Strony są puste. Wypuściła nowe postacie?
Ale magiczny pędzel dosłownie wskoczył do książki.
Nie mógłbyś nam dać wolnego? Co, Autorze-widmo?
Okładka jest fajna.
KOBALTOWA MASKA
Wygląda na starą. To nie jest nowa książka.
Kto jest autorem?
Nie ma autora.
A to nowość.
Skąd mamy wiedzieć, kto był w książce, skoro nie możemy znaleźć książki?
To będzie ciekawe.
AUTOR-WIDMO
Kto chce kupić czekoladę?
To ci pomoże zostać przewodniczącą?
Pomoże mi to zapłacić za wycieczkę do Nowego Jorku.
Nie powinnaś się skupić na wyborach?
Powinnam. Kup batonik to będę mieć czas.
Hej. Tu jesteś.
Cześć wszystkim.
Miałam ci to zostawić w biurze.
Dobrze, że napisałeś, nim wyszłam.
Dzięki, mamo.
Amy Reyna?
O mój Boże.
Czy to ty?
Co za niespodzianka. Miło cię widzieć.
Znacie się?
Byliśmy razem w liceum
- i w gimnazjum, i podstawówce. - Tak.
Gdy jeździłeś dinozaurem, nie autobusem.
Bardzo zabawne. Wciąż.
Nie wierzę. Wyglądasz tak samo.
Tylko nie masz niebieskich włosów.
Miała pani niebieskie włosy?
- Dziwacznie. - Super.
Co nie?
Powinniśmy iść na lekcję.
Ja też. W końcu ją prowadzę.
Niewiarygodne.
Nie połapałam się, gdy Ruben mówił o panu Saundersie.
Ja też nie. Świat jest mały.
Miło cię widzieć, Greggu.
- Gregg? - Ciebie też.
Pa.
Nawet bez niebieskich włosów.
Widzimy się na lekcji.
Właśnie poznałem imię pana Saundersa.
Nie wiedziałeś, że brzmi Gregg?
Ja znam imiona nauczycieli.
Muszę iść na lekcję Debry. Nie znosi spóźnialstwa.
Hej. Co robisz?
Przyszywam nowe rękawy.
A co było źle ze starymi?
Znudziły mi się. Te mają więcej szyku.
Pomożesz mi upiec ciasto bananowe?
Nie, dzięki. Wolę pomóc przy skończonym produkcie. Zjeść go.
Możesz wylizać miskę.
Przestałam lizać miskę,
gdy poznałam ryzyko jedzenia surowych jajek.
Dobra, żadnego pieczenia. Poróbmy coś.
Widuję cię przez raptem pół tygodnia.
Możemy w coś zagrać.
Albo iść na spacer.
Możemy zjeść mrożony jogurt. Jest zdrowszy od ciasta.
Przykro mi, ale chcę to skończyć.
Obejrzę z tobą Modę w Paryżu.
Nie lubisz tego programu.
Nie jest zły.
Nie lubię, jak sędziowie
krytyką doprowadzają uczestniczki do płaczu.
Tak jest zawsze.
Zaraz przyjdę.
Wygląda dobrze.
Spójrz na tę taksówkę.
Jaką taksówkę?
Musiała odjechać. Nieważne.
Mam robotę. Przeorganizuję klasyki.
Cześć.
Hej, młody.
Pomożesz? Muszę ruszać w drogę.
Z chęcią. Mam na imię Ruben.
A ja Frank.
Zanim coś zrobimy, powinniśmy zabrać taksówkę z ulicy.
Zadzwonię po przyjaciół.
Franku... Mogę ci tak mówić?
Tak mam na imię. To jak inaczej?
Nie wiem. Po nazwisku, ksywce,
tak, jak cię nazywają inni taksówkarze.
Wymień wszystkie.
Po prostu Frank.
Super.
Skąd jechałeś, gdy zepsuło się auto?
Znikąd.
Po prostu jeździłem po mieście.
To pomocne.
Nie widziałeś nigdzie kobaltowej maski?
Czego? To jakiś młodzieżowy slang?
Z chęcią bym pogadał, ale muszę naprawić wóz.
Czas to pieniądz, a bez taksówki nie zarobię.
Może ci pomożemy. Który to rocznik?
Checker Standard z 1952. Kupiłem nówkę kilka lat temu.
Nówkę, co?
Tak.
Dlatego nie rozumiem, czemu nie chce odpalić.
Wszystko powinno działać.
Możesz ją tu na razie zostawić.
Obiecuję, że nikt jej nie dotknie.
Nie rozumiem.
Nigdzie nie ma Kobaltowej maski.
Frank nie wiedział, o czym mówimy, gdy go pytaliśmy.
Czemu książka jest pusta, jeśli on z niej nie jest?
Dobre pytanie.
Okej.
Wiemy, że Frank jest z lat 50., bo mówi, że auto jest nowe.
I nazwał mnie brzdącem.
To oznacza, że jest z książki spomiędzy lat 50. a teraz.
Co nam nie pomaga.
Musimy go lepiej poznać.
Miał obrączkę, więc jest żonaty.
To też nam nie pomaga.
Z Donną pomożemy mu naprawić wóz.
Umiesz naprawiać auta?
Tata ma stary kabriolet po rodzicach.
- Jest fajny, ale nie jeździ. - I ciągle mu pomagamy.
Dzięki temu lepiej go poznacie.
- Dobry pomysł. - Wiem.
Znaczy, dzięki.
A co ja mam robić?
Mógłbyś mi pomóc nagrać moją przemowę do kampanii.
Rubenie, czytałem twoją pracę o Panteonie.
Chciałbym o niej pomówić.
Super. Chętnie.
Co to znaczy „pomówić”?
Dlaczego? Podobała mu się czy nie?
Dowiesz się później.
To było pomocne. Dzięki.
Nie masz meczu po szkole?
Dostaliśmy nowe stroje i chciałem zerknąć.
Fajne, nie?
Jak uzbieraliście pieniądze na stroje,
skoro MUN nie może sprzedaż słodyczy, by wyjechać?
Nie mam pojęcia.
Trener powiedział, że ich potrzebujemy.
Szkoła zapłaciła? Żartujesz? To nie fair.
Nawet nie jesteście dobrzy.
To zabolało.
I było zbędne.
Gdzie dorastałeś?
W różnych miejscach.
Lepiej pytać, gdzie nie dorastałem.
Jacy są twoi przyjaciele? Jak ty, czy masz jakichś niezwykłych?
Gadający miś czy coś.
Masz bogatą wyobraźnię.
Donna, Curtis. Co robicie?
Pantomimę.
Tak. Ćwiczymy pantomimę.
Może zatrudni nas Cirque du Soleil.
Okej. Miłego... ćwiczenia pantomimy.
Zdrowa wyobraźnia to dobra rzecz. Chyba.
Wiecie, gdzie jest Ruben?
Pomaga Chevon kręcić film do kampanii.
Albo raczej...
Okej.
Mam siedzieć czy wstać?
Siedzieć.
Okej. I...
Zaczynaj.
- Cześć. Nazywam się Chevon Redmond... - Co robicie?
Filmujemy przemowę Chevon do wyborów uczniowskich.
Jasne, przepraszam.
Może stań koło kominka. Jak prezydent.
Siedź. Zaufaj mi.
Wyglądałoby to, jakbyś za bardzo się starała.
Okej? Gotowi i...
Zaczynaj.
Nazywam się Chevon Redmond i startuję na przewodniczącą.
Obiecuję zakończyć specjalne traktowanie sportowców.
To nie fair, że szkoła zapłaciła za ich stroje,
a naprawdę wartościowe kluby, takie jak MUN,
muszą same zbierać pieniądze.
Co jest ważniejsze: sport czy nauka?
Znamy odpowiedź, ale niech wasz głos ją przekaże.
Głosujcie na Chevon, nową przewodniczącą.
Okej.
Jak mi poszło?
Przedstawiłaś swój punkt widzenia.
Dzięki.
Ale...
Curtis jest w drużynie.
Nie sądzisz, że się obrazi?
To nic osobistego.
Chyba nie uważasz, że to w porządku,
że są traktowani wyjątkowo?
Jesteście moimi przyjaciółmi. Nie chcę wybierać stron.
Dobra robota.
Dzięki.
Większość dzieci nie potrafi używać klucza.
Wasz ojciec dobrze was nauczył.
Zmieniać oponę nauczyła nas mama.
Co ty powiesz?
Fajnie, że zgadłeś, że rodzice nas uczyli.
Dużo się można dowiedzieć z obserwacji.
Wiele można zobaczyć,
jeśli się zwróci uwagę na to, co jest wokół nas.
Hej.
Jak wam idzie? Są postępy?
Wolno, ale tak. Powiecie mi, która godzina?
Po trzeciej. A co?
Poszedłbym na koktajl.
Niedaleko widziałem knajpkę.
Pójdziemy z tobą. Ja też mam ochotę.
Super. Tylko się umyję.
Wiecie, o jakiej knajpce mówi?
Jest z lat 50. Jakby chciał wrócić do swoich czasów.
Może to coś znaczy.
To znaczy, że lubi słodycze.
Dwa koktajle waniliowe, czekoladowy i dwa truskawkowe.
Jest was czworo, po co wam pięć koktajli?
Dobre pytanie.
Chevon?
Bo są tak dobre, że jeden nie wystarczy.
Już podaję.
Opowiedz nam o sobie.
Co chcecie wiedzieć?
Wszystko. Masz żonę?
Tak. Spotkałem żonę w pracy. Zabawna historia.
- Piłem kogel-mogel. - Co takiego?
Nie wiecie? Gdzie wy mieszkacie?
To podchwytliwe pytanie. Mów.
Kogel-mogel to taki koktajl.
Wożę klientów po mieście
i taksówkę zatrzymuje kobieta.
Otwieram jej drzwi,
zwykle tego nie robię,
ale ona miała coś w sobie. Najpiękniejszy uśmiech.
To miłe.
I nagle zakręciło mi się w głowie
i wylałem jej koktajl na buty.
Czas na koktajl.
Truskawkowy dla ciebie.
Miło, że je przynieśliście, ale pozwólcie, że ja zapłacę.
Pomogliście mi naprawić taksówkę.
Zatrzymaj resztę. Ja stawiam.
Dzięki. To bardzo miłe.
O czym myślisz, Chevon?
O niczym.
Na pewno?
Bawisz się paznokciami.
Robisz tak, gdy się czymś denerwujesz.
Tak?
To twój „tik”.
To zachowanie, które mówi, co myślisz.
Chcesz o tym porozmawiać?
Chyba...
Denerwuje mnie, że drużyna dostała stroje,
a ja sprzedaję batoniki, by pojechać na wycieczkę.
A mnie denerwuje to, że wyżywasz się na mnie.
To nie moja wina.
Okej, ale mógłbyś go ciągle nie nosić.
Dokuczasz nam tym. I chyba musisz go wyprać?
Może weźmy te koktajle i wracajmy?
Muszę naprawić wóz.
Tak sobie myślałam,
może sprawdźmy linkę od sprzęgła.
Upuściłeś to.
Nie szkodzi. Zostaw.
As pik. Niech przyniesie komuś szczęście.
I brawo za dolanie oleju do silnika.
Mama mnie nauczyła.
I to dobrze.
KSIĘGARNIA VILLAGE BOOKS
Wiemy, że to taksówkarz z lat 50., lubi koktajle i jest dobrym obserwatorem.
O co chodziło z zostawieniem karty?
Mówił, że to na szczęście.
To dziwne, że ją specjalnie zostawił.
Jakby to było celowe.
Frank jest z lat 50.
i okładka książki wygląda, jakby była z tego okresu.
Frank musi być z książki.
Dlatego A.W. ją namalował i wypuścił postacie.
To czemu niczego o niej nie ma?
Donna ma rację. Szukałam wszędzie
i nie ma nic o Kobaltowej masce.
- Hej. - Hej.
Szukamy książki pod tytułem Kobaltowa maska.
Nie kojarzę.
Jest nowa? Mogę ją zamówić.
Nie, to stara książka.
Skoro o niej nie słyszałem, to nie jest zbyt dobra.
Nawet dziadek o niej nie słyszał.
A zna wszystkie książki.
To dziwne.
Zaczyna się.
A.W. chyba chce nam pomóc.
RYM = POWÓD
Przydałoby się coś, co ma więcej sensu.
„Rym równa się powód”.
Co się rymuje? Piosenki?
Rymowanki dla dzieci.
Frank nie wygląda na miłośnika rymowanek.
Chwila! Wiersze się rymują. Może A.W. chodzi o poezję?
Może Frank nie jest z książki.
Tylko z wiersza.
- Tu jest dużo tomików poezji. - Tak.
I mnóstwo wierszy. Jak go znajdziemy?
To szukanie igły w stogu siana.
Dzięki, Autorze-widmo.
Teraz to igła w mniejszym stogu.
DŹWIĘKI MIASTA
Znalazłem naszą igłę.
To Oda do taksówkarza Kwame Alexandra.
Znam go.
Ma tomik poezji o koszykówce.
Trener nam go dał.
„Po wojnie był tylko jazz, jive i jam.
Wtedy najadałeś się jedzeniem.
Tata śmiał się w sobotę wieczorem, a mama śpiewała w niedzielę rano.
Dziś jedzenie jest po prostu okej”.
Nie tego się spodziewałem.
Kto by pomyślał, że wiersze są spoko?
- Ja. - Jasne, że ty.
Nie chodzi tylko o rymy.
Wiele wierszy jest ciekawych i ma świetny rytm. Jak ten.
Ale o czym jest?
Jest napisany z perspektywy taksówkarza,
opisuje rzeczy, które on obserwuje, gdy wozi ludzi.
Frank jest taksówkarzem z wiersza.
Ale czemu Autor wypuścił postaci z Kobaltowej maski i tego?
- Musi być powód. - To jeszcze raz.
„Nie śpieszę się, jeżdżę powoli, robię im wycieczkę.
Niech rytm pokoloruje dzień jak karmazynowe spódnice w oknie”.
Chwila.
Czy to znaczy...
Szybko! Na ziemię.
Co z tobą?
Pan Saunders tu jest.
Jest nauczycielem. Oni lubią książki.
Są dla nich najważniejsze.
A może chodzi o moje wypracowanie? Nie poszło mi źle, co?
Mogłem trochę więcej poczytać.
Nic nie wymyślimy, gdy panikujesz.
- Nie. - Wiem. Nie mogli zrozumieć.
Jeśli mówi o wypracowaniu, to nie jest taka zła.
Kiedy dojdą do wypracowania?
- Wiem. - Więc...
Nie dlatego tu przyszedł. Podoba mu się twoja mama.
Co robisz?
Pracę domową.
Nie wiedziałam, że lubisz Kwame Alexandra.
A ja, że ty.
Tak sobie myślałam...
Curtis ma jutro trening, więc może zrobimy sobie babski wieczór.
Możemy iść na kręgle albo do kina. Może na sushi.
Brzmi super.
Możemy zdecydować później. Jestem zajęta.
Jasne.
Myślałam, że chcesz bronić wyniku, panno Trzy Razy z Rzędu.
Nie mogę teraz o tym myśleć.
To się zastanów.
- Ja się piszę na wszystko. - Super.
Świetna przemowa.
- Dzięki. - Bez obrazy.
To niesprawiedliwe porównanie. Musimy mieć stroje.
A MUN może istnieć bez wycieczki.
Ludzie przemówili. I zgadzają się ze mną.
Nie wszyscy.
Nie rozumiem.
Czytałem go dziesięć razy i nie rozumiem, czemu A.W. go wybrał.
Dobrze, że nie tylko ja.
Musimy pogadać z Frankiem.
Będzie trudno, jeśli go tu nie ma.
Może poszedł na koktajl.
To mu się nie uda.
Poszukajmy wskazówek w taksówce.
Donno, wypatruj Franka.
Gdy przyjdzie, powiem „ananas”.
Możesz powiedzieć: „Cześć, Franku”.
Wolę mój plan.
Patrzcie.
Tu guma z lat 50.?
Ohyda.
Super. Chcę spróbować.
To nie jest guma. Wygląda jak maleńki dyktafon.
Pewnie tusz jest niewidzialny.
Patrzcie na mini kamerę.
Radio szpiegowskie.
Po co taksówkarzowi sprzęt szpiegowski?
Ananas!
Szybko! Odłóż to!
Hej, dzieciaki.
Co knujecie?
Nic.
Napisy: Agnieszka Otawska