Oliver to wujek Ethana?
Co Ethan ma wspólnego z Wieśniakiem?
Teraz to się stresuję.
Mam wystąpić dla dzieciaka, który jest smutny, bo zmarł mu wujek?
Jeśli nie odbiorę deseru do 15.00,
to tylko magik uratuje mnie od kłopotów.
Nie rozumiem, co się dzieje,
ale Oliver wysłał nas tu, byśmy znaleźli sarkofag.
To, co w nim jest, ma nam pomóc.
Przedstawienie musi trwać.
To będzie katastrofa.
Nie martw się. Leo ci pomoże. Jest niewidzialny.
Nigdy! Charli da sobie radę sama.
Nie potrzebujesz mnie. Dasz radę. Oddychaj.
Wdech nosem, wydech ustami.
Okej.
Zróbmy to.
To sarkofag zabawka.
Hej! Co robisz?
Słucham?
Jesteś tym dziwakiem z karate. I jesteś tutaj.
Jestem z Charli, magiczką.
Czemu jesteś w moim pokoju? - Szukałem łazienki i źle skręciłem.
Jest tu.
Autor-widmo
Mały problem. Znalazłem sarkofag.
To takie małe pudełeczko.
Świetnie. To w czym problem?
Ethan mnie przyłapał, nim go wziąłem.
Wrócę, gdy Charli zacznie.
Mamy większy problem. Charli świruje.
Chowa się w łazience, nie chce wystąpić. - Znam to. To nic fajnego.
Dobrze. Chyba możemy zaczynać.
Więc... - Okej.
Bez dalszej zwłoki, Charli!
Ale przed Charli mamy dla was występ otwierający.
Spektakularny Samir!
Co? - Musiałam coś zrobić.
Nie martw się. Pomogę ci.
Ja...
Pomocy.
Jak się dziś macie?
Dobry początek.
Charli, daj spokój.
Nie rozumiesz.
Nie dam rady.
Twoja karta to...
Dziewiątka kier. - Nie.
To walet pik.
Ściemnia.
Powiedz tak: „Ja widzę tylko...”
Ja widzę tylko...
„...żartownisia i...”
...żartownisia i...
Czad.
Dziewiątkę kier!
Tak. - Dziękuję.
Powinienem zrobić coś mniej spektakularnego.
Nie chcę przyćmić gwiazdy występu.
Słuszna uwaga.
Nie wiem, co się dzieje, ale wyjdź na scenę.
Jestem na ciebie zła.
Co? - Tak.
Przecież chciałaś być magiczką.
Tak, ale to nie daje ci prawa do umawiania występu
bez mojej zgody.
To mój pierwszy występ. To dla mnie ważne.
Nie miałam czasu.
Na SMS-a?
Nie sądziłam, że odmówisz.
Słuchaj, rozumiem.
Jesteś mądra i zwykle masz najlepsze pomysły.
Ale to nie znaczy, że możesz podejmować decyzje za mnie i Samira.
I nie chodzi tylko o dziś. To się powtarza.
Samir powiedział mi to samo wczoraj.
Powinnam była zadzwonić. Przepraszam.
Przeprosiny przyjęte.
Uważam, że też jesteś bardzo mądra
i masz świetne pomysły.
Ale czasem... - Czasem się gubią
w tych złych, które też mówię na głos?
Tak.
Słyszałam to już.
Będę więcej korzystać z wewnętrznego głosu.
A ja postaram się lepiej używać tego zewnętrznego.
Brzmi dobrze.
Świetnie. To czas na show?
A jeśli się nie uda?
Uda się.
Bo inaczej nie załatwiłabym ci tej fuchy.
Cześć! Jestem Charli. Miło was poznać!
Kto z was lubi magię?
Ja!
A kto lubi sztuczki z liną?
Pójdę na górę.
Nie. Musimy wspierać Charli. - Tak.
Kolejna sztuczka.
Wybierz kartę.
Ósemka pik. - Co?
Raz, dwa, trzy. Okej.
Dam ci to.
Sto lat!
I dziękuję!
Wepa!
Sto lat! - Tak!
To było dobre. - Świetne.
Dzięki. - A najlepsze, że byłaś sobą.
Ciężko pracuję, żeby wszystkich oczarować, gdy powinienem być sobą.
Przez ciebie wszystko kwestionuję. - To dobrze?
Tak! To inspirujące.
Wepa jest blisko. Czuję to.
Wymyślę sztuczkę i fani Leo będą szczęśliwi.
Jego sponsorzy też.
Nie ma go. Był tutaj.
Kim jesteś?
Po pierwsze: zachowywałeś się dziwnie na karate.
Po drugie: nagle występujecie podczas moich urodzin.
Dobra robota.
Po trzecie: przyłapałem cię na węszeniu w moim pokoju.
Co się tu dzieje?
Nie jestem głupi. Mam dziewięć lat.
Powiedzmy mu prawdę. Co wy na to?
Dzięki, że pytasz.
Znaliśmy twojego wujka.
I zabrzmi to jak wariactwo,
ale Oliver wysłał nas na to przyjęcie,
bo chciał, byś dał nam sarkofag.
Jasne. - To prawda.
Nie wierzę. Nie znaliście go.
Giza?
Co, Giza?
Giza. Tam są Wielkie Piramidy.
Miałeś tam jechać z Oliverem.
Skąd wiesz?
Mówił wszystkim, jak się cieszy, że cię zabiera do Egiptu.
Śrubka? Z kwiatkiem.
To chyba lotos. To jedno ze słów, które przetłumaczyłem.
Skąd to masz?
Byłem w bibliotece z wujkiem.
Uniwersyteckiej? - Tak.
Mówił, że chce rozwiązać zagadkę.
Znalazł ją na podłodze i uznał, że to podejrzane.
Dał mi ją i kazał pilnować.
Pamiętasz, gdzie w bibliotece?
Pamiętam duży obraz z ptakiem.
Bardzo nam pomogłeś. Możemy już iść.
Chcielibyśmy powiedzieć więcej, ale Oliver trzymał to w tajemnicy.
Rozumiem.
Dzięki, że nam zaufałeś.
Sto lat.
Tęsknię za nim.
My też.
To było smutne. - Tak.
Czekajcie. Nie powinniśmy z nim pogadać?
Tak, ale musisz być w piekarni przed 15.00.
Przykro mi z powodu Olivera. - Dziękuję.
Wiem, jakie tu uczucie kogoś stracić.
W Syrii, tam, skąd pochodzę, jest wojna.
W zeszłym roku zmarł mój kuzyn. Tęsknię za nim.
To trudne.
Szczególnie w takie dni jak urodziny.
Chodziliśmy do parku i udawaliśmy, że jesteśmy w Egipcie.
Udawaliśmy, że zjeżdżalnia to Sfinks, któremu podkładał głos.
„Jestem Sfinksem i jestem zabawny”.
Wiem, że to głupie...
Wcale nie. Oliver był... „zabawny”.
Pamiętaj, że nigdy nie zniknie.
Zawsze przy tobie będzie.
Myślałem, że jest popsuta.
Byłeś wspaniały.
To miły dzieciak.
Nie zdążę do piekarni.
Będę musiał powiedzieć tacie prawdę.
Tato, masz pełną spiżarnię?
Tak.
Wygląda świetnie.
Po studiach pracowałem w libańskiej restauracji.
Syryjskie jedzenie jest podobne.
Oszalałam, czy pachnie kwiatami?
To woda różana. - Tak.
Kuchnia babci tak pachniała,
gdy szykowała desery.
Bardzo panu dziękuję. Obiecuję zwrócić pieniądze.
Ja płacę i koniec tematu.
To niemożliwe. Chcę się odwdzięczyć.
Możecie posprzątać. To mnie uszczęśliwi.
Bawcie się dobrze. - Dzięki.
Cześć, kochanie. - Hej.
Ładnie pachnie.
Będę trochę później.
Spoko. Posprzątamy.
Tak.
Mogę z tobą chwilę pogadać, gdy sprzątniemy?
Jasne. - Okej.
Samirze, co tak długo? Martwiliśmy się.
Mówiłem, jakie to ważne. Mieli w piekarni namourę?
Nie.
Co?
Nie martwcie się.
Upiekłeś to?
Miałem pomoc.
Wygląda wspaniale.
Nie ma sprawy.
Tak! Widzisz? Mówiłam.
Tata Nii jest świetny.
Za dużo się martwisz.
Świetnie napisane.
Dziękuję.
I przekonujące.
Ale?
Nie wiem, czy jeden post w mediach społecznościowych
da ci to, czego chcesz, mimo że jest elokwentny.
Dlatego potrzebuję twojej pomocy.
Gdybyś dołączyła do bojkotu, ludzie by posłuchali.
Może trafi do wiadomości, bo jesteś sławna.
Sława to pojęcie względne.
Jako rektorka uniwersytetu
nie mogę być kojarzona z bojkotem sklepu koło uczelni.
To niestosowne.
Niestosowne?
Niestosowne jest profilowanie rasowe.
Dobrze. Sama zorganizuję bojkot.
Babcia brała udział w bojkocie autobusów. Będę kontynuować tradycję.
Zorganizowanie tego bojkotu zajęło wiele miesięcy.
Dam sobie radę. Nie traktuj mnie jak dziecko.
Posłuchaj.
Gdy ta kobieta cię oskarżyła,
zaczęłaś szukać sposobów, by z tym walczyć.
Ale zrób to dobrze.
Okej?
Przedstawię cię pewnemu studentowi.
Wie wszystko o działaniach przeciwko rasizmowi i cię poprowadzi.
Dobrze. - Nie zrozum mnie źle.
Chcę, żebyś walczyła,
ale chcę, byś wygrała.
Dzięki, mamo.
Przypomina mi to obiady w domu.
Moja abuela gotowała dla całej rodziny.
Toufik! Cześć! - Cześć!
To moja przyjaciółka, Charli, a to jest...
Nieważne. Jedna przyjaciółka.
Okej.
Miło cię poznać. - Cześć.
Dawno cię nie widziałem w domu kultury.
Co porabiałeś?
Tak! Byłem dość zajęty...
Czym?
Klubem Młodych Archeologów.
Uwielbiam archeologię!
Skupiacie się na konkretnych czasach albo miejscu?
Lubimy wszystkie.
Nie. Uwielbiamy.
Cześć. - Nia!
W samą porę. To mój przyjaciel, Toufik.
Miło cię poznać.
Co to za okazja?
Nowa rodzina przyjechała z Turcji.
Nie są Syryjczykami?
Są, ale gdy wyjechali z Syrii, musieli mieszkać w Turcji, by tu przyjechać.
My zrobiliśmy tak samo. - Dlaczego?
Z powodu wojny w Syrii zrobiło się niebezpiecznie
i uciekaliśmy do pobliskich krajów: Turcji, Libii albo Jordanii.
Byliśmy uchodźcami, mieszkaliśmy w obozach.
I czekaliśmy na przydział do nowego kraju.
Niewielu ludzi może wyjechać, ale my mieliśmy szczęście.
Tak trafiliśmy do Stanów.
Nia.
Miło, że twój tata pomógł z ciastem.
Weź to jako dowód wdzięczności.
To nie było konieczne.
Nalegam.
Dziękuję.
Wspaniały wieczór.
Szkoda, że muszę iść do pracy.
Miłej zabawy.
Gdzie pracuje twój tata?
Jest woźnym na uczelni.
Sprząta bibliotekę?
Tak.
Zapytaj, czy możesz z nim iść.
Po co? - No jasne!
To jedyna szansa, żeby tam teraz wejść.
Racja. Sprawdzimy, gdzie pasuje ta śrubka.
Spróbuję.
Wymyśliłeś sztuczkę?
Nie, ale jestem blisko. Czuję takie łaskotanie w mózgu.
Tak się dzieje tuż przed wepą.
Tata się zgodził.
Tak się cieszył namourą, że zgodziłby się na wszystko.
Bądźcie tam o 20.00.
Podam wam miejsce spotkania i wpuszczę do środka.
Dobrze. Spokojnie.
Smaczne.
Naprawdę dobre! - Pycha.
Podziękujcie kucharzowi.
Przekażę mu.
Tato, czemu tak zareagowali na namourę?
W wiosce, gdzie dorastałem, rodzina Amiry prowadziła piekarnię,
która słynęła z namoury.
W zeszłym roku piekarnia została zbombardowana.
Tęsknią za nią i za domem.
Dziękuję.
Nie dałbym rady bez przyjaciół.
Wepa!
Wymyśliłeś sztuczkę! - Nie.
To o co chodzi?
Odkąd tu przybyłem, widzę wspaniałe akty przyjaźni.
Takie jak ten.
Wepa to nie jakaś iluzja
na przedstawienie w Miami przed nieznajomymi.
Wepa to przestanie tak mówić.
Chcę znów być normalnym dzieciakiem.
Chcę wrócić do La Visty i znów spotkać się z Amandą.
Chcę z nią robić przedstawienia dla przyjaciół i rodziny.
A teraz czas na moje zniknięcie.
Ale czekaj! Dziś dostaniemy się do biblioteki.
Co ze śrubką i martwym punktem?
Potrzebujemy cię. - Już nie.
Wiecie już wszystko.
Będę tęsknić. Wiele mnie nauczyłeś.
Ty mnie więcej.
Przypomniałaś mi, czemu kocham magię.
Powodzenia, przyjaciele. I uno, dos, tres...
Tato?
Tęsknisz za domem?
Nie tęsknię za konfliktem i zniszczeniem.
Za martwieniem się o ciebie i twojego brata.
To ma sens.
Ale tęsknię za wieloma rzeczami.
Za ulicami, targami, dźwiękami muzyki.
Za czym ty tęsknisz?
Za kuzynami. Sąsiadami.
Graniem w piłkę po szkole.
Zawsze będziemy mieć wspomnienia. A gdy jesteśmy bezpieczni tutaj,
możemy stworzyć nowe.
Okej.
PAPIER
Chodźcie. Tam są drzwi.
Już tu posprzątaliśmy.
Zostańcie, póki nie napiszę i spotkamy się przy archiwum.
Kumam. - Spoko.
Hej, Kowboju. Znamy tego dzieciaka.
Wszystko wygląda dobrze. Chodźmy na górę.
Jeszcze pięć.
Jeden problem. - Jaki?
Zostawiłem tam kosz na śmieci.
Pamiętasz, jak tam iść?
Zaraz wrócę. - Spotkajmy się w nauczycielskim.
Jasne.
Pamiętajcie,
musimy oszukać tylko te trzy kamery.
Oliverze, życz nam powodzenia.
Nia!
Było blisko. - Szybko.
Zostańcie w martwym punkcie.
Nie ma dziur.
Patrzcie.
Pasuje.
Tu nie widzę dziur.
Tu też nie. - Co to jest?
Darczyńcy. - Sięga daleko w przeszłość.
ŚCIANA PAMIĘCI
Muszę wracać. Nie mamy czasu.
„Chcesz coś zobaczyć inaczej,
to spójrz na to pod innym kątem”.
Wepa.
Te trzy tabliczki.
Wystają bardziej.
„Mason Kenning”.
„Lawrence Osgood”.
„Granville Winthrop”.
Kim oni są?
Sprawdzę Winthropa. - Ja Osgooda.
Ty sprawdź Kenninga.
Napisy: Agnieszka Otawska