Czy ludzie mogą się zmienić? Naprawdę, na zawsze i na lepsze?
Mam taką nadzieję, bo zajmujemy się właśnie zmianą.
Proszę.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Przepraszam. Nie będę już krzyczeć na dzieci sąsiadów.
Wycofam pozew przeciw Johnsonom,
choć ten domek na drzewie narusza…
Przepraszam! Nie, proszę! Mogę się zmienić.
Obiecuję! Proszę.
Daj mi jeszcze jedną szansę. Mogę się zmienić!
Nie martwcie się. Zaraz obudzi się w swoim łóżku.
Sucha, wypoczęta i, miejmy nadzieję, zupełnie odmieniona.
Dobra! Wróciła do łóżka. Mogę prosić o kawę?
Kawy już lecą.
Widzicie, to tylko nadprzyrodzona symulacja.
A to moi koledzy,
Duch Dawnych Wigilii,
- Przyszłych Wigilii… - Spoko.
Rety, ale super. Dzięki.
A to ja, pan Brad Pitt. Nie, żartuję.
Jestem Duchem Obecnej Wigilii, nie Bradem Pittem.
To co, myślicie, że się zmieniła?
No nie wiem. Była niezłą sztywniarą.
Pewnie, że tak. Pokazałem jej własną śmiertelność.
To zawsze załatwia sprawę.
Każdy może wskazać nagrobek. Wszyscy się zgodzą.
- Proszę was. - Wiesz co? Robię znacznie więcej.
Ranisz mnie.
Przyszły skończył.
Powiadom pana Marleya, że sprawczyni obudzi się za dwie minuty.
Przyjęłam.
Marley-san!
- Już? - Tak.
Znakomicie. Dziękuję, Kazuko. Ale emocje.
Duchy, zbierzcie się wszystkie!
Działy Badań, Lokalizacji,
Kostiumów!
To nasza ekipa duchów wsparcia.
Ciężko pracują, żebyśmy dobrze wypadli.
Dobra, idziemy.
Nowicjusze, wiem, że niedawno zmarliście, ale z życiem.
Dołączyliście w idealnym momencie.
Zaraz odkryją, czy osoba, którą nawiedzaliśmy,
naprawdę się zmieni.
- Możemy to zobaczyć? - Nie. Chodźcie.
ŚWIĄTECZNY DUCH
A oto chwila, na którą pracowaliśmy cały rok.
- Nie wchodź do jej ogródka! - Żeby nie wezwała policji.
Spokojnie. Dam radę.
Przepraszamy. Zagramy gdzie indziej.
Nie chcemy kłopotów.
Jaki mamy dzień?
Boże Narodzenie.
- Duchy zrobiły to w jedną noc. - Wszystko gra?
Mamy do kogoś zadzwonić?
A może chce pani zagrać?
Ja?
Pewnie. Jeśli pani chce.
Po tym, jak doniosłam na was do wspólnoty, nasłałam na was policję
i ukradłam wasze paczki?
Co takiego?
Proszę spróbować. Jest fajnie.
Gratulujemy pani.
Udało mi się? Naprawdę…
Jesteś inną osobą, Karen.
Napraw krzywdy, żebyśmy byli z ciebie dumni.
Dobrze. Obiecuję, że je naprawię!
Brawo, Karen!
Bardzo wam dziękuję. Tym z tyłu też…
Ja też mogę?
To właśnie robimy.
Nawiedzamy kogoś, ulepszamy go,
a potem o tym śpiewamy.
Czekamy na ten dzień Przez rok szykujemy się
A kiedy w końcu nadejdzie
Działamy wnet, starając się odmienić ich
Czemu oni śpiewają?
Bo to musical.
To znaczy co?
To wszystko. Życie pozagrobowe.
Hurra! Tak przeczuwałam.
No weźcie. Serio?
Pokazujemy im życie z nadzieją na zwrot
A kiedy wykonają skok Święta mogą ruszyć z kopyta
Podajcie chili pozytywnego wyniku!
Świąteczne dobro w głowie mąci nam
Bo pomoc jest słodsza niż eggnogu smak
Choć już nie żyjemy Na Boże Narodzenie ruszamy w tan
Przepełnia nas świąteczne wesele
Tak cudnych dni wcale nie ma wiele
Magiczny to czas Gdy radość żyje znów w nas
Zmieniamy całą ludzkość
Zasiewamy ziarno i szczęście rozrasta się
I już jest o jedną złą osobę mniej
Sprowadzamy dobro na świat
By każdy sąsiad od dziś był już rad
Taki nasz nawyk, zmieniamy postawy Jedną po drugiej
Przepełnia nas świąteczne wesele A troski rzucamy w cholerę
Stary, nie umiem tak tańczyć. Dasz radę nadążyć?
Kiedy ja zacznę tańczyć, to przyćmię wszystkich.
Przepełnia nas świąteczne wesele
Ten dreszcz, gdy dzwonków słychać wiele
Kłopoty odpływają w dal
Jakbyśmy się naćpali
Ale to naturalny haj
Wszystko rozświetla się w mig
Rozgrzewa nas jak jabłkowy cydr
Sprowadzamy dobro na świat
Świąteczny odlot co roku od lat
Taki nasz nawyk, zmieniamy postawy Jedną po drugiej
Czy po naszej śmierci ktoś wyczyścił historię wyszukiwania?
SALA ZREHABILITOWANYCH
Przepraszam pana.
Margo. Właśnie cię unikałem.
Rozumiem.
Ale po każdym nawiedzeniu muszę sprawdzić pańskie akta.
Powinien pan przejść na emeryturę czterdzieści sześć sezonów temu.
- Tak. - Ale wciąż pan tu jest.
Cały czas.
Uważam, że nasza praca jest bardzo ważna.
Tak, ale co z szansą na życie?
Boże, brakuje mi picia.
Ostro imprezowałam z kumpelami w Tampie.
Nie pracujesz w HR?
Mam dziary blachary z przodu i tyłu.
Byłyśmy dzikie. Raz ukradłyśmy statek.
Słuchaj, nie wiem, czy to twoja działka…
Figowy pudding.
Słucham?
Tu jest napisane, że go pan lubił. Nie chce pan go znów spróbować?
Nie chce pan wrócić na Ziemię i porobić ludzkie rzeczy?
Chyba chcę.
Zmarłem w czasach, kiedy nie było w domu toalet…
Cóż, fajnie było pogadać i w ogóle,
ale jest tam teraz impreza, więc…
Ale to chyba ty zaczęłaś rozmowę.
Tak czy siak, 46 sezonów. Obłęd.
Tak tylko mówię. Może już pora.
Może ma rację.
Może czas dowiedzieć się
Czy poza świątecznym weselem Cokolwiek czeka mnie
Mogę wrócić na ziemię i wrzucić na luz
Spróbować w końcu znowu Przeżyć życie ze snu
Może kupię uroczy domek na spokojnej ulicy.
Poznam miłą kobietę, weźmiemy ślub i założymy rodzinę.
A potem, każdego dnia po pracy,
przytulimy się i damy sobie ten nowoczesny pocałunek w usta.
Byłoby miło.
Może czas dowiedzieć się
Czy poza świątecznym weselem Cokolwiek czeka mnie
Przeżyć znów ludzkie życie Choćby nawet małe
Skosztować w końcu tego Czego nie zaznałem
A to ja w ogródku,
wygłupiam się z dwójką dzieci o tym samym inicjale.
Małą Rebeccą i jej bratem, Reggiem, Robertem albo…
Rar… Nie wiem. Wymyślę jakieś dobre imię na „R”.
Ale jeśli znów zawalę życie Czego byłem już winny
Czy mogę być kimś lepszym
Kimś milszym, kimś innym?
Ale nie, nie, nie
Muszę więcej tu naprawić
Tyle wciąż do zrobienia mam
Jest tyle trolli i bydlaków
Czy sprowadzam dobro na świat?
Czy dałem z siebie wszystko?
Czy coś jest we mnie jeszcze?
A może tylko od rzeczy pie…
Hej, no już, jak ty się wyrażasz?
Dzisiaj to trochę nie na miejscu.
Wiem, stary druhu.
Masz swój typowy ponawiedzeniowy zjazd, co?
To co więcej, Jacobie.
Rozejrzyj się tylko.
Każdą jedną duszę zrehabilitowaliśmy razem.
Głowa do góry, słonko.
Za dwa tygodnie bierzemy się za kolejnego sprawcę
i już widziałem jego akta.
Menedżer luksusowego hotelu w Vancouver.
Podły z niego drań. Będziesz zachwycony.
Właśnie tego ci trzeba, żeby wrócić do formy.
No już. Weź się w garść. Jesteś dużym chłopcem.
VANCOUVER WITA NARODOWE STOWARZYSZENIE HODOWCÓW CHOINEK
- Walter. - Mam to gdzieś.
Nie nosi się wąsów nad ustami i na czole.
Czemu przechodzisz przez moje lobby?
Uczestnicy choinkowego zjazdu płacą krocie,
żeby nie widzieć takich ludzi jak ty,
ty chodzący przepychaczu.
A nie mówiłem?
Agresywny, skąpy, egocentryczny.
Fajnie, że przeczy stereotypom Kanadyjczyków.
Tak. Dziwnie ich widzieć bez rękawiczek.
Pewnie, to kompletna kupa pod krawatem.
Ale zastanawiam się… Posłuchajcie.
To okropny facet.
Ale jeśli go zmienimy, czy będzie to miało znaczenie?
- O to mi chodzi. - Znaczenie?
Pracuje dla niego 400 ludzi.
To trochę smutne, nie?
Są niezadowoleni. Wyżywają się na dzieciach.
Tak, pani senator. To ma być obraźliwe.
Oburzenie to narkotyk.
Proszę posłuchać. Kiedy tylko zatweetuje pani to słowo,
CNN zapomni, że wydymała pani związek nauczycieli.
Proszę mi zaufać, pani senator, i to opublikować.
Nie wiem.
Naszym dzisiejszym gościem jest PR-owiec AT&T i NFL.
Doradzał senatorom, gubernatorom i prezydentom.
Z całym szacunkiem, Marty, jesteśmy w dupie.
Nie stać nas na kosztownego, nowojorskiego konsultanta.
Właśnie.
A oto i on. Powitajmy go ciepło.
Clint Briggs z Briggs Media Group.
Dziękuję, Marty. Bardzo mi miło.
To prawda,
pobieram absurdalnie wysokie honorarium,
które pewnie zrujnuje całą waszą organizację,
ale w zeszłym tygodniu
ponad 300 milionów rodzin rozebrało swoje choinki.
Spośród nich 81% to były sztuczne, plastikowe drzewka.
Tak.
Nie wiem, co was dziwi. Wcisnąłem jeden guzik na Amazonie
i tego samego dnia dostałem lśniącą, nowiutką choinkę.
Łatwizna.
Tak. Kiedyś ludziom zależało na autentyczności.
Czyżby się zmienili? Mam dobre wieści.
Ludzie nigdy się nie zmieniają. Ale wiecie co?
Prawdziwe choinki tracą na popularności. Ich sprzedaż wciąż spada.
Wasze wyniki zniszczyły Plastik i szybka dostawa
Cóż, wasz produkt jest lepszy.
Jeśli drzemie w was zwycięski duch Musicie poznać ludzką naturę
Ciekawi? Zamieńcie się w słuch
Po pierwsze, ludzie są leniwi
Myślą tylko o sobie
Wasza konkurencja to wie Więc ich szajs raz-dwa schodzi
Ale po drugie, bardzo też chcemy Czuć się spryciarzami
I na to musicie postawić Jeśli chcecie być zwycięzcami
Tak naprawdę sprzedajecie Upragnioną wizję, bo
W końcu wciskacie ludziom Coś więcej niż tylko drzewo
To symbol wartości, etyki I waszych przekonań też
Możecie fałszywi być Jak ten plastikowy kicz
Albo Świętego Mikołaja wesprzeć
Przywracamy Święta Przywracamy radosny czas
Przywracamy miłe ciepełko Miłości światełko
Minionego roku blask
To lekka manipulacja, ale jak mus to mus
Potrzebna nam konfrontacja By nasz przekaz rozbrzmiał znów
Przywracamy prawość i takt Przywracamy Święta
A to oznacza choinki sosnowy aromat
Dosłownie jedzą mu z ręki.
Och, jak łatwo by było Zwiększyć wnet w rynku udział
Zmienimy waszą markę Nostalgię wzbudzimy w ludziach
Jaki jest świat? Plemienny Więc żeby sprzedawać więcej
Muszą czuć miłość do was Oraz nie znosić konkurencji
Moja fachowa porada To na nienawiść postawić
Zapłacą każdą cenę By zgasić świątecznych wandali
Przywracamy Święta
- Dawną satysfakcję - Przywracamy
Powszechny pokój ziemski Jezuska w stajence
I dziadka na bańce
Każdy fejsbukowy boomer Toczy wojnę kulturową
Musi wiedzieć wasz konsument Za co ryzykuje głową
Toczymy o moralność potyczki
Przywracamy Święta
A na pewno nie wrócą Dzięki drzewku z fabryczki
Chcę dostać jego pełną analizę.
Żywe drzewko w pełnym życia domu.
Kiedy wkładam na jego czubek aniołka,
spoglądam przez okno i widzę mojego sąsiada, Douga,
który składa swoją sztuczną choinkę.
Jest jak idealne połączenie Mussoliniego i Seacresta.
Prostacki, biedny, leniwy, żałosny Doug,
któremu zależy bardziej na wygodzie niż szczęściu i szacunku jego miasta,
jego kraju, naszych uświęconych Świąt!
Clint Briggs z Saint Paul, Minnesoty. Środkowe z trójki dzieci samotnej matki.
Starsza siostra, Carrie, zmarła pięć lat temu.
Jej córkę, Wren, wychowuje młodszy brat Clinta, Owen.
Firma Clinta specjalizuje się w sianiu kontrowersji,
konfliktu i dezinformacji na rzecz jego klientów.
O Boże. Jest idealny.
Nie wystarczy chcieć. Musicie się wściec. Musicie walczyć.
Musicie walczyć o drogie nam tradycje.
Bardzo przekonujący.
Sprawia, że chcielibyśmy zepchnąć staruszkę ze schodów.
Świąteczne szopki i Jezus słodki
Na stole smakołyki, Mariah Carey hity
Feliz Navidad i prezentów grad
Zbierzcie się w rodzinnym gronie
Przywracamy Święta
Oraz kupę kasy
Z tradycyjnych choinek
Minionego roku blask
Miłości światełko i radosny czas
Przywracamy Święta
Dziękuję.
To będzie on.
Przepraszam, ale to nie będzie on.
Czekaj. Chwila. Dlaczego?
Jacob, jego praca to dzielenie ludzi.
- I jest… - Superseksowny.
Nie to chciałeś powiedzieć?
Co? Nie żyję od 40 lat, a nie jestem z drewna. Jest atrakcyjny.
- Faktycznie, to ciacho. - Właśnie.
A co ważniejsze, wszędzie wkłada swoje łapy.
Chciałabym.
- Maude, piszesz do HR? - Nie.
To może być najważniejszy cel naszych nawiedzeń w historii.
Jeśli go zmienimy, pomyśl o wpływie.
NIEREFORMOWALNY
Świetnie.
To rażące naruszenie przyjętego protokołu.
Czyli zostaje nam odrażający szef zjazdów.
Tak. Nie zabawisz się w te Święta.
Dobra, zaczekajcie.
Nie jest niereformowalny, bo topi szczeniaki.
Dostał stempel, bo „dogmatycznie wierzy, że ludzie nigdy się nie zmieniają”.
„Nigdy”? Teraz sam chcę go dorwać.
Jacob, mówię ci, wiem, co go napędza.
Nie zawalimy. Dam radę się nim zająć.
Poza tym wiesz, że już to robiliśmy.
Raz. Ledwo się udało. I wiesz, że sytuacja była inna.
- Co? - Świat jest w takim stanie,
że nie zaryzykuję całego roku dla przegranej sprawy. Przykro mi.
Weźmiemy tego parszywego hotelarza.
W takim razie chciałbym dostać swoją odprawę.
Odprawę?
- Nie może. - Uspokójcie się, duchy.
- On blefuje. - Chcesz odejść?
Wyglądam, jakbym blefował?
W zasadzie tak.
No dobrze.
Weź to, a przejdziesz na emeryturę.
Wrócisz na Ziemię.
Żywy i rozgadany na tematy, o których nie masz pojęcia.
Dobrze. Ziemia.
Nie musimy tego teraz robić.
Nie wstydź się poświęcenia sprawie ulepszenia ludzkości.
- A teraz przepraszam. - Jacobie, proszę.
Nie umiem tego wyjaśnić, ale jeśli go zmienię,
- to może… - Co? Może co?
O nie. Nie potrzebujemy całego numeru.
Żadnych reflektorów. Gary, wyłącz re…
Codziennie budzę się
I słyszę jeden głos, który do mnie woła
Mam inne spotkanie i już jestem spóźniony.
Weź kamyczek w dłoń, wrzuć w jeziora toń
I oglądaj na wodzie koła
Reforma niereformowalnego graniczy z niemożliwością.
Ale jeśli przestaniesz śpiewać, dostaniesz swojego sprawcę.
Naprawdę? Świetnie. Dziękuję. To rozsądna propozycja.
Dzięki, Gary. Wpasowałeś się idealnie.
Zgodził się. Bierzmy się do roboty.
Mam zaśpiewać do końca?
STYCZEŃ
Oto zaczyna się cały rok analiz i przygotowań.
MARZEC
Odtwarzanie jego przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.
MAJ
Po co tak ciężko pracujemy? Dla domina.
Cholera!
Udowodniono,
że dobro jednej osoby powoduje efekt domina.
LIPIEC
Szerzenie dobra jak pandemii…
Nie. Cofam to. Sorry.
Raczej jak…
SIERPIEŃ
Wiecie, jak ludzie na stadionie robią falę? Właśnie tak.
A teraz w końcu mam sprawcę o globalnym zasięgu.
WRZESIEŃ
Jeśli go odmienimy…
LISTOPAD
…pomyślcie, jak daleko sięgnie efekt domina.
Briggs Media Group. Chwileczkę.
Jak daleko sięgnie efekt ten
Efekt ten
Jak daleko sięgnie efekt ten
GRUDZIEŃ
Spór Billie Eilish z Edem Sheeranem klepnęli menedżerowie obojga.
Ed nietaktownie skomentuje we wtorek i przeprosi w niedzielę.
Przesuńmy przeprosiny na dzień VMA, żeby było głośniej.
Jest tu twoja siostrzenica.
Chyba chce cię prosić o pomoc, ale Owen nie powiedział w czym.
Dostała telefon?
Deskorolkę?
Jestem dziś bardzo zajęty.
Spokojnie. Powiem dziecku twojej zmarłej siostry, że jesteś zajęty.
Fachowo wywołujesz poczucie winy, Kimberly.
Ten nacisk na „zmarłej”. Jestem z ciebie dumny.
Wujku,
zastanawiałam się, czy nie kandydować na przewodniczącą samorządu szkolnego.
Może mógłbyś mi pomóc. Jakoś.
To znaczy, wiesz, do tego potrzebny jest ktoś bardzo…
Zawsze wydawałaś mi się raczej cichą osobą.
Dlaczego chcesz kandydować na przewodniczącą samorządu?
- Powiedz. - Myślę, że mogę ulepszyć szkołę…
Na 100%.
…jeśli mnie wybiorą.
- Ale pewnie nie wybiorą. - Tak.
- Bo kandyduje też Josh Hubbins… - Josh Hubbins?
On jest chyba legendą w twojej szkole.
Nieważne. To był głupi pomysł. Przepraszam. Już ci nie przeszkadzam.
Spoko, też miewam złe pomysły.
Obiecałeś Carrie, że zawsze pomożesz Wren w potrzebie.
- Pamiętasz? - Tak, pamiętam.
Już wygrałaś.
Chodź tutaj. Usiądź, proszę.
Masz to jak w banku, ale musisz pobrudzić sobie ręce,
robiąc rzeczy, z których nie będziesz dumna.
Chwila, Clint…
Nie oburzaj się, bo będzie jeszcze gorzej.
Ten Josh Hubbins… jakie ma oceny?
Same szóstki.
- Ja też. - Dla niego dobrze,
- ale dla ciebie wolę tróje. - Nigdy nie…
A nawet dwóje, więc zawalisz semestr,
posiedzisz w kozie i bum.
Jesteś swoja. A z Josha zrobimy nadętą elitę.
Łapiesz?
Nie jestem przekonana, bo on jest bardzo miły.
- To świetny dzieciak. - Przełożę cię przez kolano.
Jego rodzice mają organizację non-profit.
Wierz mi, każdy coś ukrywa.
Kimberly poszuka na niego haka.
A Kimberly jest najlepsza. To bezlitosna zabójczyni.
Szukanie haka na ośmioklasistę?
Jasne.
- Dobra. - Jesteś głodna? Chcesz soczek?
- Nie, dzięki. - Negroni?
Wiecie co? Pójdę za nią,
na wypadek, gdyby to się zmieniło w ważny wątek fabularny.
No dobrze.
A ja popatrzę, jak przekłada go przez kolano.
Hej, mamo.
Nasze prace są podobne, nie? Szukamy na ludzi haków.
Co my tu mamy?
Rodzice zmuszają mnie do Wigilii z bezdomnymi. Ohyda.
Josh, co ty wrzuciłeś?
Zawaliłeś, mały. I to mocno.
Szukam haka na dziecko.
Amerykański sen, biuro ładne i duże
Fotel ze skóry i podwładnych tuzin
Takie wytworne wnętrza Moja mama sprzątała
Pełne za drogich obrazów I dyplomów na ścianach
A teraz, no proszę Moje jest takie wnętrze
Duże, eleganckie biurko na 38. piętrze
W końcu odniosłam sukces Z trudem go wywalczyłam
Gdzie sięgnę wzrokiem Zza tych wielkich okien
Widać połacie błękitu
Taki widok mam stąd
Radzą robić karierę za wszelką cenę
Ale nikt nam nie mówi, ile stracić możemy
Ta porządna dziewczyna, co nadzieją pałała
Dziś wciąż się zastanawiam
Gdzie ona się podziała
By widzieć w ludziach dobro Została stworzona
A teraz jej płacą, by im życie rujnować
No i patrzcie, pracowniczka roku Nikt nie dotrzyma jej kroku
Powiedzieć można chyba Że to sukces się nazywa
Ale nie czuję, że prawdą jest
Taki widok mam stąd
Mogę wyciągać brudy i haków szukać
Udając, że ludzka krzywda W ogóle mnie nie rusza
O sumieniu zapomnieć Blokować przewiny piętno
By dostać podwyżkę, trafić na 39. piętro
Albo rzucając wszystko Odważnie odejść mogę
Bo istnieje granica Której nie sposób przekroczyć
Może zdołałam z oczu nie stracić Co godność znaczy
Nie, widzę to bardzo wyraźnie
- Ale szybko. - No już, powiedz mu, co myślisz.
Znalazłaś coś dobrego, nie?
Od razu to widać po jej minie, pełnej odrazy do samej siebie.
- W sumie to… - Tak. Dasz radę.
…przyszłam tu…
Złożyć rezygnację i zażądać obfitej odprawy.
- …powiedzieć, że… - Tak.
…znalazłam coś, co powinno załatwić sprawę.
O tak. Chodźmy zobaczyć.
Ostatecznie wychodzi, że mówić jest łatwo
Ale porwać się na to
Jest trochę trudniej
Taki widok
Mam stąd
WICEDYREKTORKA WYKONAWCZA
Rodzina Josha organizuje Wigilię w schronisku dla bezdomnych.
Będzie się tym chwalił do porzygu.
Ale dwa lata temu wrzucił to na TikToka, a potem szybko usunął.
Rodzice zmuszają mnie do Wigilii z bezdomnymi. Ohyda.
Jestem oburzony.
Mówiłem, że Kim jest najlepsza.
Kiedy Josh pochwali się dobrym uczynkiem,
wrzuć ten filmik, zacznij pisać przemowę i jesteśmy w domu.
- To znaczy w biurze… - To sprzed dwóch lat.
- Pora iść. - Był w szóstej klasie.
Czekaj, możemy o tym przez chwilę porozmawiać?
Winda jeździ tylko raz dziennie, więc ją złapmy. Pa.
- Lubię was. - Powtórzmy to.
Oficjalnie jestem okropna.
Nie jesteś.
Słucham?
Co? Czy ona cię teraz widzi?
Znamy się?
A mnie widzi?
- To jakiś obłęd. - Nie sądzę.
Nie.
Więc skąd pan wie, czy jestem okropna?
Czemu widzi ciebie?
Nie wiem.
Zawsze umiałem ocenić czyjś charakter.
- To część mojej pracy. - Pracuje pan tutaj?
- Musimy ją teraz zabić, prawda? - Nie!
Prowadzę tu projekt.
- Dla Briggsa? - Co robisz?
Pan Briggs jest jego częścią.
Spadaj stąd. Wpakujesz nas w kłopoty.
Serio? Jaki projekt?
Wymyśl coś. Wycofaj się.
- Jestem Duchem Obecnej Wigilii. - Co ty wyprawiasz?
Będziemy go nawiedzać w Święta,
- próbując zmienić… - Nie wierzę.
…w pozytywną moc dla ludzkości.
Clinta?
Clinta. Tak.
Jestem Kimberly.
Roberto. C. Fishman. Pratt. Roberto C. Fishman Pratt.
Cóż. Dzięki, że mnie rozbawiłeś, Roberto.
Za komplement też. Jednego i drugiego bardzo teraz potrzebowałam.
Ładne ubranie.
Dziękuję.
W głębi duszy chciałeś, żeby cię zobaczyła, bo ci się podoba.
Wcale nie.
Roberto C. Fishman Pratt?
- Dobra, to złe nazwisko! - To za dużo nazwisk.
Gdybyśmy mieli za mało powodów do kłótni w Święta,
w mediach społecznościowych trwa bitwa o rodzaj choinki.
Tak. Obie strony są wściekłe.
Jeśli masz prawdziwą choinkę, jesteś snobistycznym hipsterem.
Ale jeśli masz sztuczną,
jesteś wrogiem Św. Mikołaja, Jezusa i Mariah Carey, a to…
Nie chcemy narazić się Mariah.
Hej. Właśnie to oglądam.
Tak. Niech influencerzy się nie wstrzymują.
#WojnaOChoinkę. I przypomnij Wren…
Rafi, ale pyszne.
Przypomnij Wren, żeby nic nie wrzucała, zanim on nie wrzuci…
O Jezuniu.
Świetny ten garnitur.
Rety, Beth.
Czy wy coś…
Beth?
O cholera. Niedobrze.
Kto mnie filmuje? Jestem pod wrażeniem.
O Jezu!
Ten łańcuch, który wykułem w życiu, opasa mnie z mojej własnej woli.
Ogniwo za ogniwem, z każdą cierpiącą przeze mnie duszą.
Bardzo przekonujące. Dobra, kim…
O ku…
Snu przybyłem cię pozbawić
Dobra, to mi się śni.
Nie, wcale nie śnimy
Boże, aleś brzydki.
Musisz błędy swe naprawić
Odkupić niecne czyny
Ty śpiewaj, a ja wstanę.
Swą przeszłość Teraźniejszość i przyszłość
Zobaczysz na własne oczy
To bardzo dziwne.
Historia twego życia
Zaraz się zacznie
Toczyć
Poczuj mój łańcuch!
Muszę?
Historia twego życia Prawda, co sieje postrach
Jest…
Historia twego życia Osądzony musisz zostać
Jest tylko jedna rzecz, którą musisz mi…
Przepraszam.
Zablokowałem się na pierwszej rzeczy.
„Przeszłość, teraźniejszość, przyszłość”. Jak w Opowieści wigilijnej Dickensa?
Filmie z Billem Murrayem?
Tak, jak w opowiadaniu Dickensa, filmie z Murrayem
i każdej zbytecznej adaptacji.
A teraz proszę, daj mi to skończyć. Siadaj.
Tutaj?
Możesz napisać na nowo
Historię swego życia
Zanim będzie za późno
O co chodzi?
Znowu bardzo przepraszam.
Więc z wszystkich ludzi na ziemi,
morderców, rasistów, organizatorów przyjęć ujawniających płeć dziecka,
to mnie będziesz nawiedzać?
Gdybyś się zamknął i dał mi dokończyć…
- Tak jest. - Wiesz co?
Nieważne. Nie warto się męczyć.
Uratują cię trzy duchy.
Okaż im trochę więcej zrozumienia niż mnie, dobrze?
- Tak. - Świetnie. No to pa.
Mówiłem wam. To nieprzeciętny upierdliwiec.
Dasz radę.
Jasne. Na luzie.
Dobra, ekipa, zaraz wchodzę.
Daj czadu, dziewczyno.
No nie.
Dobry wieczór panu.
Jestem Duchem Dawnych Wigilii. Z pańskiej przeszłości.
Cześć. O rany.
Dobrze. Spodziewałem się kogoś innego.
Tak? To znaczy?
Jesteś śliczna.
Tak, wiem.
- Ale i tak miło to słyszeć. - Na pewno.
Dziękuję. Ale powinniśmy już iść.
Nie masz nic przeciwko, żebym wziął szybki prysznic?
- Chciałbym się trochę odświeżyć… - Teraz?
Ostatni duch jechał piżmem i dotknąłem jego łańcucha.
W takim razie zdecydowanie weź prysznic, jeśli czujesz się brudny.
- Dziękuję. - Albo nie.
Czekaj. Nie.
Musimy już iść. Mamy sporo do obejrzenia.
No tak. Oczywiście.
Ale miękka. Dinks.
Stawiasz mi piwo.
- Tak. Musimy iść. - Tak.
Hej, szefie.
- Masz chwilę? - Jasne, co tam?
Słuchaj, mam dość tego, że wciąż tylko wskazuję różne rzeczy.
No tak. Słuchaj, nie bagatelizowałbym wskazywania.
Robisz to tak,
że przechodzi dreszcz. Pokaż.
Jesteś w tym bardzo dobry.
Dziękuję, ale chciałbym wypróbować parę powiedzonek.
Posłuchaj.
„Miło cię tu kościć”. „Duch w dom, kość w dom”.
A to moje ulubione: „Dostałeś z Wigilii, gościu”.
Nie wiem, co powiedzieć. Co rok próbujesz mówić i nie wychodzi.
Właśnie, dlaczego? To nie…
Stary, to nie on ustala zasady.
Przepraszam. Czemu nie nawiedzasz?
Właśnie. Posłuchaj tego.
Dobra, czekam.
Lecimy do jego dzieciństwa w Minneapolis.
Trzyma mnie za rękę,
nie może się powstrzymać i zaczyna ze mną flirtować.
Od słowa do słowa, no i… sam wiesz.
Powiedz, że żartujesz.
- Żart… - Dobrze.
…ować nie chcę.
- Co? - Wiem.
- No proszę. - To było nieetyczne,
ale od dawna nikt do mnie nie startował,
więc dziewczyna zrobiła coś dla siebie.
A czy dziewczyna rozważyła ryzyko? Jest niereformowalny!
Trochę się zreformował.
- Brawo! - Tak tylko mówię.
Teraz mam wrażenie, że mnie osądza.
Nie osądzam cię.
Nawet nie wiem, co myśleć. Czekajcie. Gdzie on teraz jest?
W swoim dziecięcym pokoju w latach 80.
Dobra, odłóżmy to.
Musisz tam wrócić i pokazać mu jego przeszłość.
Jasne, ale czy ty mógłbyś to zrobić? Zastąpić mnie?
Mogłoby być niezręcznie. Mocno na mnie leci.
Dobra.
Tylko nie wracaj z tą samą historią co ona.
Moja figurka Alexa P. Keatona.
Hej, duszko.
Kiedy byłem mały, to coś…
Dobry wieczór panu.
Dobry wieczór. Gdzie tamta dziewczyna? Czy ty też…
O rany. Ten sen jest zupełnie bez sensu.
To nie jest sen.
- Możesz mnie nie dotykać? - Jasne.
Jestem Duchem Obecnej Wigilii.
Obecnej? To co robisz w mojej przeszłości?
Widzisz? Sen.
Początek twojego nawiedzania był dość szalony.
To prawda.
Dlatego zajmę się i przeszłością, i teraźniejszością.
- Jasne. - To dla mnie nowe,
więc muszę się rozeznać, jeśli pozwolisz.
Pewnie.
Dobra, powinno wystarczyć.
Hej, nawiedzam cię.
Nie możesz uciekać w trakcie. Halo?
- Hej, mądralo… - Jejku.
…to zrozumiałe, że się boisz, nie mogąc bronić swoich decyzji.
- Słuchaj, pułkowniku Sanders… - Nawiedzałem go, tak.
Prawidłowo tę metodę stosuje się tak…
- Carrie. - Carrie!
- Mama pozwoliła otworzyć jeden prezent. - Super.
Zacznijmy od zielonego.
FIGIEL
Dostałem szczeniaka?
Prosiłeś mnie o niego tylko jakieś tysiąc lat.
Gdzie on jest?
Śpi w kuchni.
Figiel?
Poczekaj, aż go zobaczysz.
Ma takie słodkie białe łapki i… O Boże.
Ile razy ci mówiłam, żebyś zamykał te drzwi?
Jeśli nie klikną przy zamknięciu, wypuszczasz ciepło
i szczeniaczki chyba też.
Ojejku, istna świąteczna tragedia.
Nie, ona kłamie.
Nie ma szczeniaka. Kupiła ci miskę, żebyś tak pomyślał.
To śmieszne.
To czemu go nie szukamy?
Gdybyś cokolwiek na niego wydała, szukalibyśmy całą noc.
Dość tego.
Psujesz Święta!
Jasne, uciekaj, panienko.
Hej, a ty dokąd?
Figiel?
Teraz to widzę.
- Figiel? - Widzę…
Widzę…
łańcuch zdarzeń, przez który stałem się takim potworem.
- Udajesz. Ładnie. - Wybacz. To była przesada.
Czego się spodziewasz, kiedy tak błędnie odczytujesz daną sytuację?
To był najlepszy świąteczny prezent, jaki dostałem.
Chwila. Kłamstwo o szczeniaku, który nie istnieje?
Nie.
Cenną nauczkę, że ludzie uwierzą we wszystko, w co zechcą uwierzyć.
Tak bardzo chciałem szczeniaka,
że wolałem wierzyć, że go zgubiłem, niż że go nie było.
Ta nauczka tak mnie wzbogaciła, że mogę kupić milion szczeniaków.
Poza tym zawsze zamykałem już drzwi, więc to dodatkowa korzyść.
Dobra, cwaniaku.
- Dziękuję. - Nie.
- To nie dla ciebie, tylko dla niej. - Czyli kogo?
Słyszałam o tym. Używa się tam tego…
- krzyżyka czy kratki, nie? - Tak. Mówię wam,
za rok każdy będzie to miał w telefonie.
Nie wiem.
Ludzie serio chcą opowiadać o wszystkim, co robili
- z każdym spotkanym idiotą? - Tak, nowa.
- Tak. - Serio? Jestem Nora.
Nora. Tak, o każdej myśli, o każdym posiłku.
Nora była idealna, co?
Ciekawe, jak wam wyszło.
Ho, ho, ho! Wesołych.
Dobrze. Świąteczne zakupy.
To Clint.
- Cześć, Nora. - Cześć.
O Boże. Ekstra buty.
Wybacz. Zadziwiająca szczegółowość.
Czy to Sephora?
- Tak. - Wtedy ich nie było.
Dobre oko. To prawda, nie było.
Mamy z nimi umowę.
Oto i mój synek.
Mama się wprosiła.
- Cześć, skarbie. - O, jesteś pijana. Gdzieś jest ósma rano.
Uwielbiałem to centrum.
Znowu ją przyprowadziłeś. Miło.
- Miło cię widzieć. - Jasne.
Jeśli ktoś szuka dla mnie prezentu…
Co?
- Przestań. - Co?
Będę wujkiem? Wujek Owen? Jak w Gwiezdnych Wojnach?
O Boże, to super.
- Jak? Z kim? - Ze sobą.
Mam dość czekania na faceta. Chcę dziecka.
Poszłam do kliniki i o tatusiu wiem tylko,
że studiuje biologię morza i pomagam mu opłacić studia.
Uwielbiam żółwie.
- Zaciążę w czwartek. - Gratuluję.
Skarbie, nie cieszysz się szczęściem siostry?
Nie za bardzo.
No weź, Clint.
Przestań, Carrie. Kocham cię, ale nie masz pojęcia, jak być mamą.
- Stary, bez jaj. - Co ty gadasz?
Siostra zawsze była dla ciebie dobra, nie?
- Nie szkodzi. Rozumiem go. - Widzisz?
A ja nie. Umiesz myśleć tylko o sobie i mam już… o Boże, mam już tego dość.
Nie, Nora. Hej, zaczekaj.
- Nie rób tego. Są Święta. - Wiesz co? To moja wina.
Myślałam, że mogę cię zmienić, a tylko głupek może tak myśleć. Żegnaj.
No dobra. Pa, kochana.
- Wal się, Wendy. - Ty też.
No byłem lekkim głąbem. Ty jako dwudziestolatek nie byleś?
Nie chodzi o mnie.
Wiesz co? Czemu? Czemu nie chodzi o ciebie?
Nie mogę nic wiedzieć o moich oskarżycielach?
Hej, oglądasz to?
Będzie rezygnacja, pani senator?
Clint, sfabrykowałeś skandal.
Nie obejrzę tej „rekupstrukcji”, póki nie opowiesz mi o sobie.
- Dzieciuch. - Nic nie słyszę.
Nie jest kupą.
- Jest bardzo dokładna. Proszę o WDŚ-104. - Nie słyszę.
Dobra.
Świetnie.
Odpowiem na jedno pytanie.
Pięć pytań.
- Dwa. - Osiem. Oferta końcowa.
Ale skończymy na trzech. Pytanie pierwsze. Czy kiedykolwiek żyłeś?
- Tak. - Kiedy?
Jestem martwy od prawie dwóch stuleci.
Co? O Boże.
I przez cały czas robisz to samo?
Nie. Pierwsze dziesięć sezonów byłem w dziale badań.
- Potem nasz DOW odszedł… - DOW?
Duch Obecnej Wigilii.
- Oczywiście. - Odszedł na emeryturę i…
- Zostałem wezwany. - O Boże.
- Mój pierwszy sukces? Niesamowity kop. - Wielki.
Czułem, że mam wpływ.
Czułeś. Ale już nie czujesz?
Odpowiedziałem już na trzy pytania.
A teraz na czwarte.
Czemu czujesz, że nie masz już wpływu?
- Co ty, do cholery, wyprawiasz? - Ja?
Pierwszy raz sprawca wciska mi taki kit.
- Sprawca? - Odwiedzamy twoją przeszłość.
Większość ludzi zbyt się boi, żeby truć mi dupę
głupimi, nieważnymi pytaniami.
Przestań. Przymknij się i oglądaj scenę.
Wznówcie, proszę, WDŚ-104.
Clint, sfabrykowałeś skandal.
Nie sfabryko…
Zasugerowałem skandal, a ludzie i media go przyjęły.
- Pomoże naszemu klientowi wygrać. - Zniszczyłeś jej życie.
Mówiliśmy o takich taktykach.
Nie zbudowałem tej firmy,
żeby nie móc spojrzeć w oczy dzieciom.
Od dawna to odkładałem, ale…
Zamierzasz mnie zwolnić?
Jesteś najsprytniejszym znanym mi gościem. Spadniesz na cztery łapy.
Nie, nie spadnę na cztery łapy, Dan, spadnę na ciebie.
Zabierając ze sobą klientów.
Masz zakaz konkurencji.
Nie wyegzekwujesz go,
bo boisz się, co zrobiłbym, używając taktyk, które są ciebie niegodne.
Wesołych Świąt, Dan.
Oparł firmę na honorze i uczciwości, a ty ją zniszczyłeś.
Brawo. Chodź.
Poczekaj chwilę.
Wyciągasz mnie z kontekstu. Patrz, co będzie dalej.
Kimberly, zakładam własną firmę.
Twój talent się tu marnuje.
Mianuję cię wicedyrektorką i podwoję pensję,
ale musisz zdecydować od razu, czy w to wchodzisz.
Chyba wchodzę.
Świetnie. Bierz płaszcz. Chodźmy ziścić marzenie.
Nikt tego nie docenia, co? Wierzę w ludzi.
- Daję im najlepsze życie. - Najlepsze?
- Tak. - Tak myślisz?
- Na 100%. - Dobrze. Wiesz co?
Możesz włączyć DS-261 sprzed paru dni?
DS-261? Wycięłam to.
Wiem, że to usunięta scena. Zmieniam taktykę. Dobrze, Bonnie?
Jasne. Boże. Mówił coś o mnie?
- Nie. - Ale jakie ma wibracje?
Nie mam pojęcia.
Wiem, że to dziwnie zabrzmi,
- ale to sprawa zawodowa. - Co?
Możesz powąchać jego włosy i opisać mi zapach?
Nie.
Cześć. Tu Margo z HR-u.
Chcę tylko powiedzieć, że wszystko zatwierdzamy.
- Rób, co tylko chcesz. - Dobra. Wata cukrowa.
Boże, ale to seksowne.
Możecie włączyć tę scenę, proszę?
Jasne, leci 261. Zmiana taktyki, pamiętam.
Ten kontrkandydat Wren, Josh Hubbins?
Rodzina Josha organizuje Wigilię w schronisku
- dla bezdomnych. - To dwa dni temu.
Pamiętam, co…
…a potem szybko usunął.
Rodzice zmuszają mnie do Wigilii z bezdomnymi. Ohyda.
Jestem oburzony. Mówiłem, że Kim jest najlepsza.
Kiedy Josh pochwali się dobrym uczynkiem,
wrzuć ten filmik, zacznij pisać przemowę i jesteśmy w domu.
Dobra, masz rację.
To tylko dziecko…
Czy żałuję tego „jesteśmy w domu”? Tak. Ale muszę z tym żyć.
Proszę, żebyś szanował prywatność mojej rodziny.
Co się stało?
Co to było? Piecze mnie twarz.
- Możemy o tym porozmawiać? - Winda jeździ tylko raz dziennie,
więc ją złapmy. Pa. Lubię was.
Czy tak wygląda ktoś, kto ma najlepsze życie?
Oficjalnie jestem okropna.
Nie jesteś.
Słucham?
Chwileczkę, co? Czekaj.
- Czekaj. - Znamy się?
Wystarczy już. Wyłącz scenę. Dziękuję.
Co ty tam robiłeś? Jak mogła z tobą rozmawiać?
Nie wiem.
Śledziłem ciebie i wtedy ona spojrzała prosto na mnie.
No i… Zaczęliśmy rozmawiać i…
W sumie to nieważne.
Chodzi o to, że Kimberly jest dobrą osobą.
- A ty… - Wolno ci ingerować
- w życia ludzi… - Próbuję ci pokazać efekt,
- jaki twoje… - Nie odpowiadasz.
- Dość tego pitolenia. - Rety, jak miło.
- Włącz WDŚ-163. Tak. Teraz. - Nie WDŚ-163.
Nie, nie mogę…
Patrz, co wujek ci przyniósł.
- Super. - Tak.
Mamo, mogę to przekazać chorym dzieciom?
Byłoby wspaniale, skarbie.
- Na dole jest pojemnik. - Jasne, oddaj. Dobrze, że opakowane.
Obok misia. Niech Martha ci pomoże.
Wyglądasz zdecydowanie pogodniej niż ostatnio.
Clint, przestań. Zanim wróci, posłuchaj.
Czas, żebym się przygotowała.
Dobra… przestań.
Muszę cię o coś prosić.
To grubsza sprawa.
- Nie robimy tego. - Kiedy umrę…
Nie.
- To kluczowy moment… Clint! - Nie.
Clint!
Ucieka nam!
Czego się tak boisz?
Tego, jak mówisz jej, że ma dostawać gorsze oceny
i skrzywdzić inne dziecko, a ona cię słucha.
Nigdy nie mówiłem, że będzie łatwo.
Chciała wygrać, więc musi grać ostro.
Ale ona ma dobre serce…
Señor, por favor.
No. Señor.
Señor!
Mamy włamanie.
- Panie Briggs. - Non. Je ne peux parler français. Non.
Je m’excuse.
Jasny gwint.
MĘŻCZYŹNI
Wszystko gra. Wracajcie do pracy!
Hej, to wspomnienie ze szpitala.
To był tak zwany wstrząs.
Kluczowy moment, któremu trzeba stawić czoła,
żeby wywołać zmianę.
Po co ci te wszystkie zdjęcia mojej wicedyrektorki?
No wiesz, do badań.
Wkleiłeś się do tego?
- Wkleiłem? Nie sądzę. - Wkleiłeś.
Słuchaj, może pośpieszyłem się ze wstrząsem,
zanim byłeś na niego gotowy
i chcę cię za to… przeprosić.
O nie. Na pewno trzeba iść na całość,
próbując zreformować niereformowalnego.
Słuchaj… To nie musi być prawda.
Naprawdę wierzę, że możesz być pozytywną mocą dla ludzkości.
Tak jak ty? Jak ci to idzie?
Zajmujesz się tym od 200 lat.
Czy ludzkość robi się milsza?
Łagodniejsza? Bardziej zjednoczona?
Wiesz, jaka ludzkość jest naprawdę? Przeczytaj komentarze.
Tacy jesteśmy naprawdę i wiesz co? Akceptuję to.
Bo muszę w tym żyć.
Nie mogę tu siedzieć, osądzając wszystkich jak jakiś kosmiczny pracownik socjalny.
- Za kogoś takiego mnie uważasz? - Tak. I mam już tego dość.
Co? Co to za dramatyczne spojrzenie?
Myślisz, że zaintryguje mnie, co jest za drzwiami?
Nie ma mowy.
Nie jesteś ciekawy?
W sumie to nie. W ogóle.
- Clint? - Tak?
- Clint, no chodź! Natychmiast! - Cholera.
To należy do pani.
Chodź tu, ty nicponiu!
Pytałeś, czy kiedykolwiek żyłem.
Tak.
Co, to dziecko?
To ty?
Tak?
Panie Scrooge, jestem Woodrow.
Nic dla ciebie nie mam, więc żegnaj.
Nie musi pan tak mówić.
Powiedziałem: „Żegnaj”.
Wstydziłby się pan. Mówić coś takiego dziecku.
Panią też żegnam.
Czyli opowiadanie Dickensa jest…
- Proszę. - …oparte na tobie?
- O co chodzi? - Tak.
Pracuję z ojcem w fabryce, którą pan zamknął.
Tak. No i?
Fabryka nadal przynosi zyski,
ale tysiąc ludzi straciło pracę.
I to w okresie świątecznym.
Świątecznym? Nonsens!
Kiedy twój ojciec nie spłaci kredytu
i kupię wasz dom za grosze,
wtedy zaiste będę świętował.
Żegnaj!
No dobra, byłeś niezłym dupkiem.
Jedynym innym niereformowalnym w programie.
Więc rozumiem, jaki dźwigasz ciężar.
Prędzej czy później
będzie nie do zniesienia.
Chyba nas nie widzi.
No tak.
Proszę pani.
No już. Nie gorączkujcie się.
Niech będzie.
I już.
Dziękuję.
Zdrowie.
O Boże.
To jakieś szczyny.
- Dobre, nie? - Ciepłe.
- Prawie gorące. - Idealne.
Chciałbym to dobrze zrozumieć. Byłeś Scroogem.
Duch cię zmienił i tak zostało.
Przez resztę życia zero głupstw.
Zgadza się.
Ile to trwało? Pytam o resztę twojego życia.
- Jakieś trzy i pół tygodnia. - Roku.
- Co? - Tak.
- Żartujesz? - Nie.
- Serio? - Tak.
Wybacz. Co cię w końcu załatwiło?
- Na co umarłeś? - Nic specjalnego.
Głównym powodem śmierci był wówczas styczeń.
Nie.
Ale skąd… Skąd w ogóle wiedziałeś, że się zmieniłeś?
W końcu każdy może być dobry przez trzy tygodnie, nie?
Słuchaj, czemu ci ludzie się obrażali,
kiedy mówiłeś „żegnaj”?
Cóż, w XIX wieku „żegnaj” było ostrym bluzgiem.
- Nie. - Tak. Coś jak „spier…”.
- Serio? - Bardzo wulgarne.
To może spróbujesz?
Kiedy to komuś wypalisz, poczujesz się lepiej.
- Nie. - To nie jest realne.
Clint, doceniam twoją propozycję, ale nie trzeba.
I oto jesteś żywy W brytyjskim barze, dość parszywym
Z chmurną miną na twej ładnej buźce
Kolejne piwo dla mojego druha Mocno ciepłe
Twój akcent jest do bani.
Śmiem się nie zgodzić.
Popijając ale, nie czujesz szczęścia wcale
Żałosny z ciebie gość Jak ryba, co jej nie dosmażył ktoś
Ale nie musisz chmurzyć czoła Miast tego Scrooge’a wywołaj
Czemu każdy inny bęcwał ma cieszyć się?
Kiedy tak siedzisz struty I potrzebujesz otuchy
Powstań, trąć pechowca
I miło powiedz
Żegnaj.
Żegnaj
Nie wierzę.
Wypal to i będziesz się śmiał Tak jak onegdaj
Właśnie tak: „żegnaj”
- Wypraszam sobie. - Nadęty głąbie.
To jak „odwal się” Lecz trochę bardziej taktownie
Jedno słowo może troski przegnać
- Żegnaj. - Żegnaj!
Żegnaj.
Wyczuwam odmowę.
Nie zrobiłeś nic nie tak Przez bardzo długi czas
Rozumiem, możesz z tego dumny być
Taka robota.
Ale przestań się już chować Wiem, że chcesz spróbować
Lepiej wyzwolić złość Niż wciąż ją w sobie kryć
Ej! Z drogi, baranie.
No weź, stary.
Sam się o to prosi. Wiesz, co chcesz zrobić.
No już. Prawię to słyszę.
Po prostu to…
- Żegnaj! - Tak!
- Żegnaj - Że niby co?
Pieniactwa masz w sobie od metra
Co to ma być?
Żegnaj, cuchniesz obornikiem
„Do widzenia” nie będziemy krzyczeć
- Właśnie! - Łapać!
Jedno słowo może troski przegnać
- Żegnaj - Żegnaj
Żegnaj
- Zatkała klozet. - Żegnaj.
- Bzyknął twoją żonę. - Żegnaj.
To nic nie znaczyło, przysięgam.
Żegnaj.
- On ma dżumę. - Żegnaj.
- Nazwała cię dziwką. - Żegnaj.
Jestem sierotą. Mogę prosić o więcej?
Żegnaj.
Witaj.
Żegnaj.
- Zapomniał się. - Żegnaj!
Okaż awersję i galanterię Jak cholerna Judi Dench
- Chwila. To była Judi Dench? - O Boże. To nasz skarb narodowy.
- Uwielbiam jej filmy. - Była cudowna w Czekoladzie.
- Chocolat. - Chocolat.
Przemierzamy Londyn, idąc naprzód z dumą
Oto łatwy sposób, by zepsuć ludziom humor
To dla ciebie.
Żegnajcie!
Żegnaj
Zabawa to przednia
Szokuje was to? Możecie cmoknąć mnie w Dickensa!
Cmoknijcie.
- Nie. Przestań! - Mnie. Co?
To Charles Dickens. Taki żart.
- Ale tu jest dziecko. - Przecież to…
Dziecko.
Proszę pani.
- Tak mi przykro. - I dobrze.
Proszę pani…
Żegnaj!
Żegnaj, nasz ulubiony bluzg
Niech odrobina draństwa Wypełni miasto znów
Przebijmy balon łajdaka
Każdego może spotkać to
Że w tyłek zarobi kopniaka
Jedno słowo może troski przegnać
- Żegnaj - Żegnaj
Żegnaj
Nie żyje.
- Zdecydowanie… A nie, żyje. - Jest cały.
- To i tak nieprawda. - Ale nerwus.
Skąd to wszystko znałeś?
- Naśladowałem tylko ciebie. - Mnie?
- Tak. - W trakcie się pomyliłem.
Stepowanie to dla mnie nowość.
- Wyrazisty środek. - Oni też znali.
- Proszę na słowo. - Jasne, tylko…
Dobra, posłuchaj. Wiem, co powiesz,
ale mi się wymykał, rozumiesz?
Pomyślałem, że jeśli zobaczy, że też byłem niereformowalny…
Więc uznałeś, że dobrym pomysłem byłoby
zabrać go na wyprawę do własnej przeszłości?
Mogłem dać ci tę odprawę,
zamiast ryzykować wszystkim dla tego niereformowalnego.
- Nie. - Skąd.
Może nie trzymam się programu, ale to nie przez niego.
- Gość truje mi dupę. - Do łóżka, panie Briggs.
„Do łóżka”…
Od teraz wszystko ma być zgodnie z procedurą, jasne?
- Chciałem tylko… - Zgodnie z procedurą!
Dobrze. Zgodnie z procedurą.
Powtórz to jeszcze parę razy.
Żegnaj.
Słucham?
Co powiedziałeś?
Żegnaj.
To nie ja. Też to słyszałem. Nie wiem co to.
Hej, Clint.
- Charlie, co tam? - Przede wszystkim ekstra stylówa.
- Dzięki. Czego chcesz? - Mikołaj GQ.
Ta plotka o odgazowywaniu sztucznych choinek?
- Aha. - Genialna.
- Dzięki. - Patrz, rozniosła się.
To…
Mogę cię przeprosić? Muszę sprawdzić, o co tu chodzi.
O co gdzie chodzi?
Chodź i poznaj mnie lepiej.
Co to ma być, do cholery?
- Jestem Duchem Obecnej Wigilii. - Szef cię objechał
- i odwalasz Dickensa? - Muszę trzymać się zasad.
Mogę jednego? O co mu chodziło z tą odprawą?
Clint, proszę.
Czemu chcesz odejść?
Zagroziłem odejściem na emeryturę,
żeby przyjął cię w tym roku jako sprawcę.
Gdzie byś odszedł?
Gdzie odchodzą duchy?
Powtarzam ostatni raz, że nie chodzi tu o mnie.
Znowu nazywasz mnie sprawcą.
Wiesz co? Wracam do gości.
A ty sobie zostań
- na tej wielkiej toalecie z żarciem. - Nie, czekaj.
Dobra, jeśli ci powiem…
ogarniesz się i ze mną pójdziesz?
Jasne.
Niech ci będzie. Wkurzasz mnie.
Świetnie.
Dobrze. Moja odprawa, gdybym zechciał ją odebrać,
składałaby się ze złotego zegarka, bonu do Sephory
i możliwości powrotu na Ziemię, by przeżyć resztę życia jako śmiertelnik.
I tego właśnie chcesz.
Chcę, żebyś się zamknął i nie przeszkadzał mi w pracy.
Tego właśnie chcę.
Świetnie. To pracuj.
- Złap mnie za rękę. - Serio?
Serio. To będzie ostra jazda.
O Boże.
Bonnie.
Pamiętaj, słowo klucz to „ostra jazda”.
Oto jesteśmy. Nasz pierwszy przystanek.
Przed chwilą tu byliśmy.
Słuchaj, mam cały dział ludzi, którzy ciężko nad tym pracują.
Wsio ryba. To nieważne. Wiem, co jest grane.
- Wiesz? - Tak.
Uwielbiam Clinta. Jest świetny. Uważam go za przyjaciela.
Widzisz? Przyjaciela.
Na ile można być jego przyjacielem.
Próbowałaś mówić mu o swoim życiu?
Sprawdź, jak szybko zaszklą mu się oczy.
O Boże. Obszeptują mnie.
Tak, obszeptują cię.
- Mówicie o Clincie? - Tak.
Tak, bywa za bardzo skupiony na sobie, ale słuchajcie.
Musicie coś zrozumieć.
Jako dziecko często był sam
i nauczył się, że może polegać
tylko na sobie.
Dlatego nie krytykujcie go za bardzo. W środku jest dobry.
Wiem to, bo jest moim starszym bratem.
O rety. Uwielbiam go.
No proszę, Duch Obecnej Wigilii.
Kimberly, cześć.
Pewnie nawiedzasz Clinta.
Czyli cię widzi. Wie o tym wszystkim?
Nie. Nie do końca.
- Świetny strój. Rudolf. - Dziękuję.
Wyglądasz uroczo.
Zawsze prawisz komplementy.
Teraz się cieszę, że przyszłam.
Tak.
Ja też.
Wiedziałem. Pokazujesz się jej, bo ci się podoba.
Kto urządza imprezę firmową w samą Wigilię?
Tylko Clint, nie?
Ty sukin…
To pokaz władzy.
Teraz wy mnie obszeptujecie. Chodźmy. Co teraz?
Przepraszam, w zasadzie już wychodziłem.
Dobrze.
Myślałem, że ma być według zasad.
Ale świetnie było cię widzieć.
No tak.
Ciebie też.
Dobrze, tylko jeden.
Ekstra.
Była dziewczyna, jasne.
- To mogła być moja rodzina. - Dzięki.
Szczerze mówiąc, cieszę się szczęściem Nory.
Czemu nie przyznasz, że pokazałeś się Kimberly?
Nie pokazałem się jej. Ona tylko…
Przestań. Widzę, jak na nią patrzysz.
Naprawdę chcesz odejść.
- Nie znasz mnie. - Sam się nie znasz.
Myślisz, że masz lepiej niż on?
- Dzięki. - Posłuchaj. Myślisz, że to mnie skusi?
Wygoda? Stabilność?
Siedzenie na przedmieściach z…
To chyba pieczeń być musi?
Twierdzisz, że to moje marzenie
Lecz nie oszukujmy się
I zmieńmy lepiej gadkę
Bo marzenie to
Twoje jest
- Rozedrzyj to. - Co nie?
- Nie oszczędzaj papieru. - Tak.
Tak, albo przedkładam wyższe dobro nad osobiste spełnienie.
Ale ty tego nie rozumiesz, co?
Czyli gdybyś znów został człowiekiem, czułbyś się spełniony?
Historia twego życia od nowa się wydarzy
- Jestem zmęczona. - Ja też.
Historia z żoną, dzieciakami O których przecież marzysz
Miałeś szansę na miłość Lecz odwaliłeś kitę
Na szczęście mogę teraz Być twoim przewodnikiem
Możesz na nowo napisać Historię swego życia
Musicie spać, kiedy przyjdzie Mikołaj.
Nie mówić „żegnaj”, lecz „witaj”
Mogę ci pomóc z Kimberly. Wyczułem między wami chemię.
- Naprawdę? Tak myślisz? - Tak.
- Uroczo wygląda, kiedy się śmieje. - Tak.
Czekaj. Wiem, co robisz. Chodź.
Ale mnie capnąłeś.
Jesteś niemożliwy, wiesz?
Idziemy do Narnii?
Czekaj, nie. Co ty robisz?
Historia twego życia
Ten do spełnienia sen
Zejdź ze stołu.
Historia twego życia Wnet wszystko ułoży się
Żadna kobieta nie dotykała cię Od bardzo…
Przestań!
Co… Jejku. Nie będzie duetu.
Masz pięć lat? Złaź stamtąd.
- To schronisko. - Nie widzą nas.
- Próbuję ci pomóc. - Nie chcę.
To ja mam ci pomóc. Przestań i słuchaj.
Dobra. Niech ci będzie. Co to za dzieciak?
- Josh Hubbins. - Proszę. Wesołych Świąt.
Kontrkandydat Wren.
Którego życie kazałeś jej zniszczyć.
Wysłałem ci świetną fotkę. Opublikuj ją.
URODZONY PRZEWODNICZĄCY
- Możesz zdobyć głosy. - Albo nie.
Nie chcę, żeby ludzie myśleli, że robię to, by wygrać.
Jestem z ciebie dumny,
Ale możesz to wrzucić.
Widzisz? Nie chce. Może to dobry, skromny chłopiec, który…
Wrzucił to.
Z fałszywą samokrytyką. Szok.
W czym jeszcze miałem rację? Znów robi się fajnie.
Cicho.
Pomyślałeś kiedyś,
- że w tym wieńcu wyglądasz… - Dość pytań.
- Dość? - Dość. Poczekaj.
Dopiero się rozkrę…
Fajnie na to patrzeć.
Możesz powiedzieć Bonnie, czy kto tam robi te przejścia,
- że to głupie? - Wujku.
- Wszystko gra? - Tak.
Jak możesz być taki kiepski?
A ty taka dobra? Jeździmy tylko raz w roku.
Twój brat to bardzo dobry człowiek.
- Kakao? - Jasne.
- Wiesz, że za wszystko płacę, nie? - Jesteś obrzydliwy.
On też.
Wszystko gra.
Wren chyba decyduje, czy posłuchać rady wujka.
Pewnie tego nie wrzuci, bo wdała się w moją siostrę…
Wrzuciła.
Chcesz zobaczyć,
w czym się jeszcze mylisz?
Cieszę się. Jeśli ktoś chce ulepszyć szkołę,
musi przyjąć niewygodną prawdę i…
MENDA - SZMACIARZ
ZNAMY PRAWDĘ O JOSHU
TAK NAPRAWDĘ NIGDY CIĘ NIE LUBILIŚMY
ALE OHYDA
JOSH TO POZER!
OBRZYDLISTWO
JESTEŚ Z SIEBIE DUMNY?
- Smacznego. - Dziękuję.
OBRZYDLIWY
O nie.
W KOŃCU ZNAMY PRAWDZIWEGO JOSHA
PA, PA, JOSH
Słuchaj…
To dobrze.
Jest w tym nauczka, wiesz?
Sprawdza się przeszłość kandydatów na urząd.
Wrzucił to w szóstej klasie, cymbale.
- Słuchaj… - Miał 11 lat.
Nie chcę jego krzywdy. Nie jestem potworem.
A ci, którzy łyknęli clickbait?
Co z nimi?
- Dobrze. Tak. - To ich wina.
- Co jest dobre? - Wewnętrzny niepokój. Niech cię dręczy.
- To tam zaczyna się zmiana. - Nie.
Możemy wrócić do WPŚ-163?
- Co to WPŚ-163? - Wiem, że to nietypowe.
Proszę, musimy wrócić do Wspomnienia Przeszłych Świąt 163.
Co to jest?
Dziękuję, Bonnie. Nie chcę tego teraz słuchać.
Dzięki, Patrick.
Zostań ze mną, Clint.
No weź, nie rób tego.
Wszystko w porządku. Jestem z tobą.
Proszę, nie rób tego.
Dasz radę. Chodź.
Będę z tobą cały czas.
Hej, patrz, co wujek przyniósł.
Super. Mamo, mogę to przekazać chorym dzieciom?
Byłoby wspaniale, skarbie.
- Na dole jest pojemnik. - Jasne, oddaj.
Dobrze, że opakowane.
Obok misia. Niech Martha ci pomoże.
Wyglądasz zdecydowanie pogodniej niż ostatnio.
Clint, przestań.
Zanim wróci, posłuchaj. Czas, żebym się przygotowała.
Dobra… przestań.
Muszę cię o coś prosić. To grubsza sprawa.
Kiedy odejdę, chcę, żebyś zajął się Wren.
Przestań. Nigdzie nie idziesz.
A nawet jeśli byś szła, choć nie idziesz,
to nie jestem materiałem na tatę.
Naprawdę. Jestem superzajęty
i, no wiesz… samolubny.
Clint, nie oszukasz mnie. Wiem, kim jesteś pod tym wszystkim.
W tym się zawsze myliłaś.
Naprawdę jestem samolubny.
Złe wieści, Carrie.
Skończyło im się wegańskie żarcie, więc wziąłem makaron z kurczakiem.
Ale wyciągnąłem kawałki kurczaka, więc spoko.
Nasza siostra chce cię poprosić o przysługę.
Wysłuchaj ją i mnie nie zawiedź, dobra?
- Jasne. - Wybacz.
Hej, Carrie.
Czego ci trzeba?
Zrobię dla ciebie wszystko.
- Jesteśmy rodziną. - Dziękuję, Owen.
Hej. Wiem, że to nie było łatwe.
Ale odważnie stawiłeś temu czoła i jestem z ciebie dumny. Chodź tu.
Wystarczy. Pobrudzisz mnie ektoplazmą.
Dobra. Zaraz pojawi się twój ostatni duch.
Jest dość okazały. Dużo nie mówi. Głównie wskazuje.
Czekaj. To wszystko? Już idziesz?
Tak. Moja część nawiedzania się skończyła.
Ale się nie martw. Poradzisz sobie świetnie.
Nie. Czekaj.
Nie możesz pokazać mi najgorszego wspomnienia,
a potem zwiać. Co z tobą?
Przeżyłem swój wstrząs. Teraz ty.
Ile razy mam ci mówić, że nie chodzi o mnie?
Dobra, no to żegnaj.
O nie. Wiesz, że mnie to prowokuje.
- Otóż to. - Opanuj się.
Mówisz innym, jak mają żyć,
a sam uciekasz przed swoim życiem? Przyznaj się.
Dobrze. Wystarczy. Ani słowa więcej.
- Wracamy, zanim… - Nie wstydź się przyznać, że się boisz.
Czyżby? Czego się niby boję?
Tego jednego pytania.
O co mu chodzi?
Nie mam pojęcia.
Ależ masz.
To pytanie nie daje ci spać.
To przez nie ciągle tu pracujesz,
choć mógłbyś znów żyć.
O nie. Nie potrzebujemy piosenki. Chodźmy już.
Nieważne, ile ludzi zmienisz, jak wiele dobra dokonasz.
Wciąż nie znasz odpowiedzi.
Odpowiedzi na co?
Czy jestem na zawsze
Niereformowalny?
To niedorzeczne. Zostałeś zreformowany. Byłem przy tym.
Lecz czy mogę przezwyciężyć
Wszystkie swoje przeszłe błędy
To było dawno temu.
Odpłaciłeś za to z nawiązką.
Czy mój żal nareszcie minie
I czy w końcu zasłużyłem
By ktoś dostrzegł dobro we mnie
Czy na zawsze teraz będę
Niereformowalny?
Dowiemy się tylko wtedy, chłopcy,
jeśli przejdzie na emeryturę.
Dobra, dość tego. Do łóżka.
Nie.
Przez cały czas usiłowałem Naprawić błędy swe
A przy tym zawsze pamiętałem Co uczyniłem źle
Spaliłem tyle mostów, zadałem tyle ran
Myślałem, że zyskałem wartość Lecz jakie to znaczenie ma?
Co się tu dzieje?
Jaki był cel?
Czy to możliwe
Że coś więcej czeka mnie?
Czy jestem na zawsze niereformowalny?
I czy mogę się wyzwolić Z grzesznego życia niewoli
Czy mój żal nareszcie minie I czy w końcu zasłużyłem
By w miłości mieć otuchę
Dzień po dniu
Czy na zawsze będę już
Niereformowalny?
Posłuchaj, Ebenezerze.
Niereformowalny
Odwiedzą cię trzy duchy.
Marnujesz czas, Jacobie.
Jesteś pewny?
No już, dryblasie.
Musimy wierzyć Że nawet w najgorszych z nas
- Został prawości cień - Prawości cień
Wiesz, że możesz zdobyć szczyt nie raz
Jeśli ośmielisz się
- Ośmielisz się - Ośmielisz się
Muszę tam pójść i spróbować, by
Dowiedzieć się w końcu, czy
- Jestem na zawsze niereformowalny - Niereformowalny
Czy będzie ze mnie ktoś Kto naprawi wyrządzone zło
- A może nikt nie pokocha mnie? - Nie pokocha mnie
Czy wybaczyć można mi?
Czy spróbować mogę żyć?
Moja przeszłość trudna jest
Lecz dowiedzieć muszę się Czy nie muszę tylko śnić
- Że dobro w sobie mam - W sobie mam
Może już nie muszę być
- Niereformowalny - Niereformowalny
Czy jestem niereformowalny?
Czy można zreformować Niereformowalnego?
Niereformowalny
Co to jest?
- Co? - Czekaj, jestem…
Chyba tak.
Jesteś ciepły.
Tak, jestem!
Co jest?
- Swędzi. - Co?
Swędzi. Możesz?
- No dobra. - Tak. W prawo.
Ta piżama jest z juty.
Możesz sięgnąć pod spód?
- Po prostu… - Boże, wolałbym nie.
Proszę. Błagam cię.
- O tak! Wspaniale. - Proszę bardzo.
- O, mamusiu. - Dobrze.
- Ale przyjemnie. - Tak.
Zapomniałem, jak to jest się drapać.
Zapomniałem, jak to jest robić coś takiego ręką.
Dziękuję.
Czemu jestem taki ciężki?
- Grawitacja. - No tak.
Ojej.
- Masz… - Toaletę w domu.
- Mogę? - Proszę.
Ostrożnie.
Ale cudownie!
Zawsze się zastanawiałem, jak to jest, i nie jestem rozczarowany.
Hej! Co to jest odżywka?
Używa się jej do włosów.
Za późno!
- Mogę tak co miesiąc? - Jasne.
Uważaj, Nowy Jorku, ten gość bierze prysznic co miesiąc!
Twoje ciuchy są za ciasne. Głupio się czuję.
Wyglądasz dobrze. Chodź.
Hej, patrz na niego!
Marynarka. Spodnie. Poszetka.
Nie. Włóż ją z powrotem. Dziękuję.
- Widzi mnie. Widzisz mnie. - Tak.
- Tak, widzę. - I to bardzo dobrze.
Lepiej do tego przywyknij. Naprawdę.
- Wszyscy mnie widzą. - Tak.
Cześć! Widzicie mnie!
- Do tego też lepiej przywyknij. - Ojej.
Wszystko w porządku?
- Chyba tak. - Tak.
- Wyglądasz głupio. - Ty wyglądasz głupio.
Nie. Dave, idź sobie.
- Możesz się uspokoić? - Wyglądał głupio.
- Tam jest. Idź pogadać. - O nie.
Wiesz co? Może tak.
Odłóżmy to na później, dobrze?
Nie wiem, co jej powiedzieć.
Jak to? Wcześniej szło ci świetnie. Rób tak dalej.
Ale wtedy była marzeniem. Teraz jest prawdziwa.
Zawalę to.
Popełniłem chyba wielki błąd.
Nie jestem na to gotowy. Zużyłem za dużo wody pod prysznicem.
To moja rola tutaj? Zużywanie ciepłej wody?
- Hej, patrz. - Co?
To było fantastyczne.
Tak. Weź się w garść. Koniec tych wyrzutów sumienia.
Podjąłeś dobrą decyzję.
Nie myśl. Oddychaj głęboko.
Idź do niej. Zanim sobie pójdzie. Zaufaj mi.
- Urwę ci głowę. - Nie, porozmawiam z nią.
Porozmawiam. Obiecuję.
Następny duch… Przyszłość zawsze jest płynna.
Nie wiem, co zobaczysz, ale go wysłuchaj, dobrze?
- Pytałeś, czemu cię wybrałem. - Wiem czemu.
Bo mogę być pozytywną mocą dla ludzkości czy coś w tym stylu.
Nie. To znaczy tak, na początku.
Ale kiedy zrozumiałem że jesteś niereformowalny, jak ja,
pomyślałem, że jeśli mogę cię zmienić, to może dla mnie też jest nadzieja.
Kimberly?
Hej. Wróciłeś. W odważnie ciasnym garniturze.
Tak, jest trochę dopasowany.
Nie, podoba mi się. Taki styl europejski. Do twarzy ci w nim.
Tak. To jest styl europejski, bo kupuję wszystkie ubrania w Niemczech.
- Rozumiem. - Tak.
Przepraszam, ale chciałabyś…
Chciałabyś gdzieś pójść i może, nie…
- Nie musisz odpowiadać. - Chętnie. Tak.
- Chętnie. - Super. Naprawdę?
- Jasne. Lubię „gdzieś”. - Ja też. Ojejku.
Co?
Co? Swędzi cię?
Pomogę ci.
- Gdzie? O tu? - Tak.
Tak też można.
Istny błogostan.
Dziękuję.
Jest taki bar „Błogostan”.
Podają tam corn dogi, ale…
- To jedzenie, tak? - Pyszne.
- Hej, Sydney. - Hej, Clint.
Co słychać?
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
Hej, Stuart.
No weź!
Ale tu pięknie.
Czyli pewnego dnia postanowiłeś
rzucić pracę, zostawić wszystko i przenieść się tutaj?
Co roku mówiłem, że czas się ruszyć.
A potem co roku zostawałem.
Nasze decyzje o nas świadczą, prawda?
Tak. Chyba tak.
Więc w tym roku zdecydowałem się na coś innego.
Szczerze mówiąc, martwię się, że popełniłem duży błąd,
ale gdybym tego nie zrobił, nie byłbym tutaj z tobą.
Mogę?
Miasto się błyszczy, wszędzie pełno mocy
To jedna z tych magicznych Manhattańskich nocy
Nie wiem, co będzie dalej On się nie śpieszy
Ale trzyma mnie za rękę Co bardzo mnie cieszy
Jest wysokim głuptasem i ma serce złote
Tylko nie chcę, by wszystko Popsuło się potem
Patrzę mu w oczy
Które mówią: „Skocz, miękko wylądujesz”
Więc może się skuszę
Bo nowy początek zaległy od dawna już jest
Taki widok mam stąd
Miał dzisiaj padać śnieg.
Serio? Chyba nie jest dość zimno.
W ogóle.
Jak bardzo się spociłem?
Jak mocno spąsowiałem?
Za moich czasów Trzymanie rąk było śmiałe
Chyba coś zaiskrzyło
Czy to może się stać?
Czy to możliwe, że czuje to, co ja?
Kobieta ze wszech miar dobra i wspaniała
Czemu akurat ze mną być by chciała?
A jeśli z czasem się okaże
Że nadal jestem tym szmaciarzem?
Bo taki facet jak ja Może łatwo znów się stać
Scroogem bis
Taki widok mam stąd
Może z oczu nie stracę, co dobro znaczy
Bo tej jasnej nocy w mieście
Widzę, kim mogę być wreszcie
Będąc z tobą
Taki widok mam stąd
Nie kupuję wszystkich ubrań w Niemczech.
Wszyscy za?
Wniosek przyjęty.
- Świetnie. - Wolontariat będzie…
Udało się jej. Urodzona przewodnicząca.
Patrz na ten młoteczek.
Następna sprawa. Zbieranie funduszy przez uczniów będzie nadzorować…
…nadzorować niezależny…
Widziałaś?
Co się dzieje?
Co jest tam napisane?
Co to ma być?
Czekaj. Co to znaczy? Dzieciak?
Przez małą sprzeczkę w sieci?
Skąd miałem wiedzieć, że zrobi coś takiego?
Czekaj. Chwila.
To tylko cień przyszłości.
To się jeszcze nie stało.
Nie wywrócę dla was swojego życia,
ale to mogę łatwo naprawić.
Skróćmy tę podróż, dobra?
Nie mówisz, tylko wskazujesz?
To może wskażesz wyjście? To tam?
Stary ja.
Nie chcę wiedzieć!
No już.
Tak!
Widziałem filmy. Wiem, jak to działa.
Tutaj. Znalazłem.
- O tutaj. Mój… 93, nieźle. - Mam go.
Tak, przeskoczył do PŚ-407. Pewnie szukał mnie. Sorry.
- O, to ty. - Tak.
Możesz, proszę, mnie stąd zabrać?
Nie lep się tak, dobra? Jestem w pracy. Wiedziałam, że się zbyt zżyjesz.
Tutaj jest.
W porządku?
Tak, stary. Widzę.
To wstrząsające. Tak mi smutno. Już? Mogę iść?
- Wszystko gra? - Próbujesz mówić?
Ale to przykre. Patrz, co spowodowałeś.
Wszystko zniszczyłeś!
O Boże, udało ci się.
Taki ma głos?
- Przez ciebie mój przyjaciel odszedł! - Tak!
Nie! To była jego decyzja. Szczerze mówiąc, jestem z niego dumny.
Dlatego ci nakopię.
Dostałeś z Wigilii, gościu!
Wróciłem! Która godzina?
16.15.
16.15. Dobrze. Bogu dzięki.
Wciąż mam czas. Gdzie mój telefon?
Hej, chyba mam chorobę Crohna.
Wcale nie. Nie oglądaj tego.
Boże, wyglądasz okropnie.
Wiem. Po prostu… Czekaj, widziałeś swoją przyszłość?
- Zmieniła cię? - Nie!
Jest mała zmarszczka, którą muszę wyprasować.
- Gdzie mój telefon? - O ten?
Nie znam jej numeru. Niczyjego nie znam.
- To 12 przecznic. Pójdziemy. - Czekaj. Co jest?
- Co widziałeś? - Nic. Wszystko gra.
Po prostu lepiej, żeby nie wrzucała tego filmiku.
- Bo wtedy stanie się coś złego? - No nie!
Co? Co… widziałeś?
O Boże. Wciąż mnie to kręci.
Clint, czekaj.
Nie musisz iść.
Bardzo cię to emocjonuje. Na pewno się nie zmieniłeś?
Na pewno. Przestaniesz o to pytać?
Zwolnij, proszę!
O rety! To twoja głowa tak uderzyła?
Ale głośno.
To pewnie wstrząs mózgu.
- Nie. - Dobrze. Powoli.
Wracamy? Zapomniałeś czegoś?
Nie? Dobrze.
- Nie wiem. - Dobra.
Może pan trochę przyśpieszyć? Dziękuję.
Co się dzieje? Widziałeś coś w swojej przyszłości?
To nic takiego. Hej, jak poszło z Kimberly?
Okropnie.
Spacerowaliśmy po Manhattanie, rozmawialiśmy, bliżej się poznaliśmy i…
nawet się pocałowaliśmy. W usta.
To ma być okro… To przecież świetnie.
Tak. Ona też jest świetna. Tylko nie wie, kim ja jestem.
O Boże. Przestaniesz pitolić o niereformowalności?
Nie umawiałeś się od paru wieków.
Halo! To sprawa życia i śmierci.
- Możemy dodać gazu? - Się robi.
„Życia i śmierci”? Mówiłeś, że to nic.
Hej, żegnajcie, panowie.
- Bijesz się, mądralo? - Nie…
Teraz to znaczy coś innego!
- Sorry! - Hej!
- Sorry! - Jezu.
W mojej przyszłości był taki chory chłopiec.
- Jak się nazywał? - Mały Tim.
- Nie. Urocze dziecko. Chodził o kuli. - Nie.
- Tyci Larry. - Nie. Mały Tim.
- Na pewno Tyci Larry. - Na pewno Mały Tim.
…w mojej przyszłości Tyci Larry umarł i to przeze mnie.
Potrzebował kasy na operację, a ja byłem za skąpy.
To był Mały Tim!
Zabiłeś Małego Tima, jasne?
Mikry Michael? Drobny Steve.
Ja pier…
Chyba mały. Malusi Tim?
Czekaj. Lilipuci Isaac.
Proszę. Wesołych Świąt.
Gdzie ona jest?
Kur… Wrenny?
Tam.
Wszystko gra?
Jak możesz być taki kiepski?
Wrzuciła to, kiedy upadł.
Opublikują to. Możesz zdobyć głosy.
- Clint. - Muszę pogadać z Wren.
Czekaj. Zanim z nią pogadasz…
To ważne.
Prosto we wstrząs.
Chodź, wrzuca to.
Chodź.
Nie.
Kimberly, nie masz pojęcia, co zrobiłaś.
Zrobiłam to, co powinnam zrobić wtedy, kiedy kazałeś mi szukać haka na dziecko.
Powiedziałam Wren, że jej decyzje świadczą o niej.
I wiesz co? Moje też.
Bo ta porządna dziewczyna
Wciąż jest częścią mnie
Długo to trwało, ale rzucam pracę precz
Bo istnieje granica Więc mówię głośno „nie”
Zdołałam z oczu nie stracić Co godność znaczy
Widzę to bardzo wyraźnie
Kimberly! Przepraszam, że przeszkadzam, bo dajesz czadu,
ale czy Wren wrzuciła filmik?
Nie wrzuciłam. Przepraszam. Jesteś zły?
- Bo Kimberly… - Nie?
- Nie. - Nie wrzuciła go!
Bo jesteś dobra jak twoja mama.
Jesteś…
- Tak. - Nie umiem się przytulać.
Walić to. Chodź tu, Kimberly.
Dziękuję. Nie wiesz, jak dobrze postąpiłaś.
- Ale super, tulimy się? - Posłuchaj…
Poczekaj, daj mi coś powiedzieć.
Wiem, że rzadko to mówię i nie musisz odpowiadać…
Ja też cię kocham.
Właśnie to chciałem powiedzieć.
- Dawaj. - Dobra.
Dobra, wygrałeś przytulasa. To było fajne.
Ale ulga.
Dobra, przygotuj się.
Przygotuj się.
Stanie się coś wyjątkowego.
Zaczekaj. Wy tego nie zobaczycie.
Tylko on. Szkoda!
- Tylko on. - Byłoby super.
Przepraszamy was na chwilę.
- Super. - Hej, o co chodzi?
Nie wiem, dlaczego nic się nie dzie…
Przecież się zmieniłeś.
Powinna być piosenka. To kulminacja!
- Marley! - Mówię ci, że się nie zmieniłem.
Marley?
Cofnąłem jedno świństwo.
Nie.
Miałeś dowieść, że niereformowalni mogą się zmienić.
Popędziłeś tu, żeby pomóc dziecku.
Powiedziałeś bratu, że go kochasz.
- Kocham cię na zabój. - Dzięki…
Jeśli mówisz to za często, to traci…
Czemu to się nie dzieje? No już.
Pewnie dlatego, że wrócę do pracy
i będę dalej robił to samo.
Poczuję się chwilę winny, a potem to usprawiedliwię.
Jestem w tym dobry. Mam do tego talent.
Przepraszam, ale chyba nie byłem w pełni szczery.
- Roberto! - Miał dziwny dzień, wiecie?
Pójdę po niego.
Wypożyczymy łyżwy i miło spędzimy czas.
- Zaraz wracam. - Wiesz, że odeszłam, nie?
Hej! Dokąd idziesz?
Muszę wrócić.
Wrócić? To w ogóle możliwe?
Clint, zostaw mnie. Nie chcesz przy tym być.
Jak to? Hej, czekaj.
Co chcesz zrobić? Oszalałeś?
Wciąż są Święta. Jest jeszcze czas.
Wrócę, wymyślimy coś
i się zmienisz.
Ludzie się nie zmieniają.
Nie chodzi już o mnie, tylko ciebie i twoją ucieczkę od życia.
Jesteś tu jako człowiek.
Poza tym myślałem, że stajemy się…
- Stajemy się kim? - Że stajemy się…
…no wiesz.
- Kumplami? - Tak.
Chodziło mi o przyjaciół, ale tak.
Tak. Słuchaj, jeśli tego nie czujesz…
Nie, nie. Czuję.
No, nie chciałem zakładać ani udziwniać.
To nie jest dziwne.
Tak, czuję to. Mocno.
Nigdy nie miałem kumpla.
To teraz masz.
Kumpel każe ci się uspokoić
i pojeździć na łyżwach z nową dziewczyną.
Myśli, że jestem dobry.
Może jesteś.
- Więc ludzie jednak się zmieniają? - Nie wiem.
Może nie ma magicznego sposobu.
Może trzeba nad tym popracować, wiesz?
Codziennie wstawać i decydować,
że może dzisiaj nie powiemy nikomu „żegnaj”.
Chodź.
Hej! Nie!
Co ty zrobiłeś?
Nie wiem.
Widzisz? O to mi właśnie chodziło.
Nie. Czekajcie.
Pomyliliście się. Ja tylko…
Nie.
Właśnie skoczyłeś przed autobus, żeby uratować kogoś, na kim ci zależy.
Mojego kumpla.
Twojego kumpla.
To był odruch. Czekaj. Naprawdę skoczyłem?
Jesteś pewny?
Robimy to już od dawna, panie Briggs.
Jesteśmy pewni.
No dobrze, zjedzmy trochę chili!
Tak!
Znowu? Czy to naprawdę konie…
W porządku. Możesz śpiewać.
Kiedyś myślałem, że dobrze wiem Co napędza ludzi
Że kiedy zdejmiesz maski z nich To potwora obudzisz
Myślałem, że kiedy przyjdzie co do czego
To wiem, co wtedy zrobię
Pomyślę o sobie
- Ale nie pomyślałeś. - Chyba nie.
Możesz być cynikiem i grzesznikiem Co świat widzi jako zły
Ale nawet kiedy się pogubisz Na ludzi możesz wyjść
Możemy czynić dobro?
Coś więcej z siebie dać?
Postarać się ciut bardziej Niż poprzedniego dnia
Wystarczy nieco dobra
I trochę zachodu
By skorzystać z każdej szansy I być lepszą osobą
Uczyń trochę dobra
W każde Boże Narodzenie Dumałem o dobru i prawdzie
Myślałeś, że zmiana nie dotyczy ciebie
Jedna noc musiała wystarczyć
Ale teraz już to wiesz
Granica między dobrem a złem Niezbyt wyraźna jest
A gdzie my się mieścimy? Zwykle pomiędzy gdzieś
Codziennie decydujemy
- Dwa kroki wprzód - Jeden wstecz
Ale jeśli dążysz do szlachetności To słuszna droga jest
Więc próbuj czynić dobro Coś więcej z siebie dać
Postarać się ciut bardziej Niż poprzedniego dnia
Ciut bardziej
Wystarczy nieco dobra i trochę zachodu
By skorzystać z każdej szansy I pomóc innej osobie
Uczyń trochę dobra
Tylko trochę
Może nie ma magicznej różdżki
Może nie ma jednego guzika
Czasem możesz pokazać różki
A czasem jak aniołek fikać
Daj światu trochę dobra Małą ugodę na co dzień
Wrzuć do jeziora kamyczek I obserwuj koła na wodzie
- Uczyń trochę dobra - Uczyń trochę dobra
- Coś więcej z siebie daj - Z siebie daj
Postaraj się ciut bardziej Niż poprzedniego dnia
By ulepszyć świat
- Wystarczy nieco dobra - Nieco dobra
- I trochę zachodu - Zachodu
By skorzystać z każdej szansy I pomóc innej osobie
- Nieważne, czy to Gwiazdka - Gwiazdka
- Czy zwykły dzień marca - Marca
Bo powiedzieć przecież wystarcza
Że daliśmy z siebie wszystko
A niewiele to już dość
- Niewiele to już dość - Niewiele to już dość
By uczynić trochę dobra
Uczynić trochę dobra
Uczyń trochę dobra Coś więcej z siebie daj
A czasem uda ci się stworzyć raj
Uczyń trochę dobra
- Mały Tim. - Dzięku…
Clint.
Clint!
Cholera, ale bolało.
Co jest, kurde?
To już koniec?
To mi wyglądało na finał.
Nie. Chwila.
No bez jaj.
Czemu wszyscy tak stoją?
Zróbcie jakąś reanimację. Co tak stoicie?
Chyba już na to za późno.
Chyba nawet nie ma gdzie wdmuchiwać.
Dopiero śpiewaliśmy i tańczyliśmy.
Dopiero zostaliśmy kumplami.
Rozumiem, naprawdę.
Ale twoje poświęcenie nie miałoby znaczenia bez konsekwencji.
Jasne, rozumiem to. Ale to zakończenie jest beznadziejne.
To nie koniec, Clint.
Jestem z ciebie dumna.
Wszystko w porządku. Nie bój się.
Zaczekaj.
- Chwila. - Nie. Idź w stronę światła.
- Nie, chwileczkę. - Idź do siostry.
- Mam pomysł. - Streszczaj się.
Trochę nietypowy. Posłuchaj.
OBECNY
Dziękuję.
Niech Margie umówi spotkanie z działem moralności na temat premiera.
Do wieczora chcę dostać nowe emocje.
- Się robi. - Do roboty.
Hej, szefie.
Idę do food trucka. Chcesz taco?
- Proszę i dziękuję, stary. - Spoko.
Przepraszam, co to jest?
- Kto jest sprawcą? - Wszyscy.
Nie czytasz moich zawiadomień? Rozwijamy się, Jake.
Duch Dawnych Ramadanów, Duch Przyszłych Chanuk.
- Spodoba ci się. - Nie mamy tyle personelu.
Mamy spotkanie w sprawie programu dbania o siebie.
Wpadnij, proszę.
- Dobrze. - Super.
- Wpadnę. - Nie mogę się doczekać.
- Miło cię widzieć, siostro. - Hej. A potem…
Nad czym pracujesz?
Oszaleję przez te akta. Nie mogę znaleźć emocji zaczepienia.
Mogę zerknąć?
- Proszę. - Świetnie.
Nie używaj tego jako wymówki, żeby późno wracać.
To zabolało.
Wrócę wcześnie.
Nie. Jesteś duchem. Do roboty.
Kim, ale macie piękny dom.
Wiesz, że cię nie widzę. Możesz…
Ciągle zapominam. Wybacz.
Cześć.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Zapraszam. Jest z tyłu z dziećmi.
- Już gotowe? - Jeszcze nie.
- Już? - Nie mogę tego zbudować,
jeśli cholerne śrubki ciągle wpadają mi do trawy!
Hej, Ronny, zostaw to. Ronny! Ronaldzie J. Fishmanie Pratcie, zostaw to!
- Dobra. - To było złe.
Przepraszam. Nie chciałem krzyczeć.
- Dalej, chodźcie. - Wujek Clint!
Dalej.
Nigdy się nie nudzi.
Wciąż czasem ze mnie wyłazi.
Nie szkodzi. Wybacz, że wpadam. Mam kłopot z tymi aktami.
- Możesz rzucić okiem? - Jasne.
- Naprawdę? - Tak.
- Super. Dzięki. - Pewnie.
Ronny! W środku jest łazienka.
Wiesz, że Wrenny dostała się na Stanford?
Tak.
Owen od razu mi napisał. Jestem z niej dumny.
Mówiłem ci, że to ciężki orzech do zgryzienia, nie?
Tak, ale czekaj. Patrz tutaj.
Widzisz to delikatne drganie na wykresie?
- Motyle. - Motyle. Zakochała się.
- Nie! No weź. - Tak.
- Szukaliśmy wszędzie. Kiedy? W kim? - Tutaj nie.
Po dwudziestce. Nie wiem. Musimy w to wejrzeć.
Wejrzeć. Wglądnąć?
Dobra, wglądnąć.
- Tak brzmi poważniej. - Wglądnąć.
Jasne.
- Słyszę to. - Ja też.
- Czy to repryza? - To… tak, to repryza.
- Jak to się wymawia? - Repryza. Tak.
Czekamy na ten dzień Przez rok szykujemy się
A kiedy w końcu nadejdzie
Działamy wnet, starając się odmienić ich
Pokazujemy im życie z nadzieją na zwrot
A kiedy wykonają skok
Święta mogą ruszyć z kopyta
Szczeniaczek!
Świąteczne dobro w głowie mąci nam
Bo pomoc jest słodsza niż eggnogu smak
Choć już nie żyjemy Na Boże Narodzenie ruszamy w tan
Przepełnia nas świąteczne wesele
Tak cudnych dni wcale nie ma wiele
Magiczny to czas Gdy radość żyje znów w nas
Zmieniamy całą ludzkość
Zasiewamy ziarno i szczęście rozrasta się
I już jest o jedną złą osobę mniej
Sprowadzamy dobro na świat
By każdy sąsiad od dziś był już rad
Taki nasz nawyk, zmieniamy postawy Jedną po drugiej
Przepełnia nas świąteczne wesele A troski rzucamy w cholerę
Przepełnia nas świąteczne wesele
Dla naszych dusz radości to wiele
- Pomagamy osobie winnej - Jak w Opowieści Wigilijnej
W idealnej harmonii
Niech radości rozbrzmią bębny
Bo humor mamy pierwszorzędny
Sprowadzamy dobro na świat
Bo pracujemy właśnie tak…
Niektóre duchy twerkują, jeśli dobrze się przyjrzysz.
- Zauważyłem. - Tak?
Dlatego lepiej czyść historię wyszukiwarki.
A to świąteczne wesele dopiero się zaczęło
Żegnajcie!
KU PAMIĘCI MICHAELA GAGNONA
Mam zaśpiewać do końca?
Codziennie budzę się i słyszę jeden głos
Który do mnie woła
Mam inne spotkanie i już jestem spóźniony.
Weź kamyczek w dłoń, wrzuć w jeziora toń
I oglądaj na wodzie koła
Robimy to, co trzeba, o regułach pamiętamy
Czy to powód do dumy? Może wcale
Bo w dziecięcym basenie Wokół wciąż pływamy
A w wielkim oceanie Możemy przecież wzburzyć fale
Jeśli chcemy kogoś zmienić
Jeśli chcemy kogoś ocalić
Unikanie ryzyka drzwi przed nami zamyka
Ludzkości los jest na szali
Czy możemy kogoś zmienić
Bojąc się zamoczyć stopy Rozkołysać łódź i skoczyć
Wypatrując wzrokiem ziemi Nigdy już się nie dowiemy
Czy możemy kogoś zmienić
Czy chcesz kogoś zmienić
Myślę, że chcesz kogoś zmienić
Pomyśl o konsekwencjach.
Pomyśl o możliwościach.
Weźmy tego gościa Od jednej do dwóch, a potem czterech
Od czterech skok do ośmiu
Zmiany
Tak!
Wszystko zaraz pomnożymy I w tysiącach policzymy
Czy słyszycie Jak echo rozbrzmiewa głośno?
Zmiany
Potem miliony, miliardy I tak w nieskończoność
Już na całym świecie Zmiana zdobywa akceptację
- Dociera do innych planet - Może kosmitów
Od jednego człowieka Zaczęliśmy łańcuchową reakcję
Czy chcesz kogoś zmienić
Jeśli chcemy kogoś zmienić
By przełomową falę wywołać
Czas wykonać duży skok I wprowadzić mocny zwrot
- Musimy z odwagą zawołać - Z odwagą zawołać
Potrzeba więcej niż jednej zmiany
Trzeba to ryzyko podjąć I umysłem wszystko objąć
Muskając powierzchnię Nigdy się nie dowiemy
Jak daleko sięga zmiana
Czy chcesz kogoś zmienić?
- Zreformujemy niereformowalnego? - Jest niereformowalny?
Czy postawimy wszystko na jedną kartę?
- Czy osiągniemy nieosiągalne? - Jest nieosiągalne?
To wszystko jest sprawdzenia warte
Ale muszę wierzyć Że nawet w najgorszych z nas
Został prawości cień
Prawości-ści-ści-ści
Wiesz, że możemy zdobyć szczyt nie raz
- Jeśli ośmielimy się - Czy ośmielimy się?
- Ja się ośmielę - My też
Jeśli chcemy kogoś zmienić
By przełomową falę wywołać
Trzeba dużą rybę złowić Nad następstwem się nie głowić
Musimy z odwagą zawołać
Jedna zmiana to za mało
Bo to będzie tylko ryska A musimy zrobić wszystko
Trzeba wreszcie iść na całość Bo tak w końcu się dowiemy
Czy możemy świat nasz zmienić
Dobrze, panie Maddison,
windy są w holu, a oto karta do pańskiego pokoju.
Chwila, proszę nie patrzeć w lewo. Zaraz zajmę się tym problemem.
Proszę nie patrzeć w lewo. Zamorduję człowieka w lobby.
O nie.
Napisy: Marzena Falkowska