رسانه اینترنتی مووی پووی تقدیم میکند
MoviePovie.Com
بیا دیگه...
یک روز، مردی برای پیاده‌روی به سمت شهر رفت.
در راه بازگشت، سگ کوچکی را دید که پایش زخمی شده بود.
سگ بیچاره خیلی لنگ می‌زد.
نمی‌توانست پایش را از زمین بلند کند
بدون اینکه درد زیادی بکشد.
- لوکاس، غذا نمی‌خوری؟
- بعداً می‌خورم، جیکوب.
- لوکاس، نگاه کن!
- خودت رو بکش این‌جا!
- بدبخت‌ترین خوک‌های لعنتی که تا حالا دیدم، خدا لعنتش کنه.
هر کدوم ۲ و ۲۵... ۴ و ۵۰ برای هر دوتاشون.
این بهترین پیشنهاده.
- توی اکتبر هر کدوم ۵ بود.
- دیگه اکتبر نیست.
خدا لعنتش کنه، این خوک به اندازه تو لاغره.
- یه اسب چی؟
- ۴ و ۵۰ برای خوک‌ها...
۲۵ تا هم برای اون اسب کمرگود. قبوله؟
- اون آرد ذرت رو می‌خوام.
و آرد چاودار...
یه کم لوبیا و اون نون سفت.
- باشه... بذار ببینم...
نون دو تا، هر کدوم یه ربع دلار.
لوبیا یه دلار.
و ۳ و ۵۰ برای آرد ذرت و آرد.
راستی، تام لنگتری اومد...
تام بزرگه، نه پسرش که تو استفورده.
گفت شاید بخواد یه زمین این دور و بر بخره.
- نه، ممنون، آقای کاکرین.
- مطمئنی، لوکاس؟ - حالمون خوبه، قربان.
- می‌تونه کلی پول باشه--
- یه پوند دیگه از اون گوشت نمک‌سود می‌خوام...
چند قوطی ملاس و سه کیسه ذرت هندی.
- باشه، گوشت ۲۰ سنت...
ذرت‌ها رو تو زیرزمین نگه می‌دارم.
اگه ارابه‌ت رو بیاری دور,
می‌رم برات بیارم.
- باشه.
- راستی... فکر می‌کنی این کوچولو بتونه
یه آب‌نبات چوبی برداره؟
فکر کنم نعنایی Red Bird.
- باشه. ولی تا بعد از شام نمی‌تونی بخوریش، باشه؟
جیکوب!
شنیدم مامانش جز یه فاحشه پیر و خشکیده چیزی نبود...
- خودش رو از دیوانگی سیفلیس کشت.
لعنتی!
این بچه‌ی حرامزاده منو گاز گرفت!
گفتم نگهش دار، لعنتی!
حرامزاده‌ی کوچولو!
- دیگه بسه!
این‌جا چی کار کردید؟
با پسرم چی کار کردید؟!
- گفتم بسه!
- به جهنم!
این بچه‌ی کثیف سر پسرم رو داغون کرد!
- ما هیچ کاریش نکردیم، بابا، اون خودش به ما حمله کرد--
- دهن بزدلت رو ببند!
- چارلز!
تو حق نداری تو مغازم این بچه یا هر بچه دیگه‌ای رو بزنی،
فهمیدی؟
- فقط... ول کن منو.
- لوکاس...
بهتره بری خونه.
برو، برادرت رو بردار و برید، هر دوتاتون.
برو!
هی.
بچه‌هات رو جمع کن.
- آب‌نبات نعناییم رو بردن.
- لوکاس؟
یکی داره میاد.
- همون‌جا بمون، شنیدی؟
- اون تفنگ اسپرینگ‌فیلد قدیمی به احتمال زیاد تو دستت منفجر می‌شه
تا اینکه بخواد شلیک کنه.
- تو این‌جا کاری نداری.
- به جهنم که ندارم.
تو به پسرم با چوب زدی، حالا یه بدهی داری.
اومدم که تسویه‌ش کنم.
اونا داشتند برادرم رو می‌زدن.
- با یه دست، از این اسب میام پایین
- و حسابی می‌زنمت-- - ساکت باش!
- باهات نمیام.
- به جهنم که نمیای.
من ۲۰۰ تا گاو برای قرارداد دارم...
باید کار کنی تا دست شکسته‌ش رو جبران کنی
اگه لازم باشه خودم از این‌جا می‌کشمت بیرون.
این‌جا سرزمین سختیه، پسر.
شاید هنوز بچه باشی، ولی این چیزی رو عوض نمی‌کنه.
فردا صبح برمی‌گردم که ببرمت.
صبح برمی‌گردم تا تو رو ببرم.
- حالا بخواب.
- لوکاس؟
مامان چه شکلی بود؟
- یادم نمیاد.
- لوکاس هالیستر...
چون گناهکار شناخته شدی
در قتل چارلز ادوارد گنتری
توسط هیئت منصفه معتبر در شهرستان سجویک
در این روز، ۴ آوریل، سال ۱۸۸۲.
و با وجود در نظر گرفتن جوانی و شرایطت
با توجه به سابقه قبلی‌ات با مقتول،
این دادگاه چاره‌ای نداره
جز اینکه این عمل شنیع رو از پیش برنامه‌ریزی‌شده بدونه.
به همین دلیل، لوکاس هالیستر، من تو رو محکوم به اعدام با طناب دار می‌کنم...
حکم باید بعد از ساخت محل مناسب اجرا بشه
و اعزام جلاد از لینکلن.
دادگاه تعطیل است.
- می‌فهمم که راه زیادی اومدی،
خانم باست،
ولی ما نمی‌تونیم فقط--
- با من طوری حرف نزن که انگار آشنا هستیم،
آقای تیرل.
- عذرخواهی می‌کنم، خانم باست، ولی بازم--
- مسافتی که من طی کردم به این بحث ربطی نداره.
- این پسر محاکمه شده، خانم باست،
- محکوم شده-- - تو هیزویل.
بله، ولی--
- یه دهکده عقب‌افتاده، به هر حال.
- لطفاً سعی کن بفهمی، خانم باست--
- من یه وکیل می‌گیرم. به دادگاه ایالتی درخواست تجدیدنظر می‌دم.
- من قاضی دادگاه ایالتی‌ام، خانم باست...
منتخب رسمی فرماندار منطقه‌ای جان گری
در سال ۱۸۵۴.
۲۷ سال تو سجویک.
و در حالی که به درخواستت احترام می‌ذارم
- برای دفاع از این پسر-- - به جهنم با احترامت.
مزمور ۸۲:۳...
به ضعیفان و یتیمان عدالت بدهید.
منو می‌شناسی؟
- خیر، خانم.
- وقتی حرف می‌زنی به من نگاه کن.
هنوز یه جوونه‌ی کوچیکی.
بهم گفتن من باهات فامیلم.
مادرت ویلهلمینا هالیستر بود؟
اسم من اِوِلین باست.
باست‌های شهرستان شریدان.
من عمه‌ی مادرت بودم.
گرچه چند سالی می‌شه که باهم در ارتباط نبودیم.
فکر کردم بهتره بیام و خودم ببینم.
- می‌تونی بهم کمک کنی؟
- به نظر میاد درخواست‌هام به گوش‌های کر خورده.
- با برادرم چی می‌شه؟
- باید ترتیباتی داده بشه.
- پرورشگاه؟
- فکر کنم.
- می‌تونی نگهش داری؟
- قطعاً نه.
- وقتی من برم، اون هیچ‌کس رو نداره.
- من یه زن پیرم، لوکاس.
این فقط روال کاره.
- پس چرا اومدی؟
- که خودم ببینم.
مادرت وقتی بچه بود برای من خیلی عزیز بود.
متأسفم که باید ازت خداحافظی کنم.
ببخشید که نتونستم کار بیشتری بکنم.
- شــه...
فرشته‌ی کوچولوی من...
می‌دونم...
مامان می‌دونه.
فرشته‌ی کوچولوی من.
اشکالی نداره، عزیزم.
پروردگارا، لطفاً به این کودک رحم کن.
ازش متنفری، مگه نه؟
- چی؟
- چون مرد.
چون باعث شد تو درد بکشی.
- جلوی اون اینو نگو.
- فکر می‌کنی می‌تونی هر چیزی رو درست کنی، وود...
ولی اینو نمی‌تونی درست کنی.
چرا نمی‌تونی نگاهش کنی؟
چرا نمی‌تونی به من نگاه کنی؟
- می‌خوام این حرامزاده‌ها رو تمیز بیارم، درام.
- منو اذیت نمی‌کنه.
پیت رو هم بیاریم؟
- چرا کلانتر رو بیدار کنیم؟
- اونا یه کم اون‌طرف‌تر خارج از هتلن.
به نظر چهار پنج نفرن.
چارلی بلیک، فرانک لزلی...
بقیه‌شون مکزیکی‌ان و دورگه.
- کسی دختره رو دیده؟
- نه که من دیده باشم، مارشال.
- همتون برای یه تیکه از چارلی بلیک اومدین؟
گاوچرون‌های لعنتی...
- کل شب اون‌جا بودن...
مشروب و هر چیز لعنتی دیگه.
- درام، تو سمت چپ،
تام، سمت راست من بمون.
هوشیار باش.
اگه چیزی شد، خودتو بنداز زمین.
تفنگت رو بنداز پایین، چارلی بلیک.
ما فقط اومدیم خلع سلاحت کنیم.
- شماها همونایی‌اید که به شهرهای گاوی
و دهکده‌های شوشونی
تو مسیر شمالی از نبراسکا حمله کردین، چارلی؟
دیگه حتی زحمت دزدی هم نمی‌کشین،
مستقیم می‌رید سراغ کشتنشون؟
- رک بهت می‌گم...
این دیگه اون کشوری نیست که من می‌شناختم!
مرد سفیدپوست مجبوره جواب پس بده برای گرفتن پوست سر یه کافر؟!
- این کارو نکن، چارلی.
منو زدن، دن!
این حرامزاده‌ها منو زدن.
- به خاطر خدا، یکی بره دنبال دکتر!
- کوچولو نمی‌تونه بخوابه مگر اینکه با برادرش باشه.
فقط گریه می‌کنه و گریه می‌کنه.
بیا، کوچولو.
- لوکاس...
- کاش می‌تونستم--
ما نمی‌تونیم یه بچه رو بزرگ کنیم.
نه با بیماری‌های خانم کاکرین.
- آره. اشکالی نداره، بیل.
بیا.
- حرامزاده منو به چالش کشید؟...
برام مهم نیست که برای بازی بوده...
- همین که این پسر دارش بزنن، این می‌ره تو غلافم،
همین حالا بهت می‌گم.
تا حالا همچین نقش و نگاری دیدی؟
هی، فکر می‌کنی این حروف، این C.R.، برای چیه؟
- دهن لعنتی‌ت رو ببند، چارلی کالیور!
اون فقط یه پسر بچه‌ست اون‌جا، تو احمق بی‌مغز!
- باشه، بیل.
- لعنتی، حالم خوب نیست!
- چیزی برات بیارم، لوکاس؟
گشنته؟
باشه.
- زیاد به نظر نمیای.
بیا بیرون.
- آقا، من شما رو نمی‌شناسم.
نه، نه، صبر کن! کلانتر!
- کی داره این‌جا گرگ رو آزاد می‌کنه؟
از اون پسر دور شو، آقا.
خدای من.
- بندازش پایین.
به هر حرامزاده‌ای که دنبالم بیاد بگو...
که خودش با شیطان دست می‌ده.
- هارلند لعنتی راست
- باهام چی کار کردی؟
آقا، از من چی می‌خوای؟
اون آدما رو کشتی؟
می‌خوای منو بکشی؟
من-- نمی‌تونم برادرم رو ول کنم...
باید برگردم.
- دیگه راه برگشتی نیست.
داریم می‌ریم به جنگل‌های بلند.
مستقیم به سمت ارتفاعات بلک‌فوت تا شب.
حالا هر چی من می‌گم بکن...
شاید وقتی رسیدیم اون‌جا هنوز زنده باشی.
- تو کی هستی؟
- این بازی نیست، پسر.
می‌گم سوار شو، سوار می‌شیم، می‌گم بخور، می‌خوریم،
می‌گم بخواب، می‌خوابیم. این منم.
حالا برو سوار اون اسب شو.
- من شش تا مرد می‌خوام که بیان جلو
و دنبال پسر هالیستر عجله کنن...
و اون حرامزاده‌ی قاتلی که باهاش فرار کرد.
برای هر کی تو این گروه باشه ۲۵ دلار، به علاوه‌ی هزینه‌ها.
تام لانگ!
چارلی کالیور!
تو این شهر یه مرد هم نیست که جربزه داشته باشه پاسخگو باشه
برای کاری که با این مردهای خوب کردن؟!
- باهام یه پیک بزن، مارشال!
مشروب تنگلفوت.
- برو گمشو.
- ناراحتت کردم، مارشال؟
عصبانیت کردم؟
فکر یه پیک زدن با یه گاوچرون مثل من
برات حال‌به‌هم‌زنه؟
اینه که داری می‌گی؟
- می‌گم یه جای دیگه برو.
- شرم بر اون گاوچرونایی که باک انگلیش و تام اسکینر رو گرفتن
هفته پیش نتونستن با تو کنار بیان.
وود لعنتی هلم.
- نمی‌تونی خفه خون بگیری، می‌تونی، نه؟!
تو ذاتت نیست.
- وود، وود!... هی، رفیق، گرفتمت...
هارلی، گمشو از این‌جا!
بیا، وود.
- باشه، لعنتی...
همتون دارین به چی زل زدین؟
و تو همه‌چیز پیدا می‌کنی...
چیزایی که یسوعی‌های لعنتی به من یاد دادن، شهدا...
می‌دونی یعنی چی؟
خدا رو تو همه‌چیز پیدا می‌کنی.
خوب نیست؟
- بیا، چرا خودتو نمی‌کشونی
از وسط خیابون، ها؟
می‌خوای زیر چیزی بری، وود.
- می‌تونی برام توضیح بدی خدا کجاست
تو اون اتاق خواب با پسرم؟
می‌تونی نقشش رو برام توضیح بدی؟
- نه، نمی‌تونم. متأسفم، وود.
چیزایی که دیدم...
چیزایی که کردم.
خیلی وقت پیش فهمیدم خدایی وجود نداره.
ولی خوب بود اگه اشتباه کرده بودم.
- همون‌جا بمون.
کجای «همون‌جا بمون» رو نمی‌فهمی؟
- هنوز هوا تاریک نشده، چرا وایستادیم؟
- همین‌جا اردو می‌زنیم.
- تو کی هستی، آقا؟
آقا، ازت یه سؤال پرسیدم.
- اسمم راسته.
- تا حالا هیچ‌کس رو به اسم راست نشنیدم.
- مامانت ویلهلمینا دختر کوچولوی من بود.
وقتی جوون بود فرار کرد و با بابات ازدواج کرد.
- این یه دروغ لعنتیه.
مامانم بابا نداشت، گفت باباش تو جنگ مرده.
- مامانت یه راست بود از بدو تولد.
درست مثل تو.
اون تفنگ مال بابابزرگم کولمن راست بود.
علامتش رو درست اون‌جا رو دسته‌ش گذاشت.
- نزدیک‌تر نیا.
- اون تفنگ رو بده من، پسر.
- تو یه قاتلی.
- خب، این چیزیه که ما توش مشترکی.
- می‌تونی بری به جهنم.
- دفعه بعد که خواستی یکی رو بکشی،
مطمئن شو یه فشنگ توش گذاشتی.
- دو بار برو، برام مهم نیست.
- اولیش آرومه.
بعدی آروم نیست.
- اون بالا داشتی به چی نگاه می‌کردی؟
- این‌جا قلمرو شوشونی‌هاست.
اون درخت سرو کوتاه اون‌جا یه علامت اخطاره.
بقایای شوشونی‌های شمالی دارن می‌جنگن
با شبه‌نظامی‌های مهاجر
تو کل فلات بیگ هورن از زمان رودخونه خرس.
حیف می‌شه اگه پامون به قلمروشون باز شه
و اونا ما رو با دقیقه‌مردهای سیراکیوز اشتباه بگیرن
و آخرش پوست سرمون رو بکنن.
فردا صبح از دورشون می‌ریم.
تا حالا کسی بهت یاد داده چطور تله بذاری؟
- آره.
- پس بریم.
ردی از توی بوته‌زار میاد،
اگه دقیق نگاه کنی.
اینو بگیر.
- تا حالا دیدی یکی رو دار بزنن؟
- یه بار یا دو بار.
- چه جوری بود؟
- چیزی نیست که آدم بخواد روش فکر کنه.
پوستش رو بکن.
بعد بندازش تو آتیش.
- الوود.
لارنس.
ممنون.
لعنتی.
- تو درستش کردی، فکر کنم.
- تلگرافت رو از دست دادم، لارنس؟
- امروز صبح رسیدم.
تو هیزویل چه خبره؟
- یه مرد اومد تو شهر،
تام لانگ و دو تا معاون رو کشت...
پسر رو آزاد کرد، تا جایی که فهمیدم با میل خودش نرفت.
- هارلند راست.
- اینو می‌گن.
- همون هارلند راستی که هیک رابرتس رو
تو لینکلن سال ۶۷ کشت...
همه اون بانک‌ها رو تو آرکانزاس با دینامیت منفجر کرد،
اون چی بود، ۷۲؟
- آره.
سرقت تو کراولی هم کار اون بود.
سال ۱۸۶۸، اون و باند آلورد استایلز،
پنج تا آدم کشتن.
اگه بخوام حدس بزنم، داره می‌ره به سمت دشت‌های جنوبی.
- قلمرو سرخپوستا.
- آره. شهرک‌ها کمن.
تنها قلمرو قضایی مال دولت آمریکه.
عمه‌ی پسر از طرف مادرش دو روز قبل اومد
برای دفاع ازش.
اولین باست، از شهرستان شریدان.
- این یعنی چیزی؟
- احتمالاً نه.
- من این حرامزاده رو می‌خوام، وود.
هشت ساله که
کسی ازش خبری نداشته.
بهت آدم، منابع، هر چی بخوای می‌دم.
- بهتره سبک سفر کنم.
- حداقل دیک میلر رو ببر.
امروز بعدازظهر می‌رسه.
- به خاطر خدا، لارنس...
- اگه به جایی رسیده که نمی‌تونی یه طناب بندازی بیرون
بدون اینکه گیر کنه به یکی،
ترجیح می‌دم پشتوانه‌ی بیشتری داشته باشی تا فقط درام
و اون دو تا آدم بی‌ارزش از اچیسون.
تا حالا کسی رو ندیدم مثل تو آدم شکار کنه، وود.
کسی رو ندیدم که پرونده نگه داره و از علوم جنایی استفاده کنه
و این چیزا
به جای اینکه فقط به تعقیب و دستگیری قدیمی تکیه کنه
و بگیره.
پسرت چطوره؟
باشه، وود.
- خودتو کشتی، پسر.
واقعاً فکر می‌کنی شانسی داری
این‌جا تنهایی، به جای اینکه با من باشی؟
می‌دونی وقتی یکی رو دار می‌زنن چی می‌شه؟
اگه خوش‌شانس باشه، گردنش یهو می‌شکنه و تمومه.
و اگه خوش‌شانس نباشه، خب... یه مدت آویزون می‌مونه.
شلوارش رو خیس می‌کنه، چشماش از حدقه می‌زنه بیرون،
مثل زغال سیاه می‌شه وقتی داره خفه می‌شه...
ممکنه یهو هم نمیره.
شاید یه ساعت طول بکشه...
یا دو ساعت.
واقعاً این‌قدر عجله داری برگردی به اون؟!
- تو چرا نگران منی؟
- می‌گم چی...
همه کسایی که برات مهم‌ان رو بهم نشون بده،
اون موقع ولت می‌کنم.
- یه کار بی‌خداست،
اینکه یه آدم رو این‌جوری از دفن محروم کنی.
- حالا می‌تونی دفنش کنی.
- مطمئنی نمی‌خوای جایی دیگه توقف کنی، وود؟
مطمئنم راست خوشحال می‌شه اگه زودی از وایومینگ درش بیاریم.
تا جایی که بتونیم.
- دهنت رو ببند.
- شبیه اون نیستی.
رفتارش هم هیچ شباهتی به تو نداشت.
مادرم زنی پرشور بود.
بابام همیشه می‌گفت مردی که تو یه جاده صاف
به پشت سرش نگاه می‌کنه،
مردی نیست که زندگی شرافتمندانه‌ای داشته باشه.
ممکنه همین‌قدر بخوای با اسبت حرف بزنی تا من.
هم‌سفر بهتری هم هست.
- به اندازه تو سؤال نمی‌پرسه،
اینو قبول دارم.
اینجا توقف کنیم.
ها!
- چرا این کارو کردی؟
- خسته شده بود. از نفس‌هاش معلوم بود.
اگه وحشت کنه، مایل‌ها می‌دوه بعد یهو می‌افته.
هرکی دنبالمونه باید این ردپاها رو حساب کنه.
دوتایی سوار می‌شیم.
- نمی‌دونم چی صدات کنم.
- هرجور دوست داری صدام کن.
- حداقل بهم بگو کجا داری منو می‌بری؟
- نیومکزیکو. جنوب منطقه مسکالرو،
شهری به اسم ماسی‌یا.
- تو ماسی‌یا چی هست؟
- مردی که قبلاً باهاش بودم.
اگه پیغام بفرستم، ما رو می‌بره سمت مکزیک،
ال‌پاسو، گوادالوپه.
اونجا یه مدرسه انگلیکن هست.
- من اسپانیایی بلد نیستم.
- پس باید برگردیم هیزویل؟
این آدما از شمال اومدن.
به مکزیکی‌ها یاد می‌دن چطور درست انگلیسی حرف بزنن و این‌جور چیزا.
هیچ مأمور قانونی شمال ال‌پاسو نمی‌تونه دنبالت بیاد...
هیچ شکارچی جایزه‌ای هم فکرش رو نمی‌کنه اونجا بگرده.
- من نمی‌خوام برم مکزیک.
- خواستن تو این وسط نقشی نداره.
یا زنده‌ای یا نیستی. سعی کن رو اولی تمرکز کنی.
- تو چی؟ تو مکزیک می‌مونی؟
- غذاهاش بهم نمی‌سازه. بیا.
- هیچ‌وقت از تو حرف نزد. مادرم، حتی یه بار.
- انتظار داشتم.
- تولیور.
- کشیش!
خدای من، این بدبخت رو نگاه کن.
- مردی از راه‌آهن فردا میاد تا ببرتش...
برش می‌گردونه میسوری برای دار زدن.
- حالا یه شورشی مثل تو
این‌جا غرب کنتاکی چی کار می‌کنه؟
- دارم با مادرت حال می‌کنم.
- اوه، یه تلگرام برات اومده.
جایزه هزار دلاری تازه اعلام شده.
این اسم برات آشنا نیست، هارلند راست؟
یه جورایی خطرناکه.
- برای یه جایزه هزار دلاری فکر کنم بایدم باشه.
خدا خیرشون بده، آدمای شرور رو.
چون اونا خرجم رو می‌دن.
- بیا. بیا...
نترس...
حالا نترس.
- هی.
- بیا. هی، گرفتیش.
- هی، احمق.
- هی!
شیطان منو باهات گرفتار کرد!
- اون‌طرف سه تا سوار دارن میان.
هدفتون رو بگید!
- بون. کلت.
مثل همیشه خوش‌تیپ به نظر میای.
- وود هلم. درام.
اینجا چی کار می‌کنی؟
- داریم دنبال چند تا فراری می‌گردیم که دارن می‌رن جنوب.
یه مرد و یه پسر جوون، اگه بخوای می‌تونی باهامون بیای.
- نمی‌دونم، وود. الان این خوک‌ها رو داریم.
- می‌تونم به هر کدوم ۲۰۰ دلار بعلاوه هزینه‌ها بدم.
هنوز همون گوشت لاگو پیر رو درست می‌کنی؟
- معلومه.
یه کم کره شفاف تو تابه...
رزماری، یه کم از اون مادیرا می‌ریزم توش.
باید اعتراف کنم، دارم سعی می‌کنم یه شیرینی خوشمزه درست کنم،
یه جور ول‌او‌وان فینانسیه.
- ماده اصلیش گهه.
- زبونت رو گاز بگیر!
مردای متمدن دارن حرف می‌زنن.
- خب، چی می‌گی؟ می‌خوای باهامون بیای؟
- خب، حالا یه مدت زیادیه یه عشق و حال درست حسابی نداشتم.
شاید بتونیم یه جایی توقف کنیم اگه زیاد معطلتون نکنه،
بتونم یه یکی دو باری حال کنم.
- خدای من.
چه جور خرابی دندون‌خراب می‌ذاره تو
چوب نیشت رو فرو کنی توش؟
- دهنت رو ببند.
بیا اینجا! بیا اینجا تا کتکت بزنم!
- بیا کتکت رو بگیر! بیا، بگیرش!
بیا! بیا!
- آقای لنگ، آبیگیل ما رو دیدید؟
آوریل پارسال از اوماها اومد.
- سلام، آبیگیل.
- سلام، آقای لنگ.
- حالا خوب بازی کنید.
- تنها سفر می‌کنی، عزیزم؟
- یه مرد هیچ‌وقت تنها نیست
وقتی کتاب مقدس همراهشه، خانوم.
- به همین خاطر اسم پسرم رو این گذاشتم.
فقط من و اونه. هنوز چهار سالشه.
اسمش رو گذاشتم هابیل.
- هابیل، پسر آدم. - آره.
- به دست برادرش قائن کشته شد.
نخست‌زاده گله‌ش رو به پروردگار تقدیم کرد،
این یه اسم مسیحی قشنگه.
اگه اجازه بدید...
من اهل آپالاچینم، از طریق شست‌وشو
با خون مسیح
تو رودخونه لوساهچی، سال ۱۸۵۱...
اسمم فنتون لنگه.
لنگ‌های تنسی، شهرستان پولک، نسل سوم،
برمی‌گرده به
پدربزرگ بزرگم پرستون لنگ.
گرچه مردم بهم می‌گن کشیش
چون پر از کلام خدا هستم.
بعضی وقتا فکر می‌کنم شاید این اسم
یه جورایی کنایه‌دار باشه.
اوه خدایا.
می‌ترسم عادت داشته باشم به موعظه کردن.
می‌تونم شهادتم رو بهت بدم؟
- تا وقتی با ده دلار بیاد
و یه چیز سفت آخرش،
هر چی دوست داری می‌تونی بهم بدی.
- امیدوارم خدا دومی رو درست کنه.
- چی تو رو آورده به الزورث، آقای لنگ؟
- من شکارچی جایزه‌ام.
یه حرفه‌ست که تو خانوادم نسل‌به‌نسل ادامه داره.
می‌دونی، لنگ‌های شهرستان پولک
یه سنت پرافتخار دارن بیش از صد سال
تعقیب برده‌های فراری تو تنسی
و تا کنتاکی.
بابام به من یاد داد و اونم از باباش.
گشتی که توش بودم بیش از صد تا
از اون فراری‌ها رو به سزای اعمالشون رسوند.
خودم نه تا رو کشتم.
می‌دونی فقط هجده سالم بود
که سه نفر از باند هلیفکس رو بردم
محاکمه تو آلاباما.
فکر کنم از اونجا شهرتم پخش شد.
- فکر کنم بهتره برم.
- هی.
چرا یه کم نمی‌شینی؟
نوبت توئه.
خب، بهم بگو.
چی باعث شده یه دختر خوشگل مثل تو
روحش رو به شیطان بفروشه؟
- دو تا مسافر خسته دارن میان!
- خودتون رو معرفی کنید!
- مریت سسیل وایت اینجاست. از داکوتای جنوبی اومدم.
نوه‌م پیت.
- کلبه پره.
از طلوع آفتاب تو راه بودیم.
پسر نیاز داره یه کم یه جا بشینه.
- به نظر نمیاد راهزن باشید، فکر کنم.
- ویلارد لروی اینجاست.
این تیکه علف جویده‌شده اِمته.
- عصر بخیر.
- بیاید کنار آتیش خودتون رو گرم کنید.
یه کم از این آرباکل برا خودتون بردارید.
این روزا بیشتر و بیشتر یه نوشیدنی ضروری و بی‌نقصه،
باید اعتراف کنم.
با هر وعده غذا سرو می‌کنم.
نه، فقط باعث می‌شه بیشتر بیدار بمونم.
خب... کجا دارید می‌رید؟
- آریزونا. معدن مس خارج از اسمیتز میل.
اونجا قول کار دادن.
- خیلی راهه با یه اسب اومدید.
- یه اسب خوب تنسی برای پیاده‌روی داشتیم
که رباطش نزدیک گرینزبورگ پاره شد،
مجبور شدیم بکشیمش.
- این به سبزی سدر نمکیه!
- آره... داریم می‌ریم آرکانزاس از مسیر وایومینگ.
این روزا دنیا داره تغییر می‌کنه، تو به‌عنوان شکارچی زندگی می‌کنی.
خز دیگه تموم شده،
با شکار کامل بوفالوها
و کم شدن علاقه به پوست سگ آبی...
فقط یه مشت شکارچی مثل من و اون باقی موندن.
به‌زودی، یه جایی تو یه جای شیک می‌شینم
و لباس زیر زنونه می‌فروشم.
خب، داره تاریک می‌شه.
شماها راحت باشید رخت‌خواباتون رو اینجا کنار آتیش پهن کنید.
آروم باش، پسر. دستات رو از تکون دادن نگه دار.
- نمی‌فهمم...
هزار دلاره، پسر. شخصی نگیر.
- اون تفنگ بلند رو بنداز.
- فکر کنم حتی اگه این کارو کنم می‌کشیم.
- گفتم خودتو خلع سلاح کن وگرنه همین‌جا حالتو می‌گیرم!
- ویلارد!
تا نگفتم بیرون نیا.
- اوه، لعنتی. باورم نمی‌شه!
منو زدن!!
خواهش می‌کنم!!
خواهش... آقا، خواهش می‌کنم خواهش می‌کنم نه!...
خواهش!! خواهش می‌کنم!!...
- چی کار کردی؟ - حالا باید بریم.
- چی کار کردی؟!
- کاری که باید می‌کردم!
- اون به‌زور از من بزرگ‌تر بود.
- اون وینچستر به اندازه کافی بزرگ بود.
اینجا قلمرو سرخپوستهاست.
آپاچی، کمانچی، آراپاهو...
هر کدومشون ممکنه اون شلیک رو شنیده باشن.
حالا باید سریع از اینجا بریم.
- دیگه نمی‌خوام این کارو کنم،
- نمی‌تونم-- - لوکاس--
- دیگه نمی‌خوام این کارو کنم!
فقط می‌خوام همه‌چیز بره سر جای اولش.
می‌خوام برگردم به مزرعه با برادرم
و می‌خوام همه ما رو تنها بذارن!
- لعنتی، بس کن!
- نمی‌تونم!
- لوکاس، تو دیگه بچه نیستی!
فکر کنم مدت زیادیه بچه نیستی
شاید تو این مورد یه دست بد بهت داده شده باشه
ولی اینه که هست
و گریه کردن هیچ فرقی نمی‌کنه.
فقط باعث می‌شه تو این مورد ضعیف باشی.
حالا بیا.
- خانم باست؟
وود هلم، خانوم.
مارشال ایالات متحده از شهرستان سجویک.
می‌خواستم بتونم باهاتون درباره لوکاس هالیستر صحبت کنم.
- فکر کنم بهتره بیاید تو.
- ارل باست، شوهرتون بود؟
- بود.
یازده سال پیش تو آوریل از دستش دادم.
- این پدرتونه؟
- همراه با خواهرم و برادرم و خودم.
تو شیکاگو گرفته شده، ما اونجا به دنیا اومدیم و بزرگ شدیم.
فکر کنم اون موقع ۳۶ سالش بود.
- شنیدم رفتید هیزویل
تا پسر هالیستر رو ببینید.
- آره.
فامیلتونه؟
مادرش خواهرزاده‌م بود.
دختر زن‌برادرم، سلیا.
به نظرم درست بود که برم.
- پسر با شما تماس گرفته، خانم باست؟
- اسمش لوکاسه.
فکر کنم این براتون کار رو راحت‌تر می‌کنه، نه؟
پسر هالیستر.
فکر کنم اگه با اسم واقعیش صداش کنید،
یه بچه زنده و واقعی می‌شه
نه یه جایزه بی‌چهره دیگه که دنبالشید.
- اهل لفاظی نیستید، نه؟
- مرد عاقل حرف می‌زنه چون چیزی برای گفتن داره.
احمق حرف می‌زنه چون باید چیزی بگه.
- ارسطو؟
- افلاطون. شما آدم تحصیل‌کرده‌ای هستید.
- به اندازه‌ای که لازم دارم.
هارلند راست رو چطور می‌شناسید، خانم باست؟
- اگه سؤال دیگه‌ای دارید، آقای هلم،
پیشنهاد می‌کنم به وکیلم رجوع کنید،
رابرت کلی آلیسون تو شرمن.
- شما با اسم باست به دنیا نیومدید. با ازدواج این اسم رو گرفتید.
گفتید پدرتون کی بود؟
هارلند راست کیه براتون، خانم باست؟
- مارشال...
متأسفم، این مکالمه به پایانش رسیده.
- فامیلتونه،
نه؟
برادرتون؟
روز خوبی داشته باشید، خانم باست.
- همیشه این‌جوری نبود، مردی که حالا شده.
شما نمی‌شناسیدش.
- بهش گفتید درباره نوه‌ش، خانم باست؟
- لطفاً برید.
- خانوم.
- اینا کی‌ان؟
- کیووا.
- دشمنن؟
- بستگی داره از کی بپرسی.
- اون رنگ روی اسبا چیه؟
- یعنی گروه غارتگرن.
به هیچ منطقه‌ای وابسته نیستن.
دارن دنبال یوت و ناواهو تا مکزیک می‌گردن.
- حالا چی کار کنیم؟
- منتظر می‌مونیم.
اگه راهشون رو بدیم، اونا هم راهمون رو می‌دن.
می‌رم پیغام بفرستم به ماسی‌یا.
یه کم غذا هم گیر میارم،
یه کم لاغر شدی دور کمرت.
اون چیه؟
- چی؟
- چیزی که از جیبیت افتاد.
- هیچی.
- بده به من. - گفتم هیچی نیست.
گفتم بده به من.
"جِیکوب عزیز. می‌خوام بدونی که حالم خوبه..."
- گوش کن، فقط داشتم--
- لعنتی، پسر!
- فقط می‌خواستم بهش بگم حالم خوبه.
- عقلت رو از دست دادی،
اگه اینو بفرستی، مستقیم به ما می‌رسن.
- کسی رو ندیدیم که بیاد--
- همیشه یکی داره میاد.
اون دو تا تو کلبه، اونا می‌دونستن ما کی هستیم،
یعنی جایزه‌ای برامون گذاشتن،
زنده یا مرده، می‌فهمی؟
- به هر حال کی اهمیت می‌ده، پیر خرفت...
- هی، بذار یه چیزی بهت بگم، من بابات نیستم...
کارم این نیست که ازت مراقبت کنم،
کارم اینه که زنده نگهت دارم.
حالا اون اسبا رو قایم کن،
اگه چیزی شد، از اینجا سریع فرار کن.
فهمیدی؟
- آره.
- شماها دارید آخرین نگاهتون رو به هنری کلی پیکت می‌کنید.
ویسکی کارش رو ساخت.
ویسکی و فاحشه‌ها.
هیچ‌وقت نگید کارت تقلبی بازی کرد...
یا به کسی با چشم باز و هوشیار بدی کرد.
فکر کنم این همه‌چیز بود.
- به دستان تو، ای پروردگار، ما این مرد را با فروتنی می‌سپاریم.
حالا او را از شر نجات بده. و به او آرامش ابدی عطا کن.
- باشه، می‌شه ۱۲ سنت برای هر کلمه، یک دلار و ۵۶...
ممنون.
- هی. فکر کنم گفتم همون‌جا بمونی.
حالا بیا.
- باهام تو گردشگاه قدم می‌زنی، عزیزم؟
ووله‌وو مارشه... اوک موا دو لو... ما شری؟...
- داری درباره چی حرف می‌زنی؟
- بهش می‌گن خودتو بهتر کردن، ای موش کثیف.
فرانسوی همون‌طور که حرفش می‌زنن. یه شوخی جدی.
از حسادت می‌میرم وقتی می‌بینمش.
ژو مُر دونوی دو...
اگه مغزت چاقو بود نمی‌تونستی کره داغ رو ببری.
داری بلغور خوب رو حروم می‌کنی.
- ناراحت شدی؟
- تو ناراحت شدی؟
هوا تو این موقع روز دلپذیر نیست؟
آسمون تو این موقع روز قشنگ نیست؟
آره.
دوباره داری حرومش می‌کنی، هشدارت می‌دم، کلت.
- ناراحت شدی؟ - تو ناراحت شدی؟
از خودت دفاع کن، ای احمق دهن‌گشاد!
هی‌یا!
احمق شکم‌چرب بهت آسیب می‌رسونم!
- هی لعنتی. این مزخرفات رو تموم کن.
می‌زنمت تا له بشی!
- می‌دونی، ما وقت برای این چرت‌وپرت‌ها نداریم.
حتماً.
ناراحت شدی؟! ها؟!
از مزخرفاتت خسته شدم!
- گفتم شاخاتو جمع کن لعنتی، حالا!
- اگه جای تو بودم این کارو نمی‌کردم، نه،
این فقط عصبانیش می‌کنه.
این یکی نزدیک زمین لگد می‌زنه،
تا جهنم یخ بزنه باهات می‌جنگه.
بعد روی یخ سُر می‌خوره.
- پس چی پیشنهاد می‌دی، درام؟
- نمی‌دونم، میلر.
تو بودی که از اسبت پیاده شدی.
- هی، بون.
نذار به مامانت بگم شماها داشتید دعوا می‌کردید.
- آره...
این دو تا مثل گوشت نمک‌سود مردن.
- چند تا آپاچی پیداشون کردن، اوردنشون اینجا.
شهرستان برای هر کدوم ۲۰ دلار می‌ده
تا مردم رو از معامله دندون و چشم و این‌جور چیزا منصرف کنه.
منطقه مسیر بلو ریور، می‌گی؟
- اون گودال تو اون پیچ،
دو روز سواری از ویندی هیل.
- اوه آره...
یه کم تنده.
اینجا رو ببین؟
چاقوی بووی. دندونای ریز دندانه‌دار روی تیغه‌ش داره.
همون چاقویی که تام لانگ رو کشت، اگه بخوام حدس بزنم.
- کرکس‌ها دارن اون‌طرف جمع می‌شن.
- چی می‌گی؟
- لاشخورها. برای جنازه‌ها میان.
- چه حرفیه.
- یه نفر از شهرستان قراره چهارشنبه
با واگن پستی بیاد...
این شکارچی‌ها و پست رو ببره گارفیلد.
به نظر میاد این آدما منتظر نمیمونن.
- سلام کن، کیت.
- لعنتی، کلیت، تو می‌تونی یه کرکس رو از گاری پر از روده دور کنی،
ولی اون تیراندازی لعنتی خیلی خوب بود.
- باد لعنتی شدید شد،
وگرنه پر اون کلاه گرد رو کاملاً می‌کندم.
- خب... خداحافظ رنگ قدیمی، چون دارم شاین می‌رم.
- اشتهایی مثل کایوت برای یه دعوای کوچیک دارم.
مثل اینه که یه نفر سوم همراهمون سوار باشه.
حالت خوبه؟
- فقط داشتم به مادرم فکر می‌کردم.
جالبه، می‌تونم هر چیزی درباره مرگش رو به یاد بیارم
ولی انگار نمی‌تونم چهره‌ش رو به خاطر بیارم.
- دیدن مرگ تدریجی یکی خیلی سخته.
- من بودم که ازش مراقبت می‌کردم.
فکر کنم ده سالم بود، جاکوب هنوز به زور راه می‌رفت.
تب فقط روز به روز قطعه‌قطعه ازش می‌گرفت.
- بیا شام بخوریم.
فردا یه روز طولانی برای سواری داریم.
اگه سرعت خوبی داشته باشیم، تا شب به نیومکزیکو می‌رسیم.
- چی به سرت اومد؟
- منظورت چیه؟
چرا این‌قدر پر از نفرتی؟
می‌دونی من اهل کجام؟
- وایومینگ؟
من اهل شیکاگوام.
- نه. - آره.
پدرم روزنامه‌نگار بود، هارلند ارشد.
بعد از خدمتم با هنگ پنجم،
اومدم اوکلاهما برای کشاورزی
یه زمین صد هکتاری ذرت داشتم، پنجاه هکتار دیگه گندم سخت...
سال ۶۵ همه‌چیز رو سیل برد...
بانک اسمیت نورتون زمینم رو گرفت...
منم سال ۶۶ اون حرامزاده‌ها رو با دینامیت منفجر کردم.
و دو تا بانک دیگه تو مسیر اوتاوا سال ۶۷.
از اون موقع به بعد با قانون حرف نزدم.
هیچ‌وقت رابطه خوبی با قانون نداشتم.
پدربزرگم کلمن راست، تو جنگ‌های آپاچی جنگید...
با همین تفنگ سی‌وهشت آپاچی رو کشت.
وقتی بچه بودم پیش ما می‌موند.
بهم یاد داد چطور تو منطقه اوزارک و جیکاریلا شکار کنم.
چطور تو تپه‌های شاتاکوا گوزن تعقیب کنم.
اون خط سدر...
مثل شکار یه زمزمه تو باده.
دیگه اون هیجان سابق برام نیست، نه برای یه پیرمرد.
حالا بیشتر از این شهر به اون شهر می‌رم.
ترمزچی راه‌آهن بودم... اسب‌های وحشی تو داکوتا رام کردم...
قاطرکش، کارگر کوره...
- حتماً تنهایی اذیتت می‌کنه.
- آدم انتخاب‌هاشو خودش می‌کنه.
- می‌دونستی؟
منظورم درباره مادرم؟
- پارسال آگوست یه چیزی شنیدم، نمی‌دونم...
همیشه فکر می‌کردم یه فرصتی گیرم میاد که...
بعضی چیزها تو این زندگی دیگه برنمی‌گردن، فکر کنم.
- هی! برگرد اینجا!
بیا اینجا!
- وای...
- این همه سر و صدا برای چیه؟
- جایزه‌ای که اعلام شده.
- یه مشت ولگرد و کابوی پستی نمی‌تونن
با دو تا دستشون کون خودشون رو پیدا کنن، نظر منو می‌پرسی.
جایزه برای کیه؟
- یکی فکر کرد شاید دیروز
اون پسر هالیستر رو دیده
وقتی داشتن هنری پیکت رو دار می‌زدن.
اون و هارلند راست.
هزار دلار جایزه برای هر دوشون.
یه مشت آدم عجول و خشن
از اون موقع مدام از اینجا رد می‌شن.
- هزار دلار، می‌گی؟
خب... وقتشه یه کم تیراندازی کنیم
و یه مسابقه اسب‌سواری برا خودمون راه بندازیم، فکر کنم.
- بهتره عجله کنیم.
- اون همیشه درباره این تفنگ حرف می‌زد و ادامه می‌داد.
پدرم.
هر هفته تمیزش می‌کرد،
همه‌چیز رو تا فنرها پولیش می‌داد.
این هنری...
زندگی تقریباً هر کسی که باهاش سروکار داشته رو نابود کرده.
اون آپاچی‌ها... من، چارلز گنتری...
پدرم.
- منظورت چیه؟
- با این تفنگ خودکشی کرد
یه سال بعد از مرگ مادرم.
- رنگ و روت پریده.
دارم آماده می‌شم که بجوشم.
یه رفیق داشتم که باهاش نیم‌روز به شمال آرنت سوار می‌شدم.
می‌ریم پیشش بمونیم. بیا.
پدرت اینجاست؟
- چی می‌خوای؟
- دنبال چانک بودری‌ام.
- تو رو یادم میاد.
فکر می‌کردم مردی.
- چانک اینجاست؟
- پنج سال دیر کردی.
یه شب یه عده نقاب‌دار اومدن دنبالش
برای یه کاری که شما بیست سال پیش تو نبراسکا کردید.
اونو از اون درخت بلوط مکزیکی اون بیرون دار زدن.
امیدوار بودن بتونن سنگی که تو زیرش قایم شدی رو پیدا کنن.
- پسر به یه تخت نیاز داره.
- اینجا تختی نیست. نه برای تو.
نه برای هیچ‌کدوم از اون قاتل‌های حرامزاده‌ای که با چانک بودن.
- تسلیت منو بپذیر.
- می‌تونی تسلیتت رو از اینجا ببری گمشی.
و دیگه هیچ‌وقت برنگرد.
- مواظبش باش، باشه؟
- ممنونم.
- فرانک باسکوم.
ای قاطر پیر، حالت چطوره؟
وود هلم.
خب، دیگه مثل یه کلت سفر نمی‌کنم، ولی شاکی هم نیستم.
- فکر می‌کردم شاید هنوز
اون شارپس قدیمی چهل راد رو داشته باشی...
دارم می‌رم به یه منطقه بدون قانون
و دوست دارم یه چیزی با برد بیشتر داشته باشم
نسبت به اون رمینگتون رولینگ بلاک قدیمی.
- لارنس استیل‌ول از لدفورد خبر فرستاده...
یه نفر از اداره تلگراف اونو آورده.
متاسفم، وود.
- باشه، پس.
- هی، وایسا...
- لوکاس...
وایسا... وایسا وایسا...
ها!
- هیش...
آروم باش حالا.
- فکر نمی‌کنم حصبه باشه.
وبا هم نیست، پشتش سفت نشده
و هیچ لکه‌ای نمی‌بینم. اینجا یه چیزایی دارم...
ببینم می‌تونم چیزی درست کنم شاید تبش رو بشکنه.
- متاسفم...
مامان...
- آروم باش حالا...
- متاسفم!...
مامان!...
- به زشتی گناه دست‌ساز می‌مونه،
ولی بلده چطور اون قابلمه‌ها رو بچرخونه
اینو بهش می‌دم.
- بون پیر باز خودشو از خودش بهتر کرده.
یه مرغ کبابی خوشمزه درست کرده...
یه کم از این کیک‌های سرخ‌شده زردک...
با یه کم کره شیر روشون...
باید یه چیزی بخوری، وود.
- نه، من خوبم. ببین، ببین. اینجا رو ببین...
یه شهر کوچیک به اسم موسکرو، اون طرف گردنه داوس...
تنها جاییه تو صد مایلی که راست می‌تونه آذوقه جور کنه
قبل از اینکه بره جنوب.
فکر کنم دو روز دیگه اونجا باشه.
احتمالاً خیلیا تو مسیر باشن
برای همین می‌ره مستقیم از این گردنه بالا
حالا اگه ما تو مسیر بمونیم،
نیم‌روز زودتر ازش به اونجا می‌رسیم.
اولین فرصتی که گیر بیاریم، به استیل‌ول خبر می‌دم.
- شاید بهتره یه کم صبر کنیم، وود.
- می‌دونی، به نظرم میاد که من...
از تقریباً هر مامور قانونی که باهاش کار کردم زنده موندم.
اینو می‌فهمی، درام؟
- هنوز منو تو گور ننداز.
- تو دوران خدمتم به‌عنوان مارشال ایالات متحده
صد و چهل و شش نفر از تحت‌تعقیب‌ها رو دستگیر کردم.
- آره؟ - هجده‌تاشون رو فرستادم دار.
- هیچ‌وقت هیچ فایده‌ای هم نداشت.
مطمئناً هیچ‌وقت کسی رو از چیزی باز نداشت.
- تنها نظمی که تو این دنیا وجود داره
نظمیه که ما برقرار می‌کنیم.
اگه یه آدم اینو از دست بده، هیچی نداره.
اینو تو به من یاد دادی.
- پارسال، خود تام بل رو گرفتم،
رئیس باند تام بل رو به عدالت سپردم
چون دو تا آدم تو مریس‌ویل کشته بود.
وقتی از تام آخرین کلماتش رو پرسیدن رو دار،
با یه آرامش حرف زد
و یه وضوحی که هیچ‌وقت از یه آدم نشنیده بودم.
این یه آدمی بود که راه طولانی و سخت
بالاخره براش تموم شده بود...
و با اطمینان می‌دونست که داره می‌ره
تا پاداش بزرگش رو بگیره.
ولی همون لحظه که اون اهرم رو کشیدن،
فهمیدم همین بود.
هیچ پاداش بزرگی منتظر تام نبود.
فقط یه ابدیت از هیچ.
و این همه چیزیه که یه آدم تو این دنیا گیرش میاد.
هشت سالش بود، درام.
- لوکاس...
لوکاس...
لوکاس!
- می‌بینم یه کم رنگ به صورتت برگشته.
- چقدر بیهوش بودم؟
- یه روز و نیم.
بیشترش تو بیهوشی و بیداری بودی تا وقتی تب شکست.
- ممنون.
- این توله‌سگ خوبیه که داری، کوچولو.
- اسمش آلبرته.
- چند وقته داریش؟
- دو روز. یه پسر با پدربزرگش اومدن.
پسر بهم اجازه داد نگهش دارم.
- خب، این که خیلی خوبه.
یه پسر و پدربزرگش، می‌گی.
ساموئل، با کی حرف می‌زنی؟
- عصر بخیر، خانم. اسمم فنتون لنگه.
فقط یه دقیقه از وقتتون رو می‌خوام.
- از بانکید؟
- نه، خانم.
- قصد فروش نداریم.
- خب، خانم، حتی فکرشم نمی‌کنم بخوام.
شما بیوه چانک بودری هستید، درسته؟
شنیدم چند سال پیش از دستش دادید، تسلیت می‌گم.
- دوست چانک بودید؟
- نه خیر، خانم، اگه بخوام راستشو بگم، کاملاً برعکس.
من از اونام که معمولاً نقش کایوت رو برای خرگوش چانک بازی می‌کنم
اگه منظورمو بگیرین.
- از قانونید؟
نه دقیقاً، خانم،
ولی به‌طور رسمی با ایالت تنسی ثبت شدم.
من شکارچی جایزه‌ام به‌عنوان شغل.
- یه آدم خوش‌تیپ مثل شما؟
- راستشو بخواین، فقط دارم از اینجا رد می‌شم
به سمت فورت مک‌کینلی...
خودمو بین دو آبادی گیر انداختم
و فکر کردم شاید بتونم اجازه بگیرم.
چاه پشت خونه‌ست.
خیلی ممنون.
- گرسنه‌تونه؟
یه کم دیگه از این کیک‌های گندم سیاه براتون بیارم، آقای لنگ؟
- دیگه نمی‌تونم، خانم. دارم می‌ترکم.
- خیلی وقته برای یه مرد غذا نپختم.
- حتماً سخته فقط دو نفرتون اینجا باشین.
چند وقته اینجوریه؟
- حالا پنج ساله.
- حتماً گاهی خیلی احساس تنهایی می‌کنین.
- مطمئنید فقط یه دونه دیگه نمی‌خواین، آقای لنگ؟
- شاید فقط یه دونه.
خنده قشنگیه.
خدای من...
شما کلام رو دریافت کردید.
- بله، کردم.
- او دل‌های شکسته را شفا می‌دهد...
زخم‌هاشون رو می‌بنده...
او پدری است برای یتیمان...
مدافعی برای بیوه‌هاست، خدا در جایگاه مقدسش.
این پنج سال آخر حتماً برای شما و پسر سخت بوده
برای شما و پسر.
- چانک به هیچ وجه یه جایزه نبود، ولی...
گاهی دلم براش تنگ می‌شه.
دلم برای داشتن یه مرد تو خونه تنگ شده.
- آخرین باری که کسی شما رو برد شهر...
براتون یه لباس قشنگ یا چیزی مثل اون خرید کی بود؟
- خیلی وقته کسی منو نبرده شهر.
ساموئل.
آلبرت رو ببر بیرون بازی کن.
- باشه، مامان.
- و تا وقتی صدات نکردم برنگرد.
- اون پیرمرد چی می‌خواست، کیت؟
- کی؟
- اون پیرمردی که دو روز پیش اومد.
یه پسر جوون همراهش بود.
چی می‌خواست؟
- ما همچین کسی رو ندیدیم--
- ساموئل بهم گفت یه پسر و پدربزرگش این توله‌سگ رو بهش دادن
همین دو روز پیش.
- داره خیال‌بافی می‌کنه.
- اوه، روحم را از لب‌های دروغگو نجات بده
و از زبانی فریبکار.
- اون اینجا بود. دو روز پیش، همون‌طور که گفتی.
بهش گفتم بره و این آخر ماجرا بود.
- کدوم طرف رفتن؟
- جنوب.
پایین دره.
تو فقط صدا می‌کنی و هیچی پشتش نیست، آقای لنگ؟
- خانم.
- هارلند راست!
- هارلند راست، خودتو نشون بده!
یه تیرانداز کارکشته اینجا دارم، پیرمرد!
احمق نباش!
اینجا دنبال شیطان نمی‌گردی!
خودتو نشون بده، می‌گم!
خدا! لعنتی، تیر خوردم!
- لوکاس!
- من اینجام!
- فرار کن!
تفنگ رو بردار!
- راست!
حرامزاده!
- بیا.
- خیلی بد نیست...
فقط می‌خوام یه دقیقه اینجا استراحت کنم...
- خوبی؟
- خوبم...
بدتر از اینم داشتم...
نگران نباش.
همه‌چیز درست می‌شه.
ما خوب می‌شیم.
- خیلی داری خونریزی می‌کنی.
- بدتر از اینم زخمی شدم.
- آره، ولی تو...
- چی؟
دیگه جوون نیستم؟
- اینو نگفتم.
- شاید دندونام بلند باشه،
ولی هنوز شاخامو نبریدن.
- آره، ولی اگه نمیتونیم خونریزی رو بند بیاریم--
- لوکاس. همه‌چیز درست می‌شه.
فقط باید یه کم اینجا استراحت کنم.
تو اصلاً شبیه مامانت نیستی.
- می‌دونم.
شبیه پدرم هم نیستم.
- سلیاست.
مادربزرگت.
بعد از جنگ باهاش ازدواج کردم.
من ۳۸ سالم بود، اون ۱۹، مامانت سال بعد به دنیا اومد.
همه‌چیز سال ۶۵ خراب شد.
پسرمون هنری به دنیا اومد، فرداش اون بیرون بود
با بقیه ما کیسه‌های شن می‌ذاشت، سعی داشت مزرعه رو نجات بده.
- سیل؟
- همه‌چیزمون رو برد.
پسر منو برد.
بانک خیلی زود اومد سراغ زمین.
سلیا دیگه اون آدم سابق نبود.
یه روز رفت تو رودخونه ساوت گرند
و دیگه بالا نیومد.
مامانت رو فرستادم با خویشاوندای سلیا زندگی کنه،
فکر کردم من فقط...
طنابو ببرم و ولگردی کنم.
- چرا من؟
- منظورت چیه؟
- چرا من و نه اون؟
- نمی‌دونم.
فکر کنم هیچ‌وقت برای اون یا هرکس دیگه‌ای خوب نبودم.
- چند تا آدم کشتی؟
- یادم نیست.
- تو آیکی؟
تفنگام تو غلافشونه.
- برگرد و همون‌جوری که اومدی برو، کشیش.
- پیرمرد این بلا رو سرت آورد؟
- اون یه گرگ زیرکه، اون حرامزاده.
لباس گوسفندی هم تنش نیست.
- فکر نکنم بخوای به خاطر من یه کبک رو فراری بدی.
- گفتم گمشو لعنتی.
ما حال و حوصله این گاوچرونی‌ها رو نداریم--
- کدوم طرف؟
- داره می‌ره به سمت گردنه داوس.
حدود نیم‌روز ازت جلوتره.
- خدا به همراهت.
- نزدیک‌تر نیا!
- هدف بگیر کو-با!!
هدف بگیر کو-با!! هدف بگیر کو-با!!
هدف بگیر کو-با!!
- معامله...
این تفنگ برای اسب.
برای اسب... معامله...
- هی استین آ-اون.
هی استین آ-اون!!
- پسر عجیبی.
- بیا، داریم می‌ریم اینجا!
- حالا این اسب‌های سرخ با سرخپوستا رام شدن، حواست باشه.
دارم بهت می‌گم،
هیچ‌وقت یه ولگرد زین‌کرده بهتر از این اسب‌های
کایوس از اورگان ندیدی.
برای همین بهشون این اسم رو دادن.
مثل همون کو-ای-تان‌ها...
آره، حالا دارن سعی می‌کنن همه‌شونو کشاورز کنن،
باور می‌کنی؟
هیچ‌وقت ندیدم یه سرخپوست چیزی جز دردسر برای پوست سر درست کنه.
خب، ببین چی با خار و خاشاک اومد تو.
می‌رم دنبال کمک.
- من کمکی لازم ندارم.
- اگه نریم می‌میری. - حالا برای پوست سر کیووا
بیست و پنج دلار می‌دن،
پنجاه تا برای کل سر و کله.
و برای یه کاو، هفتاد و پنج تا.
- این نزدیکیا دکتری هست؟
- یه دکتری بود تو یه کمپ که داشت جمع می‌کرد
حدود نیم مایل غرب از اینجا.
شاید هنوز اونجا باشه.
- اینجا بمون، زود برمی‌گردم.
- آره، سال ۷۹ تو نبراسکا بودم،
نزدیک فورت رابینسون...
اون شاین‌های شمالی فرار کردن...
اون وینچسترها شروع کردن به غرش...
هفتاد و پنج تا از اون پوست‌کن‌ها رو کشتن.
امروز صبح با سه تا از اون وحشی‌های کیووا روبرو شدیم
که داشتن تو بوته‌زار از اون دره متقاطع
شش مایل عقب‌تر برمی‌گشتن.
یکیشون قشنگ‌ترین تفنگ هنری‌ای که
تا حالا دیده بودم تو دستش داشت...
یه نقش‌ونگار طلایی قلیایی قشنگ...
قاطر لجباز نمی‌تونست از هنریش دل بکنه.
می‌دونی، ظاهراً یه پیرمرد و یه پسر 118 MILLION
دارن از نیومکزیکو به سمت جنوب سفر می‌کنن...
هزار دلار جایزه برای هر دوشون گذاشتن،
اینو شنیدین؟
بعد این دو تا با باد پیداشون شد...
هی رفیق قدیمی، شبیه یه جنازه‌ای که یادش رفته بیفته.
چرا نمی‌ذاری یه نوشیدنی برات بخرم؟
بیا، یه کم مشروب تابوتی
روحتو به خطر نمی‌ندازه که.
- بهشت منتظر هیچ‌کدوممون نیست.
- آمین به این.
چطوره یه کم این زین رو خنک کنی و بلند شی؟
این تفنگ‌زن که این‌جا کنارم آویزونه، ساعت نیست.
من اینو برای بلوف یا وزن اضافی نبستم.
من یه سوارکار حرفه‌ای‌ام، پیرمرد. بهت می‌گم بلند شو.
- هارلند راست.
می‌خوام آروم و با احتیاط بلند شی
و هر اسلحه‌ای داری بندازی زمین.
- وای، وای، وای، ما داشتیم اینجا گپ می‌زدیم.
- گپ زدن تمومه.
- کی اینو می‌گه؟
- قانون.
- اینجا قانونی وجود نداره.
هیچ راهی نیست که اون با تو از اینجا بره بیرون.
- لعنتی!... لعنتی!
- حسابی گولت زد، نه؟!
- خفه شو لعنتی!
دندوناتو جمع کن!
- اون می‌میره، باید کمکش کنی!
- همه‌مون قراره بمیریم.
- اون جایزه مال منه!
- لوکاس!
- لعنتی، درام...
- اوه خدا، این یه پیرهن دو دلاری لعنتیه.
- برو.
- لوکاس...
- نه...
بیا...
بیا، بلند شو...
اون پایین هستی، پیرمرد؟
شانست پیاده زیاد خوب نیست...
من با بابام می‌رفتم شکار...
- می‌خوام حالا بری، پسر.
و برای هیچ‌چیز وای نستی.
من تا جایی که بتونم اینجا نگهش می‌دارم.
- نمی‌ذارم تنهات بذارم...
- باید بری... - نه!
- بیا!
- حرامزاده!
لعنتی!
لعنت!
- اینجا بمون و مراقب درام باش!
- لعنتی، تو تنهایی نمی‌ری دنبالش!
- اسلحه‌تو بنداز...
وگرنه یه سوراخ تو سر پسره می‌کنم.
من از اونایی نیستم که تهدید الکی کنم، آقای راست.
خطرناک؟ به تخمم!
- نه! نه!
- همین حالا پسره رو ول کن.
- وایسا حالا، مارشال...
آروم باش، حالا یواش کن...
من روی این جایزه کاملاً قانونی کار می‌کنم،
ما هم‌تیمی هستیم
حالا بدبازنده نباش، من اول رسیدم.
- ولش کن، مسئله رو حل می‌کنیم.
- نمی‌تونم.
حالا اون سربر رو بنداز زمین.
- بهت یه دستور قانونی می‌دم، ولش کن.
- بندازش زمین...
زمین، زمین، زمین، زمین...
آفرین.
- آدمای بیشتری دارن میان.
هیچ راه خروجی نیست جز راهی که من اومدم.
- خدا راه رو بهم نشون می‌ده.
چون من خدمتکارشم...
من فرشته خشم خدام برای مجازات کردن
گناهکارا...
و این پسر گناه کرده.
و باید تاوانشو بده.
حالا بذار کار خدا رو انجام بدم.
اوه، لعنتی.
- پدربزرگ!
- نه، دستش نزن...
- فقط فشارش بده!
- هارلند راست کجاست؟
لعنتی...
چقدر بد زخمی شدی؟
- تو همون مارشال هلم از وایومینگی.
- یه بار یا دو بار نزدیک بود راهمون یکی شه.
دوازده سال پیش تو میسوری...
بعدش دوباره تو شهرستان شریدان، سال ۷۲.
- بانک فدرال تو کینگمن.
- درسته.
- باهات یه معامله می‌کنم مارشال...
بذار بره... منم آروم میام.
- نمی‌تونم.
- اون قاتل نیست.
- این به من ربطی نداره.
- یه پسر سیزده‌ساله بره اونجا دار بزنن
برای چیزی که اصلاً نباید اتفاق می‌افتاد؟
خب چه خیری تو اینه؟!
حالا خیرش چیه؟!
- کار من تصمیم‌گیری درباره این نیست.
- تو پسر داری، مارشال؟
بذار پسره از اینجا سوار شه بره...
و همه بدی‌هایی که از کارش اومده اینجا تموم شه.
یا...
تو اولین کسی می‌شی که واقعاً از کشتنش پشیمونم.
حالا باید بری، لوکاس.
- اینو نگو.
- اون مامورای قانون دیگه دارن از موسکرو میان.
می‌خوام تو بری جنوب
- یه روز تا ماسیلا... - نمی‌تونم...
دنبال یه مردی به اسم آنسلمو می‌گردی...
خواهرم اون--
همه‌چیز هماهنگ شده.
اون تو رو می‌بره مکزیک.
- نمی‌تونم تنهایی این کارو کنم...
- می‌تونی... آره، می‌تونی.
حالا برام اشک نریز...
می‌فهمی؟
هرگز.
یه آدم خودش انتخاب می‌کنه کی باشه.
هیچ‌وقت اینو فراموش نکن.
- لوکاس.
لوکاس. برو.
برو.
- الوود.
- لارنس.
- خوبی؟
- آره.
- خدای من. پس این هارلند راسته.
پسر کجاست؟
پرسیدم پسره کجاست، لعنتی؟
- فرار کرد.
اون و اسبش رفتن تو دره،
صد فوت افتادن.
غارتگرای کیووا قبل از اینکه ما به جسدش برسیم اومدن سراغش.
- پس فکر کنم این دیگه تمومه.
- فکر کنم.
- این حرامزاده رو بدوزید.
فایده نداره یه مرده رو ببرید دار بزنید.
- تو پسر هالیستری؟ نوه هارلند؟
- بله، آقا.
- پیرمرد اینجاست؟
- حالا فقط منم.
- باشه.
اسمم آنسلموئه.
- من لوکاسم.
لوکاس راست.
- مطمئنی نمی‌خوای باهام بیای؟
- فکر کنم تنهایی برم خونه.
- باشه، وود.
کار فوق‌العاده‌ای بود.
تو سدویک می‌بینمت.
- هایا!
- وقتشه، هارلند.
بلندش کن.
- یه طناب سفت و یه سقوط کوتاه
منتظرته، پیرمرد.
- برو، روح مسیحی، از این دنیا
به نام خدای قادر مطلق...
ما امروز دعا می‌کنیم، ای پدر آسمانی،
برای عدالت الهی، لطف و رحمت تو.
آمین.
- اوم... اوم...
فکر کنم این مرد مرده، مارشال.
- پس دو بار بکشش.
- لوکاس!
- برگشتن برای تکمیل فیلم‌برداری راست
بعد از فاجعه‌ای که جان هالینا رو گرفت
سخت‌ترین تصمیمی بود که تا حالا گرفتم.
ولی می‌دونستم که
آرزوی خانواده هالینا بود که اثر نهایی‌ش
به سادگی غیبش نزنه،
که بتونه دیده و قدردانی بشه،
که مردم فرصت داشته باشن بفهمن
اون چقدر استعداد منحصربه‌فردی داشت،
که بتونن دنیا رو از زاویه دید اون ببینن،
حتی اگه فقط برای چند ساعت باشه.
برای گروهی که برگشتن
و اعضای جدید گروه که به ما ملحق شدن،
ما راست رو کامل کردیم برای گرامی‌داشت دوست‌مون هالینا
هنرش، استعدادش،
و میراث ماندگاری که از خودش به جا گذاشت.
MoviePovie.Com