Chodź!
Trzymaj.
ŚWINIA
CZĘŚĆ PIERWSZA:
RUSTYKALNA TARTA Z GRZYBAMI
W rolach głównych
Trufla dla ciebie.
Muzyka
Zdjęcia
Dobra zdobycz.
Scenariusz i reżyseria
Rety.
Przepraszam.
Odwal się.
Wara od wozu. Odejdź.
Ode mnie też.
Jak się masz?
Coś pięknego.
Jak to bydlę to robi?
Na pewno nie chcesz prysznica kempingowego?
Albo telefonu?
Nie chcę zastać cię tu martwego.
Mnóstwo tu zwierząt i w ogóle.
Miło się gadało.
Do następnego czwartku, dupku.
Wyjdź.
To miała być niespodzianka.
Nic mi nie jest.
To tylko kojoty.
Wracaj do łóżka.
To kojoty.
Wracaj do łóżka.
Bierz świnię.
Zostaw ją!
Nie!
Mogę pomóc?
Zastałem...
Marge?
Zmarła 10 lat temu.
Mogę zadzwonić?
Zamawia pan coś?
Nie.
Ruchy!
Dzięki.
Bolało?
To nie mój problem.
Ty chcesz towaru, a ja swojej świni.
Kompozytorzy klasyczni jako pierwsi
rozwinęli muzykę do najwyższej doskonałości.
Muzyka klasyczna wygrywa z pozostałymi formami trwałością.
Była piękna przed dwustu laty i pozostanie piękna za kolejne 200 lat.
Coś tak atrakcyjnego...
Siemasz.
Nie chcę tu kupców.
Wybacz.
- Szukamy tych od zielonego pickupa. - Turkusowego.
Masz coś tutaj.
Nie było ich od tygodni.
A co?
Musimy wyjaśnić pewne nieporozumienie.
Zabrali mi świnię.
Jaką?
- Truflową. - To dranie!
Wicky, zostań.
Wara od niego, bo porachuję kości!
Mam pewne oczekiwania względem współpracowników.
To dość rozsądne.
Doceniamy to.
- Kopiecie na moim terenie. - Nie śmielibyśmy.
Ten facet twierdzi, że zabraliście mu świnię.
- Już jej nie mamy. - To kto ją ma?
Nie wiem.
Widzieliście go?
Nie sprawdzałam mu dowodu.
- To jakiś gość z forsą. - Bogaty?
- Przyjechał autem. Pamiętasz jakim? - Czarnym,
nawoskowanym.
Jakiś typ z miasta.
To koniec. Znajdź nową świnię.
- Żadna jej nie zastąpi. - Wynajmij trenera.
Odpuścisz sezon na szkolenie świni, która jej nie dorówna?
- Zabierz mnie do miasta. - Co?
To facet z miasta.
Chcesz pukać do wszystkich drzwi w Portland?
Znam kogoś
z branży.
Nie zabiorę cię do miasta! Robię tam interesy.
Boisz się?
Tu chodzi o moją reputację.
- Ludzie gadają. - Ludzie gadają?
- Skończ powtarzać. - Lubisz ten wóz
i tę koszulę?
Przymknij się.
To tu?
Potrzebuję dziesięciu dolarów.
Oczywiście.
Słyszałeś coś o świni?
Kiedyś twoje nazwisko coś znaczyło.
Teraz
jesteś bezwartościowy.
Nie istniejesz.
Nie ma cię.
Znasz jego prawdziwe nazwisko?
Otwórz drzwi.
Skąd znasz tego gościa?
- Skąd go znasz? - Mieszkałem w okolicy.
To był Edgar?
- Gdzie się poznaliście? - Która godzina?
- Nie mam zegarka. - Nic nowego.
21:15.
Co robimy?
Czekamy do północy.
Szlag!
Idź sam.
- Odejdź. - Muszę wejść.
- Nie mamy łazienki. - Wyszedłem na miasto ze znajomym.
Dave?
Nie wiedziałem, że masz nockę.
Znasz go?
To znajomy ojca.
- Oprowadzam go. Jest buddystą. - Nieważne.
Wiesz, dokąd idziemy?
Do hotelu Portland.
Gdzie?
- Do hotelu Portland. - W tym mieście nie ma takiego.
Nadstawiam za ciebie karku. Racz mnie wtajemniczać.
Szukamy świni. Tyle ci wystarczy jako kierowcy.
Wal się!
Jesteś żałosnym bezdomnym dupkiem, który pewnie posuwa swoją świnię.
Wiesz, ile jesteś dla mnie wart bez niej? Nic.
Jeśli zejdziesz na udar, nikt poza mną nie będzie nawet wiedział.
Okaż mi trochę szacunku, do cholery!
Nie posuwam swojej świni.
Chrzanić to! Zabieram się stąd.
Hotel zburzono w latach 50-tych.
Teraz jest tam Pioneer Square,
ale podziemia pod parkiem zostały.
- Co? - Miejscówka Edgara.
Tam idziemy.
Wtajemniczyłem cię, a teraz mi pomóż.
Cokolwiek się wydarzy, trzymaj się z dala.
Co to znaczy?
Ale kurz.
Wyłącz światło. Wzrok się oswoi.
Przez 30 lat Edgar organizował walki dla pracowników restauracji.
Im bardziej znaczące nazwisko, tym wyższa oferta.
Tylko to się dla niego liczy.
Skąd wiesz?
Kim jesteś?
10 sekund. 500 dolarów dla Dennisa.
A teraz...
Szukam
swojej świni.
CZĘŚĆ DRUGA:
TOSTY FRANCUSKIE I ZDEKONSTRUOWANE PRZEGRZEBKI
Wybacz. Rzadko gotuję.
Znasz ten lokal?
Finwaya?
Pewnie.
Jest modny.
Zdobędziesz rezerwację na lunch?
Jasne.
Gdy byłem dzieckiem,
moi rodzice wychodzili na randki.
Niezbyt często, bo tata dużo pracował.
Zwykle wracali skłóceni,
a mama była przygnębiona.
Ale...
gdy poszli do tej restauracji,
wrócili tacy szczęśliwi.
Uśmiechali się i rozmawiali o jedzeniu i winie.
Byli bardzo pijani.
Wracali do tego posiłku latami.
Nawet wtedy, gdy słynny szef kuchni zniknął.
To było genialne miejsce.
Ludzie wciąż o nim mówią.
To jedyne takie wspomnienie mamy...
Co jej się stało?
Zabiła się.
Ona nigdy...
To była tylko kwestia czasu.
Ojciec zawsze był twardy.
Jego firma świetnie prosperuje.
Nie zniknie z rynku.
Jest w nią zapatrzony.
Drań.
Nie ma się co przejmować.
Ludzie pojawili się tu
10 tysięcy lat temu.
Mogliśmy wszyscy znaleźć się pod stu metrami wody.
Co 200 lat dochodzi do trzęsienia ziemi wzdłuż wybrzeża.
Będzie kolejne.
Fala uderzeniowa zmiecie większość miasta.
Mosty wpadną do rzeki Willamette.
Nie będzie dokąd uciec.
Każdemu, kto przeżyje, pozostanie czekać.
Po pięciu minutach
spojrzą w górę
i zobaczą falę wysoką na dziesięć pięter.
I znów wszystko
znajdzie się na dnie oceanu.
Do tostów francuskich używaj czerstwego chleba.
Ton staje się materiałem muzycznym tylko przez skojarzenie z drugim tonem.
Możemy wysłuchać go samego, zbadać jego jakość
i określić stopień ostrości.
Zależy ci na prawdziwej czarnej trufli?
Zgłoś się do mnie.
Po byle azjatycką idź do Katie.
A jeśli chcesz chłam przechowywany w lodówce przez trzy dni,
to polecam mojego ojca.
Najlepszy towar dostaniesz tylko u mnie. Jestem królem dżungli!
- Znasz się z zastępcą szefa od Finwaya? - Ile gramów?
- 220. - Wystarczy.
Jess cię odprowadzi.
Znasz się z gościem z Finwaya?
Tak.
Zdobędziesz mi rezerwację na dzisiejszy lunch?
To rewir twojego ojca.
Nie idę tam w interesach. Odwiedził mnie znajomy.
- Wiesz, jaki mają ruch. - Tak,
ale masz tam znajomości.
Zejdę z ceny.
Nie.
Mój znajomy to Robin Feld.
Ładnie brzmi.
Co to?
To handpan.
Chcesz spróbować?
Boli cię twarz?
Tak.
Dzięki.
Jak masz na imię?
Rob.
Mieszkałem tu kiedyś.
Gdzie drzewko kaki?
Czym jest kaki?
To pomarańczowy owoc.
Przypomina pomidora.
Niedojrzały jest ohydny.
Z czasem pozbywa się tanin,
a wtedy jest bardzo smaczny.
Chyba nie mamy tu drzewa kaki.
Nie?
To nic.
Umarło?
Wszyscy mamy pewne przekonania na temat otaczającego nas świata.
Możemy je zakwestionować, przyznając, że naszym fundamentem jest piasek.
To z kolei otworzy nas na czyste połączenie i prawdziwe życie.
Dzisiejszą podróż rozpoczynamy od połączenia morskich głębin
z bogactwem lasów.
Lokalnie pozyskiwane przegrzebki,
zamknięte w mrożonej mieszance ikry z wodą morską,
na pierzynce z jagodowej piany, skąpane w dymie z szyszek jodły Douglas.
Chcę rozmawiać z szefem kuchni.
Możemy się nie wychylać?
Mój tata zaopatruje to miejsce. Nie powinno mnie tu być.
Wybacz.
W porządku.
Dlaczego?
Co?
Dlaczego nie powinno cię tu być?
Nie wtrącamy się w swoje interesy.
Ja mam swój, a on swój.
Dlaczego nie pracujesz dla niego?
Najpierw chcę wyrobić sobie renomę.
Twój ojciec wydaje się koszmarny.
- Nie wszyscy mogą mieszkać w lesie. - Nie wspiera cię.
Wie, że sam sobie poradzę.
W tę branżę trzeba się wdrożyć.
Nie potrzebuję jego pomocy.
Ja z nim pogadam.
Jestem szef Finway, witajcie w Eurydice.
- Dania są świetne. - Cieszę się, że smakują.
Słyszeliśmy o nowych truflach.
Planujemy menu na zimę.
To rozkwitający miejscowy przemysł, zakorzeniony w staroświeckiej tradycji.
Świetnie.
Szukam świni truflowej.
Nie rozumiem.
Chcę widzieć, co z nią.
Powiedz mu, kim jesteś.
Śmiało.
Szef Feld?
Pozwolę sobie.
Co słychać? Zniknąłeś na 10 lat.
15.
Myślałem, że ty...
Czas jest nieubłagany.
- Wezwać lekarza? - Nie. Dziękuję.
Możesz nie pamiętać, ale pracowałem w Hestii.
Przez dwa miesiące.
- Tylko tyle? - Rozgotowywałeś makaron.
Doskonały wybór. To miejscowy Pinot z 2012-ego.
Co wiesz o świni?
Dlaczego wam na niej zależy?
Jest moja.
To świetny biznes.
Branża rozkwita.
Skradziono mi ją.
Szanuję cię, szefie. Zawsze szanowałem. Ale prowadzę tu biznes.
Ludzie mają oczekiwania:
krytycy, inwestorzy.
A trufle są kluczową częścią zimowego menu.
Muszą być najlepszej jakości. Sam rozumiesz.
Darzę cię wielkim szacunkiem.
Jaką macie tu koncepcję?
Stosujemy składniki z pobliskich rejonów i dekonstruujemy je.
Sprawiamy, by to, co znane, wydało się znów nowe.
To pozwala nam jeszcze bardziej docenić to doświadczenie.
Odpowiada ci taka kuchnia?
Jest nowatorska i ekscytująca.
Wszyscy ją kochają.
Lubisz przygotowywać te dania?
Oczywiście.
Nie marzyłeś zawsze o własnym pubie?
Wszyscy uwielbiają to miejsce. To wielki sukces.
Dlaczego nie otworzyłeś pubu?
Nie wiem, czy tego chciałem. To było dawno temu.
Gdy cię zwolniłem, mówiłeś, że chcesz otworzyć prawdziwy angielski pub.
- Doprawdy? - Tak.
Nikt nie chce tu pubu. To koszmarna inwestycja.
Planowałeś popisowe danie.
Jajka w wątróbce z musztardą miodowo-curry.
To tylko iluzja. Nic tu nie jest prawdziwe.
Ani krytycy, ani klienci,
bo ty nie jesteś sobą.
Dlaczego dbasz o tych ludzi?
Oni nie dbają o ciebie.
Nie znają cię nawet, bo nie pokazałeś im siebie.
Każdego dnia będzie cię mniej.
Żyjesz dla nich, oni cię nie widzą.
Nie dostrzegasz już nawet sam siebie.
Na świecie jest już niewiele rzeczy, o które możemy dbać.
Kto ma moją świnię?
Nie chcesz z nim zadzierać.
Wścieknie się.
To nie ja.
- Nawet ze sobą nie rozmawiamy. - Otwieraj.
Nic nie mu mówiłem.
Nie miałem pojęcia.
Zawieź mnie do niego.
To mój tata.
Nie rozumiesz.
Przestań, do cholery!
Do reszty ci odbiło?
Gdzie mieszka?
Zdobędę ci nową. Niech stracę.
Adres!
Northwest Willow 380.
To koniec.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Tylko tyle?
Możemy to odkręcić.
Chrzanić to!
Wielcy ludzie wyprzedzają swój czas i znakomite utwory,
bez względu na to, kiedy zostały napisane.
Mamo,
poznałem faceta,
który przygotował ci tę kolację.
Pamiętasz ją?
Polubiłabyś go.
A może nie.
Tata miał pozwolić ci umrzeć?
Naprawdę wolałabyś umrzeć?
Przyszłam wyczyścić rurkę. Chce pan wejść?
Nie.
To zaszczyt cię poznać.
Połowa restauracji w Portland ma u ciebie dług wdzięczności.
Chcę odzyskać świnię.
Syn ma dobre chęci, ale ten biznes pożre go żywcem.
Znajdę mu posadkę za biurkiem, gdzie jego miejsce.
Nie obchodzi mnie to.
Powiedział mi w dniu, w którym cię poznał.
To urocze.
Nie wierzyłem, że interes ruszy, a jednak.
Czas, by przejął go ktoś, kto zna się na rzeczy.
Chcę odzyskać swoją świnię.
- Dam ci 15 tysięcy. - Nie.
- 20. - Nie.
20 milionów?
Potrafię nad sobą zapanować, ale chyba nie rozumiesz, kim jestem.
Odkąd mój syn zaczął dla ciebie sprzedawać,
znalazłeś się w moim świecie.
Egdar, Finway, te porąbane ćpuny.
Wszyscy należą do mnie.
A ty nie masz karty przetargowej.
Jutro każę dostarczyć 25 tysięcy dolarów do twojego obozowiska.
Jeśli znów cię zobaczę lub spróbujesz ze mną zadrzeć,
każę skroić tę świnię na boczek.
Ja kupię sobie inną.
A teraz wyjdź z mojego domu.
Zawsze byłeś taki, czy dopiero po jej śmierci?
A ty?
Postąpiłeś słusznie, zaszywając się w lesie.
Twój czas już minął. Nie ma tu już nic dla ciebie.
Jak dla większości z nas.
Nie masz na to żadnego wpływu.
Kup sobie nową świnię.
Potrzebujesz podwózki?
Mam rower.
Wybacz, że mu powiedziałem.
Nie sądziłem, że ją zabierze.
Nie potrzebuję świni, by znaleźć trufle.
Co?
Drzewa.
To one wskazują, gdzie szukać.
To po co cały ten cyrk?
Kocham ją.
Masz długopis?
Muszę coś zapisać.
Jeśli zaleje miasto, możemy jechać do Mount Hood.
To aktywny wulkan.
Do Seattle się nie ruszam.
Chrzanić Seattle.
Podrzuć mnie i zdobądź wszystko z listy.
Nie dam rady.
Zgłoś się do tych osób. Powołaj się na mnie.
Mam użyć twojego nazwiska?
Co zamierzamy?
Odzyskać moją świnię.
CZĘŚĆ TRZECIA:
PTAK, BUTELKA I BAGIETKA Z SOLĄ
- Mogę pomóc? - Szukam Jezebel.
Był pan umówiony?
Robin Feld mnie wysłał.
To wszystko pani?
Teraz tak.
Kiedyś należały do Robina i Laurie.
Kim jest Laurie?
Nie prosił mnie o to, ale tę obok trzymam dla niego.
Przekażesz mu?
Otworzyłaś tu piekarnię?
Jestem piekarzem.
Przez kilka lat niczego nie zmieniałam.
Liczyłam, że wrócisz,
ale tak się nie stało.
To nie dla mnie.
Ty jesteś szefem,
ja piekarzem.
Wciąż wypiekasz bagietkę z solą?
Owszem.
Z tego samego przepisu?
Tak.
Masz jakąś?
Mogę prosić drugą?
Na razie.
Pozbyłaś się zasłon.
Tego chciała Laurie.
Tak jest lepiej.
Tato?
Wyjdziesz do nas?
Przygotowaliśmy kolację.
Możesz odejść.
Przygotowaliśmy kolację.
Twój syn je zdobył.
Wyjdź.
Proszę.
Wynoś się z mojego domu!
Pamiętam każde danie,
które ugotowałem
i każdą osobę, której je zaserwowałem.
Dlaczego to robisz?
Przykro mi.
Świnia nigdy do mnie nie dotarła.
Te żałosne ćpuny za ostro ją potraktowały.
Zdechła.
Co podać?
- Jaki macie dziś placek? - Nie serwujemy placków.
Nie?
Mamy ciastka z czekoladą, sernik i brownie.
Poprosimy dwa razy brownie i kawę.
Ze śmietanką i cukrem?
O czym myślisz?
Gdybym jej nie szukał,
w mojej głowie nadal by żyła.
Ale nie naprawdę.
Racja.
W porządku?
Przejdę się.
Wszystko gra?
Tak.
Widzimy się w czwartek.
Bez trudu rozpozna trzy filary muzyki:
melodię, harmonię i rytm.
Przestań.
Idziemy do wytwornej restauracji,
gdzie będziesz narzekać na jedzenie, a ja upiję się, żeby to znieść,
ale to twoje urodziny.
Kocham cię.
Ta piosenka przypomina mi o tobie. Sto lat!
Tłumaczenie: Weronika Pruszkowska