Przepraszam cię za to.
Nie waż się przepraszać. Dzięki tobie stać nas na naprawę drugiego auta.
Prawda, chłopcy?
- Pa. - Nie szkodzi.
Mam to gdzieś.
- Kocham cię. - Ja ciebie też, skarbie.
Przekaż szefowej, że życzę jej choroby serca.
- Dzień dobry. - Hej, Higginsie...
Czy on nie żyje?
To moja wina. Gapiłem się na telefon.
Wciąż sprawdzam lot mojej rodziny.
Nie mówiłem tego zbyt wielu osobom,
ale mamy z Michelle problemy małżeńskie.
Tedzie, nie musisz o tym mówić, jeśli nie chcesz.
Chcę.
Byliśmy na terapii dla par.
Nie spodobała nam się druga para.
Miło jest się pośmiać.
Nasz terapeuta wyznaczył nam słowo klucz.
Jeżeli któreś z nas powie „Oklahoma”,
druga osoba musi powiedzieć prawdę.
To całkiem pomocne.
Tylko nie lubię już musicalu Oklahoma.
Gdy słyszę „Oh, What a Beautiful Mornin'”
albo „Surrey with the Fringe on Top”...
- „Shall We Dance?”. - Nie, to z Król i ja.
W każdym razie, gdy słyszę te melodie,
od razu myślę o mojej żonie, która mówi,
że mój nieustający optymizm ją przytłacza.
Dzielisz się tym ze mną,
bo na gali opowiedziałam ci o moim byłym mężu.
Tak jest.
Mam nauczkę.
Daj spokój.
Założę się, że w duchu cieszysz się, że się do siebie zbliżamy.
Tak.
- Oklahoma? - Wcale nie.
Jamie?
Wstałeś?
Halo?
Czy zastałam Jamie'ego?
O mój Boże. Jesteś Keeley Jones.
Tak, to ja.
Cześć, Jamie.
Nie możesz się złościć. Zerwałaś ze mną.
Dobę temu.
Jak długo facet ma być sam?
Co mam robić? Brać prysznic w pojedynkę?
Jestem twoją prawdziwą fanką.
Obserwuję cię na Insta, Snapie, wszędzie.
Dziękuję.
Tobie również, Jamie.
Zawsze, gdy z kimś zrywam, miesiącami zastanawiam się,
czy nie popełniłam zajebiście głupiego błędu.
Dzięki temu, że zachowałeś się w typowy dla siebie sposób...
wiem, że to dobra decyzja.
Nie ma za co.
Co?
Dzięki mnie wiesz, że to dobra decyzja.
- Tak. - Naprawdę tak uważasz?
- Tak. - Zatem nie ma za co.
Lubię pomagać innym.
Będziesz na sesji reklamowej, prawda?
Na tej, którą organizuję dla ciebie od tygodni?
Tak.
Miło było cię poznać.
Tak! Tutaj!
Tak, Jamie!
Jamie, nikt mnie nie kryje! Jamie!
- Co robisz? Byłby gol. - Nie dowiemy się.
Ile razy mam powtarzać, żebyś podał raz jeszcze?
Daj spokój. Droga do Sama stała otworem jak mój słoik masła orzechowego.
Co? O czym on mówi?
Właśnie tak, mój słoik z masłem orzechowym jest otwarty.
Dzięki temu zawsze mogę wsadzić w niego palec.
- Szczerze mówiąc, to zajebisty pomysł. - Tak.
Gdy droga do Sama stoi otworem jak słoik, musisz podać.
Ale czemu? Nawet wtedy Sam jest do dupy.
Co on o mnie powiedział?
- Nie przejmuj się tym. - Dobrze.
Jutro musimy zagrać jako drużyna.
W przeciwnym razie skopią nam tyłki. Podawajcie piłkę.
Będziemy to ćwiczyć, aż zrozumiecie. Zaczynamy.
Tato!
Odwołuję trening.
To dłuższa droga, niż mu się wydaje.
Metafora.
- Hej! - Tatusiu!
Myślałem, że spotkamy się w połowie, ale to nic.
- Hej, mały! - Helikopter!
Nie ma sprawy. Dwa obroty. Co ty na to?
Zakręci ci się w głowie.
- Wolniejszy helikopter. - Nie da się wolniej, lecimy.
Bardzo za wami tęskniłem.
Rodzinny uścisk.
Hej! Tutaj jesteś.
Ale urosłeś. Jak to możliwe?
Niech no spojrzę. Masz zęby?
- Już je miałem! - I umiesz mówić!
Panno Welton, przykro mi,
ale bilety na weekendowy mecz nie wyprzedały się.
Nic dziwnego. Przegraliśmy cztery razy z rzędu, grozi nam degradacja.
Ale dlaczego jest ci przykro?
Chyba idzie nam całkiem nieźle.
Cieszę się, że zostałem nowym ambasadorem Darsteinera.
Ulubionego piwa Jamie'ego Tartta.
Chwilę. Zróbcie ujęcie na moje dziary.
Na tę. Jest dla mnie ważna. To „ramię” po chińsku.
- Jamie. - Co?
- Napij się piwa. - Jasne.
Nie chcę oceniać, ale czy zeszłaś się z tym ciulem?
Bon appétit.
Nie. To koniec. Ale miło mi, że pytasz.
Pocałuję cię w usta, jeśli ich dosięgnę.
Sama to zorganizowałam, dostanę dziesięć procent.
Lubicie mitologię?
Wiecie o jednorożcach. A widzieliście piworożca?
- To kurewsko zabawne. - O nie.
Cóż to? To moje piweńko.
- Chodź. - Dobrze.
Daję wam to za darmo. Nie policzę nic więcej.
Keeley.
Czy byłabyś zainteresowana,
gdyby inni zawodnicy szukali współpracy z marką?
Nie proponuj mi pracy,
bo było miło w toalecie.
Czemu nie? Faceci nieustannie to robią w toalecie.
To prawda.
Chodziło mi o zatrudnienie. A nie o inne robótki.
- Bez ręki, ust czy stopy? - Stopy?
Masz rację, do tego potrzeba dwóch stóp.
Pomyśl o tym. Chyba że wolisz...
Czym się zajmujesz?
Jestem sławna z tego, że prawie jestem sławna.
Wspaniale.
- Niech to będzie twój plan B. - Jasne.
Mam dla was wskazówkę.
Tutaj mówi się inaczej na frytki i chipsy niż u nas.
A hity to nie przeboje, tylko ciastka,
ale są tak pyszne, że chcę się przez nie tańczyć.
Kiedy w końcu wygrasz mecz, pieprzony ciulu?
Hej, Baz. Panowie. To moja żona, Michelle.
Niezmiernie miło panią poznać, pani Lasso.
Ładnie z tego wybrnąłeś.
- Żona trenera. Wiele słyszała. - Tak.
Cześć, Tedzie. Witaj, młody człowieku.
To rzutki. A to tarcza. Postaraj się nie ustrzelić stałych klientów.
Idź się pobawić.
- Wasz stolik jest tam. - Proszę, panie przodem.
- Trzy razy rybę z frytkami? - I dwa piwa.
- Podoba mi się twój styl. - Dzięki.
Proszę, proszę.
Czy zawijają rybę z frytkami w gazetę? Czytałam, że tak robią.
Nie. A Szkoda. Fajnie by było, gdyby posiłek był pouczający.
To byłoby idealne, prawda?
Pączek znający historię Rosy Parks.
- Właśnie. - Tak.
W samej dziurce można by zawrzeć dużo wiedzy.
Tak.
Już skończyłeś?
Chyba powinien.
Przepraszam za to.
Cały czas się to zdarza.
- Co robisz? - Jestem ciekaw.
Fotograf wyśle do mnie zdjęcia,
odrzucę te, na których wyglądasz do bani.
Resztę prześlę do ciebie.
Po pierwsze, mała, na żadnym nie wyjdę do bani, bo...
A po drugie, przyjdź ze zdjęciami do mnie
i obejrzymy je wspólnie, co ty na to?
Może zrobimy to nago.
Stanowczo nie. Jeszcze raz dziękuję, Jamie.
Mądre posunięcie.
Słucham?
Ja muszę się użerać z tym fiutem.
Spędzanie z nim czasu z własnej woli jest niedorzeczne.
Nie jesteśmy razem. Zerwałam z nim.
Pracujemy razem. A poza tym, czy ktoś cię pytał o zdanie?
No tak.
Nie wiedziałem, przepraszam.
Nic nie szkodzi. Powinieneś być w moim życiu.
Będę pisała do ciebie SMS-y, kiedy będę musiała podjąć decyzję, dobrze?
Na treningu nikt nie krył Sama,
a Jamie nie chciał do niego podać.
A Sama nikt nie krył.
Takie mam problemy.
KEELEY JONES MAM PEŁNY PĘCHERZ. MOGĘ SIUSIU?
Tak.
Tu jest.
Dobra. Poczekaj.
Chyba przegapiliśmy stronę. O rany.
Nie wolisz przejechać się prawdziwym piętrowym autobusem?
Jak skończymy.
Widzisz? To mi się podoba.
Najpierw zbudujemy, potem pojedziemy.
Paradygmat niczym z Pola marzeń.
Niech będzie.
Trzy pary rąk są lepsze od dwóch.
COFFKA DZIKA WÓDKA
Dzień dobry.
Jak leci?
- Fajny szalik. Podoba mi się. - Ej, ciulu!
Nie spierdol tego meczu.
Dziękuję za te słowa. Zobaczymy, jak pójdzie.
Patrz na to.
Nigdy wcześniej nie widziałeś czegoś takiego.
To jest brytyjska bułeczka.
Przypomina muffina, tylko że jest bardzo sucha.
Dostaniesz ją na śniadanie. Co się mówi?
Dzięki, tato!
Proszę bardzo. Doprawdy, niektóre dzieciaki są niemożliwe.
- Ładna okolica, co nie? - Tak.
- Hej. - Mogę zrobić śniadanie.
Co się stało?
Nic. Chyba po prostu jestem niewyspana po locie.
Nic mi nie jest, Tedzie.
Nie. Michelle, musisz ze mną rozmawiać.
Dobrze? Oklahoma.
Codziennie...
budzę się z nadzieją, że poczuję to, co czułam na początku.
Może właśnie na tym polega małżeństwo?
Będę się starać. Wiesz o tym.
Jestem gotowy!
- Przydałyby ci się spodnie, chłopie. - Tak.
- Wiesz... - Znajdźmy jakąś parę spodni.
Nie wiem, co mam robić.
Małżeństwa są bardzo skomplikowane.
Stawiają wiele wyzwań i...
Wydaje mi się... Nie wiem, przepraszam.
Byłeś kiedyś żonaty?
Widzisz, poglądy trenera na temat związków
są podobne do tych na temat smażenia steka.
Jeśli poświęcisz na niego ponad pięć minut, straci smak.
- Dobrze mówię, trenerze? - Tak.
Mogę zadać osobiste pytanie?
Wal.
Skoro martwiłeś się o związek,
czemu uciekłeś 7143 kilometry od niego?
To dość konkretna liczba kilometrów.
Mój ojciec był kartografem.
Nawet mój wzrost podawał w tysięcznych kilometra.
To dobre pytanie. Czemu to zrobiłem?
Chyba zdałem sobie sprawę,
że moja obecność przynosi więcej złego niż dobrego.
Kiedy próbowałem jej pomóc albo...
zrobić dla niej coś rozczulającego, efekt był odwrotny do zamierzonego.
A potem ona i nasz terapeuta
stwierdzili, że może warto dać jej trochę przestrzeni.
Wiec dałem jej 7140 kilometrów i...
Czterdzieści trzy.
Czterdzieści trzy kilometry.
Przepraszam, że przeszkadzam. Podobno macie mój telefon.
Dzięki Bogu.
Skasowałem niektóre aplikacje, by lepiej działał.
Mam nadzieję, że nie grę w statki.
No cóż. I tak za dużo w nią grałem.
Nie przeszkadzam, planujcie swój mecz, panowie.
Chwilunia, przyjacielu.
Mogę cię o coś zapytać?
Oczywiście.
Bardzo mi miło, że chcesz mnie wtajemniczyć.
To poniekąd klika Lasso.
Od kiedy jesteś żonaty?
Od 28 lat.
Mamy pięciu synów, trzy psy
i 20-letniego kota, którego nieunikniona śmierć złamie mi serce.
Mieszkamy w małym, ciasnym domu.
Brzmi wspaniale.
Zakładam, że nie zawsze było kolorowo?
Nie słyszałeś, że mamy pięciu synów, mały dom i umierającego kota?
Właśnie o to chodzi.
Jeśli masz u boku odpowiednią osobę, trudne chwile są łatwe.
Dzwońcie na policję pod numer 911, ktoś zrzucił na nas bombę prawdy.
- W Anglii dzwoni się na 999. - Tak, 999.
- Prawda. - W razie wypadku?
To może się źle skończyć.
Małe dzieci, przypadkowe wybieranie numeru...
- To jeden klawisz. - Tak.
Radiowozy i karetki
- jeździłyby nieustannie. - Tak.
- To często się zdarza, nie? - Tak.
- To wiele wyjaśnia. - Zagadka rozwiązana.
Arlo White i Chris Powell.
Na żywo ze stadionu AFC Richmond, Nelson Road.
Dobra, panowie! Zbiórka, do cholery.
- Zmiażdżmy ich! - Tak jest, panowie!
Okrzyk, na trzy.
Raz, dwa, trzy...
- Richmond! - Zaczynamy!
Jazda!
Jamie, boisz się zarazków?
Próbuję zrozumieć, dlaczego nie zebrałeś się
z resztą drużyny.
Nie chciałem.
Czasem przypominasz mi moją babcię dzierżącą pilota od telewizora.
Wybierasz złe kanały.
Może pójdziemy na układ?
Wzbudziłeś moją ciekawość.
Gadaj sobie, ile zdrów,
a ja nadal będę cię ignorował, bo ta drużyna jest gówniana.
To ja strzelam gole, to mnie przychodzą oglądać.
Co ty na to? Okrzyk?
Chętnie przedyskutowałbym to i owo,
ale nie mam na to siły...
Nie obchodzi mnie twoje zdanie.
W głowie słyszę tłum wiwatujący moje imię
po tym, jak strzelę gola.
Jamie Tartt...
Chwytliwa melodia, ale skończ z tym, do cholery...
Tato!
Hej, synku. Przyszedłeś.
- Jamie Tartt? - Cześć, mały.
Podpiszesz moją koszulkę?
Pewnie, odwróć się.
Fajnie, co nie?
Kolejny gol nie będzie tylko dla mnie.
Będzie również dla ciebie.
I dla mnie. Ale... tylko dla nas.
- Fajnie. - Fajny z ciebie dzieciak.
Dobry chłopak.
Chodź, idziemy.
Jamie Tartt...
- Bramkarz! - Link prześlizgnął się.
Przygotowuje się do ataku.
Piękna bramka w wykonaniu kanadyjskiego środkowego!
- Kurwa mać! - Nienawidzę tego ciula! Pieprzony Lasso!
- Ale rodzinę ma fajną. - Ja pierdolę, Paulu! Skończ z tym!
Po zaledwie sześciu minutach Richmond przegrywa zero do dwóch.
Ciul!
Fani Richmond dają znać o swoim niezadowoleniu.
Ciul!
Chrisie, jeśli nic się nie zmieni,
dni Lasso w Richmond są policzone.
Podanie do Tartta. Sprytnie.
- Dawaj, Jamie. - Ma wolne pole.
Po prawej jest Obisanya.
Nie, jednak rozgrywa sam. Co za finisz!
Jamie Tartt zdobywa gola bez asysty!
Jamie Tarttcie, ty cholerny królu!
Jamie Tartt...
Dzięki wschodzącej gwieździe, Jamie'emu Tarttowi,
Richmond osiąga wynik jeden do dwóch w 29. minucie meczu!
- Ja! - Co on krzyczy?
„Ja”. Pokazuje swoje imię na koszulce i powtarza „ja”.
Ja!
Myślałem, że mówi „jaja”.
Ale twoja wersja wydaje się sensowniejsza.
- Grajcie! - Obisanya przyłącza się do ofensywy.
- Nigeryjczyk jest faulowany! - Co to ma być!
Panie sędzio! Nie mogą tak dalej pogrywać!
Żółta kartka dla Bensona.
Łatwo się wywinął. Obisanya nadal leży na murawie.
- Może mieć kontuzję. - Tak.
Wybacz, stary.
Hej! Sprawdź, co z twoim cholernym kolegą z drużyny!
Kapitan przekazuje mądrości życiowe młodszej gwieździe.
Nie ma w tym nic złego.
- Sam? - Tak?
Będę cię musiał przesunąć. Właśnie tak.
- Co jest z tobą nie tak, kurwa? - Co się dzieje?
Kent i Tartt skoczyli sobie do gardeł!
- Panowie! Dajcie spokój! - Oby mądrzejsi przemówili im do rozumu.
Zajebię cię!
Ta sama drużyna!
- To nie do przyjęcia. - Chris, uderzyłeś kiedyś kogoś z drużyny?
- Odbiło ci? Co z tego? - Nie, ale chciałem.
- Ta sama drużyna. - Tak.
- Trochę mu zazdroszczę. - To są jakieś...
Nie widzieliśmy czegoś takiego od meczu w 2001 roku w Newcastle.
Kiepski sezon Richmond pogarsza się z każdą minutą.
Wszystko w porządku, Samie?
Szczerze, to już mnie nawet nie boli.
Ale wszyscy się przejęli, więc pomyślałem, żeby nie wstawać.
Nie. Posłuchaj.
Podciągnę cię, a ty udawaj, że bardzo kulejesz,
a potem pokaż, że odważnie chcesz iść sam.
- Tłumy oszaleją. - Dobra.
Obisanya powstał, ale czy może dalej grać?
Czy nic mu nie jest?
Chyba będzie grał mimo bólu.
Co za determinacja. Uwielbiamy takie chwile.
Brawo, Samie!
Tartt przygotowuje się do rzutu wolnego, który może doprowadzić do remisu.
Czy skorzysta z asysty, czy sam sięgnie po zwycięstwo?
To chyba pytanie retoryczne w jego przypadku.
Udało mu się!
Dzięki dwóm golom Jamie'ego Tartta Richmond remisuje
w 38. minucie!
To wspaniały zawodnik.
Spójrz na to.
Ciekawe, co Richmond począłby bez niego.
Zaraz wrócę.
Ja! Ja!
Tego jeszcze nie było. Ted Lasso wbiega na trybuny.
Dokąd on się wybiera?
Nie zwalnia na schodach.
Ted Lasso prezentuje niezłą wydolność.
Czy dobrze się czuje?
- Hej, Rebecco. - Cześć, Tedzie.
- Świetnie ci idzie, tato. - Tak, dasz radę.
Dzięki.
Chcę zdjąć Jamie'ego z boiska.
Ale wolałem najpierw spytać ciebie o zdanie.
Tedzie, to ty jesteś menadżerem.
Wesprę każdą twoją decyzję.
Dzięki, szefowo. Dobrze. Na razie.
Pa, tato.
Trener Lasso postanowił wrócić do rozgrywki.
Roberts, rozgrzewaj się. Wchodzisz na boisko. No już.
Hej, neonowcu. Chcę dokonać zmiany.
- Szesnastka za dziewiątkę. - Jasne.
Dziękuję.
Dobra.
Lasso postanowił dokonać zmiany we wczesnej fazie meczu.
Na boisko wchodzi Roberts w zamian za...
Jamie'ego Tartta?
To nasz najlepszy zawodnik!
Ja?
Nie wiesz, co robisz!
Co do cholery?
Zdejmuje swojego najlepszego zawodnika.
I to minutę przed końcem pierwszej połowy.
- Ciul! - Robbie Roberts z numerem 16
za Jamie'ego Tartta z numerem dziewięć.
Super grałeś. Odbiłeś nas od dna.
Zamknij się, pierdolony, durny ciulu.
Sędzia patrzy na zegarek, koniec pierwszej połowy.
Co czeka Lasso w szatni?
Siadajcie i posłuchajcie.
Zremisowaliśmy.
Dobra robota.
Panowie, nasza gra nie działa. Musimy to zmienić.
Wiem, że zmiany napawają strachem.
W jednej chwili bawisz się w berka z kolegami na przerwie.
Nagle dostajesz pryszczy i przechodzisz mutację.
Gdy nauczycielka plastyki, pani Scanlon, pochyla się nad twoją ławką,
by zerknąć, jak sobie radzisz, czujesz mrowienie w środku.
Niesamowita kobieta. Nie była klasyczną pięknością, ale była powalająca.
Pierwszy raz widziałem ślady po opalaniu.
Zazwyczaj zmiany są dobre.
O to właśnie chodzi.
O akceptowanie zmian.
O odwagę.
Pomaganie ważnym dla nas osobom, by mogły iść naprzód
ze swoim życiem.
Ponieważ...
tylko w ten sposób będzie szczęśliwa.
Mam na myśli piłkę nożną.
Ładnie wybrnąłeś.
Samie, zajmiesz pozycję środkowego w drugiej połowie.
Beard opowie wam o pozostałych zmianach.
Hej. Jeszcze jedno.
Chcę żebyście patrzyli na mnie, kiedy to powiem.
UWIERZ
- Nie lubiłem Tartta. - Wiemy, Royu.
Podejdźcie.
Pozostały dwie minuty dogrywki.
Nadal mamy remis dwa do dwóch.
Richmond gra dobrze nawet bez Jamie'ego Tartta.
To nasza szansa.
Nie kryją go. Właśnie tak.
Cockburn podaje, Kent rozpoczyna atak!
Dawaj!
Jeden zawodnik na drodze Kenta.
Może przeprowadzić indywidualny atak,
jednak podaje piłkę do wolnego Obisani!
Gol!
O mój Boże!
Richmond obejmuje prowadzenie w przedostatniej minucie meczu.
Trzeciego gola dla Richmond zdobywa Sam Obisanya z numerem 24.
Tak!
- Przepraszam! Jestem szczęśliwy! - Lubię taką energię!
- Trenerze, przejmij go ode mnie. - Tak!
Tak to się robi!
Piękna robota, panowie! Super! Właśnie tak! Tak!
To było odważne.
Odwaga to jedyne, co nam pozostało, Royu.
W porządku! Właśnie tak. Super.
Co ty na to, trenerze?
Słyszysz to, trenerze?
Ciul!
To wciąż to samo słowo, nie?
Tak, jednak ma inny wydźwięk.
W latach osiemdziesiątych też mówiono, że coś było złe, jak było dobre.
Kto był wtedy prezydentem?
- Ronald Reagan. - „Ronald Reagan? Aktor?”
Uwielbiam, jak naśladujesz doktora Browna z Powrotu do przyszłości.
Tatusiu!
Hej, synku!
Co ty na to? Wygraliśmy.
- Tatusiu? - Tak?
Co znaczy słowo „ciul”?
Cóż, to oznacza...
człowieka, który lubi rozmyślać w samotności. Rozumiesz?
Chodź na barana. Gotów?
Wskakuj. Popatrz tylko.
Pomachaj do ludzi. Właśnie tak. Niech wiedzą, że ich widzisz.
Cholera.
Tak.
Jedno dotknięcie.
Wspominam nasze pierwsze spotkanie za czasów szkolnych.
Byliśmy jedynymi osobami na tamtym starym parkingu.
Zbieg okoliczności.
Nie wiedzieliśmy, że to początek czegoś większego.
- Hej. - Przestraszyłem cię?
Tak się kończy skradanie do kobiety na parkingu nocą.
Udało ci się.
Przepraszam. Jestem idiotą. Wczoraj też głupio się zachowałem...
Nic nie szkodzi.
Dobranoc, Keeley.
Dobranoc, Royu.
Patrzę na wszystko, przez co przeszliśmy
i nie zmieniłbym niczego.
Nawet teraz.
Co masz na myśli?
Michelle, jeśli jest coś, co mógłbym zrobić...
albo powiedzieć, żebyś była szczęśliwa...
ze mną, zrobiłbym to.
W mgnieniu oka.
Ale to nie zależy ode mnie.
Nie musisz się już więcej starać.
Rozumiem.
Poradzę sobie. Dobrze?
Przebieraj nogami, właśnie tak.
Cholera.
Obiecałem sobie, że nigdy niczego w życiu nie odpuszczę.
Nie traktuj tego w ten sposób.
Po prostu pozwalasz mi odejść.
Tak.
Chodź.
Gotowi?
- Tak. - Tak. Dziękuję.
- Nie ma za co. - Dziękuję, Shannon, doceniam to.
Spotkamy się po zakończeniu sezonu, dobrze?
Będziemy codziennie rozmawiać, dobrze?
Jasne. Tak jak do tej pory. Masz to jak w banku.
Przytul się do mnie.
Już wystarczy.
Kocham cię. Leć już, wsiadaj.
Hej, ciulu. Spisałeś się dzisiaj.
Dziękuję panu.
Śledź nasze poczynania. Jeszcze wam pokażemy.
Napisy: Małgorzata Banaszak