Pióro stało bardziej z lewej.
Na biurku był kubek.
- Na pewno? - Też to pamiętam.
Masz rację. Koniec.
Musicie być ostrożni.
Przypomnijcie sobie każdy szczegół biura z iskierki.
Każdy szczegół się liczy.
Ruben jest świetnym artystą, a ja to tak zapamiętałam.
Przydałby nam się jego talent do plakatów na marsze sufrażystek.
Maszerowałyście w obronie praw kobiet?
Dopiero rozpoczęłyśmy ten ruch.
I nasze wysiłki okazały się sukcesem.
Tak.
Możemy kandydować w wyborach. Jak ja do samorządu.
Musisz mi o tym opowiedzieć. Brzmi ciekawie.
Możemy wrócić do szukania manuskryptu Briggsa?
Racja. Teraz wiemy,
że list babci od S napisano na maszynie Alberta,
a to może być pokój, w którym Albert / S / Mason napisał książki.
Jeśli go znajdziemy w prawdziwym świecie,
może będzie tam manuskrypt.
Gdy go znajdziemy, nasze widmo zazna spokoju.
To naprawdę ciekawa zagadka.
Cieszę się, że widmo nas w to włączyło.
Gotowe.
Jeśli znajdziemy pokój...
znajdziemy manuskrypt.
Autor-widmo
Gapimy się na obrazek od 20 minut.
Minęło pięć.
Wydaje się, że 20.
I nic nie wymyśliłem.
Tęsknię za gabinetem.
W fotelu mi się najlepiej myśli.
Powinnam ci to powiedzieć.
Sprzedałam kilka twoich rzeczy.
Chyba nie fotel?
- Przykro mi. - Zasłużyłam sobie.
Na biurku był kubek. Może to był poranek.
Dobrze. A jeśli słońce wstaje na wschodzie...
- Okno jest od wschodu. - Takie wnioski z kubka.
Spójrzcie za okno.
To chyba jezioro.
A to chyba ławka bujana.
To jakiś początek.
Sprawdzimy, jakie sąsiedztwa mają dostęp do wody.
Super. Pomożemy po szkole.
Co jeszcze sprzedałaś?
Nie myślmy o tym.
Poważnie. Kandydujemy razem.
Zagłosujesz na nas?
Chcemy, by w szkole były dostępne nowe technologie.
Właśnie.
CHEVON NA PRZEWODNICZĄCĄ
Nie chcę z nimi gadać.
Musisz.
- Nienawidzą mnie. - Przekonaj ich.
Nie zagłosuję na ciebie.
Wiem.
- Może zmienisz zdanie. - Nie ufam ci.
- Kandyduje ze mną. - Serio?
Ona nie załatwiłaby strojów.
- Nieprawda. - Prawda.
Wiem, że jej nie ufasz, ale ja tak.
Zagłosuj na nas, a obiecuję, że wesprzemy sportowców.
Tak.
Więc...
możemy na was liczyć?
Tak.
Jeśli za nią ręczysz, mnie to wystarczy.
Panie Mendoza?
- Jest Sloane? - Jest chora.
Znalazłyśmy fascynujące książki.
Pełne historii, map miasta.
Znalazłyście miejsce, gdzie jest dom z iskierki?
Zaraz się dowiemy.
To potok.
Ale w iskierce nie było potoku.
Może jest nowy?
Nie sądzę.
„To arteria wodna stworzona w latach 30”.
A te domy są nowe.
Widzimy jezioro, ale nie ma żadnych ławek.
- Musimy szukać. - Myślałam, że to tu.
- Co pominęłyśmy? - Nie smuć się,
rozgryziemy to.
Zawsze wiesz, co powiedzieć. Co bym bez ciebie zrobiła?
Wolałem, kiedy się kłóciły.
Chodźcie.
Gryzie mnie to.
Coś przeoczyliśmy. Coś ważnego.
Pomyślmy o czymś innym.
Przełom pojawia się niespodziewanie.
Późno już. Mama nie powinna już wrócić?
Chyba tak.
Może coś ją rozproszyło po drodze.
Moja mama raczej się nie rozprasza.
Zadzwonimy na policję?
Nie zadzwonimy.
- Hej. - Wróciłaś.
Wybacz. Randka się przedłużyła.
Zapytaj, gdzie była.
Dokąd poszliście?
Na kolację do knajpki z owocami morza, do kina i na deser.
I pijesz kawę o tej porze?
Kto tu jest rodzicem?
- Ty. - Tak myślałam.
Uwielbiam kawę.
Gdy ty pójdziesz spać, ja muszę pomyśleć,
jak wyremontujemy księgarnię.
Przywykłem, że pijesz kawę rano.
Ale to nie rano.
Nie, już czas spać.
Zmykaj do łóżka.
Wywnioskowałeś to z kubka na wynos?
To nie była poranna kawa.
Albert pewnie pił kawę, gdy pisał powieści
po całym dniu pracy jako prawnik.
To musiało być wyczerpujące.
- To był zachód, a nie wschód. - Tak.
Gdy przeglądałem informacje o parku,
doprowadziły mnie tu.
Ławka!
Znaleźliśmy ją. Wygląda jak w iskierce.
To imponujący wyczyn.
Tam! Widok z tego domu pewnie odpowiada rysunkowi.
- Pewnie tam mieszkał Mason. - Styl odpowiada czasom.
Musimy tam wejść. Może jest gdzieś ukryty.
Co zrobimy?
Zapytamy, czy możemy przeszukać dom,
bo widmo nam kazało?
Może nie tak to ujmiemy.
Ciekawe, kto tam mieszka.
To złodziejka kamizelek?
To niedobrze.
Nie wygląda na chorą.
Czemu to musi być ona?
- Nie porozmawia ze mną. - Spróbuj.
Po tym, co przeszliśmy, to jest łatwe.
Chcesz spróbować?
Na razie.
Idziemy z tobą.
Zajęcia z panem Saundersem?
Możecie iść, ale siedźcie z tyłu.
Curtisie...
Skończyłam twoją przemowę.
To nie brzmi jak ja.
Która część?
Kompleks sportowo-przemysłowy?
Mogę to zmienić.
Nie mówimy: „Ruszajmy do szatni”.
Wiedzę o koszykówce czerpię z filmów.
Mogłabyś przyjść na mecz.
Może sam to napisz.
Czy strój podczas przemówienia to przesada?
Czuję kwiaty.
SPRAWDZIAN Z HISTORII
- Pewnie woda kolońska. - Po goleniu.
Tak. Czuć z jego szyi.
Gdy badałam pokój nauczycielski,
pan Saunders jadł żeberka na lunch, zapakowane w pudełko.
Mówił, że to resztki od Melissy.
Kim jest Melissa?
Mama Rubena mówiła, że jedli owoce morza.
Co chcesz powiedzieć?
Jadł dwie kolacje?
Za wcześnie, by to potwierdzić.
Nie chcemy, by myślał, że go nawiedzamy.
Kończymy. Odkładamy ołówki.
Miłego popołudnia.
- Pogadamy później. - Na razie.
Hej, Madison. To ja.
Spóźnię się.
Wiem. Do zobaczenia.
Okej.
Melissa? Madison? Kim są ci ludzie?
Twoja mama ma na imię Amy, tak?
- Tak. - Ciekawe.
Uśmiecha się, więc ta Madison go nie zasmuca.
Okłamał mamę w sprawie prac.
Użył wody, ładnie się ubrał...
chyba nie umawia się z kimś innym?
Musimy to sprawdzić. Ale nie wygląda to dobrze.
Czemu się ukrywacie? Nie widzi was.
Solidaryzujemy się.
Dla kogo to?
Dla kogoś o imieniu na „M”.
U Melissy. To nazwa restauracji.
Pewnie tu spotyka się z Madison.
Może to ona.
Stąd nie widzę.
Danie dnia to filet z soli z risotto grzybowym.
Pracuje tu?
Ruben?
Przepraszam, dam państwu chwilę.
Co tu robisz?
Chciałem coś zjeść.
Tylko wodę na wynos.
- Śledziłeś mnie? - Ja...
nie mam dobrej odpowiedzi.
Muszę zadzwonić do twojej matki. Usiądź.
Znowu nas zdezorientował.
- Nie wiem, co... - A to twoja mama.
Tak, dzięki, Watson.
Chyba wiem, kim jest Madison.
Jest menadżerką tego miejsca.
Jest zła?
Zaraz się dowiesz.
Co się dzieje, Rubenie?
Myślałem, że spotyka się z jakąś Madison.
Nie wiedziałem, że tu pracuje.
Dorabia jako kelner, by spłacić dom i kredyt studencki.
A kwiaty?
Kupiłem je dla twojej mamy. Na randkę.
- Dziękuję. Są piękne. - Nie ma za co.
- Dasz nam chwilę? - Jasne.
Przepraszam.
To miłe, że się martwisz.
Ale uważam, że to pokazuje,
że nie jesteś gotowy, bym się umawiała.
Pan Saunders wydaje się odpowiedzialny.
Obiecuję, że nie będę się wtrącał.
Chyba że zechcesz.
Dam ci znać.
Może eklerkę przed wyjściem?
- Ja stawiam. - Dziękuję.
Dziękuję.
Spróbuj załatwić jeszcze jedną.
Albo dwie.
- To zamiennik. - Tak.
- Może z tyłu... - Co tu robisz, tato?
Nie uwierzycie.
Wasz tata zaoferował pomoc w remoncie.
Gdy Donna mi opowiedziała, pomyślałem, że mogę pomóc.
Pamiętam, gdy tu przychodziłem.
To super, tato.
I będę się z wami więcej widział, bo tu przesiadujecie.
Też możemy pomóc. Ja wybiorę kolory.
A ja mogę malować.
Zobaczymy.
Mamy pracę domową.
A my dużo ustaleń.
Skoro rozwiązaliśmy sprawę nauczyciela...
I mnie ośmieszyliśmy.
...wracamy do manuskryptu i iskierki.
Mam plan.
Sloane znów była chora.
Zapytałam, czy mam jej zanieść zadania.
Genialny pomysł.
Dzięki. Spróbuję się rozejrzeć.
Niech Sherlock i Watson pójdą z tobą.
Nie możemy.
Dlaczego?
Musisz to zrobić sama.
Nauczyłyśmy cię wszystkiego.
Jesteście jednymi z najlepszych detektywów, z jakimi pracowałyśmy.
- Poza nami, rzecz jasna. - Oczywiście, droga Sherlock.
A wy mi pokazaliście wartość wspólniczki.
I zainspirowaliście, bym sama rozwiązywała zagadki.
Jeśli dobrze rozumiem,
widmo odsyła postacie do książek,
gdy wam pomogą, a wy pomożecie im?
Tak to działa.
To wrócimy do naszej książki za trzy, dwa, jeden.
NAJWIĘKSZE ZAGADKI SHERLOCK: PRZYGODY SHIRL I WATSON
Słowa wróciły do książki.
One przewidziały, kiedy wrócą?
To nowość.
- Są świetnymi detektywami. - A my zostaliśmy sami.
Hej. Jesteś chora, więc przyniosłam lekcje.
Nie musiałaś.
Chyba chciałaś powiedzieć „dzięki”.
Dzięki.
Zaczekaj.
Mogę skorzystać z łazienki?
Długa podróż metrem.
Tędy.
Na końcu korytarza.
Dzięki.
Hej! Co robisz?
Łazienka jest tam.
Mój błąd.
Dzięki za zadania.
Nie panikuj, wprowadziłem kilka zmian.
I teraz mi to mówisz?
Tuż przed wystąpieniem?
Przeczytaj.
- Jesteś pewien? - Jeśli ty jesteś.
Idealnie. Jestem z tobą.
Chcemy szkoły, z której będziemy dumni.
Dlatego zagłosujcie na nas,
bo ta szkoła zasługuje na więcej. Wy zasługujecie.
A teraz przedstawiam mojego zastępcę.
Znacie go jako sportowca,
ale mam nadzieję, że będzie też waszym wiceprzewodniczącym.
Curtis Palmer-Moreno.
Tak, Curtisie!
Dzięki. Cieszę się, że startuję z Chevon.
Nikogo nie obchodzi los tej szkoły tak jak ją.
Wiem, że ją krytykujecie
za słowa przeciwko sportowcom,
ale ma rację.
To jest nie fair.
Całe życie gram w koszykówkę.
Ale w tym roku się dowiedziałem, że mam dysleksję.
To nic takiego.
Mój mózg działa inaczej, potrzebuję trochę pomocy.
Ale szkoła nie ma pieniędzy, by pomóc takim jak ja.
Powinniśmy mieć środki dla sportowców i laboratorium,
by wszyscy dostali to, czego im trzeba.
Zagłosujcie na nas. Dziękuję.
To było naprawdę super.
Jestem z ciebie dumna.
Niech ci woda sodowa nie uderzy.
Nie w szkole, Donno.
Obym ci nie zepsuł szansy.
Dobrze, że to zrobiłeś.
Hej, Jake.
Nie wiedziałem, że przez to przechodzisz.
Nie mówię o tym.
Rozumiem. I wspieram cię.
Dzięki.
Wróciłam.
- Tak będzie codziennie? - Nie wiem.
A codziennie będziesz udawać chorobę?
- Czego chcesz? - Porozmawiać o kamizelce.
Nie ukradłam jej.
Znalazłam ją.
Czyli gdzieś ją zostawiłam.
Nie stać mnie na taką
i pomyślałam, że właściciel nie tęskni.
Mnie też na taką nie stać.
Dlatego uszyłam podobną.
Wygląda jak te oryginalne.
- Dzięki. - Przepraszam, że ją wzięłam.
Przez plotki ciężko mi w szkole i chciałam się wpasować.
Podobno w poprzedniej cię zawieszono.
Co? Nie. Prawda jest nudniejsza.
Tatę przeniesiono.
Często się przeprowadzam.
- To trudne. - Przywykłam.
Mogę ci uszyć kamizelkę.
- Serio? - Będzie fajnie.
Musisz iść, czy chcesz zostać?
To twój pokój?
Ładny widok.
Uwielbiam go.
Fajna bluza.
Dzięki. Kupiłam w lumpeksie.
Pokażę ci moje ulubione lumpeksy.
Pokazać ci coś fajnego?
Patrz. Moi rodzice o tym nie wiedzą.
Masz ukryty schowek?
Wiem.
Coś było w środku?
Jakieś skarby albo dokumenty?
Nie, był pusty.
Ciekawe, po co go zbudowano.
Ktoś miał coś do ukrycia.
Ukryty schowek bez manuskryptu?
Kolejny ślepy zaułek.
Pewnie kiedyś tam był.
To nasz. Chodźmy.
Nie dotykaj niczego w metrze.
- To było dziwne. - Widzieliście światło?
Tak.
Nasz przystanek.
To był ekspres? Szybko dojechaliśmy.
Co się dzieje? Dopiero tu byliśmy.
Od dawna nikogo tu nie było.
PRZEPRASZAMY ZAMKNIĘTE
Mamo.
Dziadku!
Co do...
Patrzcie.
Ta gazeta jest z przyszłości.
WYRUSZA KOSMICZNY REJS TURYSTYCZNY
Jak to możliwe?
Chyba przenieśliśmy się w czasie.
Napisy: Agnieszka Otawska