Cześć, Rubenie.
Cześć. Dzięki, że przyszłaś. Wszyscy są z tyłu.
To chodźmy.
Czułam, że zadzwonisz.
Jasne, jesteś wróżką.
Tak, jestem.
Dobrze, że przyszłaś. Mamy pytania.
Rety. Co tu się stało?
Jesteśmy w trakcie...
remontu.
Macie do mnie pytania?
Tak. Gdy rozmawiałaś z babcią o nawiedzeniu księgarni,
- mówiła, kim może być duch? - Nie.
Pomożesz nam to odkryć?
Porozmawiać z nim?
Mogę posłuchać.
Jeśli duch zechce, mogę z nim porozmawiać.
Otwórz oczy, bo nasze widmo zwykle pisze.
Okej.
Czuję jego obecność.
Ale nie chce ze mną rozmawiać. Woli mówić przez was.
Co mamy robić?
Było spoko, gdy myśleliśmy, że to babcia...
ale widmo to nieznajomy.
Nie mogę wam pomóc.
Jeśli ma niedokończone sprawy, nie spocznie, póki ich nie skończy.
AUTOR-WIDMO
KUP 10 KSIĄŻEK, A 11 DOSTANIESZ GRATIS!
Jeszcze dziewięć i kolejna gratis.
Może skorzystam. Uwielbiam tę księgarnię.
To jeszcze osiem.
- Miłego czytania. - Dzięki.
Dziękuję. Miłego dnia.
Proszę.
Hej.
Powinieneś posprzątać.
Przyszłaś, żeby mi to powiedzieć?
Rozmawiałam z dziadkiem
i pomyśleliśmy, że skoro robimy remont,
może mógłbyś zacząć pomagać w księgarni.
Pomagam.
Bardziej tak jak ja kiedyś.
Może pracowałbyś przy kasie.
To fajne doświadczenie.
Mówiłaś, że tego nienawidziłaś.
Tak, ale teraz jestem lepszym dorosłym.
Nauczyło mnie to etyki pracy,
zarządzania czasem, księgowości...
Mamo, przestań. Zrobię to.
Fajnie będzie siedzieć z dziadkiem.
I pewnie nie stać was na nikogo, kto zarabia więcej niż moje kieszonkowe.
Młody...
Nie stać mnie na twoje kieszonkowe.
Chevon, jesteś w domu?
Cześć, mamo.
Wszystko okej? Pisaliśmy.
Wybaczcie. Pisałam pracę z historii.
Może pójdziemy na sushi?
Możemy zamówić?
Muszę to napisać i przygotować się na debatę.
I poćwiczyć przed recitalem.
I napisać maila do dyrektora.
To wszystko?
Może powinnaś coś odpuścić?
- Nie, coś wymyślę. - Posłuchaj,
jesteśmy z ciebie dumni,
ale to za dużo jak na jedną osobę.
Dam sobie radę. Zaufajcie mi.
Obyś miała rację.
Możemy zjeść coś innego? Sushi na wynos to nie to samo.
Zamknij okno. Zamarzam!
Jest za gorąco!
To przycisz mecz.
Muszę zagłuszyć twoje chrapanie.
Nie chrapię!
Skąd wiesz, skoro śpisz?
Dość tego. Zamykam okno.
Nie radzę...
Hej!
Co to za hałas?
Donna chrapie i jest gorąco.
Przykro mi, że nie macie swoich pokoi jak u mamy,
ale tak nie może być.
Niech ktoś śpi na kanapie.
Ja nie mogę. Jutro gram w kosza.
Chodzę na korki i więcej się uczę.
Ma rację. Pójdziesz na kanapę?
Spoko.
Mogę oglądać telewizję.
Nie, masz spać.
To nie fair!
Wyłącz mecz.
- Jakieś wieści od Autora? - Nie.
Albo Autorki. Nie wiadomo.
Nieznajomego widma.
Ciągle nienaprawione? Cieknie od miesiąca.
Ktoś się o to przewróci.
Wystartuj w wyborach do samorządu.
Chętnie, ale mam za dużo zajęć.
WYSTARTUJ W WYBORACH DO SAMORZĄDU
Rodzice uważają, że robię za dużo.
A nie wiedzą...
Autor-widmo wrócił.
Serio?
Ciekawe, z jakiej jest książki.
Hej, smoku. Jak się nazywasz?
Zostawmy go.
Nie chciałam cię wystraszyć.
Mogę cię pogłaskać?
To łaskocze.
Ohyda.
Jest słodka.
To smok.
Nie będzie mnie lizać po twarzy.
Nie wiem, co się dzieje. Pudłuję.
Jesteś roztrenowany. Jeszcze raz.
Spoko. Dasz radę.
Nie zadręczaj się.
Zgubiłem szczęśliwy rękaw
w praniu u taty.
Rzucaj.
Nowy jest do bani.
Przesadzasz. To nie rękaw.
Nosiłem go przez ostatnie trzy sezony.
To było obrzydliwe.
Hej, Jake. My go przejmiemy.
Łokcie do siebie.
Ma rację.
Nie ustawiłem się.
Niech nie ćwiczy długo.
Do jutra. Super, że wróciłeś.
Widzę, że Autor-widmo wypuścił kolejną postać.
Oby była z krótkiej książki.
KSIĘGARNIA
Co o tym myślisz?
Co to jest?
Ekspres do kawy, gdy odnowimy zaplecze.
Naprzeciwko sprzedają kawę.
Tak i oni na tym zarabiają, a nie nasza księgarnia.
Nie stać nas.
Pracuję nad tym. Zobacz.
Chcę, byś spojrzał...
na naszą nową stronę.
Po co nam strona?
Bo nikt nie używa książki telefonicznej.
Byśmy mogli ogłaszać wydarzenia.
To ściągnie ludzi do księgarni.
Musisz inaczej patrzeć na to miejsce.
Niezły z ciebie artysta.
Dzięki.
Mogę w czymś pomóc?
Tylko oglądam. Fajne miejsce.
Mojego dziadka.
Czadowe buty.
Dzięki. To Fei Shen.
- Co? - Taka marka.
Znaczy „Latający bóg”.
Spoko.
Do zobaczenia.
Twoja babcia...
Nieznajome widmo wypuściło postać.
Wiecie, co robić.
Znajdźmy książkę.
Może Smoki kochają taco? Pamiętacie ją?
Wątpię, by Autor-widmo chciał coś od taco.
Nigdy nie wiadomo.
Wszystko okej?
To zabrzmi dziwnie,
ale smok wygląda jak ten, którego namalowałem wczoraj.
Wiedziałem.
Wczoraj namalowałem tu smoka, a teraz jest tam.
Autor-widmo wypuścił ją z obrazu.
Wypuszczał tylko postacie z książek.
Myśleliśmy, że jest nim babcia Rubena. Teraz wszystko jest możliwe.
Namalowałeś coś jeszcze?
Tak.
- O nie. - Co to było?
Mam przygotować na zajęcia jeden obraz dziennie.
Jak dziennik. Nikt nie miał go widzieć.
Czemu mi to mówisz?
Pamiętasz, gdy mnie poprawiałaś,
gdy mówiłem „filgarny”
„Figlarny”.
WIEM WSZYSTKO
To klon Chevon.
Są identyczne.
Nie do końca. Ja wiem wszystko.
Bo tak cię widzi Ruben.
Stąd koszulka.
Masz mnie za mądralę?
Nie, wybacz. Musiałem odreagować.
Autor-widmo ożywi wszystko, co malujemy?
Sprawdzimy.
Namaluj gwiazdę.
To zabolało. Mogłeś się domyślić.
Miała tego nie widzieć.
Nie szkodzi.
Skończyłam, ale wciąż tu jest.
Daj, ja spróbuję.
Czyli wolałbyś wciąż wymawiać to niepoprawnie?
Może.
Nic się nie dzieje. Może to tylko obrazy Rubena.
Rubenie,
namaluj coś.
Naprawdę nieźle. Aż się zacząłem ślinić.
Dzięki.
To zadziała?
Zadziałało!
Zostawiłeś kanapkę w kuchni?
Tak. Przepraszam.
Chwila. Jeśli mama widzi kanapkę...
To widzi wszystko.
Schowaj smoka do szafy.
Cześć. Twoja kanapka.
To dla mnie. Dzięki.
Widziałaś, że przyszła Chevon?
Tak. Widzę.
- Ciekawa bluzka. - Ruben ją zrobił.
Może posiedzicie na dole,
a ty popracujesz?
Jasne. Przepraszam. Już schodzę.
Dzięki.
To jest niesamowite.
Autor-widmo ożywia obrazy Rubena.
Czemu mama widzi klona i kanapkę?
Bo są z obrazów a nie książek.
Autor-widmo chce, byśmy coś namalowali. Ale co?
Zaraz się dowiemy.
A.W. znudził się angielski.
Mówiłem. Wszystko jest możliwe.
Wyjmij telefon. Masz apkę do tłumaczenia.
Racja. Mądrze.
Przecież jestem tobą.
To po chińsku. „Złoty smok”.
Już namalowaliśmy to, co chciał.
To jakby złotawy smok.
Co mamy z nim zrobić?
Dowiem się.
A może...
Pójdzie ze mną. Przyda mi się.
Rodzice mówili, że jestem tylko jedna.
Prawie idealnie. Trochę przyśpieszasz.
Jasne. Dzięki.
Poprawię się. Jak idzie praca?
Musisz pytać?
Chevon?
Ukryj się.
Nie. Ty się ukryj. Ja to załatwię.
Proszę.
- Myślałem, że grasz. - Grałam.
Piszę pracę z historii.
Brzmiało super. Ćwicz dalej.
Dzięki. Kocham cię, tato.
To jest super.
Razem zrobimy wszystko.
Może wystartuję w wyborach.
Zacznijmy od podstaw. Siad.
Możesz usiąść?
Dobra dziewczynka.
Nie trafiam. Potrzebuję rękawa.
Mówiłam, żebyś przestał.
Mam jutro mecz, a nie umiem trafić.
Muszę ćwiczyć.
Puść to. Zły smok.
- Każ jej to puścić. - Puść to.
- Śpisz na kanapie. - Nic z tego.
To śpisz ze smokiem? Bo musi tu zostać.
Rocco, wybacz, ale nie chcesz tu być.
Okej, ale ostrzegałam.
Bądźcie grzeczni i powąchajcie się.
Możecie się przyjaźnić.
Curtisie!
Muszę znaleźć mój szczęśliwy rękaw.
Idź do salonu.
Ruben! Może mi namalować rękaw.
Sprzątnij ubrania!
Widzisz, jaki jest wystrzępiony?
Na końcu?
Tak. To ważne. Musi być identyczny.
Donna wciąż pisze.
- Może odpisz. - Co jeszcze?
Na łokciu jest plama.
Podpisałem go żółtym markerem.
Chyba nie powinniśmy tego robić.
Proszę. Drużyna na mnie liczy.
- Jutro mamy mecz... - Okej.
Wyślij mi zdjęcia.
Hej, jest Curtis?
Smok pogryzł koszulkę, którą zostawiłeś
i nie wiem, czy nie pogryzie innych.
- To je podnieś. - Nie będę po tobie sprzątać.
Nienawidzę dzielić pokoju.
Dzięki za rękaw. Ratujesz mi życie.
Jak leci?
Curtis mnie wkurza.
Przez niego spałam na kanapie. Nie mam gdzie schować smoka.
Mieszkanie taty jest za małe.
Ja dzielę łazienkę z mamą i dziadkiem.
Chcę mieć swój pokój.
Muszę wracać do pracy.
Okej. Na razie.
Patrz, dokąd idziesz.
Hej.
Rocco.
Przestań, Rocco!
Wstawaj. Rubenowi się udało.
Mam swój rękaw. Zadziałało. Znów trafiam!
Próbuję spać.
Wstawajcie.
Chcę wam coś pokazać.
Właśnie pojawiło się do wynajęcia.
Możemy się dziś wprowadzić!
Najdziwniejsze jest to, że poprzedni najemca wszystko zostawił.
Maszyna do szycia i tablica na projekty.
Idealny pokój dla mnie.
Ja nic nie dostałem.
Własny pokój.
I swój rękaw.
Patrzcie.
Rocco może mieć swój pokój.
Inaczej go wykorzystam.
Jak chcesz. To twój pokój.
Gdy ja będę w szkole, ty skończysz pracę.
Po szkole ja będę grać, ty pójdziesz na debatę.
Temat jest łatwy:
„Czy uczniowie powinni oceniać nauczycieli?”.
Chcesz to zapisać?
Mam pisać pracę z historii.
Potem ty grasz, ja idę na debatę. Temat...
Dobra. Rozumiem.
- Wiesz wszystko. - A Ruben myśli, że to źle.
Namalowałeś im nowe mieszkanie?
Tak. Jest super.
Prawie za dobre.
Mam garderobę wielkości starego pokoju.
Możesz tam trzymać smoka.
Mój rękaw nie tylko przynosi szczęście.
Jest magiczny. Patrzcie.
Chciałam to zjeść.
Rubenie, co robisz?
Nie sądzę, że Autor ożywia obrazy, byś malował co chcemy.
Może, ale nie możemy się zabawić?
Nie namalowałem miliona dolarów.
- Okej. - Naprawdę?
Choć tak uważasz, nie wiem wszystkiego.
Nie powinienem był cię tak nazywać. Przepraszam.
Zgoda?
Zgoda.
- Nie trafisz stąd. - Tak? To patrz.
Wrócił szczęśliwy rękaw!
Zmiażdżymy dziś Oakmont.
Powinienem mieć jakąś opaskę?
Tak naprawdę to nie rękaw, tylko praktyka.
Miałeś rację. Musiałem poćwiczyć.
Podaj.
Przepraszam.
Kumam. Jesteś na fali. Nie zepsuj tego.
- Widzimy się na meczu. - Jasne.
Co?
Naprawdę działa.
Trochę za dobrze.
Nie mogę się powstrzymać przed rzutem.
Patrz. Spróbuję ci podać.
Widzisz?
Co zrobię? Nie mogę podawać.
Zdejmij rękaw.
Jasne.
Nie mogę.
Ruben namalował mi go na ręce.
Lepiej tak, niż gdy nie mogłeś trafić.
- Cześć. - Jak poszło?
Gotowe. Na biurku.
Tu jest 20 stron. Miało być pięć.
To skróć, ale ja ręczę za każde słowo.
Nie mam czasu. Muszę grać.
- Przygotowałaś się na debatę? - Tak.
Mam najlepsze stopnie, ergo jestem najlepszym mówcą.
Ergo wygram debatę.
Nie możesz tego powiedzieć.
„Ergo” jest zbyt pretensjonalne? Użyję „dlatego”.
To będzie problem.
Potrzebujemy nowego planu.
Jesteś gotowa?
- Musimy jechać. - Idę.
Czekaj.
Wyglądasz profesjonalnie.
Ubieram się wiarygodnie, by mnie tak widziano.
To prosta taktyka, ale efektywna.
Skoro tak mówisz.
Przyznaj, tato. Strona działa. Zobacz, jaki tłok.
Spokojnie. To dziesięć osób.
- Rubenie. - Żartuję.
Wykonałaś kawał dobrej roboty.
Powinienem częściej cię słuchać.
Skoro słuchasz,
pamiętasz, jak grałeś tu jazz, gdy byłam mała?
Może zorganizujemy koncert. To ściągnie ludzi.
Podoba mi się.
Hej, Chevon.
Cześć. Muszę pogadać z Rubenem.
Okej.
Powstrzymaj mojego klona.
Wymaż ją. Namaluj na Księżycu.
- Wszędzie, byle nie na debacie. - Okej.
Dziękuję, że to robisz.
Gdzie mój pędzel?
Jest tu mnóstwo pędzli.
Do farb olejnych. Używałem...
To ważne. Użyj innego pędzla.
Okej.
WIEM WSZYSTKO
Jak myślisz?
Super. Czemu nie znika?
Poczekaj chwilę.
Autorze-widmo, rób swoje.
Dlaczego to nie działa?
Nie wiem. Wszystko inne ożywało.
Jedyna różnica to...
Pędzel.
Gdzie jest drugi pędzel?
Nie wiem. Zniknął.
Napisy: Agnieszka Otawska