Oliver Ramos zmarł w zeszłym tygodniu
i pierwsze, co zrobił, gdy został widmem, to przedstawił nas fikcyjnym postaciom?
Na to wygląda.
Co powiemy reszcie?
Prawdę. - Czyli?
Że są z książki? Czy że nie ma czarnoksiężnika?
Czy że widmo wysłało ich do świata, w którym widzimy ich tylko my?
Gdy tak to ujęłaś,
może niech myślą, że idziemy się spotkać...
Czarnoksiężnik!
Oto Elokwentny wieśniak,
albo jak ja go nazywam, EW. Ta historia jest jedną z najstarszych...
To jest czarnoksiężnik?
Nie wygląda.
Nie wiem.
...w naszej bibliotece uniwersyteckiej.
Możemy pomówić na korytarzu?
...zawiły moralitet.
EW podkreśla, jak ważne są opowieści...
Znam tego gościa.
Ja też.
I ja.
Ale Elokwentny wieśniak sprowadza się do jednego słowa...
sprawiedliwość.
Autor-widmo
Nasz wieśniak mówił prawdę, odważnie i elokwentnie,
w obliczu niesprawiedliwości.
Nie wierzę.
Siadywaliśmy obok siebie w Village Books.
Pił kawę mrożoną i podłączał laptopa do prądu na długie godziny.
Wiedział, że ćwiczę magiczne sztuczki i kiedyś był miły, i...
Wybierz kartę. - Okej.
Ósemka pik?
Tak! Bystrzak.
Pamiętam, że jadłem jogurt, gdy Oliver upuścił swój.
Uwielbiam je. - Jak Oliver.
Proszę, weź mój.
Oddajesz mi jogurt?
Nie ma sprawy.
Mieszkam na górze, wezmę coś innego.
Okej, dzięki.
Masz wielkie serce.
Poznałam go na imprezie wydziału archeologii.
Było nudno, więc poszłam zagrać w grę.
Też nie cierpisz tych kolacji?
Może trochę.
O rety, kiedyś ciągle w to grałem.
Odważny ruch.
Nia. Tu jesteś.
Chcę cię komuś przedstawić. - Jasne.
Proszę.
Dzięki.
Był miły, ale kiepsko grał.
Zużył mi wszystkie życia.
To dziwne.
Wszyscy go znaliśmy.
Dlaczego nas wybrał?
To nie ma sensu.
Trochę ma.
Mi powiedział, że mam serce.
Charli, że jest bystra, czyli ma mózg.
A Nię nazwał odważną, czyli ma odwagę.
Jak w Czarnoksiężniku z Oz.
Mówię wam, nie ufam im.
Dlaczego? Są spoko. Charli zrobiła mi naleśniki.
Powiem wam dlaczego.
Po pierwsze, żółta droga w tym budynku
nie przypomina naszej.
Słuszna uwaga.
Może Szmaragdowy Gród jej nie wyremontował.
Jesteś zbyt naiwny.
Gdzie jest Dorotka?
I gość z filmu nie jest czarnoksiężnikiem.
Chyba jesteś zbyt podejrzliwa.
Dobra, ale chcę zobaczyć prawdziwego czarnoksiężnik.
To ci wystarczy?
Na początek.
To mapa uniwersytetu.
Wskazuje na bibliotekę.
Teraz na biuro ochrony.
Centrum sportowe.
Może mamy pójść do tych miejsc.
Jest nas trójka i są trzy miejsca. Chodźmy.
Myślisz, że znajdę tam odwagę?
Bo naprawdę jej potrzebuję.
Denerwuję się przez te tajemnice.
Przestańmy debatować. Nie mamy czasu.
Gdzieś tam jest czarownica z małpami.
Gdzie jest mój mózg?
Oliver ciągle tu był. Prawie mieszkał w archiwum.
To takie smutne.
Czemu o niego pytasz?
Piszę o nim artykuł do szkolnej gazetki.
Kiedy ostatni raz go pan widział?
Kilka dni przed śmiercią.
Miałem mu odłożyć książkę.
Książkę?
Ma ją pan?
Tak. Wciąż tu jest.
Zrobię jej zdjęcie.
„Najlepsi geniusze zbrodni”.
Może ją przeczytam.
Charli.
Charli!
Niczego nie dotykaj! - Z kim rozmawiasz?
Z wymyślonym przyjacielem.
Chodźmy.
Znałem Olivera.
Pracował do późna i zawsze gubił kartę. A co?
Robię wywiady o nim do szkolnej gazetki.
Pomyślałem, że może go pan zna.
Lubiłem go. Miał obsesję na punkcie bezpieczeństwa.
Często tu przychodził.
Zawsze przynosił coś dla Kowboja.
Pośpiesz się. Tu nie ma serca, a małpy mogą być wszędzie.
Co to znaczy, że miał obsesję?
Zadawał pytania o kamery na kampusie.
Ale odmówiłem pokazania starych nagrań.
Strata czasu.
Chodź.
Wszystko dobrze?
Tak. Dziękuję.
Lubiłam go. Często go widywałam.
CENTRUM FITNESSU
Trenowałam go do wspinaczki w Egipcie.
Jakaś rodzinna wycieczka.
Tutaj.
Dobrze mu szło,
aż przestał przychodzić.
Naprawdę?
Zdziwiłam się. Chciał być w formie. Przychodził pięć dni w tygodniu.
Gdybym wiedziała o chorobie serca,
nie pozwoliłabym mu tyle ćwiczyć.
Czemu przestał przychodzić?
Powiedział, że coś się stało i nie miał czasu.
A potem, gdy skończył, powiedział, że to, co robił,
jest takie ważne, że nazwą na jego cześć budynek.
Przepraszam. - Dziękuję.
Chodźmy.
Jeśli skończymy do 20.30,
to chętnie wpadnę na jogę.
Umiem pozycję lwa.
Czemu egiptolog czytał książkę o przestępcach?
I interesował się ochroną kampusu?
Może badał jakieś przestępstwo.
Musisz to zobaczyć!
Czarnoksiężnik...
Czarnoksiężnik to wspaniały mówca.
Nie wiem, co mówi, ale podoba mi się.
To musi być coś ważnego.
Mówił trenerce, że uniwersytet nazwie na jego cześć budynek.
Tak! Monety.
Zdobyłem monety.
Co to ma wspólnego z Czarnoksiężnikiem z Oz lub tymi postaciami?
Nie wiem.
A nagranie?
Mówił o Elokwentnym wieśniaku.
Mama mi o tym mówiła.
To jakiś starożytny dokument, który oddaje muzeum w Egipcie.
To musi być powiązane.
Samirze, gdzie jest Blaszanka?
Była tu.
Co ty robisz?
Znalazłam to w kuchni.
Służy do garnków i patelni.
Zrobiłaś bałagan.
Ty wziąłeś prysznic. Ja nie mogę się umyć?
Samirze?
Proszę, idź stąd.
Dzięki tobie Idris nie ma już koszmarów, może zrobicie jutro coś razem.
Mogę go zabrać do parku. Pogramy w piłkę.
Jesteś dobrym bratem.
Koniec, nie?
Nieprawda.
Khun-Anup nie milczy.
Mówi, że właściciel jest niesprawiedliwy i przez dziesięć dni...
Co chce nam powiedzieć?
Tu musi być ukryta wiadomość.
Coś złego w stylu „nie pomagaj lwu”?
Bo to już mam za sobą.
Gdy byłem mały, lwiątko było dla mnie wredne.
Nie chodzi o ciebie.
Tylko sprawdzam. Ledwie tknęłaś kolację.
Brzuch mnie trochę boli.
Ale nic mi nie będzie.
Na pewno? - Mam dużo prac domowych.
Okej. Nie siedź za długo.
Ma rację. Dziwnie się zachowywałaś.
Może dlatego, że siedział obok mnie lew.
Nie sądzę.
To dlatego, że kobieta oskarżyła cię o kradzież?
Dobra, koniec.
Moja kolej.
Nasz wieśniak mówił prawdę, odważnie i elokwentnie,
w obliczu niesprawiedliwości.
Ile razy to obejrzysz?
Jest mądry.
Może wyhoduję mózg, jeśli będę go słuchał.
Podoba mi się, jak mówi „elokwentny”. Z klasą.
„Elokwentny”.
Serio, Charli? Wiem, że jesteś zazdrosna, ale dorośnij!
O czym ty mówisz?
Wyrzuciłaś moje ubrania za okno.
Co? Wcale nie.
To kto to zrobił?
Masz więcej miejsca na swoje magiczne rzeczy.
Halo?
Masz rację, Syd. To było głupie.
Przepraszam.
Możesz je wyprać.
Wiem, że chciałeś pomóc, ale to nie było mądre.
Co nie jest twoją winą, bo nie masz mózgu.
Hej, patrz.
Nie jestem zainteresowana. Wyłącz to.
Ale widzę coś.
Ten mały obok tego strzelistego.
Chodzi ci o szachy?
Widziałem coś takiego w bibliotece.
Trzy miejsca, trzy figury.
Jeśli ta jest w bibliotece...
Strachu!
Cofam, co mówiłam. Jesteś genialny.
Jestem?
Figury szachowe? Co to ma wspólnego z moim sercem?
Czarnoksiężnik działa w tajemniczy sposób.
Dobra. Chodźmy!
Nie mogę dziś. Jutro.
Czekaj. Jutro też nie mogę. Słyszałaś tatę. Mam pilnować brata.
To go zabierz.
Dzieci uwielbiają bawić się z braćmi.
Tak, ale... nie wiem. - To nie zajmie długo.
Później pójdziecie do parku. Wszyscy wygrywają.
To chyba nie zaszkodzi.
Zajmij bibliotekarza, wezmę figurkę.
Co?
Zajmij bibliotekarza, ja wezmę figurkę.
Nie ty musisz być cicho.
Racja. Ty zajmiesz bibliotekarza, a ja wezmę figurkę?
Tak.
Chyba zostawiłem tu szalik.
Mogę sprawdzić w rzeczach znalezionych?
Proszę bardzo.
Nie ma figurki?
Musi gdzieś tu być.
Czy ten pies się na mnie patrzy?
Myślałam, że tylko wy mnie widzicie.
Samir! - Kowboj!
Już dobrze.
Nie zrobi ci krzywdy.
Usiądź. Już dobrze.
Wszystko w porządku? Już dobrze.
Nie bój się.
Szukaliśmy wszędzie.
Gdzie schowałbyś figurę?
Nie chowałbym.
Tam! Trenerka mówiła, że Oliver się wspinał.
Może ją schował u góry.
Powodzenia.
Czekaj! Dokąd to?
Porozciągam się trochę. Nie szukaj zbyt dokładnie.
Musisz się tam wspiąć.
Dlaczego ja?
Bo ciebie nikt nie widzi.
Zajmie ci to trzy sekundy.
Nie. Mam lęk wysokości.
Nie wiem, czy mnie pan pamięta.
Pamiętam.
Tak. Dzień dobry.
Mógłby pan sprawdzić dla mnie książkę?
Tytuł?
Dziewczyna w czerwonych okularach.
Nie znam tej książki, ale...
Charli, patrz. Mam.
No dalej. Chodźmy.
Słucham?
Proszę się nie śpieszyć.
Dziękuję.
Przypomniałam sobie, że mam ją w domu. Przepraszam.
Pies chciał mnie ugryźć.
Mnie chciał ugryźć.
Wiem, że to było straszne. Może pies też się bał, dlatego szczekał.
Chodźmy do parku.
Nie możesz wyjść. Musimy znaleźć figurę.
Przepraszam za Kowboja.
On nigdy nie szczeka.
Chcesz mu coś dać? - Nie, dziękuję.
Tak naprawdę jest słodki.
Widzisz? Nie jest zły.
Samirze, była w posłaniu psa.
No jasne. Mówił, że Oliver przynosił psu smaczki.
Siad.
Co robisz?
Szach mat.
Dzięki. - Przepraszam.
Nie wiem, co mu się stało!
Nia, tak mi przykro.
Powinienem był tam wejść.
To ona.
Kto?
Ona oskarżyła mnie o kradzież.
Nia, to nie ona.
Udało się! To jest ekscytujące!
A nie jest?
Wszystko okej? - Tak.
Okej.
Samirze?
Czuję się okropnie.
Mój brat miał koszmary,
a gdy mu się poprawiło,
zabrałem go ze sobą.
I teraz boi się psa.
Musi sobie poradzić!
Przestań go traktować jak dziecko.
Jest dzieckiem!
Nie powinienem był cię słuchać.
Muszę iść.
Teraz? W końcu coś mamy.
Przykro mi. Brat jest najważniejszy.
Powodzenia. - Samirze, daj spokój.
Daj mu spokój.
Martwi się o brata.
Nie chcę brzmieć jak bez serca, ale nie powinniśmy iść do czarnoksiężnika?
Może w końcu się pokaże.
I spełni nasze życzenia.
Byłoby łatwiej, gdyby Oliver żył.
Co teraz?
O wielki i potężny czarnoksiężniku, mamy twoje figury szachowe.
Powiedz nam, co robić.
„Uzyskajcie sprawiedliwość”.
Co to znaczy?
Przypomina mi to Sektor 371.
Moją ulubioną grę RPG.
Grę fabularną?
Okej.
Wypełniasz misje i dostajesz przedmioty, jak te.
Używasz ich, by otwierać ukryte drzwi i przechodzisz na kolejny poziom.
Ale to nie jest gra.
Trochę jest.
Tam! Szale sprawiedliwości.
Są nierówne. O nie. Są popsute.
Dlatego nie opuszcza się stanowiska.
Może mają być nierówne.
By uzyskać sprawiedliwość, trzeba je wyrównać.
Jesteś genialna.
Ale czad.
Co to? - Pendrive.
Jasne. A co on robi?
To znaczy... Ja wiem, ale dla Stracha.
Przechowuje się na nim pliki.
Ciekawe.
Gdzie jest czarnoksiężnik?
To najmądrzejsze pytanie, jakie zadałeś.
Co robisz? - Oddaj to.
Nie. Okłamujecie nas i chcę poznać prawdę.
Oliver, którego to jest biuro... Nie żyje.
A oni to ukrywali. - Co? Czarnoksiężnik nie żyje?
Czarnoksiężnicy umierają?
Nie jest czarnoksiężnikiem. Zmyślili to.
Nie wierzę. Zdradziliście nas?
Jak mogliście?
Nie rozumiecie.
Oddajcie pendrive’a, a wszystko wytłumaczymy.
Nie dostaniecie go.
Popełniasz wielki błąd.
To wy popełniliście błąd.
Napisy: Agnieszka Otawska