ร้านหนังสือ ของใหม่และมือสอง - ของเก่าและหายาก
ห้ามเล่นสเก็ตบอร์ดตรงทางเดิน
ผมไม่ได้เล่นฮะ
ห้ามกินตรงทางเดินด้วย เรามีโรงอาหาร
ไม่เป็นไร ผมชอบกินคนเดียว
เธอกินคนเดียวในโรงอาหาร กับคนอื่นๆ ก็ได้
ใช่ การแข่งเมื่อวานสุดยอดเลย
- เออ ไม่อยากจะเชื่อ - ให้ตายเถอะ
- เฮ้ - เฮ้
พวกนายเห็นมั้ยว่าเกิดอะไรเมื่อวาน ฉันส่งลูกให้เขา แล้วบล็อคเปิดทาง
เขาส่งกลับมา ฉันหมุนตัวแล้วก็ชู๊ต...
- เฮ้ย ระวัง - เคอร์ติส เป็นอะไรมั้ย
แขนนี้มีไว้ชู๊ตแต้มซะด้วยสิ
นี่ เอาเจลน้ำแข็งประคบ
ฉันชื่อรูเบ็น
ฉันเพิ่งย้ายมาใหม่
ฉันชอบเล่มนี้นะ แต่ทำไม ซาสึเกะถึงทำตัวงี่เง่าตลอดเวลา
เฮ้ย เขาเป็นคนสุดท้าย ที่รอดในหมู่บ้านเชียวนะ
คงหนักเกินแบกสุดๆ
จริง แต่เขาไม่เห็นต้อง เอาทุกอย่างมาลงกับนารูโตะ
เป็นเด็กใหม่มันไม่ง่ายนะ
นายคงรู้ดี แล้วที่นั่นเป็นไงมั่ง
ก็นะ มีคนตั้งหลายล้านคนในเมืองนี้
ไม่มีสักที่ที่ฉันเล่นสเก็ตบอร์ดได้
เมืองเสียงดังตลอดเวลา ฉันเลยนอนไม่หลับ
แถมวันนี้ฉันทำซุปหก แล้วทำคนดังที่สุดของโรงเรียนเจ็บตัว
นายเอาซุปไปโรงเรียนด้วยเหรอ
แม่ฉันแค่พยายามทำให้ชีวิตฉัน ลำบากที่สุดในโลก
ฉันเกลียดที่นี่
อย่างน้อยนายก็ได้อยู่กับคุณตานะ
ตกลงเขาเป็นยังไงบ้าง
เป็นช่วงลำบากของตา ของเราทุกคน
มาอยู่ที่นี่ก็ช่วยได้จริงๆ
เยี่ยมเลย ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่ที่มาบ่นซะงั้น
บ่นได้ รู้มั้ยนายพูดจาเหมือนใคร
ห้ามพูดว่านารูโตะ
เฮ้ ลูกรัก เห็นกุญแจของแม่มั้ย
ดีจ้ะ ไค
สวัสดีครับ คุณเรย์นา
ไว้ค่อยคุยละกัน รูเบ็น ไว้เราดูหนังหรือหาอะไรทำกัน
โอเคได้ ไว้คุยกัน
ฟังนะ แม่รู้ว่าลูกรักไค
แต่ลูกจะต้องพยายาม หาเพื่อนใหม่ที่นี่
ฟังนะแม่ ผมพยายามแล้ว แต่ทุกคนที่นี่ไม่ได้เรื่อง
ไม่ใช่ความผิดผมนี่
เมื่อกลับมาจากโรงเรียน ลูกต้องเอา ข้าวของออกจากถุงอาหารกลางวันด้วย
แล้วเจลน้ำแข็งอยู่ไหน
ผมให้เด็กคนหนึ่งที่เจ็บตัวยืมไป เรากินข้าวเที่ยงด้วยกัน
แม่ดีใจนะที่ลูกไม่ได้กินข้าวคนเดียว ตรงล็อกเกอร์อีก
- เพื่อนใหม่คนนี้ชื่ออะไร - น่าจะเคอร์ติส
ในเมื่อผมมีเพื่อนใหม่แล้ว ผมโทรกลับหาไคนะ
ไม่ได้ ลงไปข้างล่าง ช่วยคุณตาในร้านซะนะ
อีกอย่าง แม่ไม่ต้องทำซุป เป็นข้าวกลางวันแล้วได้ไหมฮะ
สวัสดีค่ะ คุณตา
เชวอน
ตกลงเธอคิดยังไงกับเล่มนั้น
หนังสือเจ๋งดีค่ะ ขอบคุณ
"จิตทำงานอย่างไร" นี่นะเจ๋ง
ค่ะ หนูเลยไม่รู้ว่าควรจะเรียน วิชาเอกอะไรดีในมหาวิทยาลัย
ตอนแรกหนูว่าจะเลือกวิทยาการข้อมูล แต่ไม่แน่ อาจจะจิตวิทยา
- เธออายุเท่าไรนะ - สิบสองค่ะ
ยังมีเวลา
แล้วคุณเป็นไงบ้าง
สบายดี เหนื่อยนิดหน่อย แต่จิบกาแฟสักนิดก็ช่วยได้
กำลังวังชาของคุณลดลงตั้งแต่ ยายเสียใช่มั้ย ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย
พอละ เลิกอ่านหนังสือจิตวิทยาได้แล้ว
ตั้งแต่นี้ไป เธอจะต้องอ่านแต่หนังสืออ่านเล่น
หนูพูดจริงนะ
ฉันสบายดี เชวอน แม้ว่าเทสจากไปแล้ว แต่เขาก็ยังอยู่กับฉัน
โดยเฉพาะที่นี่ เพราะเขารักร้านแห่งนี้
ประหลาดจริงที่เชวอนมาที่นี่
คุณตาให้ฉันยืมหนังสือ
ที่นี่คือร้านหนังสือ ไม่ใช่ห้องสมุด
ขอตัวก่อนนะ ตาจะปล่อยให้ เธอสองคนคุยกัน
เรื่องอะไรก็ตามที่เด็กสมัยนี้คุยน่ะ
บอกหนูด้วยนะถ้าดื่มกาแฟแล้ว แต่ตายังเหนื่อยอยู่
เขาไม่ใช่คุณตาของเธอ ของฉันต่างหาก
แย่หน่อยนะ ฉันไม่มีตายาย ฉันจึงรับเขาเป็นตาบุญธรรม
เรื่องแบบนั้นมีที่ไหนล่ะ
ฉันได้ยินเรื่องซุปมา
รู้ได้ไง ก็แค่อุบัติเหตุ
มีครูสองคนคุยเรื่องนี้ ในห้องอาหารครู
- ห้องอาหารครูเรอะ - ฉันไปขอใช้ไมโครเวฟ
เจ๋งตาย
รู้มั้ย นายไม่ต้องกินข้าวคนเดียว ตรงล็อกเกอร์ก็ได้
ฉันบอกคุณตา...
คุณตาของนายน่ะ...
ว่าฉันกับเพื่อนๆ ยินดี ให้นายมาร่วมโต๊ะ
อืม แต่เธอชอบแก้โจทย์เรขาคณิต ตอนเที่ยงนี่
แล้วไงล่ะ
ฉันจะไปเก็บหนังสือเข้าชั้น
แล้วพวกเขาก็ตะโกนใส่กัน
ร้านหนังสือวิลเลจ
ตลกมากเลย แล้วมีอาก็จับแขนของโคลอี้...
- ดอนน่า เจ็บนะ - ถ้าแค่นี้เจ็บ พี่ต้องเล่นเวทแล้ว
ไม่เป็นไร ไว้ฉันเอาน้ำแข็งประคบ
โหว พิลึกจัง
- เร็ว ฉันอยากได้เล่มใหม่ - ไม่ ฉันไม่มีเวลา...
แป๊บเดียวเอง เราเคยชอบที่นี่นี่นา
จำได้มั้ย เราเคยใช้เวลาหลายชั่วโมง ดูหนังสือตอนที่ยังเด็ก
ฉันรู้ แต่ฉันไม่ใช่เด็กอีกแล้ว
ฉันโตขึ้นทุกๆ นาที เพราะงั้นไปเถอะ
ขอดูหมวดหนังสือแฟนตาซีก่อน
ก็ได้ ให้สองนาทีนะ
นายทำอะไรน่ะ
เปล่า ทำงานอยู่
ไม่เห็นต้องกระซิบ นี่มันร้านหนังสือ ไม่ใช่ห้องสมุดไม่ใช่รึ
นายนั่นเอง
เฮ้ เป็นยังไงบ้าง แขนนายเป็นไง
ข้างนี้ยังใช้งานได้อยู่
ใช่ เอ่อ ฉันขอตัวไป...
น้ำผลไม้ของฉันนะ
สวัสดี
"สวัสดี"
- ไปจากที่นี่เถอะ ดอนน่า เดี๋ยวนี้ - เออ ที่บ้านมีหนังสือพอแล้ว
พ่อคะ หนูคิดว่าเราน่าจะหาทาง ปรับปรุงร้านสักหน่อย
ไม่ยักรู้ว่าร้านนี้ต้องปรับปรุงด้วย
หนูช่วยจัดข้าวของให้ได้ อย่างในอพาร์ทเมนต์
หลานคิดว่าต้องปรับปรุงเหรอ รูเบ็น
มันฝุ่นเยอะ และก็หนาวด้วย
พื้นกระดานบางส่วนก็ไม่สม่ำเสมอ
ร้านมีลักษณะเฉพาะ
ยอดขายก็ลดลงนะคะ พ่อ
พ่อต้อทำร้านให้ทันสมัย มันไม่ได้ปรับปรุงตั้งแต่หนูยังเด็ก
- ถ้ามันยังไม่พัง ก็ไม่ต้องซ่อม - หนูเพิ่งบอกว่ามันพังแล้ว
ใครอยากกินของหวานบ้างคะ
- ไงจ๊ะ เชวอน - ได้เวลาพอดี เชวอน
สวัสดี
"สวัสดี" เธอหมายความว่าไง
เปล่านี่ ฉันก็หมายถึงสวัสดี ตามคำว่า "สวัสดี"
สวัสดีจ๊ะ เชวอน หนูเอาอะไรมาเหรอ
พายแอปเปิ้ลชื่อดังของยาย เธอให้สูตรลับกับหนูไว้
เดี๋ยวนะ เธอไม่มีครอบครัวรึไง
มีสิ รูเบ็น ฉันมี แต่พวกเขาไม่ชอบขนมทำเอง
ทำเองรึ แต่ยายไม่ได้ทำแป้งพายเองนี่
หนูรู้ค่ะ นั่นคือความลับของยาย ซื้อจากร้านไงล่ะ
หนูคิดถึงยาย
ฉันก็คิดถึงเขา
ร้องไห้ได้นะคะ หรือไม่ร้องก็ได้
อะไรก็ตามที่ได้ผล ระบายความเศร้าไม่ได้มีวิธีเดียว
ฟังนะ เชวอน เราแค่อยากกินข้าวกับครอบครัวสงบๆ
ฉันจะบอกว่าอะไรได้ผล พายไง
ฉันจะไปหยิบจาน
วันนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ มีอะไรน่าสนใจเกิดขึ้นมั้ย
ไม่มีฮะ
ใครอยากกินพายบ้าง
- ผมฮะ - หนูค่ะ
คุ้กกี้ช็อกโกแลตชิป
พายมะนาว
เฮ้พวก เป็นไงบ้าง
ไหล่ดีขึ้นยัง ทำตามที่ฉันบอกใช่มั้ย
เออ เมื่อคืนฉันพักแล้ว
นายได้ยกแขนทิ้งไว้มั้ย ประคบเย็น ประคบร้อน พันผ้ามั้ย
โอเค ฉันไม่ได้อ่านข้อความนาย แต่ฉันหายดีแล้ว เห็นมั้ย
คว้าบอล เร็วๆ เอาเลย
- อีกที เร็วพวก - เคอร์ติส
ทำท่าอะไรของนาย นายเป็นนักบาสนะ อำโว้ย
ขายขนมอบ
พายเมอแรงก์มะนาว คัพเค้ก
ทาร์ต เค้กปอนด์
มาด้วยกัน
"มาด้วยกัน" นายเห็นนั่นมั้ย
- นายพูดเรื่องอะไร - "มาด้วยกัน" ไง นายไม่เห็นเหรอ
ฉันเห็นแต่คัพเค้ก แจ๋วเลย
ฉันรู้ว่าพี่สั่งว่า ไม่ให้มาคุยกับพี่ที่โรงเรียน
แต่มีบางอย่างน่าขนลุกเกิดขึ้น
- กระดานเมนูเขียนว่า "มา..." - "มาด้วยกัน"
ใช่ ฉันก็เห็นเหมือนกัน
ความผิดนายนั่นล่ะ
เป็นความผิดของฉันได้ไง
ตั้งแต่นายย้ายมาที่นี่ เราก็เจอแต่ข้อความแปลกๆ
ฉันไม่เคยเห็นข้อความจากที่เก่า อาจเป็นความผิดนายก็ได้
พวกเธอ พอเถอะน่า คิดว่ามีคนอื่นเห็นอีกมั้ย
มี เชวอน
คิดว่ามันหมายถึงอะไร
- ฉันไม่รู้นายพูดถึงอะไร - อย่ามาเสแสร้ง
"มาด้วยกัน" เราทุกคนเห็น
ฉันคิดว่ามีแต่เราพวกเดียว เพราะคนอื่นๆ ไม่แสดงสีหน้า
ก็ได้ ฉันอาจจะเห็นมัน แต่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลอยู่
ผีไงล่ะ
อะไรนะ ผีเหรอ
เราอาจจะประสาทหลอนกันก็ได้
เห็นสิ่งที่ไม่มีจริงน่ะเหรอ ความเครียดก็ทำให้เกิดขึ้นได้
ฉันรู้ว่าฉันเครียดอยู่ การย้ายมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย
ฉันใกล้จะแข่งบาสครั้งใหญ่แล้ว
ฉันไม่ได้เครียดอะไร
อาจจะตื่นเต้นแล้วก็หิวนิดหน่อย แต่ไม่ได้เครียดแน่นอน
เธอเครียด เธอแค่ไม่รู้ตัว
สรุปว่าเป็นเรื่องความเครียดละกัน แล้วก็ลืมเรื่องนี้ไปซะ
เอางั้นก็ได้
โอเค
ร้านหนังสือวิลเลจ
อกอีแป้นจะแตก นาฬิกาพกของฉันหยุดเดิน
ฉันจะรู้ได้ไง ว่าไปทำงานสายรึเปล่า
ขอโทษนะ รบกวนหน่อยครับ
คุณรู้ไหมว่ากี่โมง ผมสายแล้ว ปล่อยให้ราชินีรอไม่ได้
ขอโทษนะครับ กี่โมงแล้ว ไม่มีนาฬิกาเลยเหรอ
บอกซิว่านั่นคือกระต่ายที่นายเลี้ยง
ผมคือคุณกระต่าย ข. ต่างหาก คุณผู้หญิง
รบกวนช่วยบอกเวลาหน่อย จะยินดีมาก
อย่างน้อยเราก็ไม่เห็นข้อความแล้วไง
เกือบแปดโมงแล้ว
พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ว่าแล้วเชียว สายจริงด้วย ผมปล่อยให้ราชินีต้องรอ
- ไปล่ะ - นายจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น
มีกระต่ายพูดได้ที่ไม่มีใครเห็น นอกจากพวกเรา
ใช่เลย มันเป็นไปได้ไงเนี่ย
ฉันคิดว่าผีที่ส่งข้อความมาบอกเรา
ส่งกระต่ายนี่มาด้วย
หรือไม่กระต่ายก็เป็นผี
ผีกระต่าย น่ากลัว แต่ก็น่ารัก
ไม่มีผีทั้งนั้น ดอนน่า
พี่รู้ได้ยังไง พี่อ่านเรื่องผีมาเยอะเท่าฉันเหรอ
นี่เป็นพฤติกรรมผีแบบคลาสสิกเลยนะ
ยกเว้นเรื่องกระต่ายน่ะ
ไปกัน เดี๋ยวก็สายหรอก
สายรึ เราทั้งห้าเลย
ส่วนราชินีจะทรงพิโรธแน่ๆ ผมต้องตามหาพระองค์ทันที
ให้วันนี้ผ่านไปก่อน แล้วเราค่อย มาเจอกันที่นี่หลังเลิกเรียน ดีมั้ย
ตายๆ สายแล้ว สายมากแล้ว
ได้โปรด นี่คุณ ราชินีไม่พอพระทัยที่สายขนาดนี้แน่
รีบหน่อยเถอะ ไม่มีเวลาแล้ว ไม่มีเวลา
ไม่มีสักนาที สักวินาที สักเสี้ยววินาที ได้โปรด
ช่วยทีได้มั้ย
ออกไปซะ เรากำลังสอบอยู่นะ
แต่ไม่เหลือเวลาแล้ว ได้โปรดพาผมไปเข้าเฝ้าราชินีทันที
ผมสายอย่างหนักแล้ว
- ไปให้พ้น - ผม...
ขอโทษฮะ ผมขอยืมดินสอของเชวอน เพราะของผมหัก
สยองจริงๆ
ได้โปรด โอ๊ะ ไม่ใช่คุณ โทษที ทำได้ดีมาก แต่ผมกำลังหา...
คุณไง ใช่แล้ว คุณ ผมขอสั่ง ให้คุณพาผมไปที่ตำหนักของราชินี
อะไรนะ ไม่เอา
เคอร์ติส พาล์มเมอร์ มอเรโน - ดี
ว่าแล้วเชียว ครูหวังสูงกว่านี้นะ เคอร์ติส
- นี่อะไรน่ะ - นายทำอะไรน่ะ หยุดนะ
- แผนที่เหรอ - เอาคืนมา
นี่ไม่ใช่แผนที่นี่ แล้วผมจะกลับไปเข้าเฝ้าราชินีได้ไง
เธอไม่พอใจกับเกรด
แต่ขยำมัน ก็ไม่ทำให้คะแนนดีขึ้นหรอกนะ
ขอโทษนะครับ ผมขอร้องคุณ ได้โปรดพาผมไปเข้าเฝ้าราชินีที
ไม่เช่นนั้นพระองค์จะทรงถลกหนังผม แน่เหมือนแช่แป้ง
ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไรอยู่ แต่เธอน่ารักที่สุดเลย
อย่าพูดกับผมแบบนั้น ผม... ผมชอบมากๆ เลย
รู้สึก... อย่างนั้นล่ะ ตรงนั้นล่ะ จุดนั้นเลย
โทษนะ เชวอน มีเรื่องเกิดขึ้น อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะความเครียด
รู้แล้ว ตอนนี้ฉันเครียดของจริงละ
- กระต่ายนั่นมากวนฉันในระหว่างสอบ - ไม่สมเหตุสมผลเลย
ขอบอกเลยว่านี่ไม่เคย เกิดขึ้นที่โรงเรียนเก่าของฉัน
ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าไม่เคยเกิดขึ้น ที่โรงเรียนไหนๆ
เริ่มต้นที่จุดเริ่มต้น
ฉันไม่ได้เขียนข้อความนี้
"เริ่มต้นที่จุดเริ่มต้น" จุดเริ่มต้นอะไร
จุดเริ่มต้นของวัน จุดเริ่มต้นของเวลา
ข้อความแรกที่ได้คือที่ร้านหนังสือ บางทีเราอาจต้องไปที่นั่น
ไปกันเถอะ
หยุดก่อน
เคอร์ติส ขอคุยด้วยหน่อย
เดี๋ยวฉันตามไป
ครูซอนเดอร์สเพิ่งบอกครูว่า เธอได้เกรดดีในการสอบล่าสุด
ฮะ เรื่องนั้นผมอธิบายได้
เธอรู้เรื่องกฎนี่ นักกีฬาจะต้อง ทำคะแนนดีๆ ไม่มีข้อยกเว้น
ทราบฮะ ผมสนใจแต่เรื่องแข่งบาส คราวหน้าผมจะตั้งใจกว่านี้
ครูแน่ใจว่าเธอทำได้ แต่จนกว่าวันนั้น เธอต้องออกจากทีม
อะไรนะ ทำแบบนั้นไม่ได้นะฮะ ไม่ยุติธรรมเลย
เถียงครูต่อสิ เดี๋ยวครูจะให้ เธอออกจากทีมถาวรเลย
ไปตั้งใจเรียนซะนะ
อะไรนะ ครูใหญ่ถามถึง ไหล่ของนายเหรอ
นายบอกครูว่าฉันทำเหรอ ครูรู้ได้ยังไงน่ะ
โค้ชบอกว่าฉันจะไม่ลงแข่งเกมหน้า
ไม่ได้จะอวดนะ แต่ฉันเล่นเก่งที่สุดในทีม
นั่นเขาเรียกว่าอวดแล้วย่ะ
ฉันนึกว่าไหล่พี่หายแล้วซะอีก
อาการมันแย่ลงน่ะ รู้สึกค่อนข้างตึง โค้ชก็เลยอยากให้พัก
เฮ้ รูเบ็น นี่เพื่อนๆ หรือลูกค้าน่ะ
ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง แต่พวกเขามากับผม
ดีจ้ะ เธอคือเคอร์ติสแน่ๆ
ฮะ
ยินดีที่รู้จัก รูเบ็นเล่าเรื่องเธอให้ฟังหมดแล้ว
- เหรอฮะ - ใช่
พวกเธอเสร็จแล้วก็ขึ้นมาสิ
ฉันเพิ่งทำซุปเสร็จสดๆ ร้อนๆ
พวก ทำไมแม่นายถึงชอบซุปขนาดนั้น
ไม่รู้สิ มันมีประโยชน์และทำง่ายมั้ง
เอาล่ะ แล้วไงต่อ
คำใบ้บอกว่าให้กลับมาที่จุดเริ่มต้น
"เริ่มต้นที่จุดเริ่มต้น"
ลองมองหาข้อความอื่นกันเถอะ
บางทีเราอาจจะต้องทำ แบบเดียวกับเมื่อวานอีก
แปลว่าฉันต้องทำเคอร์ติส เจ็บตัวอีกเหรอ
โอเค อันนั้นไว้เป็นแผนสำรองละกัน
เราลืมอะไรไปนะ
ค่อยๆ คิดดูก่อน เราเริ่มเห็นข้อความแปลกๆ
แล้วกระต่ายก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ แถมเดินไปทั่ว รร.
กังวลเรื่องต้องเข้าเฝ้าราชินี ถูกใช่ไหม
ใช่ ยกเว้นแต่เรื่อง "เริ่มต้นที่จุดเริ่มต้น"
"จากนั้นให้ไปต่อจนกระทั่งถึง จุดปลายทาง แล้วหยุด"
- อะไรนะ - เป็นประโยคที่ตาชอบ
จากเรื่อง "อลิซผจญภัยในแดนมหัศจรรย์"
ในเรื่องนั้นมีกระต่ายน่ารักๆ ถือนาฬิกาพกมั้ยคะ
มีสิ เขามักจะกังวล ว่าจะไปสายตลอดเวลา
กระต่ายตัวนั้นแน่ๆ
เป็นหนังสือเล่มโปรดของคุณยายของหลาน
เรามีเล่มหนึ่งอยู่ข้างบน ในหมวดหนังสือคลาสสิก
อยู่ถัดจากหนังสือท่องเที่ยว
คลาสสิก
- อะไรเนี่ย - มันเขียนไว้ว่าไง
ไม่มีสักอย่าง หนังสือว่างเปล่า
ฉันไม่เข้าใจ
ฉันคิดว่ากระต่ายหนีออกมาจาก หนังสือเล่มนี้
- แต่ได้ไงล่ะ ใครปล่อยเขาออกมา - ผีที่คอยส่งข้อความมาหาเราไง
ดอนน่า หยุดพูดเรื่องผีได้แล้ว
ที่จริงฉันเองก็ไม่อยากจะยอมรับ แต่ก็นะ...
ผีก็เป็นคำอธิบายอย่างหนึ่ง
แล้วทำไมผีถึงสื่อสารด้วยวิธีนี้ ทำไมเอาแต่เขียน
อาจเป็นวิธีเดียว ที่เขาหรือเธอทำได้
ถ้างั้นเรากำลังเจอ ผีนักเขียนหลอกงั้นเหรอ
- ผีนักเขียน หรือย่อว่า "ผ.น." - ใช่
พอพูดถึง...
โรงเรียน
- "โรงเรียน" รึ - ไปกันเถอะ
เราเพิ่งมาจากที่นั่น
ผ.น.บอกเรา ก่อนเดินมาตั้ง 15 ช่วงตึกไม่ได้รึ
ใจเย็นน่ะ เรานั่งรถเมล์ไปก็ได้
เยี่ยมตายล่ะ ผ.น.จะออกค่ารถให้มั้ย
เรามองหาในนี้มาครึ่งชั่วโมงแล้วนะ มาได้แล้ว ผ.น.
เดี๋ยวฉันต้องไปแล้ว ฉันมีเรียนร้องเพลง
ไม่ยักรู้ว่าเธอร้องได้
ร้องได้... ยังไม่ดี
โอเค แปลกสุดๆ
- เราจะต้องทำยังไงต่อ - ตามมันไป
ผ.น.กำลังปูพรมขาวให้เรา ไปกันเร็ว
ไฟอยู่ไหนนะ
ใช่แล้ว อย่างนั้นล่ะ แล้วก็อย่างนั้น
สายแล้ว สายแล้ว สายสำหรับเวลาน้ำชาแล้ว
เวลาน้ำชาเหรอ
เอาล่ะ
นี่คือเรื่อง... เซอร์ไพรส์
ไม่ต้องบอกก็รู้
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ บวรกีรติขจร