Blaszanko, proszę. Potrzebuję go.
A ja prawdy.
Chcesz go odzyskać?
Dam ci go, gdy zabierzesz nas do prawdziwego czarnoksiężnika.
Dobry pomysł.
Tak się używa mózgu.
Możemy się nie kłócić? Nie radzę sobie z tym.
Okej. Zabierzemy was do czarnoksiężnika.
Muszę się z nim skontaktować. Zostańcie tu. Zaraz wrócimy.
Co ty wyprawiasz?
W filmie... - To nie jest film.
Wiem, ale to teraz nieważne.
Czarnoksiężnik to jakiś koleś.
Nie ma żadnych mocy. - No i?
Muszą tylko uwierzyć, że z nim rozmawiają.
Podoba mi się to.
Gdzie znajdziemy kogoś, kto będzie go udawał?
Teraz kopie Samir.
A Idris świetnie broni! Tak.
Co teraz?
Autor-widmo
Potrzebujemy pomocy. - Nie mogę.
Blaszanka zabrała pendrive’a Olivera.
Jakiego pendrive’a? - Długa historia.
Widmo napisało: „Uzyskajcie sprawiedliwość”.
A na biurku stały szale
i użyliśmy figur... - Charli.
„Długa historia” znaczy, by jej nie opowiadać.
Pomożesz nam?
Zagraj ze mną.
Chciałbym, ale spędzam czas z bratem.
On ma pierwszeństwo.
Przykro mi. Nie mam czasu.
Znajdź go.
Pomożemy z Idrisem albo z czym trzeba.
Co tylko potrzebujesz. - To miłe, ale dlaczego?
Bo jesteś tego częścią.
Ma rację. Tylko nasza trójka widzi te postacie.
Oliver chce, byśmy współpracowali. Wybrał nas nie bez powodu.
No dalej.
Pliki na pendrivie muszą być ważne.
Skąd wiecie, że możemy ufać temu widmu?
Samirze, strzelaj. Nudzę się.
Okej. Gotowy? Zaczynamy!
Chyba tak chciał powiedzieć, że możemy.
Okej, przekonałeś mnie. Jaki jest plan?
Samirze, zagrasz w pewnej produkcji.
Potrzebujemy cichego pokoju,
świateł, kuli dyskotekowej, laptopa Nii i mikrofonu.
Potrzebujemy też mózgu, serca
i czegoś, co wygląda jak odwaga.
Test.
ODWAGA
Co myślisz? - Co w tym odważnego?
To niebezpieczny sport.
Siostra ma tyle pucharów, że nie wiadomo, co wybrać.
Masz lepszy pomysł? - Poradzę sobie.
Dobrze. Samir schowa się za zasłoną z moim kompem.
Musimy im to jakoś przekazać.
W dramatyczny sposób.
Jesteśmy gotowi.
Idę po nich. Powodzenia!
Witajcie. Jestem czarnoksiężnikiem.
Przyszedłem po mózg, wasza wysokość.
Nie jest królem. - Dlatego potrzebuję mózgu.
Jeśli to nie kłopot, potrzebuję odwagi.
Wiem, czego potrzebujecie.
Wiem wszystko.
Wybacz. Nie chciałem cię obrazić.
Patrzcie, co zrobiłem. - Cisza!
Spełnię wasze życzenia.
Lwie, trzymaj przy sobie to trofeum odwagi.
Poświadcza, że jesteś odważny.
Jazda konna wymaga odwagi.
Masz rację, zwłaszcza gdy jest się lwem.
Właśnie.
Strachu, oto mózg.
Dziękuję.
Źle napisałeś „hipokamp”.
Racja.
Widzisz? Tak chciałem udowodnić, że jesteś mądry.
Zauważyłeś błąd.
A dla ciebie, Blaszanko, twoje własne serce.
Podoba ci się?
Nie jest dla mnie.
Ja go nie chcę ani nie potrzebuję. To dla przyjaciółki.
Ale dziękuję. Przekażę jej.
Zaraz przyjdę.
Kto tam jest?
Jakiś koleś.
Wcale nie. To Samir. - Kim jest Samir?
Kim jest Samir?
Okej. Teraz znacie prawdę.
Samir jest czarnoksiężnikiem, ale nikomu nie mówcie.
Niezła próba.
Nio, dlaczego?
Nie rozumiesz.
Nie chcemy być niemili. Potrzebujemy tego pendrive’a.
Wiecie, co myślę?
Współpracujecie z czarownicą.
Gdzie ona jest?
Blaszanko! Zaczekaj!
Na co? Na więcej kłamstw?
Pomocy!
Zadowoleni?
Jasne, że nie.
Musimy ją odbić.
Okej. Koniec kłamstw.
Nie ma czarnoksiężnika.
Co?
To niemożliwe.
Mówisz mi, że resztę życia będę się bał własnego cienia?
Nie powinniśmy byli kłamać.
To było złe.
Ale uwierzcie nam. Chcemy wam pomóc.
Uważamy, że na pendrivie są informacje, które pomogą wam wrócić do Oz.
I rozwiązać tę zagadkę.
Co wy na to?
Musimy współpracować, by ocalić Blaszankę. Pomożecie?
Nie mamy wyboru.
Czego wam trzeba?
Może wróćcie na teren uniwersytetu i szukajcie śladów małp?
Może tam ją zabrały. - Warto spróbować.
Życzcie nam powodzenia.
A co my zrobimy?
Coś, co dawno trzeba było zrobić.
Przeczytamy książkę.
Wkurzyła czarownicę, co?
To będzie dobre. Nie mogę się doczekać. - Tak.
Nie będę tu tak stać.
To wskakuj i zardzewiej.
Zapiszę to. To było dobre.
Nigdy tak szybko nie czytałam.
DROGA DO CZARNOKSIĘŻNIKA
Wciągająca.
Jest dobra.
Lepiej by mi się czytało, gdybym się nie martwił o Blaszankę.
Blaszanka ukrywa przed nami różne rzeczy.
Jak to?
Przyjaźniła się z czarownicą,
póki się nie pokłóciły.
O co?
Nie wiem. Nie doczytałam.
Widzieliśmy małpy.
Byliśmy na...
Moje plecy.
Uniwersytecie?
Okej. Chodźmy.
Gdzie je widzieliście?
Tam!
Centrum wodne.
Może zabrała ją na kryty basen.
Ale zardzewieje.
Właśnie. Może tego chce.
Chodźcie.
Tam jest!
Patrzcie kto to.
Czego chcesz?
A jak myślisz?
Chcę, byś zapłaciła za to, co mi zrobiłaś.
Co ona jej zrobiła? - Nie wiem. Wciąż czytam.
Ja? To ty to zaczęłaś.
Jesteś podła. Wiesz, czego ci trzeba? Serca.
Z chęcią wrzucę cię do wody i popatrzę, jak rdzewiejesz.
To nie zmieni faktu, że to twoja wina.
Co jest jej winą? Pośpiesz się!
To przestań na mnie krzyczeć!
Zaczyna się.
Wrzuć ją!
Muszę coś zrobić. Muszę być odważny.
Lwie, jesteś królem. Jesteś...
Hej! Zostaw ją!
Złota czapka! Nią kontroluje małpy.
Jesteśmy wolni. - Najgorsza robota.
Oddaj to. Trafisz do wody.
To trafisz tam ze mną.
Czarownica stopi się w wodzie.
Uwaga!
Ale to było straszne.
Skończyłem czytać.
Wiem, co się dzieje.
Co?
Nie wierzę, że poszło o imprezę.
Co się stało?
Nad Szmaragdowym Jeziorem była impreza.
Zaproszono wszystkich poza mną, bo mnie nie zaprosiłaś.
Bo topisz się w wodzie.
To ma sens.
Żeby się zemścić, zmieniłaś ją w Blaszankę?
To też ma sens.
Miała dostać nauczkę, ale powiedziała wszystkim, że jestem zła.
Nazywali mnie „Złą czarownicą z Zachodu”.
I tak ludzie zakładali, że czarownica jest zła,
a ona to pogorszyła.
Ludzie lubią zakładać.
Wiem coś o tym.
Nie chciałam cię skrzywdzić. Sama cierpiałam.
Powinnam była cię zaprosić.
Mogłaś siedzieć na plaży z dala od wody.
I nazwanie cię „złą” było podłe.
Tak jak zmienienie cię w Blaszankę.
Nie poradziłam sobie z uczuciami.
Przepraszam.
Ja też przepraszam.
Nie potrzebuję już czarnoksiężnika.
Chciałaś od niego dostać serce dla czarownicy?
Myślałam, że jeśli je dostanie, nie będzie się na mnie złościć.
Nie złoszczę się.
To najlepsza sztuczka.
Nauczycie mnie tego?
Ale ja wciąż potrzebuję mózgu.
Nie potrzebujesz mózgu.
Masz go. Zawsze go miałeś.
Gdybym miał, to nie skręciłbym źle na polu maku.
To była moja wina.
Moja, nie Stracha.
Jak to?
Od dawna ostrzegano mnie o polach maku,
ale gdy dotarliśmy do rozwidlenia, druga droga prowadziła na wzgórze.
A ty masz lęk wysokości.
Nic nie powiedziałem,
ale gdy Strach zasugerował pole, zgodziłem się.
Chciałem spotkać czarnoksiężnika, by dostać odwagę.
Nie potrzebujesz jej.
Zobacz, co zrobiłeś.
Ocaliłeś mnie. To było odważne.
I przyznanie się wymagało dużo odwagi.
Mówicie, że jestem odważny?
Nie rozumiecie? Nie potrzebujecie czarnoksiężnika.
Tak, mądrość przejawia się na wiele sposobów.
Jesteś spostrzegawczy.
Widzisz rzeczy, których inni nie widzą,
jak figury szachowe w nagraniu.
Gdy cały dzień stoisz na polu, widzisz różne rzeczy.
Blaszanko? - Na imię mam Melanie.
Melanie, masz ogromne serce.
Zrobiłaś to, bo tęskniłaś za przyjaciółką.
I...
Proszę.
Choć nie wiem, po co wam to.
Ja też nie, ale dowiemy się. - Tak.
Więc co teraz?
Czas, byście wrócili do Oz.
Jak?
Małpy zabiorą Stracha i Lwa.
Melanie poleci ze mną. Nadrobimy zaległości.
Dzięki. - Będziemy tęsknić.
Charli. - Będę tęsknić.
Podzielenie się uczuciami wymaga odwagi, ale warto.
Czuję się lepiej, bo powiedziałem o polu.
Porozmawiaj z mamą.
Dzięki, Lwie.
Pa. - Pa.
Pa.
Dokąd polecieli?
Wrócili do książki.
Nie pytaj jak, ale zniknęli.
Udało się.
Nie wierzę.
To jeszcze nie koniec.
Tak.
Raz kozie śmierć.
Tu nic nie ma.
Elokwentny wieśniak, którego mama oddaje do Egiptu.
Był w filmie, który nam wysłał Oliver.
Co to za język?
To chyba hieroglify z czasów egipskich.
To ma sens. Oliver był egiptologiem
i chyba trochę paranoikiem.
Chował figury szachowe w szkole
i napisał wszystko w nieznanym języku.
Chyba nie chciał, by to wpadło w niepowołane ręce.
Tak, ale dlaczego?
Nie wiem.
Zrobię zdjęcia i sprawdzimy w domu.
Musimy to jakoś przetłumaczyć.
Książka o tłumaczeniu hieroglifów.
Nada się. Zacznę dziś wieczorem.
To zagadka ma coś wspólnego z Elokwentnym wieśniakiem.
I jeśli ją rozwikłamy, to uzyskamy sprawiedliwość?
Mamo?
Muszę ci coś powiedzieć. - Co takiego?
Wszystko dobrze?
Nie.
Powiedziałam, że pomagam,
ale mi nie uwierzyła i zadzwoniła na policję.
Nie wiem, co by się stało, gdyby nie wrócił tata Charli.
Przykro mi, że to przeżyłaś. Dziękuję, że mi powiedziałaś.
Nie chciałam, bo byś się wkurzyła za metro.
Tym się zajmiemy później.
Nie jestem zła na ciebie, tylko na tę kobietę.
Wiem, że są na świecie rasiści.
Rozmawiałaś ze mną o tym,
ale...
Nigdy mi się to nie przytrafiło,
nie coś takiego.
Wiem, jakie to okropne.
Chciałabym powiedzieć, że się nie powtórzy, ale nie mogę.
Ludzie będą zakładać pewne rzeczy
ze względu na kolor skóry.
Powinnam była się odezwać...
nakrzyczeć na nią, wołać o pomoc, ale...
Zamarłam.
Hej. Posłuchaj mnie. Nie zrobiłaś nic złego. Słyszysz?
I nie masz się czym przejmować.
Ta kobieta oceniła cię, gdy zobaczyła, że jesteś czarna.
Co mam teraz zrobić?
Żeby to się nie powtórzyło.
To trudne.
Rasizm istniał, nim powstał ten kraj.
Ale walczyli z nim młodzi ludzie tacy jak ty.
Bądź sobą, Nia.
Jesteś bystra i mądra.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Uczynisz ten świat lepszym.
Kocham cię.
Dzięki, mamo.
Proszę.
Przepraszam.
Dzięki. Wiem, że nie jest ci łatwo.
Lata czekałaś na ten pokój.
To jeszcze trochę poczekam.
To było dobrych kilka miesięcy.
Hej, pokaż mi jakąś sztuczkę.
Naprawdę?
Ale nie jestem teraz przygotowana.
To było dobre.
Czemu się śmiejesz? To było dobre.
Jestem pod wrażeniem.
Tym cię zaskoczę, obiecuję. Mam monetę, ale sprawię, że zniknie.
To tylko sen. Jestem tu.
ELOKWENTNY WIEŚNIAK
UNIWERSYTET WICKFORDA
Nie wierzę.
A jeśli się mylisz? Jak to wyjaśnimy?
Obym się nie mylił.
Nie ma go.
Gdzie jest Elokwentny wieśniak? Zawsze był za szybą.
Wraca do muzeum w Kairze.
Dziś? - Właśnie go pakują.
To moja mama.
Nia? Co tu robisz? - Hej, Nia.
Wy byliście w biurze Olivera, nie?
Klub Archeologów?
Interesujesz się tym?
Tak, mamo. Musicie przestać.
Musimy zobaczyć Wieśniaka.
Teraz? Mówiłam o nim od miesięcy.
Proszę. Musicie przestać.
Słucham? - Nia, co się dzieje?
Mamy informacje o Wieśniaku.
Wysłuchajcie nas.
Samirze.
Tu są dwa zdjęcia.
To jest oficjalne zdjęcie Wieśniaka ze strony Uniwersytetu.
A to drugie zdjęcie Wieśniaka
zrobione niedawno w bibliotece.
Jak widzicie,
różnią się od siebie.
Nie rozumiem.
Co chcesz powiedzieć?
Wiem, że to brzmi jak wariactwo, ale ten Elokwentny wieśniak to fałszywka.
Napisy: Agnieszka Otawska