, ale...
Zawsze wszystko robiłem...
jemu na złość.
A teraz, kiedy mam go w dupie, jest tak...
Wiesz, jak niektórym facetom nie staje?
Są impotentami?
Tak. Właśnie tak się czuję...
tylko jakbym miał...
Jakbym miał tak z duszą.
A oto główna atrakcja. Pokój Jamiego.
- Kurwa mać. - Tak.
Wiele plakatów pojawiało się i znikało.
Henry, Gerrard, Ronaldo.
Ale Roy Kent zawsze zostaje.
Kolacja się zrobiła.
Kurwa mać.
Jamie...
twój ojciec jest jaki jest.
I nigdy, przenigdy się nie zmieni.
Chcesz czy nie, ty jesteś tym, kim jesteś, żeby mu udowodnić, że się myli.
I jesteś wspaniały.
Naprawdę.
Kiedy grałeś dla Anglii...
Jezus, Jamie. Rozbeczałam się.
Wyłam jak syrena strażacka.
I tak, twój ojciec będzie jutro na trybunach,
pijany w sztok, kibicując przeciwko tobie.
Ale to bez znaczenia.
Nie musisz temu padalcowi niczego udowadniać.
Nie jesteś zagubiony, mój seksowny synku.
Po prostu jeszcze nie wiesz, w którą stronę chcesz pójść.
Ale to jest pojebane.
Jest z czego wybierać. Możesz być bardziej konkretny?
Ty i ja...
siedzimy na dziecięcym łóżku Jamiego Tartta...
martwiąc się o niego i w ogóle.
Tak. To dobrze o nas świadczy, Roy-o.
Dzięki, mordko.
Nie ma za co, ziom.
Nie chcę się przyjaźnić.
Nie?
Nie chcę się tylko przyjaźnić.
Roy...
Powinniśmy już...
Gotowi do wyjścia?
Dobra.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- Dobrze było cię widzieć. - Ciebie też.
No dobrze, posłuchaj mnie.
Nieważne, czy przegracie jutro dziesięcioma bramkami.
Chcę tylko, żebyś był szczęśliwy. Dobrze?
Dobrze. Kocham cię, mamuś.
A ja ciebie.
- Do zobaczenia niedługo. - Do zobaczenia.
- Idź już. Zmykaj. - Pa.
Wspaniale było poznać.
Pa.
- Na drogę. - Tędy.
Do zobaczenia. Kocham cię.
Powinniśmy pójść na drinka.
...najnowszy technologicznie sprzęt sportowy jak maty do jogi!
Manchester ma bogatą ofertę kulturalną, włącznie z muzeum policji!
MAMA: JAKIE JEST HASŁO DO WI-FI?
Deszczowe miasto jest również znane z nauki i technologii,
ponieważ to tutaj w 1917 roku...
WSZYSTKO W PORZĄDKU?
...Ernest Rutherford jako pierwszy rozdzielił atom.
JASNE. NIE MARTW SIĘ O MNIE! ŻAŁUJĘ, ŻE NIE POJECHAŁAM NA MECZ.
...w klubach komediowych
i teatrach angażujących publiczność.
Koniecznie odwiedź Etihad Stadium,
- stadion domowy Manchesteru... - Błękitny księżycu
Patrzyłeś, jak stoję sam
Odarty z marzeń
Odarty z miłości
Błękitny księżycu Patrzyłeś, jak stoję sam
Odarty z marzeń Odarty z miłości...
Richmond też powinien mieć swój hymn.
Mieliśmy. Kiedy w 1980 r. prezesem krótko był Freddie Mercury,
próbował „Fat Bottomed Girls” uczynić hymnem.
- Nie przyjęło się. - Ludzie poczuli się urażeni?
Tylko kobiety o płaskich pupach.
Tak.
- Mój ojciec chodził do szkoły z Mercurym. - Co?
Wszyscy mówią o jego niesamowitym, czterooktawowym głosie.
Ale mój ojciec upierał się,
że zapytany o swój największy talent, Freddie wskazałby przekabacanie heteryków.
- Richmond do boju! - Wciąż macie szansę!
Dzięki za zajęcie miejsca. Jak długo czekasz?
Mae pozwoliła mi tu spać.
- Ile piw chcecie? - Trzy.
A jeśli nie będziecie mogli zamówić do końca pierwszej połowy?
Dwanaście.
Dzień dobry wszystkim. Dziś Manchester City gości AFC Richmond.
Pierwsza w historii wygrana na stadionie Etihad, choć wątpliwa,
dałaby drużynie Teda Lasso możliwość
spełnienia wyśnionej przez kibiców bajki o Kopciuszku.
Patrz, pokazują go.
Oddani kibice City dają znać Tarttowi,
co myślą o byłym zawodniku, który porzucił ich dla reality show.
Witaj w domu, głąbie!
Raczej nie o takim powitaniu marzył.
O rany.
Nie daj się, synu. Tak jest. Pieprzone złamasy.
Jeśli City wygra, tytuł ma w kieszeni.
Natomiast przegrana oznacza mnóstwo emocji za tydzień.
Rozstrzygnięcie za 90 minut, które właśnie się rozpoczynają.
Ale przydzwonił!
Niech Tartt przygotuje się na więcej.
Czekadełko dla państwa. Zaraz przyjmę zamówienie na napoje.
City gra siłowo, a Tartt popycha Richmond naprzód.
- Tartt może podać. - Colin jest wolny.
Sprytne zagranie do Bumbercatcha.
Szwajcar podaje na prawo. Hughes!
To dopiero początek,
a Walijczyk daje Chartom prowadzenie imponującym strzałem z główki.
Tak jest.
To dzięki Tarttowi. Przewiduje dwa podania do przodu.
Genialna postawa Tartta, który jest nie do zdarcia.
Brawurowa bramka Colina Hughesa i Richmond prowadzi jeden do zera.
Co ty robisz?
Będę świętował po końcowym gwizdku. Nie chcę się ruszyć i zapeszyć.
Póki Pep Guardiola trzyma ster,
możemy być pewni, że City nie będzie trząść portkami.
Co ten elegancki skurczybyk kombinuje?
Pep wprowadzi odpowiednie zmiany. Zawsze wie, co robić.
Trzymaj się.
Dobra, lecimy!
Zbliża się koniec pierwszej połowy i wciąż nie wiemy, kto zostanie mistrzem.
Kibice gospodarzy nie odpuszczają Tarttowi.
City wciąż atakuje napastnika Richmond.
Jak na zawołanie, Tartt właśnie stracił piłkę.
Kontratak City.
De Villardi strzela! Van Damme wspaniale broni.
Tartt musi walczyć z City o każdy centymetr.
Spadaj na południe, lalusiu!
Trudna publiczność, Jamie Tartcie.
Sześćdziesiąta piąta minuta.
Odkąd Richmond strzelił gola, gra stała się jednostronna.
City wyprowadza sporo akcji, ale Richmond każdą z nich przerywa.
De Villardi ma trochę miejsca.
Czy padnie wyrównująca bramka?
Nie! Brawurowa obrona zamaskowanego Kanadyjczyka.
Van daje popis!
Zbliża się 80. minuta. Richmond broni jednobramkowej przewagi.
Ndour wykonuje rożny.
Van Damme piąstkuje w polu, ale piłka trafia do Elokobi.
De Villardi na pustą bramkę.
- Jamie Tartt ratuje sytuację! - Tak jest, Jamie!
Brawo, Jamie!
O nie. Zdaje się, że Tartt jest kontuzjowany.
- Kostka. Źle wylądował. - Wstawaj, mięczaku!
No dalej.
Nic mu nie jest?
Roberts! Rozgrzewaj się.
Nic mi nie jest, leć.
Czekajcie, wstaje.
Tartt nie rezygnuje.
To dobre wieści dla Richmond, którego nie stać na stratę gwiazdy.
Nie w tak ważnym meczu.
Pospieszyliśmy się.
Tartt próbował zagryźć zęby, ale będzie potrzebował pomocy medyków.
O Boże.
Wstawaj.
Pomożemy ci.
Kurka.
- Pozamiatane. - Dajesz.
- Po ptakach. - Dajesz, James.
Roberts! Wchodzisz.
Poczekaj.
Jeszcze nie wchodź, dobra?
- Brakuje nam zawodnika. - Wiem. Sekundkę.
Na pewno nie dasz rady wrócić?
- Na pewno. - Tak?
Nie.
Trenerze! Chcesz grać w dziesiątkę?
No pewnie! Co nie?
Poczekamy i zobaczymy.
Za chwilę do ciebie wrócę.
Uzdrówcie go, proszę. Wykorzystajcie wszystkie triki.
Dobra. Damy mu kilka minut.
- Wyliże się. Gramy! - Ted Lasso czeka,
zostawiając dziesiątkę Chartów wobec mocarnej jedenastki City.
City szuka okazji.
Orellanao strzela. Van Damme broni! I jeszcze raz!
I jeszcze raz!
Nie da się przebić przez maskę Van Damme'a!
Przeciwnik wywiera nieustanną presję.
- Każda chwila gry w dziesiątkę to hazard. - Musimy pogadać.
W moim biurze.
Uwielbiam hazard. Dzięki niemu czuję, że żyję.
Powinieneś zgłosić się po pomoc.
Hej, wchodź. Siadaj.
No dobrze.
Awansujesz mnie?
Muszę cię zwolnić.
- Bo oglądałem mecz? - Nie.
- Sprzedaję za mało deserów? - Nie, w ogóle nie o to chodzi.
Jesteś moim najlepszym pracownikiem. Punktualny, trzeźwy, nie kradniesz.
Jesteś moim jednorożcem, kumasz?
Jest mi ciężko, ale Jade zagroziła, że jeśli cię nie zwolnię,
doniesie na mnie do...
Nie powiem gdzie, bobyś się domyślił.
Ale mam związane ręce. Musisz odejść.
Tak.
Richmond nie ma bramkarza. Przed ich bramką stoi mur.
Nie, to osoba. Widzę jego ręce i nogi.
I szkaradną maskę.
Wyrównujący gol dla City zdaje się być kwestią czasu.
Tyle im wystarczy, żeby zgarnąć tytuł dla siebie.
Nie chcę, żeby grał kontuzjowany, ale musimy podjąć decyzję.
Wisi mi, czy go boli. Mnie ciągle bolało.
Schody cię pokonują.
Dobra. Sprawdzę, jak się czuje.
Dziękuję wam.
Czego tak wypatrujesz?
Szukam ojca, ale go nie widzę. To mnie stresuje na maksa.
Rozumiem.
Jakby Freddie Krueger zniknął ci z oczu.
Bo z chwilą, kiedy się pojawi, przytknie ci ostrze do twarzy.
Freddy Krueger jest przerażający.
Miał trudne dzieciństwo. A zranieni ludzie ranią innych.
Czasem za pomocą szponiastych dłoni. Kiedy się ostatnio widzieliście?
Wembley.
- Gadaliście od tego czasu? - Nie.
Gdybyś mógł, co byś mu powiedział?
„Pierdol się”.
To ma sens.
- Coś jeszcze? - No.
Powiedziałbym „dziękuję”.
Jeśli nienawiść do ojca już cię tak nie motywuje,
pora spróbować czegoś innego.
Wybacz mu.
Ni chuja. Nie daruję mu.
Niczego mu nie darujesz.
Jeśli zdecydujesz się wybaczyć, podarujesz coś sobie.
Chodź.
Jak noga?
- Dobrze, trenerze. - Rozmowa pomogła, co?
Głównie środki na ból i adrenalina, ale tak, rozmowa pomogła.
Dobrze. To teraz śmigaj na boisko.
No dalej.
I tak ma, kurwa, być. Dajesz, Jamie!
Jamie Tartt heroicznie wraca na boisko.
Upewnia się, że kibice City to widzą.
Tak jest! Pokaż im, kto tu rządzi!
Dalej.
Richmond jest przyparty do muru. De Villardi znów atakuje.
Ale Van Damme z łatwością broni.
Kanadyjczyk nie marnuje czasu i podaje do McAdoo. Richmond rusza do kontrataku!
Zachwycające panowanie nad piłką!
Co się dzieje? Dziękuję.
Tartt ścina.
I znowu.
Jest niepowstrzymany!
Jamie Tartt zapewnia Richmond zwycięstwo
- dzięki spektakularnej bramce! - Widzieliście to?
Mankuńczyk zachował się z klasą
i nie cieszył się z bramki strzelonej byłemu klubowi.
Późna zmiana dla Richmond.
Zuch chłopak!
Brawo.
Jamie Tartt, wymiatasz!
Tartt schodzi.
Wsłuchajmy się w odpowiedź oddanych kibiców City:
owacja dla piłkarza gości, który kiedyś grał dla gospodarzy.
- To się nie zdarza często. - No dalej.
To musi wiele znaczyć dla Tartta.
- I dla jego rodziny. - O Boże.
O Boże.
- To było piękne! - Niesamowite.
Jamie.
Twardy chłopak.
Ojciec byłby z niego dumny.
Zasłużone brawa.
Lasso postawił wszystko na jedną kartę, a Tartt stanął na wysokości zadania.
Czas ucieka, a City próbuje przebić się w pole karne.
Ale tam czeka Van Damme.
Po znakomitym występie Richmond
o mistrzostwie Premier League zadecyduje ostatni tydzień sezonu.
Oni mogą wygrać cały pierniczony turniej!
Wybaczcie niemalże wulgarny język.
Jasny gwint.
- Dobry mecz. Gratuluję. - Dzięki, trenerze.
Będę szczery, niełatwo cię pokonać.
Nie dbam o zwycięstwa i porażki.
Pomagam im stać się najlepszą wersją siebie na boisku i poza nim.
To jest najważniejsze.
Nic dodać, nic ująć.
No dobrze, trzymaj się.
O Boże.
- Dobrze cię widzieć. - Wzajemnie.
- Posłuchajcie, chłopaki. - Co tam?
Czeka nas jeszcze jeden mecz,
więc każdego drinka zapijamy szklanką wody.
- Bujamy? - Nie, muszę zająć się nogą.
Ale miłego picia wody.
Nie zawiedziemy cię.
- Ja myślę. - Trzymaj się, stary.
- Dzięki. - To lubię.
- Grzecznie. - Odpocznij.
Jestem z ciebie dumny.
- Świetnie dziś grałeś. - Dzięki, doceniam.
- Też dziś strzeliłeś. - Dzięki.
- Kuruj się, hermano. Spisałeś się. - Dzięki. Kocham cię, amigo.
No dobra, kolego.
Widzimy się na karaoke.
Zapiszę nas na „Islands in the Stream”.
Ale zaklepuję Dolly.
Nie mogę.
Mama czeka z kolacją. Jutro wylatuje.
Spoko. Uściskaj ją ode mnie.
Jasne. Właściwie to poczekaj chwilę. Chodź, pokażę ci coś.
Wiem, że już to widziałeś.
Ale może nie obejrzałeś do końca. Patrz.
No dobra.
Po naszym przyjściu
Nate musiał siedzieć pod biurkiem przez jakieś trzy godziny,
podczas gdy my wiwatowaliśmy i świętowaliśmy wokół.
Kiedy się rozeszliśmy, myślał, że droga jest czysta.
Ale bum! Przyszła ekipa sprzątająca.
O raju. Kolejne dwie godziny pod biurkiem.
Kiedy skończyli, wyczołgał się.
Musi mieć zdrętwiałe nogi. Ledwo umie się wyprostować.
Spójrz na niego. Podchodzi do drzwi, ale są zamknięte!
Skurczybyk musiał wyjść przez okno, żeby wydostać się z budynku.
Nie wiem jak ty,
ale ja mam nadzieję, że albo wszyscy, albo żaden z nas nie będzie sądzony
na podstawie chwil największej słabości,
tylko na podstawie siły, jaką pokazujemy,
kiedy i jeśli otrzymujemy drugą szansę.
Dobrej zabawy, trenerze.
Polegamy na sobie
Kurwa mać.
DO: TATA
HEJ, DAWNO NIE GADALIŚMY. MAM NADZIEJĘ, ŻE U CIEBIE WSZYSTKO OKEJ.
- Cześć. - Cześć. Co tu robicie?
- Przyszliśmy dotrzymać ci towarzystwa. - I to, kurwa, opić.
To było niesamowite.
No, byłem niesamowity.
Tak.
- Czyń honory. - Z chęcią.
No. Co tam się odjebało?
Wyglądałem seksownie?
Szkoda, że nie oberwałeś w łeb.
Wróciłam.
Cześć, kochanie.
Ktoś nie odebrał swojego zamówienia.
Dziękuję. Super.
Nie wiem, czy słyszałaś, ale Derek mnie dzisiaj zwolnił.
Co za gnida!
No. Byłem zdruzgotany.
Ale wtedy zrozumiałem, że chociaż został tylko jeden mecz,
muszę wrócić do Richmond i to naprawić.
Piszę Tedowi list z przeprosinami. Ma 60 stron, ale może da się coś wyciąć...
Chwilkę.
Sześćdziesiąt stron.
O Boże.
Przyszedłeś mnie zabić?
Poznaliśmy się z Tedem na studiach.
Obaj byliśmy rezerwowymi futbolistami.
Nigdy nie zagraliśmy,
ale spędzaliśmy razem mnóstwo czasu, biegając i skacząc na skrzynie.
Potem straciliśmy kontakt.
On chodził z Michelle, pracował jako trener.
Ja byłem w kiciu.
Wyszedłem na warunkowym.
Byłem spłukany, rodzina się odwróciła. Nie miałem dokąd pójść.
Odnalazłem Teda.
Przyjął mnie do siebie, nakarmił.
Pozwolił spać na kanapie.
A ja w zamian ukradłem mu samochód.
Nie odjechałem daleko.
I wróciłbym prosto do paki, gdyby Ted wtedy nie przyjechał
i nie przekonał policji, że dał mi ten samochód.
Jak w Nędznikach.
Nasza historia jest bardzo podobna.
- Byłeś w więzieniu? - Tak.
Za kradzież worka mety.
A potem okradłem przyjaciela.
Który mi wybaczył.
I dał mi pracę. I życie.
Żeby to uhonorować, ja wybaczam tobie.
Proponuję ci pracę. A to z życiem zależy od ciebie.
Dziękuję.
Na pewno nie chcesz walnąć mi z byka? Myślę, że obu by nam ulżyło.
Poniedziałek, 10.00 rano.
- Halo? - Witaj w domu, skarbie.
- Siadaj, pewnie umierasz z głodu. - Dobrze.
Gratuluję wielkiej wygranej.
Nie wiedziałam, co będziesz wolał, więc zrobiłam pieczeń i lasagne.
- Co się stało? Czemu przyleciałaś? - O co ci chodzi?
Jeśli chcesz mi coś powiedzieć,
to wolałbym już to usłyszeć.
Przestań. Po prostu chcę spędzić ostatni wieczór w Londynie z synem
i upewnić się, że wszystko gra.
Dobra.
Dziękuję, za ugotowanie kolacji. Obu.
Nie ma za co.
- I pierdol się, że nie chcesz rozmawiać. - Słucham?
Dziękuję, że przyleciałaś, żeby się ze mną zobaczyć,
i pierdol się, że bez uprzedzenia.
Dziękuję za te wszystkie drobiazgi, które robiłaś dla mnie, gdy byłem mały.
Za wiadomości w śniadaniówkach,
za przyklejanie oczu owocom w supermarkecie, żeby mnie rozbawić.
I pierdol się za to, że nie pracowałaś nad sobą
i nie szukałaś pomocy po stracie taty.
I nie rozmawiałaś o tym ze mną.
Przeszłaś nad tym do porządku dziennego i udawałaś, że nic się nie stało.
Przepraszam.
Nie wiedziałam, co robić,
więc udawałam, że nic mi nie jest.
Dzięki za przeprosiny. Pierdol się za to, że myślałem, że ja też muszę udawać.
Doceniam, że się tym ze mną podzieliłeś.
- Szkoda, że tak długo dusiłeś to w sobie. - Jasne.
I masz rację, Ted. Mam ci coś do powiedzenia.
Syn za tobą tęskni.
Wiem.
Ja za nim też.
Czasami...
Czasami jakbym się bał...
zbliżyć do tego chłopca.
Skarbie, dlaczego?
Bo wiem, że kiedyś odejdzie.
Boże. Nie.
Taki już los rodzica.
Czasami przegrywasz,
a czasami wygrywasz, ale przez większość czasu jest remis.
Pozostaje nam tylko grać dalej.
Dziękuję.
Pierdol się.
O rany.
Przepraszam za to.
Pozwól, że ci to wynagrodzę. Ty sobie usiądź, a to ja podam ci kolację.
- Słucham? Dobrze. - No dalej, klapnij sobie.
Twoja terapeutka musi ci naprawdę pomagać.
O raju.
Nie mieszajmy jej do tego.
Poczekaj, aż jej o tym opowiem. Wiesz co? Zacznijmy od wina.
Poproszę.
- Bex. - Cześć.
Przepraszam, że bez zapowiedzi. Potrzebuję porady.
- Jasne. - Możemy wejść?
My?
Oczywiście.
UPIEKŁAM CI CHLEB SŁONECZNIKOWY. TWÓJ ULUBIONY! SMACZNEGO.
DZIĘKUJĘ (I TYLKO DZIĘKUJĘ) ZA MIŁO SPĘDZONY CZAS
MAMA
Dzień dobry, Will.
Dzień dobry.
- Cześć, szefowo. - Cześć, Ted.
Znasz tego Johna Woodena?
Nie miałem okazji go poznać.
Szkoda. Podoba mi się.
Nie lubić tego to jak nie lubić lodów.
Co tam?
- Jaki mamy czas? - Dziewiąta trzydzieści.
Albo w pół do dziesiątej, jak tu z jakiegoś durnego powodu mówicie.
Żeby wkurzać Amerykanów.
Nie, to jest ten czas w roku, kiedy przychodzę ci coś wyznać.
O kurczę. No tak. Dobrze.
No to słucham.
Może tym razem spróbuję zgadnąć?
Nie, to głupie.
Mów śmiało. Zamykam jadaczkę.
Nic nie mam.
Naprawdę główkowałam. Myślałam, że w drodze
coś wpadnie mi do głowy, ale nie.
Zero. Przykro mi.
Żadnych rewelacji w tym roku.
Nie szkodzi.
Ja mam jedną.
Napisy: Daria Okoniewska