- อันนี้เหรอ - ไม่ใช่
เล็กกว่านั้นและมีด้ามเป็นไม้เรียบๆ
ไม่เข้าใจเลย
ทำไมนักเขียนผีต้องสนใจด้วย ว่านายจะใช้พู่กันอันไหนวาด
ไม่อยู่ในลิ้นชัก ลองดูในชั้นหนังสือ
ชั้นหนังสือ
เดี๋ยว ถ้าสิ่งที่เราคิดมันผิดหมดล่ะ
ถ้านักเขียนผีไม่ได้ปล่อย จากภาพวาดของนาย
แต่ปล่อยพู่กันวิเศษบางอย่าง จากหนังสือแทน
เดี๋ยว ไม่หรอก ฉันต้องสังเกตเห็น ถ้ามีพู่กันอื่นมาอยู่ในห้อง
ถ้ามันดูเหมือนพู่กันอื่นๆ ของนายล่ะ
จริงของเธอ
โอเค ฉันอยากจะนั่งคิดให้ออกอยู่ แต่เราต้องไปที่โรงเรียนก่อน
ร่างโคลนของฉันไปโต้วาที ทำให้ฉันดูโง่
ไม่หรอกมั้ง มันจะแย่แค่ไหนเชียว
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมนักเรียน จึงสามารถให้คะแนนครูได้
โต้แย้งมั้ย
ฟังนะคะ หนูสามารถอภิปรายได้ทั้งวัน ว่าแอชเชอร์พูดผิดตรงไหนบ้าง
แต่คุณสามารถประหยัดเวลา
แค่เชื่อหนูก็พอ เพราะหนูได้คะแนนสูงกว่าเขา
เชวอน พูดจาแบบนั้นไม่ดีเลย
ทำไมล่ะคะ หนูตั้งคำถาม กับความน่าเชื่อถือของเขา
ไม่ใช่ เธอพูดจาร้ายกาจ
นายนั่นล่ะที่ร้ายกับสมุดพกตัวเอง ที่ไม่พยายามขยันกว่านี้
ยัยนั่นพูดอะไรออกไปเนี่ย
นักเขียนสื่อวิญญาณ
เฮ้ แข่งวันนี้เจ๋งเนาะ พวกนั้นแพ้ราบคาบเลย
โย่ เจค รอเดี๋ยว ฉันเปลี่ยนรองเท้าก่อน
มีอะไรเหรอ
นายครองบอลคนเดียวทั้งเกม
ฟังนะ วันนี้ฉันเล่นดี แต่คราวหน้าก็อาจเป็นพวกนาย
ยายของฉันขับรถมาสามชั่วโมง เพื่อมาดูฉันเล่น
ฉันไม่ได้แตะลูกบาสเลย ขอบใจมากนะ
เคอร์ติส ขอคุยด้วยหน่อย
ทำได้ดีใช่มั้ยฮะ โค้ช ผมแน่ใจว่าเราทำลายสถิติใหม่
ถ้าทำแบบนั้นอีก เธอออกจากทีมแน่
อะไรนะ ทำไมทุกคนโมโหล่ะ เราชนะแท้ๆ
ชนะเป็นเรื่องดี แต่เราต้องชนะเป็นทีม
วันนี้เธอไม่เล่นเป็นทีมเลย
เข้าใจแล้วฮะ โค้ช
ทีมนี้ไม่ต้องการคนที่มีอีโก้ แข่งคราวหน้าเธอต้องส่งลูกให้คนอื่น
ไม่รู้ผมจะทำได้มั้ย
การถามว่านักเรียนประเมินครูได้มั้ย ไม่ใช่ปัญหาที่สำคัญจริงๆ
ระบบการให้คะแนนของเรา ตอนนี้ไม่เพียงพอ
เช่น หนูสมควรได้เกรดที่สูงกว่าเอ แต่เราไม่มีตัวอักษรนั้น
เราต้องพายัยนั่นออกมา
ฉันจะหันเหความสนใจเอง
...เป็นทุกโรงเรียนในเขตนี้ และหนูอยากจะพูดเรื่องนั้น
สวัสดีครับ ทุกคน ผมมาประเมินครูฮะ
ครูแกลลาเกอร์ฮะ ครูทำให้ผมเข้าใจพีชคณิต
- ผมจะให้เกรดเอกับครู - อะไรนะ
รูเบ็น เธอทำอะไรน่ะ
เรื่องที่โต้วาทีไงฮะ
- โอเค - ครูบูเว่ครับ
ผมได้ยินว่าครูสอนได้ดีมาก ผมจะให้เอกับครูฮะ
รูเบ็น เข้าประเด็นสักที
ครูซอนเดอร์ส...
คุณเป็นครูที่ยุติธรรม แต่เข้มงวด ผมเลย...
ผมคิดว่าควรให้เอฮะ
เธอเปลี่ยนเสื้อเหรอ
ใช่แล้ว เพราะว่ารูเบ็นกับหนู แสดงละครกัน
เพื่อทำให้ชัดเจนว่านักเรียน ยังไม่มีวุฒิภาวะพอที่จะให้คะแนนครู
กลยุทธ์น่าสนใจ
แต่นี่เป็นการโต้วาที ไม่ใช่ละครเวทีนะ
ให้คะแนนอีกฝ่ายมากกว่า
รูเบ็นต้องแก้ไขเรื่องนี้ ก่อนแข่งเกมหน้า
ไม่งั้นโค้ชจะไล่ฉันออกจากทีม
หวา
เธอนี่ไร้ระเบียบสุดๆ
ฉันไม่ได้ทำ
มังกรทำ
แล้วมันเปิดตู้ได้ยังไง
มังกรนิสัยไม่ดี
ไม่เป็นไรนะ เธอคงกลัวที่ต้องอยู่คนเดียว
เธอใจดีกับมันไปแล้ว
ดอนน่า เคอร์ติส พ่อถึงบ้านแล้ว
ทำไมรอคโกถึงหลบอยู่ใต้โซฟา เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
หนูจะเก็บให้เรียบร้อยทันทีค่ะ
รู้ละว่าทำไมมันซ่อนตัว ฝีมือรอคโกสินะ
ใช่ค่ะ คงงั้น
พ่อไม่มีเวลามาจัดการเรื่องนี้
เก็บให้เรียบร้อย ก่อนที่พ่อจะกลับจากที่ทำงานนะ
แต่พ่อเพิ่งกลับมาจากที่ทำงาน
ใช่ พ่อมีงานที่สองอีก
งานที่สอง
อะพาร์ตเมนต์นี้ไม่ได้ฟรีนี่นา
หนูนึกว่าพ่อได้ราคาถูก
ใช่ แต่มันก็ยังแพงกว่าห้องเก่า
ฟังนะ พ่อต้องไปแล้ว มีพิซซ่าอยู่ในครัว
ห่อส่วนที่เหลือให้ด้วย เพราะพ่อคงกลับมาดึก
- รักลูกนะ - รักพ่อเช่นกัน
รูเบ็นน่ะ "มาที่นี่ด่วนเลย"
เธอคิดว่าพู่กันที่หายไป อาจจะออกมาจากหนังสือเหรอ
ใช่
ก็ฟังเข้าท่าอยู่
ปกตินักเขียนผีจะปล่อย ตัวละครออกมาจากหนังสือ
ตัวละครครั้งนี้คงเป็นพู่กัน
แต่ทำไมคนอื่นถึงเห็น สิ่งที่รูเบ็นวาดล่ะ
เหมือน "แฟรงเกนสไตน์" ทุกคนเห็นอสุรกายตัวที่สอง...
เพราะเราสร้างมันขึ้นมาในโลกของเรา เหมือนกับภาพวาด
ขอโทษนะ ฉันไม่น่าวาดรูปอะไรเลย
เธอแค่พยายามช่วย เธอไม่ได้วาดอะไรให้ตัวเองเลย
ที่จริงฉันวาดให้ คนในย่านเรามาที่ร้านนี้
พวกเขาก็เลยมาซื้อของ
แต่แม่ของนายคิดว่า พวกเขามาเพราะเว็บไซต์
ใช่ ตอนนี้แม่เลยวางแผนเรื่อง คืนดนตรีแจ๊สพรุ่งนี้
คุณตาฉันจะเป็นคนเล่นดนตรี
ถ้าฉันวาดผู้ชมไม่ได้ คงไม่มีใครมา
เราต้องหาหนังสือเล่มนั้น
เดี๋ยว นักเขียนผี
"จดหมาย" รึ
ในกองนี้คงมีคำใบ้
นั่นไง
"มังกรทอง"
ตรงกับคำใบ้ในสีของนักเขียนผี
ไปกันเถอะ
อาหารกลิ่นหอมจัง
(นิทานจีนสำหรับทุกวัย)
- มีอะไรให้ช่วยมั้ยจ๊ะ - รูเบ็น ที่คั่นหนังสือ
(ร้านหนังสือวิลเลจ)
เห็นละ
สวัสดีครับ ผมมาจากร้านหนังสือวิลเลจ
ร้านของคุณตาผม เรามาที่นี่เพราะว่า...
เราเจอปัญหาเรื่องการพิมพ์หนังสือ ที่มีหน้าว่างเปล่า
หนังสือของฉันมีเรื่องที่หายไป
เหรอคะ เยี่ยมเลย
อะไรนะ ไม่ใช่ แย่ต่างหาก
ค่ะ เราอยากจะแก้ปัญหานั้น
หนังสืออะไรเหรอคะ
เป็นหนังสือรวบรวมนิทาน ของจีนสมัยใหม่
แต่มีเรื่องหนึ่งที่หายไป
"มาเลียกับพู่กันวิเศษ"
คุณพอจะรู้เรื่องย่อ ของเรื่องนี้มั้ยคะ
ไม่ใช่จากเล่มนี้นะ
แต่รู้จักนิทานต้นฉบับ ที่พ่อแม่เล่าให้ฉันฟัง
พวกเธอหิวมั้ยจ๊ะ
- ครับ - ค่ะ
จากนั้นวันหนึ่งเศรษฐีโลภคนหนึ่ง ก็ขโมยพู่กันวิเศษ
เขาพยายามวาดทองเท่าภูเขาให้ตัวเอง
แต่เด็กผู้ชายเท่านั้น ที่ใช้พู่กันได้ใช่มั้ยคะ
เขาเลยบังคับให้เด็กผู้ชายวาดให้เขา
เด็กผู้ชายก็ยิ้ม และวาดทองเท่าภูเขาให้
บนเกาะร้างกลางทะเลแห่งหนึ่ง
ฉลาดจริง
ส่งเกี๊ยวมาให้หน่อยสิ
ชายเศรษฐีโกรธมาก
"วาดเรือซะ ฉันจะได้แล่นไปที่นั่น" แล้วเขาก็ไปจริง
แต่เด็กผู้ชายก็วาดพายุ
ที่ทำให้เรือล่มก่อนที่ เขาจะไปถึงชายฝั่งของเกาะ
เศรษฐีคนนั้นเลยต้องใช้ชีวิตที่เหลือ ตามลำพังกับทองเท่าภูเขา
และไม่มีอะไรให้ซื้อ
ส่วนเด็กผู้ชายคนนั้น
เขาก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไป
โดยใช้พู่กันตามที่เขาตั้งใจ ก็คือช่วยเหลือคนยากจน
พวกเธอโอเคมั้ย
ไม่ชอบนิทานเรื่องนี้เหรอ
เปล่าค่ะ สนุกมาก ขอบคุณที่เล่าให้ฟัง
ฉันชอบนิทานสอนใจเสมอล่ะ
- อย่าโลภมาก - ใช่เลย
แต่พวกเธอดูเป็นเด็กดี ที่รู้คำสอนเรื่องนั้นดีแล้ว
โทษนะจ๊ะ อาหารอร่อยมั้ย
อร่อยฮะ
เราต้องจ่ายเงินเท่าไหร่
ไม่ต้องจ้ะ ฉันเลี้ยงเอง
พวกเธอช่างใจดี ที่ตามหาฉันด้วยเรื่องหนังสือ
ขอบคุณฮะ ผมสัญญาว่า จะเอาเล่มใหม่มาให้คุณในไม่ช้า
ขอบใจจ้ะ
รูเบ็นใช้พู่กันวิเศษ จากนิทานเรื่องนั้นแน่ๆ
ใช่ แล้วเราก็ทำตัวเหมือน เศรษฐีโลภมากคนนั้น
ฉันไม่น่าใช้ร่างโคลนเพื่อช่วย เรื่องกิจกรรมและการบ้านเลย
เปล่า ไม่ใช่ความผิดเธอหรอก
ฉันเป็นคนวาดเอง
แล้วดอนน่าก็ไม่ได้ขอ ให้วาดอะพาร์ตเมนต์ใหม่ด้วย
ใช่ แต่ฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ไม่แปลกที่ส่งผลตรงข้าม
แล้วเราจะทำยังไงต่อ
คืนนี้เราต้องอ่านฉบับปรับปรุงใหม่
ของนิทานเรื่องนั้นเพื่อหาคำใบ้
"และไม่ใช่ของพิเศษที่มีการสลัก อย่างหรูหราเช่นคทาหรืออะไร
เป็นเพียงพู่กันเก่าเรียบๆ
เธอพูดว่า สิ่งนี้จะช่วยให้วัฒนธรรม จีนมีชีวิตชีวาสำหรับเธอ มาเลียน้อย"
ในที่สุดก็หลับแล้ว
ดูสงบดีนะตอนที่มันหลับ
อย่าโดนหลอกล่ะ มังกรนั่นตัวปัญหาเลย
พ่อกลับมาแล้ว
เฮ้ ทำไมลูกสองคนยังไม่นอน
เราอยากคุยกับพ่อ
- รอพรุ่งนี้เช้าไม่ได้เหรอ - ไม่ได้ฮะ
เราอยากกลับไปอยู่ ที่อะพาร์ตเมนต์เดิม
พ่อออกจากงานที่สองเถอะ พ่อทำงานหนักไปแล้วค่ะ
ลูกรัก ช่างน่ารักมาก แต่พ่ออยากให้ของที่ลูกอยากได้
เราอยากได้พ่อค่ะ
พ่อจะคุยกับแม่
เราจะจัดตารางใหม่เพื่อ ให้ได้วันหยุดสุดสัปดาห์มากขึ้น
เราจะหาทาง โอเคนะ
ลูกต้องปิดประตู ห้องนอนให้สนิทด้วย
รอคโกกัดหมอนกระจุย พ่อว่ามันไปยุ่งกับที่โกนหนวดพ่อด้วย
เหรอคะ หนูว่ามันคงไม่ตั้งใจ
พ่อไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรไป
แต่ถ้ามันยังไม่หยุด เราอาจต้อง ส่งมันไปที่บ้านปู่กับย่า
อะไรนะ ไม่เอาค่ะ
พ่อว่ามันต้องออกไปข้างนอกบ้าง
ถ้าไปอยู่ที่ฟาร์มอาจจะดีกว่า
พ่อต้องไปนอนสักงีบ ก่อนที่จะตื่นไปทำงาน ราตรีสวัสดิ์
ราตรีสวัสดิ์
มันเข้าไปที่ห้องพ่อได้ไงนะ
ดูนั่น มันเจาะรูที่กำแพง
ไม่น่ารักแล้วใช่มั้ยล่ะ
(มาเลียกับพู่กันวิเศษ)
เธออ่านออกเสียงในใจรึเปล่า
เธอจะอ่านได้เร็วขึ้น ถ้าไม่ทำแบบนั้น
ฉันเปล่า
เชวอน ขอคุยด้วยหน่อยสิ
กำลังไปค่ะ
มีอะไรเหรอคะ
นั่งลงก่อน
โต้วาทีเป็นยังไงบ้าง
ก็โอเค
มั้งคะ
- ครูใหญ่ฟงไม่ได้พูดแบบนั้น - ครูโทรหาแม่เหรอคะ
ครูบอกว่าลูกไม่ได้เตรียมตัว
ลูกใช้วิธีเล่นละคร และดูถูกเพื่อนร่วมห้อง
หนูอธิบายได้ค่ะ
ลูกทำกิจกรรมมากไป และนี่คือผลของมัน
ไม่จริงสักหน่อย
เพื่อตัวลูกเอง
- ลูกต้องเลิกกิจกรรมหนึ่ง - อะไรนะ
เลือกมาสักอัน
ลองไปคิดดูนะ แล้วมาบอกพ่อแม่
เป็นยังไงบ้าง
ดีแล้วที่ฉันไม่ได้บอกพวกเขา
ว่าฉันอยากจะลงสมัคร เป็นประธานนักเรียน
เข้ามาฮะ
เฮ้ ลูกเห็นโพสต์คืนดนตรีแจ๊ส ในเว็บไซต์หรือยัง
ลูกคิดว่าไงบ้าง
ก็ดีฮะ
ดีเฉยๆ เหรอ เพราะเราต้องทำให้ดีที่สุด
คนจะมางานนี้ใช่มั้ยนะ
ผมคงไม่โทษเว็บไซต์ ถ้าคนไม่มางาน
แต่พวกเขามาแน่
หวังว่างั้น
ผมจะบอกว่าแม่ทำดีแล้วฮะ
โอเค
หลับฝันดีจ้ะ ขอบใจอีกครั้งนะที่ช่วยแม่
แน่นอนฮะ
- ราตรีสวัสดิ์ฮะ - ราตรีสวัสดิ์
"เธอสวมรองเท้าผ้าใบ ยี่ห้อที่หายาก เฟยเฉิน"
แปลว่า "เทพโบยบิน"
"เทพโบยบิน"
ไม่ใช่แค่พู่กันที่ออกมาจากหนังสือ
นักเขียนผีปล่อยต้าเจี๋ยออกมาด้วย ผู้หญิงที่ใส่ผ้าใบสวยๆ
- คนที่ขโมยพู่กันไป - ใช่ ฉันเจอเขาที่ร้านหนังสือ
ถ้างั้นเธอก็ไม่ได้ทำพู่กันหาย
ต้าเจี๋ยคงขโมยไปเหมือนในหนังสือ
ใช่ เราต้องตามหาเขา
ฉันไม่รู้จะตามยังไง
มองหาต่อไปนะ เดี๋ยวฉันมา
เฮ้ เจค
เจค
เจค เจค
รู้แล้วสินะว่าเวลานายเรียกหาบอล แล้วไม่ได้เป็นยังไง
เฮ้
บอกเชวอนว่าให้ซ่อนตัวใต้โต๊ะ
เธอต้องออกไปจากที่นี่
บอกเธอให้ทำตามซะ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะเดินไปหา
เชวอน ไปซ่อนข้างใต้โต๊ะ
ทำตามเถอะ ร่างโคลนเธอมา
มาทำอะไรที่นี่
ฉันรู้สึกผิดเรื่องเมื่อคืน
เราปล่อยให้พ่อแม่เธอ มาขัดขวางเป้าหมายไม่ได้
ฉันจะเลิกโต้วาที ไม่ใช่เรื่องใหญ่ กลับบ้านไปซะ
- ไม่ ยังมีอะไรที่ฉันต้องทำก่อน - อย่านะ
ช่วยฟังทางนี้หน่อยค่ะ
ฉันชื่อเชวอน เรดมอนด์ ฉันจะลงสมัครเป็นประธานนักเรียน
แค่นั้นล่ะค่ะ ขอบคุณ
บอกไว้เผื่อๆ ฉันคิดว่า เธอจะเป็นประธานนักเรียนที่ดี
พ่อแม่ฉันต้องโมโหมากแน่
เคอร์ติส นึกออกละ
เหมือนในนิทาน มีฉันคนเดียวที่ใช้พู่กันได้ใช่มั้ย
ใช่
พอต้าเจี๋ยขโมยไปแล้ว อย่างแรกที่ เขารู้ก็คือเขาใช้งานไม่ได้
เขาก็จะต้องตามหานาย
เราต้องเตรียมตัว
- รองเท้านั่น ใช่เขาแน่ๆ - ลงมือกันเถอะ
พร้อมยัง
น่าจะ
ทำได้ใช่มั้ย
สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่ ร้านหนังสือวิลเลจ
มีอะไรให้ช่วยคะ
ฉันมาหาคนนึง อายุเท่าๆ พวกเธอ เขาน่าจะทำงานที่นี่
รูเบ็น คุณโชคดีนะ
ค่ะ เขาอยู่หลังร้านนี่เอง กำลังวาดรูป
แจ๋ว
เฮ้
ดีฮะ ผู้หญิงที่รองเท้าผ้าใบสวย
เฟยเฉินใช่มั้ย
ใช่ ความจำดีจัง
ขอโทษฮะ ผมไม่ได้ถามชื่อคุณก่อนหน้านี้
ผมชื่อรูเบ็น
ต้าเจี๋ย
คุณอยากให้หาหนังสือเหรอฮะ
เปล่า
อาจจะฟังดูแปลก แต่ฉันเจอพู่กันอันนี้ในร้านนึง
ด้ามจับคนละสีนี่
เธอจะทำอะไรนะ
ทำให้ฉันนึกถึงเธอ เพราะว่าเธอวาดรูปเก่งมาก
ฉันคิดว่าอาจจะเป็นสัญญาณบอก
ว่าฉันควรจะซื้อพู่กันและขอให้ เธอช่วยวาดรูปให้ฉันหน่อย
แน่นอนว่าถ้าเธอเต็มใจนะ
ฉันจ่ายค่าจ้างวาดรูปให้เธอก็ได้
ไม่ต้องหรอกฮะ ผมจะวาดให้
- จริงเหรอ - ฮะ
เขาคงรู้นะว่าทำอะไรอยู่
คุณอยากให้วาดอะไรเหรอ
เป้าหมายคือเรื่องสำคัญต่อฉัน
เป้าหมายแรกของฉันคือ รวยและประสบความสำเร็จ
โอเค
เธอช่วยวาดฉันอยู่หน้าคฤหาสน์ใหญ่ ที่มีเงินเต็มตู้เซฟได้มั้ย
เป็นภาพที่ให้แรงบันดาลใจน่ะ
ฉันขอดูรูปหน่อยได้มั้ย
ไม่ได้ฮะ ยืนนิ่งๆ ไว้ ผมบอกแล้วว่ามันสำคัญ
คุณเรียนอยู่โรงเรียนแถวนี้เหรอ
เปล่า ฉันแค่แวะมาเที่ยว
ฉันดูรูปได้รึยัง
ยังฮะ ขอผมวาดก่อน
คุณจะชอบแน่ ผมสัญญา
สู้ๆ รูเบ็น เร็วเข้า
ตลกจัง
พู่กันอันนี้ที่คุณซื้อ ดูเหมือนอันที่ผมทำหายวันก่อนเลย
อาจจะยี่ห้อเดียวกัน
รูเบ็น เธอทำอะไรน่ะ
รูเบ็น
คุณขโมยพู่กันของผม แล้วทาสีอื่นที่ด้ามจับ
เพื่อไม่ให้ผมสังเกต
เธอหลอกฉันนี่
รูเบ็น นายทำได้แล้ว
เรื่องราวในหนังสือกลับมาแล้ว
แต่พู่กันยังอยู่นี่
ไม่กลับเข้าไปในหน้าปก
นักเขียนผีอาจทิ้งไว้ให้รูเบ็น แก้ไขสิ่งที่เขาวาด
ได้ โอเค เฉพาะที่ฉันวาดเท่านั้นนะ ไม่ใช่อย่างอื่น
พวกเขาอยู่ที่ไหน
อยู่ที่ดาวเคราะห์ในกาแล็คซี่ อันไกลโพ้นที่ไม่มีใครรู้จัก
เธอจะได้เรียนรู้ทุกอย่าง แล้วบอกกับมังกร
- ดีมั้ย - ดีเลย
อันที่จริงแล้ว เรารู้อย่างหนึ่ง เกี่ยวกับดาวเคราะห์นั้น
มันต้องอาศัยอยู่ได้เพราะว่ามีบ้าน ให้พูดต่อมั้ย
ไม่ล่ะ เก็บไว้เล่าให้มังกรฟัง
ขอแนะนำอีกอย่าง แน่ใจนะว่ามีของมากพอให้มันเคี้ยว
เข้าใจละ
- ฉันรู้ว่าเธอจะพูดอะไร - ขอบใจ
ฉันเข้าใจแล้วว่าถ้าฉันต้องการ ร่างโคลน แปลว่าฉันทำกิจกรรมมากไป
โอเค
เอาล่ะนะ
นายเอาไอ้นี่ออกด้วยได้มั้ย ฉันจะ แข่งในอีกชั่วโมง ฉันไม่ต้องการมัน
ได้ แล้วฉันจะวาด อะพาร์ตเมนต์เดิมให้พวกเธอ
ขอบใจ
แข่งได้ดีนะ พวกเธอ
ดีเหรอ
เราแพ้ฮะ ผมเล่นห่วยมาก
ไม่เป็นไร เคอร์ติส
เธอเล่นห่วยก็จริง แต่ห่วยแบบเป็นทีม
เฮ้
ชู้ตบาสกันมั้ย
ได้สิ เราต้องซ้อมให้เยอะสุดๆ
นายชู้ตดีกว่า ฉันส่งลูกให้
ก็ได้
- เอาล่ะ - เฮ้
เฮ้ วู้ว
หนูจะเลิกโต้วาที
และเปียโน หลังจากแสดงเสร็จ
เราขอให้ลูกเลิกแค่กิจกรรมเดียวนี่
รู้ค่ะ แต่เพราะว่าหนูอยาก ลงสมัครเป็นประธานนักเรียน
หนูเชื่อว่าจะทำประโยชน์ได้มาก
และเข้าใจดีว่าต้องใช้เวลามากขนาดไหน
งั้นเราก็สนับสนุนลูก 100%
อย่านั่งนิ่งสิ มากอดกันหน่อย
มาเร็ว
เคอร์ติส เท้าพี่จะโดนหน้าฉันแล้ว
เธอก็เอาหน้าหลบสิ
แน่ใจนะว่าลูกไม่คิดถึง อะพาร์ตเมนต์ใหญ่ๆ
ค่ะ แบบนี้รู้สึกเหมือนบ้านมากกว่า
ไง รอคโก มานี่
แกจะทำตัวดีๆ แล้วใช่มั้ย
อยู่ให้ห่างจากครีมโกนหนวดฉันนะ
ขอบคุณครับ ขอบคุณ
เก่งมากค่ะคุณตา ไม่ยักรู้ว่าคุณตาเล่นเป็นด้วย
เสียใจด้วยฮะที่ไม่มีใครมา
ผมผิดเอง ผมน่าจะช่วยมากกว่านี้
มันไม่ใช่เพราะเว็บไซต์แม่ ซึ่งทำมาดีมาก
โอ้ ใจเย็นจ้ะ รูเบ็น คืนนี้ก็สนุกดีออก
เหรอฮะ
แน่ล่ะว่าแม่อยากให้ มีคนมามากกว่านี้...
แต่เห็นตาของลูกเล่นดนตรีตรงนั้น
แม่ไม่เห็นตามีความสุขขนาดนี้ มาหลายปีแล้ว
นับตั้งแต่ที่ยายของลูกไม่อยู่
ทำให้เห็นอะไรๆ ชัดเจนขึ้น
พู่กันวิเศษไม่กลับ เข้าไปในหนังสือเหรอ
ไม่
ไม่เข้าใจเลย
ฉันก็ด้วย
เรายังไม่รู้เลยว่าทำไมนักเขียนผี ถึงปล่อยเรื่องนี้ออกมาแต่แรก
หรือกระทั่งนักเขียนผีคือใคร
พี่คิดว่าเรามีอะไรที่ต้องวาดอีกมั้ย
ต้องลองหาดู
ว้าว ภาพวาดของ น.ผ.
(หน้ากากโคบอลต์)
มันกลับเข้ามาในหนังสือแล้ว
ภาพวาดนั่น
"หน้ากากโคบอลต์" รึ
(คำบรรยายโดย ศันสนีย์ บวรกีรติขจร)