Pomóż mi zrozumieć.
Napisałaś „Wspaniały”, żeby ocalić go przed wylądowaniem na talerzu?
Tak, Wilbur jest wyjątkową świnką.
Pisałam różne rzeczy, „świnka”, „olśniewający”, „wspaniały”,
by Zuckerman zauważył, że jest wyjątkowy.
Udało się. Ludzie przybyli z daleka.
Jeśli zawieziemy go na jarmark, wygra nagrodę.
A świnka z nagrodą nie trafia na talerz.
To on! Wilburze!
Czego chcesz?
Musisz jechać na jarmark.
Gdy powiesz mi prawdę!
SKLEP MIĘSNY HAGERMANA OD 1936
To auto należy do rzeźnika.
Autor-widmo
PAJĘCZYNA SZARLOTY
Mamo, patrz!
To jest niesamowite.
Spodobałoby się Oliverowi.
Dzięki, Samirze. - Było fajnie.
Zobaczmy, gdzie go zaprezentować.
McCormack nie jest tym, za kogo go mieliśmy.
Co się stało? - Nie pytaj.
Nie zapytasz, co się stało?
Powiedziałaś... - Siostra mnie nienawidzi.
Daj spokój. Nie wierzę.
Nie rozmawia ze mną.
A w mojej rodzinie zawsze rozmawiamy.
W to uwierzę.
Co się stało?
Powiedziałam jej, co wiemy o Klubie.
I dodałam coś, czego nie powinnam.
Brzmi źle. Przykro mi.
A z Amber jest jeszcze gorzej.
Powiedziałam jej, że wiemy o kradzieży Wieśniaka.
Nie sądzę, że profesor McCormack
miał coś wspólnego z podrobieniem albo kradzieżą EW.
Co? Opowiadaj.
Biedny Wilbur. Nie wie, że jest w aucie rzeźnika.
Co mamy zrobić, Oliverze?
Kim jest Oliver? Dobrze się czujesz?
Nie.
Myślałam, że mam wam pomóc pojechać na jarmark,
ale nie wychodzi mi to.
Nie umiem nikomu pomóc.
Teraz możesz pomóc. Umiesz jeździć?
Na czym?
Żartujesz? Na koniu?
Przepraszam, panie Koniu?
W czym mogę pomóc?
Potrzebujemy pomocy.
Sam nie wiem.
Proszę. Nasz przyjaciel ma kłopoty.
Mówię ci,
McCormack powiedział, że papirus jest taki stary jak EW
i gdy zauważył, że zniknął,
zdenerwował się i chciał rozmawiać z zarządem.
O czym?
Pewnie myśli, że tego papirusu użyto do sfałszowania Wieśniaka.
A po jego minie wnioskuję,
że nie miał z tym nic wspólnego.
Ale... jeśli McCormack tego nie zrobił, to zostają Amber i Liam.
Mogli to zrobić? - Nie wiem.
McCormack powiedział, że fałszerz musiałby być zdolnym artystą.
Artystą?
To jest mój pokój.
Będziesz mogła tu mieszkać, jeśli będziesz w Klubie.
Koniec mieszkania z Charli.
To ty i Liam?
Jak długo się znacie?
Od zawsze. Jest jak brat. Dorastaliśmy razem.
Nasi rodzice się przyjaźnią.
Możemy pogadać?
I jak prawdziwy brat nigdy nie puka.
Hej, Syd, jak leci?
Wrócę później.
Nie, spoko.
Pogadajcie sobie.
Muszę iść do łazienki.
Pa, Syd.
Jesteś w aucie rzeźnika!
Rzeźnika?
Nie chcę być jedzeniem. Pomóż mi!
Jedziemy. Panie Koniu, trochę szybciej.
Szybciej nie dam rady.
Bliżej.
Łap drzwiczki.
Wilburze, musisz skoczyć!
Nie mogę!
Długo tak szybko nie pobiegnę.
Zaufaj mi! Skacz!
Boję się! - Wilburze, nie!
Przepraszam!
Przykro mi. Dłużej nie dam rady.
Odjechał.
Wilbur!
To on.
Myślisz, że Griffin jest fałszerzem?
Studiuje sztukę, chce się dostać do klubu i zna Amber.
Odwróć jego uwagę.
Lepiej... - Robię sceny?
Robi się.
Ja poszukam jakichś wskazówek.
Siostra Sydney?
Pomogę ci.
Dzięki. Wybacz... - Nie szkodzi.
Nie jestem niezdarą.
Widziałeś może Syd?
Nie, przykro mi.
Czekaj!
Na co?
Masz coś za uchem.
Świetna sztuczka, ale muszę iść, więc...
O rety!
Masz coś też za drugim uchem.
Robi się dziwnie.
To część występu.
To ta sama sztuczka.
Praktyka czyni mistrza.
Cóż... Dzięki. Byłeś świetnym widzem.
Pa.
Znalazłem ten kawałek papirusu na jego biurku.
To dowód, że jest fałszerzem?
Może.
Nim coś zrobimy, sprawdźmy, czy pasuje do podróbki.
Ale jak to zrobimy? Archiwum jest zamknięte.
Już nie. Rano tata mówił, że znowu je otworzyli.
To chodźmy.
Nia! Udało mi się! Skoczyłem! Dzięki za pomoc!
To było straszne.
Podziękuj Szarlocie. To był jej plan.
Dziękuję, że mnie ocaliłaś.
Nie ma za co.
Muszę ci coś powiedzieć, ale najpierw jedźmy na jarmark.
My? Czyli ty też jedziesz?
Szarloto, dobrze się czujesz?
Dobrze. Ruszajmy już.
Wilbur mnie zaniesie.
Okej. Jasne.
Prowadź, panie Koniu. - Jasne. Prosto tą drogą.
Czemu pokazują fałszywkę?
Donovan mówiła, że chcą to ukryć.
Nie chcą, by ktoś zadawał pytania.
Patrz.
Pasuje idealnie.
Mam dowód, który może zbadać Donovan.
Nia się ucieszy.
PODAROWANY PRZEZ DOROTHY MONTGOMERY
Ale ona by się nie cieszyła.
Kto? - Dorothy Montgomery.
Ona przekazała EW? - Tak.
Chciała, by miał go uniwersytet, a nie jacyś przestępcy.
Ciekawe, kim była i skąd go miała.
Przywiozła go z Egiptu? Była archeolożką?
Dorothy Montgomery?
Nie znacie tej historii?
Jakiej historii?
To, skąd go wzięła,
jest jedną z nierozwiązanych zagadek uniwersytetu.
Zagadek?
Lubimy zagadki.
KLUB HAWTHORNE’A
MAGAZYN
RZUCANIE KÓŁKAMI
JARMARK
SŁYNNA ŚWINKA ZUCKERMANA
Pan Zuckerman?
Tak?
Wilbur! Tu jesteś.
Cieszę się, że jesteś. Myślałem, że się zgubiłeś.
Gdzie go znalazłaś?
Na...
...drodze. - Skąd wiedziałaś, że jest mój?
Kto nie wie o słynnej śwince Zuckermana i pajęczynach?
To prawda.
Jak mam ci dziękować?
Ma pan jakieś marchewki dla konia?
Choć tyle mogę zrobić.
Chodź. - Dzięki, Nia. Na razie.
Powodzenia.
Udało się. Wilbur jest na jarmarku.
To miałam zrobić, Oliverze?
Kim jest Oliver?
To skomplikowane.
Jak to przyjaźnie.
Przyjaciel.
Chyba nim jest.
Ocena sędziów wkrótce się rozpocznie.
Proszę zaczekać przy zwierzętach.
Już czas. Muszę zrobić dwie rzeczy.
Jedną dla Wilbura, drugą dla ciebie.
Dokąd ona idzie?
Gotowe.
RAPORT SPECJALNY
Oglądajcie. Zaraz wracam.
...raport specjalny.
Dorothy Montgomery. Kucharka, kolekcjonerka, złodziejka?
Uniwersytet Wickforda otrzymał Elokwentnego wieśniaka,
gdy pani Montgomery zmarła.
Ale skąd go miała?
Dot była cicha.
Gdybym wiedział, byłbym milszy.
PRACOWNIK STOŁÓWKI
STUDENT
To piąta wersja Wieśniaka.
To znalezisko dekady.
Jaki młody McCormack.
Takie antyki są trzymane w muzeach
albo w kolekcjach bogaczy.
To dziwne, że miała go pani Montgomery.
W rzeczy samej. Ale jako młoda kobieta
pani Montgomery pracowała jako kucharka dla bogatych rodzin.
Możliwe, że zabrała artefakt z któregoś z domów.
Ukradła go?
Ktoś jej go dał? Nikt nic nie mówi.
Ani rodzina Fisherów, Summersów czy Williamsów.
Amber ma na nazwisko Williams.
Musimy powiedzieć Nii. Chodź.
Tu jesteś.
Więc... - Dostałaś się.
Ja miałam powiedzieć.
Gdzie?
Do klubu. To nieoficjalne do ceremonii,
ale, Sydney Allen, jesteś członkinią Klubu Hawthorne’a. Gratuluję.
SKROMNY
Panie i panowie, w imieniu zarządców jarmarku...
SĘDZIA
...mam zaszczyt przekazać nagrodę w wysokości 25 $ panu Zuckermanowi,
razem z pięknym, grawerowanym medalionem,
w dowód naszego uznania dla roli odegranej przez tę świnkę.
Ta... „wyjątkowa”, „wspaniała”, „skromna” świnka
przyciągnęła wielu odwiedzających na nasz jarmark.
Co się dzieje?
Jestem zmęczona.
Opowiedz mi o Oliverze.
Nie rozmawia ze mną.
Czasem milczenie mówi znaczenie więcej.
Co to jest?
To moje wielkie dzieło, worek z jajeczkami.
Są tam dzieci?
Aż 514.
Muszę odpocząć.
Też musiałabym odpocząć.
To będzie długi odpoczynek.
Chwila.
Jaki długi?
Najdłuższy.
Dlatego myślałaś, że tu nie dotrzesz?
Spójrz na mój medal!
Zuckerman jest zadowolony.
Udało ci się. Zdobyłem nagrodę i nie zostanę czyimś obiadem.
Bardzo się cieszę.
Czas, bym powiedziała ci to, co chciałeś wiedzieć.
Nie martw się tym.
Powiesz mi, gdy wrócimy na farmę.
Ja nie wracam.
Co? Dlatego byłaś taka cicha i zmęczona?
Ty...
Nie smuć się.
Śmierć jest częścią życia, a miałam dobre życie.
Nie zostawiaj mnie. Jesteś moją przyjaciółką.
A ty moim przyjacielem. Nigdy cię nie zostawię.
Przyjaciele to wspaniały dar. Razem można zrobić wszystko.
Chyba to Oliver chciał, bym zrozumiała.
Dziękuję, Oliverze.
NIE MA ZA CO
I dziękuję, Szarloto.
Pamiętaj, nigdy nie jesteś sama, gdy masz wspierających cię przyjaciół.
Do widzenia.
PAJĘCZYNA SZARLOTY E.B. WHITE’A
PAMIĘCI OLIVERA RAMOSA
Nie odbiera.
Martwię się.
Co się dzieje?
Nia?
Bardzo za wami tęskniłam.
Przepraszam za wcześniej.
Oliver wysłał cię do książki?
Zaczekajcie.
Dziękuję za pomoc.
Danielle, hej.
Nie chcę się narzucać, ale mogę przyjść na uroczystość?
To wiele dla mnie znaczy.
I dla mnie. - Dla mnie też.
Pewnie. Oliver by się ucieszył.
Do zobaczenia.
Co przegapiłam?
Co z zagadką?
Nie wiem, od czego zacząć.
Charli.
Rozmawiasz ze mną?
Mam je. Patrz.
Zdjęcia przebrań.
Tak jak mówiłaś.
Przepraszam, że ci nie wierzyłam.
Nie jest moją przyjaciółką. Miałaś rację.
Przepraszam za to, co powiedziałam.
Nie musisz się dostać do klubu, by udowodnić, że jesteś wyjątkowa.
Już jesteś.
Dzięki za zdjęcia.
Nie ma za co.
Donovan to sprawdzi.
Jesteś pewna?
To ważny krok, a może nam nie uwierzyć.
Bez obaw. Cokolwiek się stanie, razem coś wymyślimy.
Uważacie, że Elokwentny wieśniak
został ukradziony przez trójkę studentów?
Studenta aktorstwa Liama Enfielda, studenta sztuki Griffina Yanga
i studentkę archeologii Amber Williams?
To nie teoria. Mamy dowód.
To są zdjęcia stroju Liama, gdy przebierał się za Alexa Thompsona.
Strój jest ukryty w szafie w Klubie,
razem z innymi przebraniami, które wykorzystywali.
Tu jest papirus, który znaleźliśmy na biurku Griffina,
a który pasuje do fałszywego EW
i papirusu, który zniknął z sejfu profesora McCormacka.
A Amber?
To zdjęcie, gdy nas śledziła.
Jest asystentką McCormacka i miała dostęp do papirusu
oraz innych materiałów, których używał Griffin.
Sądzimy, że Dorothy Montgomery dostała EW
od rodziny Williamsów.
Sprawdziliśmy i to jest dom Amber.
Amber pewnie ukradła EW,
bo nie chciała, żeby moja mama odesłała go do Kairu.
To jest bardzo imponujące.
Gdybyście szukali pracy jako detektywi, dajcie mi znać.
Ale najpierw muszę to sprawdzić.
Skontaktuję się z waszymi rodzicami. I niech to zostanie między...
Nie musi pani mówić.
Czyli to koniec naszej zagadki?
Prawie. Musimy się z kimś pożegnać.
Dziękuję wam za przybycie.
Czekaliśmy z organizacją tej uroczystości,
bo Oliver chciał, byśmy skupili się na jego życiu, a nie śmierci.
Jeśli ktoś chce coś powiedzieć, to zapraszam tutaj,
ale chcę zacząć, bo...
był najlepszym bratem, jakiego można mieć.
Miałam pięć lat, gdy się urodził i był najsłodszym bobasem.
Dla Egipcjan skarabeusz uosabiał ochronę.
I myślę, że Oliver chciał, bym to dziś przyniósł,
żeby przypomnieć nam...
że wciąż ma na nas oko.
To ja i wujek Oliver w Egipcie przy Sfinksie.
Chcieliśmy tam razem jechać.
Cześć.
Jesteśmy w Klubie Młodych Archeologów Olivera.
Nie lubię przemawiać.
Oliver nauczył nas wiele o archeologii...
Odpowiedzialności.
I przyjaźni.
Nauczył nas, że nie jesteś sam, gdy masz przyjaciół.
Dziękuję wam.
Została jeszcze jedna osoba.
Cześć.
Chciałbym tam być,
ale jest wiele rzeczy, które chciałbym zrobić,
choćby rozwiązać wszystkie zagadki świata.
I pojechać do Egiptu z Ethanem.
Ale wiesz co, młody?
Rozmawiałem z Toddem i on was zabierze.
Tak. Pomyśl o mnie przy Sfinksie.
Większość z was to wie, ale od dziecka byłem chory.
Problem z sercem.
Jestem wdzięczny za to, co przeżyłem, ale czasem jest ciężko.
Wtedy odwiedzam Wilbura i Szarlotę
z mojej ulubionej książki Pajęczyna Szarloty.
Przeczytam wam mój ulubiony fragment.
„Czym jest życie? Rodzimy się, żyjemy przez chwilę, umieramy.
Życie pająka to taki trochę bałagan,
bo łapie i zjada muchy.
Pomagając tobie, próbowałam poprawić swoje życie.
Każdemu przyda się taka poprawa”.
Dziękuję, że wy poprawiliście moje.
I obyście robili to dalej.
To było piękne.
Dzięki, że mogliśmy się pożegnać.
Cieszysz się na Egipt?
Bardzo.
Mogę pożyczyć Pajęczynę Szarloty Olivera?
Oczywiście.
Dziękuję, że przyszliście.
Muszę sprawdzić, co z Wilburem.
Szkoda, że go nie znaliśmy, gdy żył.
Czekaj.
To dom Williamsów.
Co Avery Boyd robi tam z Oliverem?
Profesorze McCormack.
Tak? - Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie szkodzi.
Skąd jest to zdjęcie?
Oliver dostał grant badawczy od rodziny Williamsów.
Co Avery Boyd ma z tym wspólnego?
Prowadzi rodzinną firmę.
Jego rodziny?
Matka jest z Williamsów.
Jest kuzynem mojej asystentki, Amber.
Coś nie tak? - Nie, skąd.
To przez jedzenie. Dzięki za pomoc.
Avery i Amber to rodzina?
Czy to znaczy, że za wszystkim stał Avery Boyd?
Oczywiście. Trójka studentów by tego nie zrobiła.
Ale skoro nie wiedzieliśmy o Averym, to czego jeszcze nie wiemy?
„Ostrożnie”.
Tak, Oliverze, rozumiemy.
Co jest takie pilne, że musimy porozmawiać dziś?
Nasz mały problem urósł, panie Boyd.
Zajmę się tym.
Napisy: Agnieszka Otawska