Szukaliśmy w Internecie cały dzień,
ale udało nam się znaleźć prawdziwego Masona Briggsa.
- Można też użyć innego imienia. - Albert Hughes.
Chodziło mi o Autora-widmo.
Gość z tyłu okładki książki Briggsa to ten sam co w iskierce.
Musimy sobie zadać pytanie, czemu używa fałszywego nazwiska?
Nim umarł, pracował jako prawnik.
A po nocach pisał powieści detektywistyczne.
- Watson, wyłącz czajnik. - Nie.
- Czemu jesteś zła? - Powiedziałaś Emmie, że żyjesz.
Widziałam to w książce o naszym życiu.
- To sprzątaczka Sherlock? - Tak.
Pracownica wiedziała, że Sherlock żyje,
a jej towarzyszka nie miała pojęcia.
Droga Watson, nie teraz. Jesteśmy w ferworze pracy.
Towarzyszka? W ferworze? Dziwnie się kłócą.
Mam to gdzieś.
Właśnie. Uznałam, że to niemądre
- po tym, co się stało. - To był jeden błąd.
Zdradziłaś ważną informację.
Oszukał mnie. Ciebie też.
Nie mogłam ryzykować, że mnie znajdą.
Zostawmy to i napijmy się herbaty.
Nie! Żadnej herbaty. Żadnej pomocy.
I żadnej przyjaźni.
Nie potrzebujesz mnie,
więc sama rozwikłasz tę sprawę.
Chwila! Dr Watson!
Joan!
Wyszła.
AUTOR-WIDMO
Może musiała odreagować.
Odkrycie, że jesteś z książki, nie jest łatwe.
Robiłam to, co najlepsze. Jak ona sobie tu poradzi?
Nie polubi niewidzialności. Zawsze chce gadać z ludźmi.
Niedługo wróci.
Jak mówią detektywi,
gdy nie masz na coś wpływu, lepiej skup się na sprawie.
Hej.
Dzień dobry.
- Przyjęcie z herbatką? - To taka nasza nowość.
- Relaks po staremu. - Okej.
Chodźmy już.
Zobaczymy się jutro w szkole.
Hej. Wiem, że nie lubisz polityki,
ale to mogłaby być fajna zabawa.
To nie brzmi jak zabawa.
Rozwiązywanie problemów, poprawianie warunków w szkole?
Wybacz, ale odpowiedź brzmi nie.
Spoko.
Chyba się nie poddajesz?
Myślałam, że wyszła z twoim nauczycielem.
Hej, mamo. Wcześnie wróciłaś.
Miałaś wyjść z panem Saundersem.
Odwołał, bo musiał sprawdzać prace.
Wspaniały świat nauczycieli.
Niezła wymówka.
Sprawdzanie prac to świetna wymówka.
Idealna. Wszystko trzeba sprawdzić.
Ciężko pracuje. Będą inne randki.
- Tak. - O ile nie będzie znów sprawdzał.
Kobiety noszą obecnie dziwne ubrania.
Panie Saunders?
Kiedy dostaniemy oceny za ostatnie prace?
Może jutro. Jeszcze ich nie sprawdziłem.
Nienawidzę czekać.
To buduje charakter.
To wkurzające. Też liczyłam, że je dostaniemy.
Odwołał randkę z mamą, bo ponoć sprawdzał prace.
- To znaczy... - Że ją okłamał.
- Dlaczego? - Zapytam go o to.
Nie powinieneś się zdradzać.
Dobrze.
- Myślicie, że Watson tęskni? - Nie wiem. Była zła.
Nie rozmawiaj z nami przy innych.
Dobrze. Zapominam, że jestem niewidzialna.
KOŁO FORTUNY
Widziałam przyszłość
i wiem, że do mnie wkrótce wrócisz.
Kto tam? Proszę wejść!
Jest tu kto?
O rety.
CZEŚĆ
Cześć.
LABORATORIUM
- Szukasz czegoś? - Nauczyciel kazał mi tu przyjść
- po pomoc. - Curtis, tak?
- Tak. - Jestem pani Fielding.
- Jak mogę ci pomóc? - Dostanę tego audiobooka?
PRZYGODY RIVER LITTLE
Niestety nie pomogę.
Przykro mi.
Obcięto nam budżet. Nie mamy subskrypcji.
Ale czytanie książki zajmie wieki.
Przykro mi.
Rozmawiałam ze zwierzchnikami, ale nic nie wskórałam.
Dzięki za pomoc.
- Joł, Jake! - Hej.
Potrzebujesz pomocy?
Nie. Pomyliłem klasy. Muszę się przespać. Co tam?
- Zobacz moje nowe buty. - Niezłe.
Oby ci pomogły grać.
- Byłem lepszy od ciebie. - Jasne.
Sprawdzałam moment,
kiedy Albert Hughes pisał jako Mason Briggs.
Powiem tyle, że lata 50. i 60. wyglądają dość intrygująco.
Wiesz, komu by się spodobały?
Watson. Dużo o niej mówisz.
Jest mi najbliższa.
A pozwoliłaś jej myśleć, że nie żyjesz. Też bym się wściekła.
Miałam swoje powody, które teraz wydają się mało ważne.
Jakie Curtis lubi lody?
Nie wystartuje z tobą, bo przyniosłaś mu lody czekoladowe.
Czekoladowe. Okej.
„Czekoladowe” nie brzmi jak jedzenie.
- Widziałyście moją kamizelkę? - Nie.
Mamy kolejną sprawę.
Nie wierzę. To moja ulubiona.
Jeśli chcesz rozwiązać tę sprawę,
odłóż emocje i skup się na faktach.
Czemu to ma być sprawa? Nie wszystko jest zagadką.
Nonsens. Są i mniejsze sprawy.
Zacznij od początku. Opisz kamizelkę.
Czarna z dwoma kieszeniami i zamkiem...
- I zebrą na plecach? - Skąd wiesz?
Tamta dziewczyna ją ma.
Sloane. Nowa ukradła mi kamizelkę.
To było łatwe. Znowu martwię się o Watson.
- Niewiarygodne. - A byłam dla niej miła.
- Czekaj. - Hej, Sloane.
- To moja kamizelka. - Nie. Wszyscy ją mają.
Ta jest moja.
Tu jest plama, bo nie zdjęłam jej podczas kolacji,
choć mama mi kazała.
Mój błąd. Przepraszam.
Na razie.
Dobre przesłuchanie świadka,
ale nerwy ci puściły, a to niedobrze.
Tak, masz rację, Janice.
To nasz błąd i wiem, że nie mamy racji.
Czy możesz nam jakoś pomóc?
Moja rodzina od dawna ma tę księgarnię.
Bez odszkodowania jej nie wyremontujemy.
Rozumiem. Dziękuję. I przepraszam za ostatni raz.
Nie udało się.
Tym razem wszystko zepsułem.
Nie mów tak. Musimy wymyślić inny sposób.
Może jakiś bogaty dobroczyńca mógłby pomóc twojej rodzinie.
Problemów nie rozwiązują bogacze spadający z nieba.
Może będzie nagroda za manuskrypt.
Co wy tacy poważni? Widać, że myślicie.
Myślimy, jak wyremontować księgarnię.
Nie stać nas na remont, a to my ją zniszczyliśmy.
To Autor-widmo wypuścił Frankensteina.
Tak było.
Musimy też odnaleźć manuskrypt Alberta Hughesa.
W tym nie pomogę, ale wiem, jak pocieszyć Chevon.
Będę z tobą kandydował.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Nie świruj, bo zmienię zdanie.
Okej, ale myślałam, że nie obchodzi cię polityka.
Zrozumiałem, że w szkole jest co naprawiać.
Właśnie.
I samorząd uczniowski może być jedynym rozwiązaniem.
- Jestem w szoku. - To super.
- Zrobimy wiele dobrego. - Najpierw wygrajmy.
Musimy przekonać do ciebie ludzi.
Damy radę.
Mam dla ciebie lody czekoladowe.
Próbowałam, są przepyszne.
To super, serio.
Ale wracajmy do szukania manuskryptu.
To dziwne.
Nie, to Autor-widmo. Wrócił.
Wspaniale. Widmo do was pisze.
„Magazyn i więcej 545”.
- To zagadka? - Co znaczy „więcej niż magazyn”?
- Przechowalnia. - Magazyn ze sklepem?
Wiem. Magazynuj i więcej to taka przechowalnia
obok biura mamy.
- Co znaczy 545? - Może to numer schowka.
Widzisz? Świetna z nas drużyna.
Trop. Szkoda, że mnie nie pomaga widmo.
Tobie pomaga Watson. Wybacz.
To na co czekamy?
Co tu robią ci ludzie?
- Przyszliśmy na aukcję. - Aukcję?
Co miesiąc wyprzedają nieopłacone schowki.
Jak w telewizji.
Widziałam odcinek ze starymi żakietami.
A ja taki ze starą kotwicą.
Dzięki, Autorze-widmo.
Manuskrypt musi być w jakimś schowku.
Poszukiwanie skarbów. Wiecie, kto je lubi?
- Watson nic nie jest. - Może nie.
Ale zostawiła nas z tą sprawą samych.
Gdy znajdziemy manuskrypt, poszukamy Watson.
- Obiecuję. - Nie chce, by ją odnaleziono.
Za mną. Pokażę wam dostępne schowki.
A potem każdy będzie mógł licytować.
Niczego nie dotykajcie. Dobrze. Chodźmy.
Tędy. Idźcie dalej. Za mną. Schowki po prawej.
Schowki tam dalej. I tutaj.
Mamy 5188, 5187.
Numery mają cztery cyfry. A.W. podał nam trzy.
Pewnie miał powód. Szukajmy.
Po co ludziom te śmieci?
Dla jednego to śmieci, dla drugiego skarb.
Przydałby się schowek na ciuchy Donny.
Chcę, by moje rzeczy mieściły się w pokoju.
Wyobraź sobie pokój razem z Donną.
Tutaj!
Spójrzcie. Pudła.
- Książki prawnicze. - „Akta klientów”.
AKTA KLIENTÓW D – F
- To prawnik. - Tropy czasem przytłaczają.
Skąd wiemy, że to Alberta?
Bo jego nazwisko jest na dyplomie.
UNIWERSYTET THOMPSONA
Wspaniale, Curtisie.
Musimy wygrać ten schowek.
Nie rozumiem. To schowek 5183, a trop mówił 545.
To nie ma sensu.
Autor nas tu przyprowadził.
Tak jest. Manuskrypt musi tu być.
- Nie dotykaj. - Przepraszam.
Nie powinno was tu być.
Dajcie swoje pieniądze.
Jeszcze nie wygrał, a się rządzi.
Chętnie się dołożę.
- Nie wykorzystamy ich tu. - Tak. Inny kraj.
Okej. Z moim kieszonkowym mamy 35 dolarów i...
- pięć centów. - Rety.
Możecie kupić budynek.
- Nie w tym mieście. - Czasy się zmieniły.
- To wystarczy? - Schowek 5180.
Zaczynamy od 100 dolarów.
Odpadamy.
- Sto! - Mam sto. Ktoś jeszcze?
Po raz pierwszy, po raz drugi.
Sprzedany za sto dolarów.
- Tak! - Kolejny to 5183.
To ten. Może kupiec pozwoli nam się rozejrzeć.
Dobry pomysł.
- Zaczynamy od 100 dolarów. - Sto!
Sto dwadzieścia pięć!
Mam 125.
Wróżka, która sprzedała nam kamień.
- Lydia. - Co ona tu robi?
- Sto pięćdziesiąt! - Mam 150!
- Dwieście. - Mam 200.
- Dwieście pięćdziesiąt. - Mam 250!
- Trzysta. - Po raz pierwszy!
Po raz drugi! Ktoś jeszcze?
Sprzedany za 300 dolarów.
Cześć. Lydia z Koła Fortuny.
Ruben. Pamiętam cię. Z Village Books.
Możemy się rozejrzeć po schowku, który kupiłaś?
- Należał do znajomego. - Chciałabym pomóc.
Ale skontaktował się ze mną duch
i kazał kupić schowek 5183.
Chwila! Duch mówił, żebyś tu przyszła?
Poniekąd. Ten duch woli do mnie pisać.
- Duch, który pisze? - Tak.
Muszę zmykać.
- Nie wierzę. - To Autor-widmo?
A jakie inne duchy piszą do ludzi wiadomości?
Tak, to Autor-widmo.
Jestem zaskoczona. Dlaczego tego nie przewidziałam?
Nikt nie przewidział.
Nie radzę sobie bez przyjaciółki.
Po co Autor-widmo wysłał tam Lydię?
Może się wleczemy.
Chodźmy do Lydii. Coś tu nie gra.
A jak mawia Shirl: niech fakty nas prowadzą.
Ale ja mówię to lepiej.
Autor-widmo wysłał nas tam nie bez powodu. Musimy go poznać.
KOŁO FORTUNY
- Wiedziałam, że wrócicie. - Bo jesteś wróżką?
Tak, i chcieliście przejrzeć ten sam schowek co ja.
Opowiesz nam o widmie,
- które cię wysłało? - To nieładne słowo.
- Wolę duch. - A ja Autor-widmo.
Autor-widmo. Podoba mi się.
Gdy duchy mnie wzywają, odpowiadam.
Byliśmy ciekawi. Znalazłaś coś interesującego w schowku?
- To znaczy? - Dokumenty, manuskrypty?
Nie, ale zwrot za schowek byłby fajny.
Czyli nic.
Po co tu jesteście? I czemu pytacie o manuskrypt?
- Bez powodu. - Wiem, co się dzieje.
- Tak? - Rozmawiacie z duchami.
- Nie do końca. - Czytamy.
Długa historia.
- Wiecie, co to przypomina? - Nie dotykaj.
- Duchy? - Pijasz herbatę?
To nie czas na herbatę.
Ja nie, ale mój duch nalegał.
Chwila. Lubi Earl Greya?
Tak. Z cytryną. Skąd wiedziałeś?
- Podnieś. - Na pewno?
Mój duch wrócił ze schowka.
- Znamy twojego ducha. - Kto to jest?
Nie uwierzyłabyś nam.
Wiemy, że tu jesteś. Otwórz.
Watson.
Sherlock.
Jak się tu dostałaś?
To oczywiste, droga Donno!
Musiałam udowodnić swoją wartość i sama rozwiązać sprawę.
Nie wiedziałam, od czego zacząć. I jestem niewidzialna.
By znaleźć manuskrypt,
potrzebowałam kogoś, kto wierzy w duchy,
kto się nie wystraszy, gdy coś poruszę
albo, jak wasz duch, napiszę wiadomość.
Znalazłam jej wizytówkę w twoim notatniku.
Jak trafiłaś do schowka?
Przejrzeliśmy wszystkie dane na temat Alberta Hughesa.
Tak dotarliśmy do sekretarki,
która powiedziała, że musi sprzątnąć schowek
przed jakąś datą albo wszystko sprzedadzą.
Wiedzieliśmy, że to ten potrzebny przełom.
Postanowiliśmy spróbować.
Udało ci się.
Przepraszam za moje zachowanie.
To ja powinnam przeprosić.
Mogłam ci powiedzieć, że żyję.
Tęskniłam za tobą i sprawami.
Myślałam, że straciłam przyjaciółkę.
Cieszę się, że się pogodziliśmy, ale znalazła pani manuskrypt?
Niestety nie. Ale coś tu jest.
Jest tu skrzynia z szyfrowym zamkiem.
Próbowałam daty urodzin,
numeru ulicy, gdzie miał kancelarię,
ale nie udało mi się otworzyć.
Proszę spróbować 545.
Pięć, cztery, pięć.
- Maszyna i papier. - To wszystko?
Myślałam, że mamy znaleźć manuskrypt.
To pewnie maszyna, na której go napisał.
Chciał, byśmy to znaleźli.
Nic nie dzieje się bez przyczyny.
Zgadzam się. Co można napisać na maszynie?
Rachunek. Korespondencję.
Albo poufny list.
- Patrzcie. - Na co?
To list, który znaleźliśmy w pokoju babci,
a ten właśnie napisałem.
Litera „U” jest przechylona tak samo w obu listach.
Są identyczne. Zgadza się każdy szczegół.
Mason Briggs napisał ten list do babci.
Napisy: Agnieszka Otawska