คุณเป็นใคร
ฉันเป็นใครน่ะเหรอ
คำถามที่ดีกว่านั้นคือ "ฉันเป็นคนที่ฉันคิดหรือเปล่า"
ไม่สมเหตุสมผลเลย
สมเหตุสมผลหรือไม่ก็ได้
- ไม่เลย - หรือใช่ก็ได้
ทานโทษ ราชินีทรงส่งคุณมาเหรอ
ราชินีเหรอ เปล่า
ถ้างั้นพวกเธอก็ไม่ได้รับเชิญ แถมยังหยาบคายอีก
เข้ามาสิ เข้ามา
เติมน้ำชา
ครูที่ดีที่สุดในโลก
ฉันไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนี้
หกนาฬิกาแล้ว ได้เวลาน้ำชา
หกนาฬิกาแล้ว ผมต้องตามหาราชินี
ยังไม่หกโมง บ่ายสามโมงครึ่งต่างหาก
เห็นมั้ย เวลาเต็มไปหมด
ผมของเธอ... ต้องตัดได้แล้ว
เฮ้ เป็นอะไรของคุณน่ะ
ทำไม ฉันก็เป็นบ้าอยู่แล้ว
แต่ไม่ต้องกลัว เราทุกคนที่นี่บ้ากันหมด
ฉันเริ่มโมโหเป็นบ้าแล้ว
แล้วฉลองเนื่องในโอกาสอะไร
เรากำลังฉลองว่าในที่สุด ก็พ้นจากเงื้อมมือของราชินีได้
ฉันไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่รู้ว่าราชินีไม่ได้อยู่ที่นี่
ขอบอกไว้ก่อน ผมไม่ได้ฉลองนะ
แค่รอเวลาราชินีเสด็จกลับ
พระองค์ปกครองทั่ววันเดอร์แลนด์
ที่นี่ไม่ใช่วันเดอร์แลนด์ นี่คือโรงเรียนมัธยมต้น
โอ้ ไม่นะ ผมต้องไปวันเดอร์แลนด์ ด่วนจี๋
เอาล่ะ ขอเช็ดปากก่อน
ต้องไปแล้ว
ยังไปไม่ได้จนกว่าจะดื่มชาหมด
แต่ผมดื่มหมดแล้วนี่
อะไรน่ะ ผม...
เฮ้ คุณหลอกเขานี่
เอาล่ะ ฉันจะไม่ถามว่า "ที่ใด" แต่ถามว่า "เหตุใด"
ฉันจึงขอถามว่า เหตุใดพวกเธอมาอยู่ที่นี่
เพื่อน มีวิธีถามที่ง่ายกว่านั้นแน่
เราก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน มันเป็นปริศนา
ปริศนารึ ฉันชอบปริศนา เราต้องหาคำใบ้
เฮ้ คุณหยิบของที่ไม่ใช่ ของตัวเองไม่ได้นะ
- เอ่อ - อ่านให้ฟังที
ก็ได้ "การทำงานภายใน จิตของมนุษย์นั้นน่ามหัศจรรย์..."
- น่าเบื่อ น่าเบื่อ น่าเบื่อ - ก็ได้
- เจอคำใบ้เพิ่ม - เฮ้ เอาคืนมา
บอกว่าเอาคืนมาไง
ไม่เอาน่า เฮ้ย นั่นข้อสอบของผม
เอาคืนมาเร็ว ผมต้องใช้
ได้โปรดๆ โอ้ ไม่นะ
- ผมต้องใช้นะ - เปล่าประโยชน์ชัดๆ
เราไปจากที่นี่เถอะ
เราคงไปไหนไม่ได้แล้วล่ะ
ฉันไม่เคยเห็นครูใหญ่ฟงโกรธขนาดนั้น
จริงดิ เขาโมโหตลอดเวลาแหละ
ใช่ แต่ไม่เคยโมโหฉัน
โทษนะ นายทำอะไรอยู่
ฉันเพิ่งดาวน์โหลด "อลิซผจญภัยในแดนมหัศจรรย์"
หนังสือนี่แปลกจริงๆ
ดูนี่สิ
มีปาร์ตี้น้ำชาด้วย
ผู้ชายที่บอกว่าตัวเองบ้า
เขาบ้าจริงๆ เขาคือแมด แฮตเตอร์
- ฉันไม่เคยอ่านเรื่องนี้มาก่อน - ฉันก็ด้วย
เราต้องอ่านแล้วล่ะ เป็นหนทางเดียว ที่เราจะแก้ปริศนาได้
ถ้าอย่างนั้น ลุกขึ้น ฉันเป็นคนอ่านเร็ว
โอเค เรื่องคร่าวๆ คือ มีเด็กผู้หญิงชื่ออลิซ
ตกลงไปในโพรงกระต่าย เจอตัวละครแปลกประหลาด
แล้วก็รู้สึกตัวว่าตัวเองฝันไป
ฉันสรุปครบหรือเปล่า
มีอะไรมากกว่านั้น เป็นเรื่อง การเติบโตแต่ยังคงความเป็นเด็ก
อย่างเช่น... ไม่เสียตัวตนของเรา ที่ยังจินตนาการเพ้อเจ้อได้น่ะ
อ๋อ แน่ล่ะ ประเด็นนั้นด้วย
ฉันชอบอลิซ ฉันคงเป็นเพื่อนกับเธอได้แน่ๆ
เยี่ยมเลย ดอนน่า แต่นักเขียนผี ปล่อยตัวละครพวกนี้ออกมาทำไม
เราอาจจะต้องถาม
นักเขียนผี คุณได้ยินเรามั้ย
ผีไม่ได้ยิน แต่คนทั้งเมืองได้ยิน
ฉันคิดว่าผีสื่อสารกับเราได้ ผ่านข้อความเท่านั้น
มีใครมีเงินบ้าง
ขอบใจ
นายทำอะไรน่ะ
เหมือนในร้านหนังสือไง นักเขียนผี ใช้น้ำผลไม้เขียนข้อความถึงเรา
เร็วเข้าเพื่อน เขียนสิ
ฉันคิดไม่ออกแล้ว
นายติดเงินฉันสองเหรียญนะ
เรารู้ว่านักเขียนผีปล่อยตัวละคร ออกมาจากหนังสือ
เราอาจะต้องหาทางพาพวกเขากลับเข้าไป
เราต้องตามหาอลิซ
ตั้งใจฟังหน่อย ดอนน่า ที่นี่ไม่มีอลิซ
แต่นี่มันเรื่อง "อลิซผจญภัยในแดนมหัศจรรย์"
เธอเป็นตัวเอกของหนังสือ เธอต้องอยู่แถวนี้ล่ะ
- ฉันรับไม่ไหวละ - ความคิดนี้ออกจะดี
- เธอพูดเข้าท่า - ไม่เลยสักนิด
- เธอพูดถูกอยู่ - ฉันเป็นคนฉลาดของครอบครัวน่ะ
พอกันที กลับบ้านไป
- เคอร์ติส ใจเย็น - ไม่กลับ
แม่บอกว่าฉันต้องดูแลเธอ ฉันทนเธอไม่ไหวแล้ว กลับไป
ฉันสายแล้ว ทำไมฉันสายตลอดเลย
ห้องทดลองวิทยาศาสตร์
อยู่ไหนนะ
เฮ้ ทำแบบนั้นไม่ได้นะ เธอกำลังทำลายต้นไม้
ฉันมองหาทางกลับบ้าน เห็นมั้ย ฉันสายแล้ว
เออ ฉันรู้ เธอบอกฉันแล้วตั้งหลายรอบ
ฉันอ่านหนังสือแล้วด้วย
หนังสืออะไร
ช่างเถอะ เธอกำลังหาโพรงกระต่าย
จะได้กลับไปหาราชินีก่อนที่ นางจะตะโกนว่า "เอามันไปตัดหัว"
คุณพระกระต่ายช่วย
เธอคิดว่าพระองค์จะทรงสั่ง ให้ตัดหัวฉันเพราะมาสายเหรอ
- เปล่า ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เธอกลัว - ฉันต้องไปละ ได้เวลา...
สวัสดี สวัสดีจ้า
ฉันอยู่ข้างล่างนี่ สวัสดี
เธอเห็นฉันไหม ช่วยด้วย เฮ้
สวัสดี ช่วยฉันด้วย
ช่วยด้วย
อลิซนี่
ฉันไม่ได้ยิน พูดดังๆ หน่อย
ฉันไม่รู้ทำไงให้ตัวโต
เธอน่าจะลองตะโกนให้สุดเสียงนะ
ฉันทำอยู่
รอแป๊บนึง ในหนังสือ อลิซใช้พัดเพื่อทำให้เธอตัวเล็ก
สวัสดี ฉันชื่ออลิซ
ฉันรู้ว่าเธอคือใคร เดี๋ยว ตะกี้เธอพูดว่าอะไรนะ
ฉันไม่รู้ทำไงให้ตัวโต
อ้อ นั่นสิ
ร้านหนังสือ ใหม่/มือสอง - เก่า/หายาก
วิลเลจ ก่อตั้งปี 1972
ใช่ แต่ยังไงก็เป็นน้องสาว นายไม่เห็นต้องใจร้ายใส่เลย
นายไม่เข้าใจ ดอนน่าไม่ใช่เด็กว่าง่ายที่สุดในโลก
ส่วนนายสมบูรณ์แบบตายล่ะ
ฟังนะพ่อ หนูไม่ได้บอกว่า ให้ปรับปรุงใหม่ทั้งหมด
แค่บอกว่าปรับปรุงบางส่วนตรงนี้ ก็ไม่เห็นเสียหาย
สวัสดีจ๊ะ อย่างเก้าอี้ผุเก่าๆ ตัวนี้
มันอยู่มาตั้งแต่ตอนที่ หนูอายุเท่ารูเบ็น ทิ้งไปได้แล้ว
นี่ร้านของพ่อ พ่อจะตัดสินใจเองว่าจะเปลี่ยนอะไร
เก้าอี้ตัวนั้นเก็บไว้
ขอบอกนะ แม่ของนายพูดถูก เก้าอี้นี่โทรมจริงๆ
โปรดเขียนความเห็น
ดูสิ
ดอนน่า
"ดอนน่า" รึ
สนุกจัง
เธอเหมือนที่ฉันคิดไว้เลย เว้นแต่ตัวเล็กกว่า
เธอเป็นคนแปลกนะ ดอนน่า แต่ฉันชอบเธอ
ฉันก็ชอบเธอ
ว่าแต่เราจะออกจากที่นี่ได้ยังไง
ปกติพี่ชายของฉันจะตามหาฉันจนเจอ
แต่ตอนนี้พี่ไม่อยากพูดกับฉันแล้ว
เคอร์ติส
เธอไม่รับสาย
แล้วนายถามแม่รึยัง ดอนน่าไม่ได้กลับบ้านเหรอ
ยัง ฉันเลยต้องแต่งเรื่อง เพื่อไม่ให้แม่ห่วง...
ไม่มีอะไรต้องห่วงใช่มั้ย
พูดเล่นหรือเปล่า ต้องห่วงสิ
งั้นผีจะเขียนชื่อ "ดอนน่า" ทำไมห้ารอบ
เออใช่ เข้าใจละ
มีวิธีตามหามือถือของน้องสาวนายมั้ย
ที่จริงก็มี
เธอทำหายบ่อยมาก พ่อแม่เลยลงแอพหาพิกัดที่ตั้งไว้
- เธออยู่ที่โรงเรียน - ไปกันเถอะ
- มีคนแปลกๆ มาอีกแล้ว - พี่ชายฉันเอง
เคอร์ติส
เขาไม่เห็นเรา วิ่งเร็ว
มือถือดอนน่านี่
ใช่ แล้วดอนน่าอยู่ไหน
ซวยแล้ว
ทุกคนไปที่ห้องครูเดี๋ยวนี้
ทีนี้พี่ชายเธอจะช่วยเราได้ยังไง
คงไม่ได้แล้วล่ะ
ราชินีรึ
เรียก "ราชินี" ก็เกินไปเชวอน อย่าพยายามประจบครู
ครูอยากรู้ว่าใครขุดต้นไม้
ฉันเรอะ
- เธอโทษรูเบ็นเหรอ - เปล่า ผมชี้ไปที่กระต่าย
เออ ลืมไป
เขาหมายความว่า อาจจะเป็นฝีมือกระต่าย
แอบเข้าไปในห้องวิทย์ เพื่อมองหา... แครอท
ฉันแค่พยายามหาทางไปเข้าเฝ้าราชินี ราชินีที่ดีที่สุดในทั่วหล้า
เลิกอวยได้แล้ว ฉันล่ะอายแทน
ตกลงมีใครมีเรื่องเล่า ที่ดีกว่ากระต่ายมั้ย
ครูผิดหวังมาก โดยเฉพาะเธอ เชวอน
ครั้งเดียวที่ครูเจอเธอ คือตอนที่เธอมาขอร้อง
ว่าน่าจะมีเกรดที่สูงกว่าเอบวก
ยังชอบ "เอยกกำลังสอง" อยู่นะคะ
ครูอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ฉันก็ด้วย พ่อมดบางคนพาฉัน มายังดินแดนประหลาดนี่
ถามจริงๆ นะ พวกเธอเอา ถ้วยกับจานมาจากห้องครัว
ทำให้หอประชุมเละเทะ
แย่กว่านั้น พวกเธอขโมย มัฟฟินกับทาร์ตมาจากซุ้มขายขนมอบ
ซึ่งมีไว้เพื่อระดมทุนให้คนไร้บ้าน
พวกเธอนั่นเองที่ขโมยทาร์ต
- เอามันไปตัดหัว - อะไรนะ ไม่เอา
- ว่ายังไงนะ - ว่ายังไงนะ
เป็นฉันฉันจะไม่พูดจาเสียงแข็ง เธอสร้างปัญหามามากพอแล้ว
ครูจะโทรหาพ่อแม่ แล้วพักการเรียนทุกคน
ไม่นะคะ ได้โปรด หนูไม่เคยโดนหักคะแนนมาสายด้วยซ้ำ
ถ้าครูฟังที่เราอธิบาย ครูจะรู้ว่าเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด
ครูฟังอยู่
เริ่มสนุกแล้วสิ
เราเคยเล่นด้วยกันตลอด
เราไปที่ร้านหนังสือด้วยกัน
เราเข้ากันได้ดี
แต่ตอนนี้ เคอร์ติสยุ่ง จนไม่มีเวลาให้ฉัน
ฉันเห็นใจนะ ฉันรู้ว่าการมีพี่น้อง ลำบากแค่ไหน
พี่สาวฉันคิดว่าตัวเองพิเศษมาก เพราะว่าเธออ่านหนังสือเยอะ
เหมือนเคอร์ติสเลย
เขาเป็นนักบาสดาวรุ่ง แม่กับพ่อก็เลยสนใจแต่เขา
ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
ฟังนะ เคอร์ติสเขาโตขึ้นแล้ว เธอก็เหมือนกัน
เธออาจใช้เวลาด้วยกันน้อยลง
แต่เขาก็ยังเป็นพี่ชายเธอ และเขาจะดูแลเธอเสมอ
ยกเว้นแต่ตอนนี้ล่ะนะ
อย่างที่ครูเห็น เราถูกจัดฉากเต็มๆ
ถ้าถามผม น่าจะเป็นฝีมือเด็ก ม.สอง รร.มัธยมต้นสปริงฮิลล์
คิดว่าครูจะเชื่อจริงๆ รึ
บอกมาเกิดอะไรขึ้น ไม่งั้นทุกคนโดนพักการเรียน
"พักการเรียน" ฉันว่า "พักการเรียน" แปลว่า "เอามันไปตัดหัว" ในภาษาเธอ
ช่างอวดดีจริงๆ ทำไมเธอไม่ตอบฉันล่ะ
โอเค เรื่องของเรื่องคือ... ที่จริงมันออกจะตลก
เด็กนั่นพูดถูก ตลกจริงๆ
ความผิดของผมเอง ผมคือคนที่จัดปาร์ตี้ในหอประชุม
ความคิดของผมเอง ที่บุกเข้าไปในห้องวิทย์
- ไม่เอาน่ะ - อย่าโทษพวกเขา
รูเบ็น พอเถอะ
เธอทำไปทำไม
ไม่เห็นสำคัญตรงไหน
เอาทาร์ตฉันคืนมา ไม่งั้นก็ชดใช้กรรมซะ
ผมแค่ออกฤทธิ์มั้ง
รูเบ็น อย่าทำอย่างนี้
ให้เขาพูด รูเบ็น พูดต่อสิ
คือ...
ตั้งแต่ย้ายมาเรียนที่นี่ มัน... มันค่อนข้างลำบาก
คือผมไม่มีเพื่อนที่โรงเรียน
พอผมกลับบ้านไปอยู่กับตาของผม
ตาก็เอาแต่คุยกับเชวอน ผมก็เลย...
โทษทีนะ แต่มันพิลึกน่ะ
อีกอย่าง ยายของผมเพิ่งเสีย เลยทำให้ผมเศร้ามาก
อะพาร์ตเมนต์ก็เล็ก เมืองก็เสียงดัง
ผมไม่มีที่ให้เล่นสเก็ตบอร์ด
ผมพยายามหาเพื่อนใหม่แล้ว
แต่ผมทำได้แค่ทำให้ ไหล่ของเคอร์ติสบาดเจ็บ
แถมประวัติการเรียน ของเชวอนก็จะเสีย
ยิ่งไปกว่านั้น
เรากำลังถูกผีหลอก ซึ่งก็เป็นความผิดของผมเช่นกัน
ผีเหรอ
เป็นศัพท์ที่เด็กสมัยนี้พูดกันน่ะค่ะ
ก็นะ
- พูดได้ดีมาก รูเบ็น - ผมขอโทษฮะ
ก่อนอื่นครูขอแสดงความเสียใจ ที่ยายของเธอจากไป
ในฐานะครูใหญ่ ครูน่าจะ ต้อนรับเธอได้ดีกว่านี้
ครูรู้ว่าการเริ่มต้นใหม่นั้นยาก และเป็นเด็กใหม่ไม่ง่ายเลย
ฮะ ผมว่ามันยากกว่าที่ผมคิด
ครูไม่อาจยกโทษให้กับสิ่งที่เธอทำ
แต่ครูประทับใจกับความเป็นผู้ใหญ่ ที่เธอแสดงออกวันนี้
ที่ชัดๆ คือเธอเข้าใจ ว่าสิ่งที่เธอทำมันผิด
ครูเลยจะไม่พักการเรียนเธอ
ไม่หรือคะ จริงเหรอ
เชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่ครูเป็นห่วงนะ
ผมไม่โดนลงโทษใช่มั้ยฮะ
เปล่า เธอยังโดนอยู่
ครูคงทำหน้าที่ได้ไม่ดีแน่ ถ้าปล่อยเธอไปโดยไม่ลงโทษ
แต่กักบริเวณก็น่าจะพอ
เธอต้องทำความสะอาดหลังรร.เลิก
และเธอต้องจัดงานขายขนมอบ เพื่อระดมทุนให้คนไร้บ้าน
ถ้าไม่ว่าอะไร หนูขอ อยู่เย็นเป็นเพื่อนรูเบ็นด้วยค่ะ
ก็ได้ ผมด้วยฮะ เราต้องรับผิดด้วยกัน
รูเบ็น สำหรับคนที่บอกว่า ตัวเองไม่มีเพื่อน
เธอดูเหมือนจะมี เพื่อนดีๆ สองคนตรงนี้นะ
เหมือนผงอะไรเข้าตาผมน่ะ
รูเบ็น ที่นายพูดเมื่อกี้ แจ่มสุดๆ
จับใจจริงๆ
ฉันเองก็รู้สึกเหมือนคนแปลกหน้า ในดินแดนที่แปลกประหลาด
ฉันรู้ว่าบางครั้ง ฉันออกจะใช้ความรุนแรงหน่อย
หม่อมฉันว่าไม่นะ
ไม่หรอก จริงสิ
ขอบอกว่ากระหยิ่มยิ้มย่อง เพราะว่ามันเป็นคำที่ออกเสียงสนุก
ฉันไม่ได้มาจากวันเดอร์แลนด์ด้วยซ้ำ
ฉันเติบโตมาจากสำรับไพ่
และฉันก็คิดถึงบ้าน
ฉันคิดถึงราชินีคนอื่นๆ ฉันคิดถึง...
ข้าวหลามตัด กับโพธิ์ดำ และดอกจิก
ระบายมันออกมา ดีสำหรับคุณนะ เล่าเรื่องวัยเด็กให้ฟังหน่อย
พ่อแม่ของฉันเย็นชาและห่างเหิน
ฉันเพิ่งมารู้ว่า พวกเขาทำดีที่สุดแล้ว
พวกเขารักฉัน
โอเค โอเค แล้วฉันล่ะ ฉันมีปัญหาอะไร
คุณแค่เป็นบ้าไม่ใช่เหรอ
ขอบใจ
เยี่ยมไปเลย แต่เรายังมีปัญหาใหญ่อยู่นี่
ดอนน่าอยู่ที่ไหน
ฉันอาจจะรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ตามมาสิ
มานี่ นี่ไง... ตรงนี้
ตอนฉันยังเด็ก แม่ยกฉันให้คนอื่น ในวงไพ่อีแก่กินน้ำ
เธอไม่ได้บอกลาด้วยซ้ำ พูดแค่ว่า "ใช่ ฉันมีหนึ่งควีน"
คุณต้องเสียใจมากแน่ๆ
- ฉันไม่เห็นดอนน่า - เธออยู่ตรงนั้น
เคอร์ติส เคอร์ติส ฉันอยู่นี่
เคอร์ติส คนอื่นๆ ฉันอยู่ข้างล่างนี้
เคอร์ติส เคอร์ติส ข้างล่างนี้
พระเจ้า แม่เอาฉันตายแน่
ไม่หรอก ฉันคิดอะไรออกละ
ในหนังสือ มีเค้กที่ทำให้อลิซสูงขึ้น
นายว่าหนึ่งในนี้ คือเค้กวิเศษเหรอ
- ไม่ใช่อันนั้น - อะไรนะ
ฉันไม่ชอบมัน
ให้หม่อมฉันบังมันจากพระเนตร ของพระองค์เถิด ฝ่าบาท
อันนั้น
กินฉันสิ
พร้อมรึยัง
อย่างงี้สิ ดอนน่า
ขอบคุณนะ
สนุกมาพอละ ได้เวลากลับไปที่วันเดอร์แลนด์แล้ว
ใช่ ถึงเวลาที่ฉันต้องกลับไป สมานแผลเก่ากับแม่ฉันแล้ว
จำวิธีหายใจเข้าออกที่ฉันสอนด้วยล่ะ
ฉันคงคิดถึงเธอ ดอนน่า โชคดีกับทุกสิ่งนะ
ขอบใจ เธอก็ด้วยนะ
เราจะกลับไปที่นั่นยังไง คุณพระ ต้องใช้เวลานานมั้ย
อลิซผจญภัยในแดนมหัศจรรย์
แค่เข้าไปในโพรงกระต่าย
แต่ฉันไม่เห็นเลยสักโพรง
โอเค ฉันอาจจะบ้า
แต่ฉันยังรู้เลยว่า เราเข้าไปในนั้นไม่ได้ งั้นก็...
ฉันไม่รู้ว่าทำไงถึงได้ผล ลองแตะมันดูมั้ย
ทันเวลาพอดี
เรากลับถึงบ้านแล้ว
ได้ผลแฮะ
ข้อความกลับมาหมดละ
แล้วยังไงต่อละทีนี้
จบลงแล้วมั้ง
คงงั้น
เรากลับไปใช้ชีวิตตามปกติได้แล้ว
แจ๋ว แล้วเจอกันที่โรงเรียน
เออ แล้วเจอกัน
อย่าทำให้ฉันเจ็บตัวอีกล่ะ
เข้าใจละ ไม่เอาซุปแล้ว และจะคอยอยู่ห่างๆ
ดูหนังสือในร้านหน่อยมั้ย
ไม่เป็นไร ไม่ต้องก็ได้
อีกอย่าง ฉันแวะมาวันหลังก็ได้
แล้วพี่ไม่ต้องซ้อมบาสแล้วเหรอ
เล่นไม่ได้ ไหล่ยังเจ็บอยู่
แต่ไหนพี่บอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ไง
สงสัยอาการแย่ลงกว่าที่คิดน่ะ
เรื่องที่นายพูดที่ห้องครูใหญ่น่ะ
ฉันแค่พูด เพื่อไม่ให้เราโดนพักการเรียน
ถือเป็นเรื่องดีนะ
การได้ระบายอารมณ์ออกมาเป็นเรื่องดี อยากให้คุณตาของนายทำบ้าง
เธอถึงได้เอาแต่อ่านหนังสือ จิตวิทยาน่าเบื่อนั่น
และพยายามกวนใจคุณตา ด้วยเรื่องของหวานนั่น
เห็นชัดๆ ว่ามันไม่ได้ผล
เธอสนิทกับคุณยายมากเลยน่ะสิ
เขาเหมือนเป็นยายของฉันเอง
เขาก็เป็นยายของเธอนั่นล่ะ
ฉันว่าฉันรู้สาเหตุ ที่ตาไม่ยอมทิ้งเก้าอี้นั่น
คุณยายมักจะนั่งตรงนั้น
ฉันอาจไม่ได้อ่าน หนังสือจิตวิทยานั่น
แต่วิธีระบายความเศร้า อาจมีมากกว่าวิธีเดียว
รู้อะไรไหม ฉันดีใจที่นักเขียนผี เลือกเรื่องอลิซ
เรื่องของการยอมรับการเปลี่ยนแปลง
ที่เป็นปัญหาสำหรับฉันมาตลอด
อาจจะฟังดูแปลก แต่ถ้าผีนักเขียนคือคุณยายนายล่ะ
เขาเลือกเรื่องที่เหมาะสำหรับนาย
คุณยายทำให้พวกเรามาเจอกัน "มาด้วยกัน" ไง
ตาบอกว่าแม้ยายจะจากไปแล้ว แต่เขาก็ยังอยู่กับเรา
โดยเฉพาะที่นี่
เหมือนผีไง
เป็นสมมติฐานที่ไม่เลว...
แต่เราคงไม่มีทางรู้หรอก
มันจบแล้ว
ช่วยฉันด้วย
"ช่วยฉันด้วย" รึ
บางทีมันอาจจะยังไม่จบ
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ บวรกีรติขจร