- Ten? - Nie.
Jest mniejszy z gładką rączką.
Nie rozumiem.
Co to Autora-widmo obchodzi, jakiego używasz pędzla?
Nie ma go na komodzie. Może na półce.
Półka.
Chwila. A jeśli źle to rozumiemy?
Może Autor nie ożywia obrazów?
Może to magiczny pędzel z jakiejś książki.
Zauważyłbym, że w pokoju pojawił mi się pędzel.
A gdyby wyglądał jak inne?
Słuszna uwaga.
Chciałabym szukać dalej, ale musimy iść do szkoły.
Mój klon robi ze mnie głupka.
Nie wiesz tego. Jak źle może być?
Dlatego uczniowie powinni oceniać nauczycieli.
Odpowiedź?
Mogłabym długo mówić, dlaczego Asher nie ma racji,
ale możecie nam tego oszczędzić, bo mam lepsze oceny niż on.
Chevon to niestosowne.
Czemu? Kwestionuję jego wiarygodność.
Nie. Jesteś wredna.
Ty jesteś wredny dla swoich ocen.
Nie powiedziała tego.
AUTOR-WIDMO
Hej. Dobry mecz. Zmiażdżyliśmy ich.
Joł, Jake. Czekaj, zmienię buty.
Coś nie tak?
Przetrzymywałeś piłkę.
Miałem dziś dobrą passę. Ty będziesz mieć następnym razem.
Babcia jechała tu trzy godziny.
A ja nie dotknąłem piłki. Dzięki.
Curtisie. Na słówko?
Świetny mecz. Jestem pewien, że pobiłem rekord.
Powtórz to, a wylecisz.
Czemu wszyscy się złoszczą? Wygraliśmy.
Wygrywać powinna drużyna.
Dziś nie byłeś graczem zespołowym.
Rozumiem.
Tu nie ma miejsca na ego. Masz podawać.
Nie wiem, czy mogę.
Ten temat odciąga nas od prawdziwego problemu.
System oceniania jest zły.
Zasługuję na więcej niż szóstki, a nie ma lepszej oceny.
Musimy ją stamtąd zabrać.
Odwrócę ich uwagę.
...i całego okręgu. Tyle mam do powiedzenia.
Cześć. Przyszedłem ocenić nauczycieli.
Panie Gallagher, dobrze tłumaczy pan algebrę,
- szóstka dla pana. - Co?
Rubenie, co robisz?
To w temacie debaty.
- Okej. - Madame Bouvé,
pani zajęcia są super – szóstka.
Rubenie, do rzeczy.
Panie Saunders...
jest pan sprawiedliwy, ale ostry.
Według mnie to szóstka.
Przebrałaś się?
Tak. Bo to, co zrobiliśmy, to gra.
By coś udowodnić. Uczniowie nie są dość dojrzali, by oceniać.
Ciekawa strategia.
Ale to debata, nie teatr.
Punkt dla przeciwnika.
Ruben musi to naprawić
albo trener mnie wyrzuci.
Ale z ciebie niechluj.
To nie ja.
Tylko smok.
Jak otworzyła garderobę?
Zły smok!
Już dobrze. Pewnie się bałaś, siedząc tu sama.
Jesteś za miękka.
Donno, Curtisie, wróciłem.
Czemu Rocco chowa się pod kanapą? Co, do diaska?
Zaraz posprzątam.
Dlatego się ukrywa. Rocco to zrobił?
Chyba tak.
Nie mam na to czasu.
Posprzątaj, nim wrócę.
Dopiero wróciłeś.
Zacząłem drugą pracę.
Drugą pracę?
Mieszkanie się samo nie opłaci.
Mówiłeś, że to była okazja.
Była, ale i tak jest droższe.
Muszę lecieć. W kuchni jest pizza.
Schowajcie resztki, wrócę późno.
- Kocham was. - My ciebie też.
Ruben. „Przyjdźcie szybko”.
Uważasz, że ten brakujący pędzel mógł być z książki?
Tak.
To ma sens.
Autor wypuszczał postacie z książek.
Tym razem postacią byłby pędzel.
Dlaczego ludzie widzą to, co namalował Ruben?
Tak jak przy Frankensteinie widzieli drugiego potwora...
Bo powstał w naszym świecie, jak obrazy.
Przepraszam. Niepotrzebnie malowałem.
Chciałeś pomóc. Nie namalowałeś niczego dla siebie.
Malowałem ludzi z sąsiedztwa w księgarni, by przychodzili i kupowali.
Twoja mama myśli, że to dzięki stronie.
Tak. I zorganizowała wieczór jazzowy, na którym zagra dziadek.
Jeśli nie namaluję widowni, nikt nie przyjdzie.
Musimy znaleźć książkę.
Chwila! Autor-widmo.
„Poczta”?
Gdzieś tu jest wskazówka.
Jest.
„Złoty smok”.
Pasuje do tej z obrazu.
Chodźmy.
Pysznie pachnie.
CHIŃSKIE BAŚNIE DLA KAŻDEGO
- Mogę pomóc? - Rubenie, zakładka.
Widzę.
Cześć, jestem z Village Books.
To księgarnia dziadka. Jesteśmy tu, bo...
Mamy problem z wydanymi pustymi książkami.
W mojej brakuje baśni.
Naprawdę? To super.
Co? Nie, to okropne.
Racja. Chcemy to naprawić.
Jaka to książka?
Zbiór unowocześnionych chińskich baśni,
ale jednej brakuje.
Malia i magiczny pędzel.
Zna pani tę opowieść?
Nie tę wersję.
Klasyczną baśń, którą opowiadali mi rodzice.
Jesteście głodni?
- Tak. - Tak.
Pewnego dnia chciwy bogacz ukradł magiczny pędzel.
Chciał namalować górę złota.
Ale pędzel słuchał tylko chłopca.
Zmusił chłopca, by dla niego malował.
Z uśmiechem chłopiec namalował górę złota
na bezludnej wyspie pośrodku morza.
Sprytnie.
Podasz pierożki?
Bogacz był wściekły.
„Namaluj mi statek, bym mógł tam dopłynąć”.
Ale namalował sztorm,
który zniszczył statek, gdy ten dobił do brzegu.
Bogacz spędził resztę życia samotnie z górą złota,
którego nie miał na co wydać.
A chłopiec żył szczęśliwie
i używał pędzla, jak trzeba, by pomagać biednym.
Wszystko w porządku?
Nie podobało wam się?
Podobało nam się. Dziękujemy.
Podoba mi się morał.
- Nie bądź chciwy. - Właśnie.
Ale wydaje mi się, że wy już to wiecie.
Jedzenie wam smakuje?
Było pyszne.
Ile płacimy?
Na koszt firmy.
To miłe, że mnie znaleźliście.
Dziękujemy i wkrótce dostarczę nowy egzemplarz.
Dzięki.
Ruben używał pędzla z tej baśni.
A my się zachowywaliśmy jak chciwy bogacz.
Nie powinnam była wykorzystywać klona.
To nie twoja wina.
Ja go namalowałem.
A Donna nie prosiła o mieszkanie.
Tak, ale nie odmówiłam.
Nic dziwnego, że się zemściło.
Co teraz zrobimy?
Musimy przeczytać nową wersję i poszukać wskazówek.
„I nie był wyjątkowy z rzeźbieniami jak różdżka.
Zwykły pędzel.
To pomoże nam ożywić chińską kulturę, Malio”.
Wreszcie zasnęła.
Wygląda tak spokojnie.
Nie daj się oszukać. Sprawia kłopoty.
Tata wrócił.
Hej. Jeszcze nie śpicie?
Chcemy porozmawiać.
- Może to zaczekać do rana? - Nie.
Chcemy wrócić do starego mieszkania.
Możesz rzucić drugą pracę.
To miłe, ale muszę wam dać to, czego potrzebujecie.
Potrzebujemy ciebie.
Porozmawiam z mamą.
Zmienimy grafik, bym miał więcej weekendów.
Coś wymyślimy, okej?
Zamykajcie drzwi do mojej sypialni.
Rocco podarł poduszkę i dorwał się do zestawu do golenia.
Naprawdę? Na pewnie nie chciał.
Nie wiem, co mu jest,
ale może musimy oddać go dziadkom.
Co? Nie.
Musi więcej wychodzić
i może bycie na farmie mu pomoże.
Muszę się zdrzemnąć przed powrotem do pracy. Dobranoc.
Branoc.
Jak weszła do pokoju taty?
Zrobiła dziurę w ścianie.
Nie jest taka słodka.
MALIA I MAGICZNY PĘDZEL
Czytasz na głos w myślach?
Bo możesz czytać szybciej.
Nie czytam.
Chevon, możesz przyjść?
Idę!
Co się dzieje?
Usiądź.
Jak poszła debata?
Okej.
Chyba.
- Nie to powiedziała dyrektor. - Dzwoniła?
Ponoć się nie przygotowałaś.
Uciekłaś się do sztuczki teatralnej i obraziłaś kolegę.
Mogę wyjaśnić.
Robisz za dużo i takie są skutki.
Nieprawda.
Dla własnego dobra
- zrezygnujesz z czegoś. - Co?
Wybierz z czego.
Przemyśl i daj nam znać.
Jak poszło?
Dobrze, że im nie mówiłam,
że chcę startować w wyborach.
Proszę.
Widziałeś post o koncercie na stronie?
Co myślisz?
Jest dobry.
Tylko dobry? Nie super? Bo powinien być super.
Ludzie przyjdą, prawda?
Nie winiłbym strony, jeśli nie.
Ale przyjdą.
Mam nadzieję.
Wykonujesz kawał dobrej roboty, mamo.
Okej.
Śpij i dziękuję, że pomagasz.
Oczywiście.
- Dobranoc. - Dobranoc.
„Nosiła rzadką markę butów, Fei Shen”.
Czyli „Latający bóg”.
„Latający bóg”.
Z książki wydostał się nie tylko pędzel.
Autor-widmo wypuścił też Dajie. W fajnych butach.
- Która ukradła pędzel. - Tak, spotkałem ją.
Czyli go nie zgubiłeś.
Dajie musiała go ukraść.
Musimy ją znaleźć,
ale nie wiem jak.
Myślcie. Zaraz wracam.
Hej, Jake.
Jake.
Jake!
Tak się czujesz, gdy wołasz o piłkę.
Hej!
Niech Chevon się schowa.
Musisz stąd iść.
Powiedz jej, bo i tak wejdę.
Schowaj się pod stołem.
Twój klon tu jest.
Po co przyszłaś?
Czułam się źle.
Twoi rodzice nie mogą ci przeszkadzać.
Odpuszczę debatę. Idź do domu.
- Muszę coś zrobić. - Proszę, nie.
Proszę o uwagę.
Nazywam się Chevon Redmond i kandyduję na przewodniczącą.
To wszystko. Dziękuję.
Uważam, że będziesz świetna.
Moi rodzice się wściekną.
Już wiem.
Jest jak w baśni. Tylko ja mogę używać pędzla.
Racja.
Gdy Dajie go ukradła, zrozumiała, że dla niej nie działa.
I przyjdzie cię szukać.
Musimy być gotowi.
- Buty. To ona. - Do roboty.
Gotowy?
Chyba tak.
Dasz radę.
Cześć, witaj w Village Books.
Możemy pomóc?
Szukam kogoś. W waszym wieku. Chyba tu pracuje.
Ruben. Masz szczęście.
Jest na zapleczu. Maluje.
Super.
Hej.
Hej. Dziewczyna w fajnych butach.
Fei Shen, zgadza się?
Masz dobrą pamięć.
Wybacz, nie zapytałem jak ci na imię.
Ja jestem Ruben.
Dajie.
Potrzebujesz pomocy z książką?
Nie.
To zabrzmi dziwnie, ale znalazłam tu pędzel.
Rączka ma zły kolor.
Co ona knuje?
Pomyślałam o tobie, bo świetnie malujesz.
Pomyślałam, że to znak.
Może powinnam cię poprosić, byś mi coś namalował.
Jeżeli dasz radę.
Mogę ci za to zapłacić.
Nie trzeba. Zrobię to.
- Naprawdę? - Tak.
Oby wiedział, co robi.
Co masz na myśli?
Moje cele są dla mnie ważne,
a głównym jest stać się sławną i bogatą.
Okej.
Namalujesz mnie przed posiadłością z sejfem pełnym pieniędzy.
Jako inspirację.
Mogę spojrzeć?
Nie ruszaj się. Mówiłem, że to ważne.
Chodzisz tu do szkoły?
Nie, przyjechałam w odwiedziny.
Mogę zobaczyć?
Nie, daj mi pracować.
Spodoba ci się.
Pośpiesz się, Rubenie.
Zabawne...
Pędzel, który kupiłaś, jest podobny do tego, który zgubiłem.
Może to ta sama marka.
Co ty robisz?
Rubenie?
Ukradłaś mój pędzel i przemalowałaś rączkę,
żebym nie zauważył.
Nabrałeś mnie!
Udało ci się!
Historia wróciła.
Ale pędzel wciąż tu jest.
Nie wrócił na okładkę.
Autor go zostawił, by Ruben naprawił to, co malował.
Okej, ale maluję tylko to i nic innego.
Gdzie one są?
Na planecie w innej galaktyce, o której nikt nic nie wie.
Może się uczyć wszystkiego i opowiadać smokowi.
- Pasuje? - Pasuje.
Ale coś wiemy o planecie.
Jest tam życie, bo jest dom? Mówić dalej?
Nie. Oszczędź to na smoka.
Mała rada. Musi mieć co gryźć.
Rozumiem.
- Wiem, co powiesz. - Dziękuję.
Wiem, że jeśli trzeba mi klona, robię za dużo.
Okej.
No to kończę.
Możesz się tego pozbyć? Mam mecz i go nie potrzebuję.
Tak. I namaluję wasze stare mieszkanie.
Dzięki.
Świetny mecz.
Świetny?
Przegraliśmy. Byłem do bani.
Nie szkodzi.
Byliście do bani jako drużyna.
Hej.
Porzucamy?
Tak. Musimy potrenować.
Ty rzucaj, ja będę podawał.
Dobra.
- Zaczynamy. - Hej!
Hej!
Rezygnuję z debaty.
I pianina po recitalu.
Prosiliśmy o jedną rzecz.
Wiem, ale to dlatego, że chcę kandydować w wyborach.
Wiem, że wiele zdziałam
i rozumiem, ile to zajmie czasu.
Popieramy w 100%.
Nie siedź, przytul nas.
Dawaj!
Masz stopy na mojej twarzy.
To przesuń twarz.
Nie tęsknicie za dużym domem?
Tu się czujemy lepiej.
Rocco, chodź tu.
Będziesz znowu grzeczny?
Zostaw w spokoju krem do golenia.
Dziękuję.
To był dobry pomysł. Nie wiedziałam, że tak grasz.
Przykro mi, że nikt nie przyszedł. To moja wina. Powinienem pomóc.
To nie z powodu strony. Ona jest świetna.
Spokojnie. To był wspaniały wieczór.
Naprawdę?
Chciałabym, by było więcej ludzi...
ale grający dziadek...
Dawno nie widziałam go tak szczęśliwego.
Nie odkąd babcia odeszła.
To wiele zmienia.
Pędzel nie wrócił do książki?
Nie.
Nie rozumiem.
Ja też nie.
I nie wiemy, czemu Autor w ogóle go wypuścił.
A nawet kim jest.
Powinniśmy namalować coś jeszcze?
Sprawdźmy.
A.W. maluje.
KOBALTOWA MASKA
Wrócił do książki.
Obraz.
„Kobaltowa maska”?
Napisy: Agnieszka Otawska