Co tu robicie?
My tylko...
Nie wolno tu wchodzić.
Przepraszamy. - Darujcie sobie.
Chwila. Ty jesteś Nia Barnes. Córka pani rektor, prawda?
Tym razem was puszczę,
ale nie każcie mi jej o tym mówić.
Jasne? Dobra. A teraz wynocha stąd.
Biegiem! - Szybko!
autor widmo
Musimy być szczerzy. Nie pójdę do więzienia za okłamanie gliniarza.
Nie jest gliną, tylko detektywem.
Nie będę ryzykował.
Ćwiczyłem historię poznania Olivera, bo ta część to prawda.
Nie wspomnę, jak powstał nasz klub po jego śmierci.
Samirze, uspokój się.
Dajcie mi mówić. Jestem w tym dobra.
Nia?
Wciąż jestem w szoku po wczoraj.
Skąd ten gość wiedział, kim jest moja mama?
Hej, sądzicie,
że powinniśmy powiedzieć o tunelach?
Gdyby Oliver tego chciał, napisałby „detektyw”, a nie „krata”.
Zabierzmy Ralpha. Poszuka wskazówek.
Mogę wziąć motocykl?
Nie tym razem, okej?
Skoro tak mówisz.
Chwila.
Chodźmy.
Chwila.
Dokąd poszedł Ralph?
Okej, pobudka. Obudźcie się!
To nagła sytuacja! Pobudka!
Dobrze, że jesteście.
Słuchajcie, przyszedł tępiciel!
Musicie... - Cisza!
Tak, przyszedł tępiciel
i to twoja wina.
Myślałeś, że możesz zjeść ciastka,
bo ludzie to nasi przyjaciele, tak?
A teraz musimy się chować w tej dziurze,
póki nie znikną pułapki i trutka.
To potrwa przynajmniej miesiąc.
Nie mamy zapasów. Jeśli nie zdobędziemy jedzenia...
Pogadam z dzieciakami. Pomogą wam.
Żadnych ludzi!
Dobrze. Sam to zrobię.
Chcesz pomóc?
Tak, to moja wina. Zrobię wszystko.
To wynoś się. Dość już zrobiłeś.
Możemy zaczynać.
Tylko wezmę kawę.
Nie wiem, ile wam powiedziano.
Nazywam się Katie Donovan i jestem prywatnym detektywem.
Zatrudnił mnie uniwersytet,
bym przyjrzała się kradzieży i podrobieniu Wieśniaka.
Muszę wam zadać kilka pytać.
Nie macie kłopotów. To tylko przyjacielska pogawędka.
I chcielibyśmy, żebyście nic o tym nie mówili.
To delikatna kwestia
i ma pozostać nieujawniona.
Pytania?
Mogę iść do łazienki?
Jasne. Na zewnątrz po prawej.
Ja nie muszę iść.
Chodź.
Jak zainteresowaliście się archeologią?
Oliver Ramos.
Przez naszego mentora, Olivera Ramosa. Opowiem, jak się poznaliśmy.
Wymyślę, jak odciągnąć ją od biurka.
A ty musisz zajrzeć do rejestru.
EW skradziono w pierwszym tygodniu października. Sprawdź te daty.
Musimy wiedzieć, kto oglądał obraz pelikana i Elokwentnego Wieśniaka.
Dobra. Pelikan i elegancki wieśniak.
Kumam. - Jeszcze raz.
Pewnego dnia jadłem idealny jogurt, a Oliver...
Już jestem.
Możemy usiąść na kanapie? Jest wygodniejsza.
Tak, proszę. Usiądźmy.
Jestem. Spoko.
Mam opowiedzieć resztę?
Może później.
Badaliście Elokwentnego wieśniaka
w ramach Klubu Młodych Archeologów?
Czyli co robiliście?
Przepraszam.
Znalazłem! „Alex Thompson”.
Nia? - Tak. Elokwentny wieśniak.
Uczyliśmy się o nim. Historia i tak dalej.
Robiliśmy też zdjęcia.
Oglądał te rzeczy trzeciego października.
Badaliśmy teksturę papirusu i pismo.
Tak zauważyliście, że to podróbka?
Są tu jego zdjęcia!
Niech ktoś tu przyjdzie i zrobi zdjęcie.
Tak było?
Odwróćcie jej uwagę.
Hej.
TELEFON PROSZĘ
To widmo.
Cześć, widmo.
Przepraszam. Jestem magiczką. To się zdarza.
Pomoże pani?
Dzięki.
To działa.
Wraca do was.
Tak.
Słucham?
To, co pani mówiła, to prawda. Tak zauważyliśmy, że to fałszywka.
Prawda?
Zgrzyt.
To co wiemy?
Mamy nazwisko złodzieja, Alex Thompson.
Tak, ale jest popularne.
Jest wielu Alexów Thompsonów.
Po co twoja mama trzyma te stare gazetki?
Mówi, że je kiedyś przeczyta. Skup się.
Słucham.
I mamy datę przestępstwa. Trzeci października.
Czemu wtedy?
Jak doszła do tego detektyw?
Wie o tunelach? - Nie wiem.
Oliver chce, byśmy nad tym pracowali.
Już rozumiem!
Ta gazeta jest z dnia po przestępstwie.
Jakiś gość, Greg,
mówi, że widział ducha Starego Chauncy’ego trzeciego października.
No i?
Gość twierdzi, że widział Starego Chauncy’ego.
Mówi, że widział „płaszcz” i „stary kapelusz”.
Nie rozumiem.
Znamy prawdziwego ducha.
I go nie widać, nie?
Więc nie mógł widzieć ducha Starego Chauncy’ego.
A co, jeśli zobaczył...
Alexa Thompsona, gdy uciekał. Kapelusz był przebraniem.
W szkole może być wyjście z tunelu, którego nie znaleźliśmy.
Tylko to ma sens.
Pewnie o to chodziło Oliverowi.
Musimy znaleźć to wyjście.
Ale nie możemy dać się złapać przy szkole.
Nie dacie się złapać, jeśli wejdziecie z podziemi.
Otworzę ten tunel do jutra. Bez obaw.
Sydney?
Co się dzieje?
Mówiłaś, że nie pomożesz przy stole, bo się uczysz.
Charli, ja... - Syd, idziesz?
Tak, Griffin. Zaraz przyjdę.
Jeśli się nie przyznasz, powiem rodzicom.
Przepraszam, że cię okłamałam. To nic złego.
Wybrali mnie do Klubu Hawthorne’a.
Mam teraz okres próbny
i nie mogę nikomu powiedzieć.
O nie. Właśnie to popsułam?
Nie. W porządku.
Posłuchaj, to ważne.
Jestem jedną z 12 osób.
Czy to znaczy, że uważają,
że jesteś jedną z najlepszych studentek?
Nie chcesz, bym ja to zrobił?
Nie. Ja chcę to zrobić.
Pamiętaj, poproszenie go o podpis jest strategiczne.
Nie podpisze, ludzie nie będą przychodzić.
A jeśli podpisze?
Powiedz mu, co widziałaś. Zobacz, co odpowie.
Jasne. Okej. To idę.
W czym mogę pomóc? - Podpisze pan deklarację?
PRZECIWSTAW SIĘ RASIZMOWI
To szczere zobowiązanie
i podpisanie go znaczyłoby wiele dla osób takich jak ja.
Nie jestem zainteresowany.
Nie mów mi, jak mam prowadzić sklep. Powinnaś już iść.
Hej.
W porządku? - Kazał mi wyjść.
Mam mu nie mówić, jak prowadzić sklep.
To dziwne, ale miałam nadzieję, że podpisze.
Że pomówimy o tym, co się stało.
Że przekonam go do zmiany zachowania.
Naiwne, co?
Wcale nie. Chciałbym, by było więcej takich ludzi.
Chodź. Są jeszcze inne miejsca.
Znam jedno.
„Edukuj siebie i zespół w kwestii rasizmu.
Zatrudniaj pracowników, którzy odzwierciedlają różnorodność”.
Jestem pod wrażeniem. Wy to wymyśliliście?
Ja tylko wspieram. Nia i Malcolm zasługują na uznanie.
To jest świetne. Podpiszę. - Dziękuję. Naprawdę.
Może pani nakleić to w oknie.
Może zorganizujemy tu spotkanie dla firm, które to podpiszą?
Nie musisz tego robić.
Nie, ale chcę.
I zorganizuję.
Gdy moi rodzice kupili księgarnię, chcieli, by ludzie się tu zbierali,
a wy właśnie to robicie.
Okej.
Ciasteczka są na wysokości metra...
MATEMATYKA
...a rampa jest ustawiona pod kątem 35 stopni.
Muszę jechać z prędkością...
Zobaczmy. Przenieś jeden.
Bardzo szybko.
No dobra. To jadę.
Dam radę. Chyba dam.
Wiem, że dam radę. W końcu jestem myszą.
To jedziemy. Dobra.
Będę udawał, że już lecę.
Podjeżdżam do rampy...
O rety! Chodźcie do taty.
Mam was.
Samirze?
Idrisie?
Tato?
Co to było? - Nie wiem.
Twój plecak spadł.
Samirze, szóstka. Czemu nam nie powiedziałeś?
NAZWISKO: SAMIR YOUSEF 6 MARCA
To było dawno temu.
Zmienialiśmy nasze grafiki,
byś mógł się uczyć do testu, który już napisałeś?
Zostań tu. Idę po twoją matkę.
Ralphie, zrobiłeś to dla ciastek?
Mogę wyjaśnić.
Nie. Koniec z motocyklem.
Samirze! - Idź do mojego pokoju.
Moja matka miała rację, jestem lekkomyślny.
Za kogo ja się mam?
Jeżdżę na motocyklu i powoduję kłopoty.
Nie powinienem kłamać.
Nie radziłem sobie z presją. Szkoła, obowiązki, wszystko.
Powinienem mniej czasu spędzać z przyjaciółmi, ale nie chcę.
Dzięki nim czuję się częścią czegoś.
Nie czułem się tak, odkąd byłem w domu.
Nie wiedzieliśmy o tym.
Mam kłopoty?
Tak. - Karimie.
Nie powinieneś był kłamać, ale przedyskutujemy to z ojcem, okej?
Idź do pokoju.
Dobranoc, habibi.
Dobranoc, ojcze.
Matka miała rację. Jestem lekkomyślny.
Za kogo ja się mam? Jeżdżę na motocyklu,
pląsam i skaczę, i przewracam ciastka.
Za kogo ja się mam? - Ralph.
Może dobrze, że znaleźli test.
Powinienem być z nimi szczery.
Ciastka nie były dla mnie.
Potrzebuję pomocy.
Poprosiłbym wcześniej, ale myszy w księgarni nie ufają ludziom.
W księgarni są myszy?
Tak.
Co powiedziała?
„Dziękuję”. Uratowaliśmy ich.
Mają dość jedzenia, by się schować, póki pułapki nie znikną.
Cóż.
Mówi, że może nie wszyscy ludzie są źli.
Dziękuję?
Mówi, że okazałeś dobroć i jest wzruszony.
Jeśli będziesz ich potrzebował, to zawołaj.
Zawsze tu są.
Okej, test latarek.
Nieźle, co? Całkiem spora dziura.
Zapasowe baterie.
Hej. Proszę.
Dostawca farb podpisał. Sklep z narzędziami też.
Rodzice przyjdą do księgarni. - Ja też.
Jeśli nie dostanę szlabanu.
Dziękuję wam za wsparcie.
Chodźmy. Ralph nie kopał tej dziury na darmo.
Uwaga na głowy. Uwaga!
Chodźcie, ślamazary. Za mną.
Łatwo iść za mną, jestem myszą na motocyklu.
Nia, wiesz, dokąd idziesz?
Nia!
Tędy.
Nie rozumiem.
Piwnica starej szkoły powinna gdzieś tu być.
Ale tu nic nie ma.
To bez sensu.
Chyba że... A jeśli nie ma tu piwnicy?
Co jeśli jesteśmy pod szkołą?
Dobrze myślisz.
Na co czekasz? Ciągnij.
Znaleźliśmy szkołę.
Ostrożnie. Powoli, Samirze.
Dobra robota. Pójdę pierwszy.
Weźcie motocykl.
Ruchy. Nie ociągajcie się.
Strasznie tu. Nawet w ciągu dnia.
Co nie?
Patrzcie na właz. Wtapia się idealnie.
Pewnie tędy Alex Thompson wyszedł z tunelu z EW.
Mówisz poważnie?
A potem co się stało?
Co ona mówi?
Mieszka tu
i pamięta noc dwa miesiące temu,
kiedy ktoś tędy wyszedł.
Pamięta, bo ją przestraszył.
Tę osobę widziałaś?
Nie. Mówi, że to była kobieta.
Kobieta?
Nikt nie wie o tunelach. Musiała współpracować z Thompsonem.
Co to za ludzie i jak ich znajdziemy?
Skoro w szkole są myszy i w księgarni są myszy,
to myszy są wszędzie, nie?
W zasadzie tak.
Serio?
Mam pomysł.
WIDZIAŁEŚ TEGO CZŁOWIEKA?
Gotowy? - Tak.
Dzięki za pomoc, myszy.
Dobra, drużyno. Wytapetujmy to miasto.
Przesyłka specjalna.
Żyję już bardzo długo,
ale zastanawiam się, czy kiedykolwiek naprawdę żyłem.
Tak? Spróbuj tego.
Cześć wszystkim.
Dziękuję, że przyszliście.
DEKLARACJA PRZECIWKO RASIZMOWI
Z przyjemnością przedstawiam wam Nię Barnes.
Cześć. Chcę wam podziękować za przybycie, a pani Reynie za organizację.
I Malcolmowi Turnerowi za pomoc.
Przez większość życia...
nie doświadczałam przejawów rasizmu.
Nie na własnej skórze.
Moi rodzice pracowali ciężko,
by stworzyć dla mnie taką przestrzeń.
I jestem im wdzięczna.
Ale gdy dorastam i uczę się o świecie,
coraz trudniej mi unikać rasizmu.
Mam tylko 13 lat, więc...
Bycie przeciwko rasizmowi
to nie tylko przyznanie, że istnieje w firmach i społecznościach.
To przeciwstawienie mu się.
Podpisując deklarację, wasza firma zobowiązuje się
do respektowania różnorodności, równości i inkluzji.
Ale też zmienia coś w życiu dzieci takich jak ja.
Mówicie, że nie będziecie mnie profilować, gdy wejdę do sklepu.
Że nie wezwiecie policji
z powodu mojego koloru skóry.
My, dzieci, nie jesteśmy właścicielami firm... jeszcze.
Jesteśmy częścią społeczności.
I taką społeczność chcemy widzieć.
Dziękuję.
Brawo, Nia!
Brawo! Dobra robota!
PRZECIWSTAWIAMY SIĘ RASIZMOWI
Jestem dumna. Sama to napisałaś?
Tata pomógł.
Sprawdziłem. Ona się napracowała.
Muszę biec na uniwersytet,
ale mogę cię przytulić?
Kocham cię, skarbie.
Dzięki, że przedstawiłaś mnie Malcolmowi.
To była przyjemność. Lecę!
Dzięki za podpis. - Żartujesz? Zrobiłem to z dumą.
Zrobiliście na mnie wrażenie.
Szkoda, że ja taki nie byłem.
Charli. - Gdzie byłaś?
Prawie spóźniłaś się na przemowę. - Była świetna.
O rety. - Mogę pożyczyć Char?
Pewnie.
Dokończyłaś stół!
Jest idealny. - Spójrz na to.
Teraz ją widzisz...
A teraz nie! - O tak!
Rozmawialiśmy
i znajdziemy sposób, byś miał czas dla przyjaciół.
Przenieśliśmy się tu, byście mieli dobre życie.
Czyli byli częścią społeczności.
Ty swoją znalazłeś.
Obiecuję nie kłamać.
I utrzymasz oceny?
Tak. Oczywiście. Dziękuję.
Hej.
Cześć! W czym mogę pomóc?
To Village Books, prawda?
To twoje? Widziałem tego gościa.
Je z jakąś panią w Paris Canteen.
Pośpiesz się. Dostali przystawki.
Dziękuję.
Znaleźli go!
Co? - Alexa Thompsona.
Je w Paris Canteen z kobietą.
Myszy ich widziały. Musimy tam dotrzeć, nim zjedzą.
Ma rację. To może być wspólniczka.
Chodźmy!
Dziękujemy!
Pa!
Hej, Ralph. Dzięki.
Za co? - Za pomoc przy zagadce.
Bez ciebie nie dalibyśmy rady. - Wisimy ci przysługę.
Ta przygoda wyrównuje rachunek. Świetnie się bawiłem.
I wpadłem w kłopoty.
Wiem, czemu mama się martwi.
Teraz pewnie też.
Powinienem ją odwiedzić.
Daleko stąd do Mountain View Inn? - Daleko.
Tak jakby w innym świecie.
Ja szybko tam dojadę.
Do następnego!
MYSZ I MOTOCYKL
Wrócił do książki.
Będę za nim tęsknić.
Chodźmy.
Tam! Na patio za kwiatami!
To Alex Thompson. - Z kim rozmawia?
Przesuń głowę.
Było miło. - Tak.
Do usłyszenia. - Na razie.
Nie wierzę.
To niemożliwe.
Mama?
PAMIĘCI BEVERLY CLEARY
Napisy: Agnieszka Otawska