วันนี้เรามีเลทิเชีย ไรท์
- สุดยอด - สุดยอด
ฉันรักเธอ ผลงานสุดยอด
สวยงาม
ทามารา ลอว์เรนซ์
โอ้ พระเจ้า นาดีน มาร์แชล
โจดี้ เมย์
โอ้ พระเจ้า เทรวา เอตเทียน
ใช่
- ไมเคิล สไมลีย์ - ชอบชื่อนี้
เขาทำให้ฉันยิ้มได้เสมอ
- แจ็ค แบนเดียรา - อมาราห์-เจ เซนต์โอเบิน
และขอแนะนำเรา
อีวา-อารีอันนา แบกซ์เตอร์ และลีอา มอนดีเซอร์-ซิมมอนด์ส
ฟังดูน่าทึ่งเป็นที่สุด วิเศษมาก
ฉันรู้ ฉันรู้
(แฝดเงียบ)
(โทรศัพท์)
ทดสอบ ทดสอบ หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง
ขอต้อนรับสู่เรดิโอ กิบบอนส์
กิบบอนส์ กะกะกะกะกิบบอนส์
- กิบบอนส์ กิบบอนส์ กะกะกะกะกิบบอนส์ - ขอให้โชคดี
ตอนนี้ห้าโมงเย็น
เราคือผู้ดำเนินรายการ จูนกับเจนนิเฟอร์
คุณกำลังเข้าร่วมกับเราใน...
"สัจธรรมของชีวิต"
วันนี้เราจะคุยกันเรื่องวิธีรับมือการหย่าร้าง
ใช่ การแยกทางกันมันหนักมาก
ยาก แต่ก็อาจทำได้พร้อมกับความมั่นใจ
ต่อให้แต่งงานกับคนราศีพิจิกก็เถอะ
อย่าๆ อย่าทำแบบนั้น
ครั้งต่อไป พิจารณาคนราศีตุล พวกเขาสุภาพและนึกถึงผู้อื่น
ความทุกข์ของพวกผู้ชาย
เราทำให้พวกผู้ชายตาพร่า และคิดว่าพวกผู้หญิงนั้นเหนือกว่า
พวกเขาติดอยู่ในร่างแหแห่งความเจ็บปวด
เต็มไปด้วยความโกรธและความสิ้นหวัง
บางทีมันจะช่วยคุณให้นึกได้
ว่าผู้ชายเกลียดผู้หญิง แต่ก็อยู่โดยไม่มีพวกเธอไม่ได้
มันเป็นไปได้ที่จะรักใครสักคนมากเหลือเกิน
เราทนเธอไม่ไหว
และในเวลาเดียวกัน ก็อยากให้เธอตาย
ความรักคงเป็นการทำลายล้างได้ด้วย
ไปกันต่อ เรามาพักกันกับ...
"ฮอตเลิฟ" โดยที.เร็กซ์
มาให้คุณได้ฟังในบ่ายวันจันทร์อันสดใสนี้
ดูคนที่โทรเข้ามาสิ เจนนี่ พวกเขารักเรา
ใช่
ได้เวลามื้อเย็นแล้วจ้ะ
(ฉัน-เธอและฉัน เรา)
เธอแพ้
ไม่ ฉันไม่ได้แพ้
ใช่ เธอแพ้
ไม่ ฉันไม่ได้แพ้
ใช่ เธอแพ้
เธอขยับตัว
ฉันชนะ เธอแพ้
คนโกหก
ฉันไม่ได้ขยับตัว
เธอแพ้
การแข่งขัน รายละเอียดคือฟลีตวูดแม็ค
จากอัลบั้มฟลีตวูดแม็ค "ไอม์โซอะเฟรด"
โทรหาผู้ได้เสื้อยืด เจฟฟ์ วอลเลอร์...
เราจะไม่มีวันพบความเบิกบาน ถ้าเราอยากอยู่คนเดียว
กลับมาแล้ว ทุกคนสบายดีไหม
ออบรีย์ ไปกินมื้อเย็นเองเลย เปลี่ยนผ้าอ้อมให้โรซี่อยู่
วันนี้เป็นยังไงกันมั่ง เด็กๆ
- ที่โรงเรียนเป็นไงมั่ง ดีไหม - เดวิด เกรตา ลงมานี่
ครับ มาแล้ว
วันนี้เราจะกินมื้อเย็นอร่อยๆ กัน เอาละ หยิบจานมา
อาหารโอเคไหม เด็กๆ
เดวิด ไปรับโทรศัพท์ทีได้ไหม
ลูกจ๋า เอาถั่วไหมจ๊ะ เอาไหม
เอาถั่วไหม ลูกพ่อ
ใช่แล้ว วันนี้แม่ป้อนถั่วลูก
โอเค
วันนี้มีการบ้านไหม เด็กๆ
ไม่มีเหรอ
หนูไม่ได้ยินคำตอบ
เกรตา ไม่เอาน่า
สองคนนี้ต้องโดนซะมั่ง
(ห้ามเล่นบอล ห้ามขี่จักรยาน)
หนึ่งคูณหกได้หก
สองคูณหกได้สิบสอง
สามคูณหกได้สิบแปด
สี่คูณหกได้ยี่สิบสี่
แฮ่
กลืนเข้าไป
เสร็จแล้ว แคทเธอรีน เจนกินส์ ไปได้
เชิญคนต่อไป
คิดว่าเก็บอารมณ์ให้หมอกันได้ไหม
แค่คนเดียว
เธอกลัวมากเลยเหรอ
แล้วเธอล่ะ
เธอกลัวไหม
หมอรีสรู้สึกว่าปัญหานี้เกินกว่าโรงเรียนจะช่วยได้
กรุณาเข้าใจด้วย ผมมีนักเรียน 1,500 คน
ผมรับมือกับเด็กที่เป็นปัญหาจนไม่ว่าง
ผมทำอะไรไม่ได้มากกับเด็กที่ไม่ยอมสื่อสาร
เราไม่ได้ทำอะไรลูกๆ เลยนะคะ
พวกแกสมบูรณ์ดี
พวกแกหัวเราะคิกคัก
พวกแกเคยพูดคุยกับฉัน ต่อมาก็พูดน้อยลงเรื่อยๆ
แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น
คุณมาจากบาร์เบโดสใช่ไหมครับ
ใช่ครับ
กองทัพอากาศย้ายเราไปบริเตน
ผมเป็นผู้ควบคุมการจราจรทางอากาศ
มีคนบอกเราว่า "ให้พวกแกอยู่โรงเรียนปกติ" คุณเดวิส
"เข้าช่วงวัยรุ่นก็จะหายเอง"
พวกแกต้องมีการศึกษาที่ดี
พวกแกต้องอยู่ในโรงเรียน
อยู่ในห้องนอนพวกแกพูดคุยตลอด พวกแกก็แค่ขี้อาย
คุณนายกิบบอนส์ครับ
พวกแกจะไม่ก้าวหน้าในโรงเรียนดีๆ ถ้าพวกแกไม่พูดภาษาอังกฤษ
เราจะย้ายเด็กๆ เข้าการศึกษาพิเศษ
เราจะทำให้พวกแกพูด
มาสิลูก
เด็กๆ มาเถอะ มันเป็นการเริ่มต้นใหม่
สวัสดี จูน สวัสดี เจนนิเฟอร์
ครูชื่อทิม โธมัส
เป็นครูของพวกเธอ
โอเค
ครูได้บันทึกบางคำถามไว้
และครูได้ทิ้งช่วงไว้มากพอให้พวกเธอตอบ
แต่ถ้าพวกเธอไม่อยากตอบคำถามครู
หรือพวกเธอคิดว่าคำถามครูไม่ค่อยดี
ครูยินดีให้พวกเธอตวาดใส่ครูได้เลย
"ครูโธมัส คำถามของครูมันไร้สาระ"
โอเคไหม
ครูจะปิดประตู
พวกเธอคิดยังไงกับโรงเรียนใหม่
พวกเธอมีงานอดิเรกอะไรไหม
พวกเธอชอบแมวไหม
พวกเธอฟังเพลงประเภทไหน
พวกเธอชอบทำอะไรในเวลาว่าง
พวกเธอจะอธิบายนิสัยตัวเองว่าอย่างไร
เฮ้ย
เด็กดำ
พวกเธอชอบวิชาอะไร
พวกเธอชอบอะไรมากกว่ากัน แดดหรือฝน
เจนนิเฟอร์ จูน พวกเธอเคยมีสัตว์เลี้ยงไหม
อิงกี้ พิงกี้ เพอร์กินส์และพอลลี่
นกแก้วน้อยสองตัวผู้เริงรื่น
ต่อมาเพอร์กินส์ตาย พอลลี่ผู้น่าสงสารร้องไห้
นกน้อยเพอร์กินส์กับพอลลี่ผู้น่าสงสาร
อิงกี้ พิงกี้ เพอร์กินส์และพอลลี่
นกแก้วน้อยสองตัวผู้เริงรื่น
ต่อมาเพอร์กินส์ตาย พอลลี่ผู้น่าสงสารร้องไห้
นกน้อยเพอร์กินส์กับพอลลี่ผู้น่าสงสาร
กาลครั้งหนึ่งมีนกแก้วสองตัว เติบโตขึ้นมาในสวนสัตว์
ทุกๆ วันผู้คนจะมาสวนสัตว์เพื่อดูนกแก้ว
บางครั้งนกแก้วจะเลียนเสียงผู้คนที่พูดคุย
และบางครั้งพวกมันก็จะพูดคุยกันเองจริงๆ
ผู้คนจะยืนอยู่ตรงนั้นเกือบทั้งวัน
ฟังพวกนกแก้วพูดคุยกัน
ผู้คนคิดว่ามันประหลาดนิดๆ
ที่นกแก้วสองตัวพูดคุยกันเหมือนมนุษย์
นกแก้ว ที่ชื่อพอลลี่และเพอร์กินส์
มักคุยกันเรื่องที่พวกมันโหยหา อยากกลับถิ่นกำเนิด
บางครั้งพวกมันจะขอให้ผู้ดูแล เปิดประตูกรงให้พวกมันออกมาข้างนอก
ผู้คนมักจะหัวเราะและคิดว่านกแก้วพูดเล่น
เด็กๆ บางคนที่เฝ้าดูอยู่
ถามพ่อแม่ว่าพวกเขา พานกแก้วกลับบ้านด้วยได้ไหม
บางครั้ง ก่อนที่พ่อแม่จะทันได้ตอบ
นกแก้วตัวหนึ่งจะพูดขึ้นมาว่า "เราไม่ได้มีไว้ขาย เราไม่ได้มีไว้ขาย"
และนกแก้วอีกตัวก็จะพูดเหมือนกัน
"เราไม่ได้มีไว้ขาย เราไม่ได้มีไว้ขาย"
ฉันเป็นคนตัวใหญ่มากๆ ฉันจะมาเอาแกไป
ไม่นะ แกจะพาเราไปไหนไม่ได้
ได้สิ
ไม่นะ ไปให้พ้น ไปให้พ้น ไปให้พ้น
มันจะต้องรสชาติดีมากแน่ๆ
ไม่นะ อย่ากินเราเลย เราไม่อร่อยหรอก
ฉันจะพาแกไป
ไม่นะ ไปให้พ้น ไปให้พ้น
อย่าพาเราไป อย่าพาเราไปนะ
ไม่นะ ไม่ๆ ไม่
ฉันจะกินตับพวกมันในราคา 300 ปอนด์
จากนั้นหัวใจแกจะราคาแค่หนึ่งปอนด์ และฉันจะกินมัน
และมันจะน่ากิน อร่อย และอุ่นๆ
ฉันเคลื่อนไหว เธอทำตาม
ฉันทำตาม เธอเคลื่อนไหว
เธอเคลื่อนไหว ฉันเคลื่อนไหว
ฉันทำตาม เธอเคลื่อนไหว
เด็กๆ พวกเธอทำได้สวยงามมาก
เธอ ฉัน เรา ฉัน ทำตามฉัน ไม่งั้นเธอตาย
- เร็วเข้า - เจนนี่
เจนนิเฟอร์ ทำไมเธอทำแบบนั้น
- เป็นอะไรไหม - โอเคไหม
เจนนิเฟอร์ ทำไมเธอทำแบบนั้น
ฟังนะ ครูจะพูดเข้าประเด็นเลย
ถ้ามีบางอย่างที่เธออยากสื่อสารกับครู
พูดมาเลยดีที่สุด
คือว่าครู...
ครูคิดว่าพวกเธออาจเป็นอิทธิพลที่ไม่ดีต่อกัน
อาจเป็นการดีที่จะแยกพวกเธอ ออกจากกันสักระยะ
พวกเธอคนหนึ่ง สามารถไปอยู่บ้านพักหมอฟลอยด์
ซึ่งไม่ไกลจากที่นี่ ส่วนอีกคนก็อยู่ที่นี่ได้
พวกเธอคิดว่ายังไง
พวกเธอจะพูดอะไรบ้างไหม
เอาละ ครู...
ครูจะออกไปจากห้อง...
และให้เธอสองคนคิดกันว่าใครจะไปที่ไหน
ดีไหม
ครูจะอยู่ข้างนอกนี่แหละ
ผมจะให้เวลาพวกแกสองสามนาที
ฉันเกลียดแก
ไม่ อย่านะ
แกมันไร้ค่า
- แกคือเจนนิเฟอร์ แกคือฉัน - เด็กๆ หยุดนะ หยุด
เดี๋ยวลูกก็จะได้กลับมาอยู่บ้านอีก จูน
อยู่ด้วยกัน ตลอดไป ชั่วนิรันดร์
เงียบงันด้วยกันตลอดไป
เธอกับฉัน
ฉันกับเธอ
มาเถอะ จูน
ทำเพื่อเธอ
ทำเพื่อเรา
ทำเพื่อฉัน
ทำเพื่อเรา
ได้โปรด
- นี่ - เจนนิเฟอร์
เจนนิเฟอร์ หยุดนะ
เฮ้ เฮ้ มานี่
- กลับมาเถอะ - ใจเย็นๆ
พอได้แล้ว
ผมพาจูนกลับมาบ้านแล้ว
โอเค
แล่นฉิวตะลุยหิมะไป บนรถเลื่อนเทียมม้าหนึ่งตัว
เหนือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ตลอดทางหัวเราะกันระรัว
แมรี่คริสต์มาส เจ้าลูกหมา
ทุกคนกำลังจะมา
ฉันอยากให้เรานั่งกับพวกเขา
กินกับพวกเขา
เธอคิดว่ายังไง
เราต้องเลือกช่วงเวลาที่เหมาะสม
- กลอเรีย อาหารดูน่ากินมาก - ขอบคุณ
เดวิด เอาน้ำผลไม้มาซิ
มาร์ค วางของขวัญตรงนั้น
ไปตรงนั้นซิ ขอดูหนูน้อยหน่อย
ดูแกสิ ดูแกซะก่อน
- ฉันดูอย่างเดียว หยุดจ้องไม่ได้ - มาดูน้องสิ
มาดูครอบครัวเรากัน
น่ารักนะ ดูนั่นสิ
อันนี้
ฉันควรวางของขวัญใต้ต้นไม้หรือบนโต๊ะ
- บนโต๊ะ - โอเค
แล้ว...
เด็กน้อยอาจกินมังสวิรัติ แต่ฉันดันทำไก่งวงให้แก
มันใช้ได้ไหม
ใช้ได้
แล้วก็มีครอบครัว
มีแม่...
พ่อ
ลูซี่ ซูซี่ และเธลม่า เครซี่
เราเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นและพูดว่า...
- แมรี่คริสต์มาส - แมรี่คริสต์มาส
พูดช้าหน่อย แต่ฉันจะตามให้ทัน
โอเค งั้นเร็วขึ้นนิด
- แมรี่คริสต์มาส - แมรี่คริสต์มาส
พาลูกขึ้นไปให้แฝดดูหลานสิจ๊ะ
แม่รู้ว่าพวกแกต้องอยากอุ้มหลานแน่
ตอนนี้ไม่ได้ไปโรงเรียนแล้ว แฝดทำอะไรกันทั้งวัน
ฟังเพลง อ่านหนังสือ นั่นแหละ
ก็เหมือนเดิม
ไม่นะ
ไม่ พาลูกขึ้นไปสิ
ที่จริง แม่คิดว่าพวกแกทำตุ๊กตาไว้ให้หลานด้วยนะ
เดวิด ขอส้อมอันนึงจ้ะ
เดี๋ยวนะครับ
อะไรกันเนี่ย
เอาจานมาด้วย
ได้ครับ ผมจะเอาเข้าไป
เฮ้
แฝด
พี่พาเฮเลน มารีมาหา
- แมรี่คริสต์... - แมรี่คริสต์...
แมรี่คริสต์มาส
พี่พาเฮเลน มารีมาหา
พวกเธอมาอุ้มหลานได้นะ
แม่บอกว่าพวกเธอทำของขวัญไว้ให้หลาน
จูน
เจนนิเฟอร์ อะไรอยู่ในมือน่ะ
ของเฮเลน มารีรึเปล่า
มันสวยดี
พี่กำลังพยายามนะ
อย่างน้อยก็น่าจะพูดอะไรบ้าง
เอาจริงเหรอ
พวกเธอเป็นภาระของฉันมาตลอดชีวิต
เป็นความอับอายของครอบครัว
พวกเธอเน่าตายกันอยู่ในนี้แหละ
ในห้องเล็กๆ โสโครกๆ
มีแต่กองกระดาษยับยู่ยี่ กับเศษอาหารที่กินไปครึ่งเดียว
ฉันพยายามครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย
ฉันไม่ไหวแล้ว
มาร์ค กลับกันเถอะ
- เกิดอะไรขึ้น - เราจะกลับแล้วค่ะ
แฝดพูดอะไรบ้างไหม
พูดค่ะแม่
แฝดพูดว่า "แมรี่คริสต์มาส ขอโลกจงมีสันติ เรารักพี่มากเลย"
ให้ตายสิ
กลอเรีย อย่าร้องไห้ ไม่เป็นไรหรอก
และคนจะอยู่ ไปชั่วนิรันดร์
เป็นเพราะ วันคริสต์มาสเอย
เมื่อนานมาแล้ว ในเบธเลเฮม
จารึกไว้ในพระคัมภีร์
บุตรของมารีย์ พระเยซูคริสต์
ประสูติในวันคริสต์มาสเอย
ฟังทูตสวรรค์ ขับร้องบทเพลง
วันนี้ราชาประสูติ
และคนจะอยู่ ไปชั่วนิรันดร์
เป็นเพราะ วันคริสต์มาสเอย
หลังวันคริสต์มาส เมฆดำลอยอยู่เหนือครอบครัวพัลเลนเบิร์ก
จอห์น เดลรอย พัลเลนเบิร์ก
เป็นศัลยแพทย์ซึ่งภรรยาเขา มิเชล เดลรอย พัลเลนเบิร์ก
สูญเสียลูกน้อยไปแล้วสองคน ด้วยโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด
โชคร้าย ลูกคนล่าสุดของพวกเขา เวย์น เชน
ได้รับการวินิจฉัย ว่ามีอาการโรคหัวใจแบบเดียวกัน
และจะมีชีวิตอยู่ได้เพียงสองอาทิตย์
หมอพัลเลนเบิร์กตัดสินใจ ใช้วิธีที่กล้าหาญเพื่อช่วยชีวิตลูก
"มิเชล เราสองคนอยากให้ลูกมีชีวิตอยู่ใช่ไหม"
มิเชลพยักหน้า "ใช่ค่ะ จอห์น เราอยากให้ลูกมีชีวิตอยู่"
"บ็อบบี้จะช่วยเราเรื่องนั้น
เพราะถ้าไม่มีความเป็นไปได้ในเรื่องนั้น ลูกชายเราจะต้องตาย"
มิเชลจ้องมองบ็อบบี้อยู่ครู่หนึ่ง
ดวงตาโตสีน้ำตาลของมันดูกังวลแปลกๆ
คล้ายกับว่ารับรู้บางอย่างได้อย่างฉลาด
อยากรู้อยากเห็น
ห้องนั้นตกอยู่ในความเงียบงัน
มีเพียงเสียงแอบกระซิบถึงความลับที่กำลังเกิดขึ้น
โรงเรียนการเขียน
"หลักสูตรเรียนทางไปรษณีย์ ในวิชาการเขียนเชิงสร้างสรรค์
จะไม่เพียงปรับปรุงสไตล์การเขียน แต่ยังช่วยขายเรื่องราว"
- เจนนี่ - เดี๋ยว รอเดี๋ยวๆ
เขาบอกค่าสมัคร 89 ปอนด์
เราจะเอาเงินที่ไหนมาจ่าย
เขาบอก "เพื่อให้เหมาะกับวิชานี้ สิ่งที่ต้องไม่เขียนถึง
บรรณาธิการในชั้นเรียนไม่ชอบขี้เมา คนเสียสติ คนติดยา
โสเภณีและนักเขียน ตัวละครหลักเป็นง่อยหรือพิการ
เด็กนิสัยไม่น่ารัก วัยรุ่นที่สูบบุหรี่และดื่มเหล้า
เรื่องอื่นๆ ที่บรรณาธิการไม่ชอบคือบ้านจิตเวช โรคร้ายแรงหรือโรคที่รักษาไม่หาย
เรื่องงานศพก็ต้องห้าม"
เราน่าจะทำได้
(ศูนย์หางาน)
หมายเลขประกันสังคม ชื่อ และที่อยู่
และนี่เงินสงเคราะห์
ดูสิ
ยายแก่จูลี่อยู่ข้างนอก
สอดแนมเราอีกแล้ว
ใช่ เห็นนะว่าป้าเห็นฉันน่ะ
เดินไปเรื่อยๆ
คนที่เธอรักมาแล้ว เจนนี่ บุรุษไปรษณีย์
เขามีพัสดุมาไหม
เจนนี่ ดูนี่สิ
- มาแล้วเหรอ - ใช่
"ศิลปะการสนทนา"
(เครื่องพิมพ์ดีด แทรเวลเลอร์ ดีลักซ์)
เปิดเลย
เปิดยังไงล่ะ
กดและยก
- เราเป็นนักเขียนแล้ว - เราเป็นนักเขียนแล้ว
ในนี้บอกว่าพวกเขารับการสมัครของเรา พร้อมส่วนลด 33 เปอร์เซ็นต์
และเราคือนักเรียน 8201
งานแรกที่ได้รับมอบหมาย มีกำหนดส่งในอีกสี่อาทิตย์
จะต้องใช้หมึกเพิ่ม
(บ่ายสี่โมงค่อยยกมื้อเที่ยงมา เราไม่ว่าง - ขอบคุณค่ะ จูน)
วันนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับฉันได้
ฉันรู้สึกราวกับกำลังว่ายน้ำอยู่ในสระ
อยู่ข้างทะเล น้ำซัดเข้ามาสัมผัสเท้าฉัน
ฉันลิ้มรสกลิ่นหอมหวานของเกลือ
น้ำเค็มไหลเข้ามาในหว่างนิ้วเท้าฉัน
น้ำเค็มไหลจากดวงตาของฉัน
มาสัมผัสมือบางๆ ที่เยียบเย็นของฉัน
จะเกิดอะไรขึ้นกับฉันได้
ฉันสามารถเอื้อมมือไปสัมผัสดวงดาว
ฉันสามารถเห็นดาวพฤหัส ดาวศุกร์
ฉันสามารถเห็นกาแล็กซี
จากนั้นฉันก็เห็นโลก
และเห็นพื้นที่ว่างที่หายไป
พื้นที่ว่างที่หายไปของฉัน
มีแต่ปฏิเสธทั้งนั้น
ทั้งหมดเลย
ฟอนตานาปฏิเสธฉันครั้งที่สองแล้ว
บีบีซีบอกว่าจะไม่อ่านบทละครเรา เพราะพวกเขาไม่รู้จักเรา
เพราะพวกเขาไม่ต้องการเรื่องของเรา เจนนี่
การจะเขียนหนังสือที่ดี เราต้องรู้สึกถึงมัน
เราต้องมีแรงบันดาลใจ
หรือรู้สึกบางอย่างมากกว่านี้
ต้องมีความรัก
ต้องมีเรื่องรักใคร่
ไหนดูหน่อย
(คุณได้ใจฉันไป เวย์น)
(เดย์แอนด์มาร์ติน ยาขัดรองเท้า สีน้ำตาล)
- ห้องนี้เหรอ - คิดว่าใช่นะ
นมเต็มไปหมด
จูน ดูนี่
ว้าว
เขาเก็บบุหรี่ของเราไว้
ดูสิ
(ที่รัก)
เขาโรแมนติกจังเลย
คนรักชาวอเมริกันของฉัน
เจนนี่
เฮ้
หยุดนะ
เธอสองคนมาจากไหน ค่ายทหารเหรอ
พวกแกกลัว จอร์จ
พวกเธอมาหาลูกชายฉันเหรอ
พวกลูกชายฉันน่ะป่วนนรกแตก รู้กันใช่ไหม
- เวย์น อย่ามายุ่ง ไอ้บ้าเอ๊ย - ไปไกลๆ เลย ไอ้เบื๊อก
พวกเธอมาทำอะไรที่นี่
ไปไหนกันมา
โดนไล่ออกจากโรงเรียนสินะ
นี่
เคยเมายากันไหม
เฮ้ย เอาไอ้นั่นมาซิ
เอาละนะ
พร้อมไหม เจนนิเฟอร์
มานี่ ไม่ต้องกลัว สูดเข้าไป
นั่นแหละ
อาจทำให้เธอผ่อนคลายได้สักนิด
นั่นแหละ
จูน
เธอก็ทำแบบเดียวกัน
นั่นแหละ
สูดเข้าไป
นั่นแหละ
เธอสองคนนี่มันโคตรจะบ้าเลยว่ะ
สูดเข้าไปลึกๆ
ดีไหม
- ฉันว่าหล่อนชอบว่ะ - ใช่
จูนเกิดตอนแปดโมง
ส่วนฉันเกิดแปดโมงสิบนาที
ฉันถึงได้มีความเป็นแกะตัวผู้...
ความเป็นแกะตัวผู้ที่ดีและแข็งแกร่ง ภายใต้ราศีเมษ
หล่อนคาดเดาไม่ได้เอามากๆ ด้วย
เหมือนคนราศีเมษ
ไม่อยากเชื่อว่าพวกเธอพูดได้
- เราพูดได้ - เราพูดได้
มีหลายอย่างที่เราทำได้
ฉันราศีตุล
- แน่นอน เขาราศีตุล - แน่นอน เขาราศีตุล
มันบอกตัวตนฉันใช่ไหม
ดวงดาวบอกว่ายังไง
ดวงดาวบอกว่าฉันมีจู๋ใหญ่ไหม
- ไม่ - ไม่
ห้องพักแห่งนั้นเต็มไปด้วยบรรยากาศวังเวง
ของสุสานที่หลับใหล
เสียงหึ่งๆ ที่ดังมาจากตู้เย็น
กลายเป็นเสียงถอนหายใจลึกๆ
เมื่อเพรสตันเปิดตู้เย็น เพื่อคว้ากระป๋องเป๊ปซี่-โคล่าออกมา
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา
เพรสตันหยุด ใจเขาเต้นแรง
เขาคิดถึงเพ็กกี้อย่างกังวล
เธออยู่ไกลสุดกู่
ฮัลโหล
เพรสตัน นั่นคุณใช่ไหม
เสียงเพ็กกี้กระแทกหูเขา
เราจะไม่ไปจากมาลิบู คุณฟังอยู่หรือเปล่า
ฉันรักคุณ และฉันไปซานฟรานซิสโกไม่ได้
ฉันต้องบอกบางอย่างคุณ เพรสตัน
เราจะไม่ไปจากมาลิบู คุณฟังอยู่หรือเปล่า
ฉันรักคุณ ฉันไม่สามารถไป...
ความเจ็บปวดทำให้เขาหูอื้อ
เขาล้มลงไปกับพื้น...
โทรศัพท์ตกลงมาอยู่ข้างๆ เขา
เขาล้มลง ลอยอยู่ในอุโมงค์สีดำอันว่างเปล่า
เหมือนจรวดติดอยู่ในอวกาศ
กระป๋องเป๊ปซี่-โคล่าบิดออก และหันมาหาเขา
มันแตก
แค่เพราะเธอเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมา
ไม่ได้แปลว่าหนังสือเธอจะดีไปกว่าหนังสือฉัน
เธออิจฉาความจดจ่อของฉัน
เธอมันนักเขียนงานเผา
ความฝันเมื่อคืน...
ว้าว
สำเร็จ
เจนนี่ นิว ฮอไรซัน บอกว่า จะตีพิมพ์หนังสือฉันให้เดือนละ 80 ปอนด์
ฉันจะต้องใช้เงินคนว่างงานนิดนึง
ฉันต้องใช้เงินนั่นสำหรับหนังสือฉัน เพราะมันจะต้องดังระเบิด
หมายความว่ายังไง
เธอเขียนเรื่องไร้สาระ ไม่มีใครยอมรับมันอยู่แล้ว
อย่ามาหยาบคายนะ
ดูสิ นี่มันเรื่องใหญ่สำหรับฉัน อ่านสิ ดู
แล้วฉันจะได้อะไรจากมัน
หนังสือเธอได้รับการยอมรับจริงๆ เมื่อไหร่
ฉันจะให้เงินเธอทั้งหมด สาบานได้
นะ
เยี่ยม
เอาละ อย่างแรก เราต้องถ่ายรูปแบบมืออาชีพ
ตกลงไหม เร็วเข้า ยิ้ม
ลงไปข้างล่างกัน
ยอดเยี่ยม
โอเค หน้าเธอต้องเป็นแบบนี้
- หันข้างเหรอ - ใช่ ดูเป็นมืออาชีพ
- โอเค แต่ว่า... - งามมาก
ถ่ายมุมขวา เพราะฉันไม่อยากดูอ้วน
หน้าฉันดูอ้วนไหม
ดูดีมาก
ยิ้มหน่อย
โอเค
ไม่ ไม่เอา
โอ้ พระเจ้า ไม่เอา
ไม่ๆ รูปนี้แย่มาก
- ฉันชอบรูปนี้ ดูรอยยิ้มสิ - นั่นฉันทำอะไรอยู่ นั่นอะไรน่ะ
นั่นมันอะไรน่ะ ทำไมเธอบอกให้ฉันทำแบบนั้น
องค์ประกอบของรูปนี้ดูไม่ดีเลย
ฉันควรจริงจังกับการไดเอตมากกว่านี้
- ดูสิวนั่นสิ นี่ - ไม่เอา
ฉันอ้วนมากเกินกว่าจะไปสำนักพิมพ์
และสุดท้าย ไมเคิล ไฮแอมส์ จาก 11 ถนนออร์ชาร์ด ดาเกนแฮม แอสเซ็กซ์
ยินดีด้วย ชาวแก๊ง ต้องขอบอกว่า บรรดาผู้รักเสียงเพลง
ผมคิดว่าเราเลือกการแสดง ที่ดีเยี่ยมที่สุดของเขาไว้แล้ว
บ็อบ ดีแลน จากอัลบั้มดีไซร์
เพลงที่ชื่อว่า...
เอาไปสิ
อยู่ตรงนี้นะ จูนีย์ จูน
อย่าขยับ
มือคุณ คลึงเคล้ามือฉัน
ริมฝีปาก เราแนบชิดกัน
ตาคุณฉายแววปรารถนา
ทั่วร่างของฉัน ทั่วทั้งตัว
ทั่วทั้งเนื้อตัว
บริสุทธิ์ทั้งกาย
รักคือสุขล้น
คือสิ่งนั้น
รักคือสุขล้น
คือสิ่งนั้น
หนึ่งในวันที่ดีที่สุดของชีวิตแสนหวานของฉัน
ฉันมีเซ็กซ์ก่อนแต่งงาน
เลือดออกเยอะเลย ขอโทษด้วย พระเจ้า
เพื่อนของพระองค์ เจนนี่
เออ
สาวน้อยผู้โชคดี
(มัธยมเวอร์จิเนีย)
คืนนี้ตาเธอ จูนีย์ จูน
ใช่แล้ว
ฉันรู้ว่าคุณยังหลงเสน่ห์ฉันอยู่
คิดแบบนั้นเหรอ
(เวย์น)
เออ
ใช่ เธอเหมือนฉันมากกว่า
นั่นเพราะจิตใจเราร้อนรุ่มและแข่งขันกัน
เราต่างมีสไตล์ที่ลึกลับ
เราเป็นคู่หูก่ออาชญากรรมกันได้ เวย์น
- เธอจะปล้นกับฉันเหรอ - ใช่
เหรอ
ชิงทรัพย์คนกับฉันเหรอ
เหรอ
เธอดูตลกดีเวลาสูบบุหรี่
เธออยากจุดไฟกับฉันเหรอ
- เหรอ - แน่นอน
ได้เลย
- อะไร ไม่นะ อย่า... - มีอะไร
- อย่าทำแบบนั้น เอาคืนมา - พร้อมไหม
หยุดนะ ไม่นะ ไม่ อย่า
จูน เห็นนี่ไหม
จูน
อย่ามองฉันแบบนั้น
ปล่อยฉันนะ
ขอโทษ
- ทำไมทำแบบนั้น - ขอโทษ
ฉันรักเธอนะ ขอโทษจริงๆ
ฉันก็รักเธอ
ฉันขอโทษจริงๆ
ฉันขอโทษ ฉันรักเธอ
ฉันรักเธอมากเหลือเกิน ฉันขอโทษจริงๆ
ฉันขอโทษ
ฉันรักเธอ ฉันขอโทษจริงๆ
อย่ายอมให้เขาทำกับเธอแบบนั้น
ทั้งสองพระองค์เสด็จกลับไปตามทางเดิน
ไปยังการต้อนรับอันครึกโครมที่รออยู่ ตรงขั้นบันไดมหาวิหารเซนต์ปอล
ทรงออกมาสู่แสงแดด เสียงระฆังและ...
มีคลื่นแห่งความรักที่สัมผัสได้
เสียงระฆังตอบรับมหาชน
ไปจากชีวิตของเรา
เหมือนกระแสน้ำจากชายฝั่ง
ฉันไม่รู้สึกอยากมีเซ็กซ์
แต่ฉันทนกับชีวิตที่ปราศจากเรื่องรักใคร่ไม่ได้
เราไม่อาจกลับไปยังวันเวลาที่ว่างเปล่า ก่อนที่เราจะพบความรัก
ขโมยไม้ขีดไฟมาเหรอ
- ฮัลโหล - ตำรวจ รถพยาบาลหรือดับเพลิง
ฉันโทรมาเพราะเรามีเรื่องจะสารภาพ
คุณชื่ออะไร
เราจะเผาทั้งฮาเวอร์ฟอร์ดเวสต์ให้วอด
เข้าคุกเราก็ไม่สน
- คุณชื่ออะไร - อะไรนะ
เขาอยากรู้ชื่อเรา
เราชื่อเวย์นกับคาร์ล
- เวย์นกับคาร์ล - อยากรู้ที่อยู่เราด้วยไหม
เอาที่อยู่เราด้วยไหมวะ นี่ไงที่อยู่เฮงซวยของเรา
มาๆ
ตามฉันมา
ทางนี้
นั่นไง
มา เฝ้าดูรถคันนั้นไว้
ไปไกลๆ เลย ไอ้งี่เง่า
เจนนี่
- ตำรวจ รถพยาบาลหรือดับเพลิง - ตำรวจค่า
ฉันมีเรื่องจะสารภาพ
เราเผาร้านแทรกเตอร์ในฮาเวอร์ฟอร์ดเวสต์
ใช่ ตอนนี้เราอยู่ที่นี่
จับเราให้ได้สิ
เจนนิเฟอร์ ลอร์เรน กิบบอนส์
คุณถูกฟ้องด้วยข้อหาต่อไปนี้
คุณร่วมกับอีกคนหนึ่ง
เข้าไปในตึกแห่งหนึ่ง ในฐานะผู้บุกรุก
ขโมยดินสอ 25 แท่ง หูฟังหนึ่งอัน
นาฬิกาไฟฟ้าหนึ่งเรือน
กรรไกรหนึ่งเล่ม และแป้งโดว์หนึ่งกล่อง
มูลค่ารวม 40.50 ปอนด์
ระหว่างวันที่ 15 และ 18 ตุลาคม 1981
ที่ฮาเวอร์ฟอร์ดเวสต์ในเทศมณฑลดาเวด
เข้าไปในตึกแห่งหนึ่ง ในฐานะผู้บุกรุก
ขโมยเครื่องดื่มและอาหารในนั้น
มูลค่า 5.24 ปอนด์
และในวันที่ 20 ตุลาคม 1981
โดยไม่มีข้ออ้างที่ชอบด้วยกฎหมาย ได้ทำให้ร้านแทรกเตอร์เสียหายด้วยไฟ
เจนนิเฟอร์ ลอร์เรน กิบบอนส์
คุณจะให้การว่าอย่างไร รับสารภาพ หรือไม่รับสารภาพ
และคุณ จูน อลิสัน กิบบอนส์
ได้ถูกฟ้องร้องด้วยข้อหาเดียวกัน
คุณจะให้การว่าอย่างไร รับสารภาพ หรือไม่รับสารภาพ
คุณหมอแฮมิลตัน ขอบคุณที่มาศาลในวันนี้
คุณช่วยบอกความคิดเห็นต่อศาล
เกี่ยวกับสภาพจิตใจของจำเลยแต่ละคนที่คุณพบ
ตอนที่คุณตรวจพวกเธอ
และคุณช่วยให้คำแนะนำต่อศาลได้ไหม
ความคิดเห็นตามวิชาชีพของผม คือจำเลยแต่ละคนมีอาการป่วยทางจิต
โรคบุคลิกภาพผิดปกติแบบต่อต้านสังคม ความบกพร่องทางจิตในระดับนั้น
สมควรกักตัวในโรงพยาบาล เพื่อรับการรักษาทางการแพทย์
ฉะนั้นจึงได้จัดการให้เข้ารับการรักษา ที่โรงพยาบาลบรอดมอร์
บรอดมอร์มีสิ่งอำนวยความสะดวก ที่คนวัยพวกเธอต้องการไหม
มันไม่ใช่เรื่องปกติสำหรับคนอายุน้อย ที่จะมาเข้าบรอดมอร์
แต่ผมคิดว่าเมื่อเทียบกับสถานแรกรับฝากขัง
บรอดมอร์มีให้ทั้งอิสรภาพบางส่วนและการบำบัด
การรักษาที่นั่นจะประกอบด้วยการสอนพูด
และเราคงบรรยากาศที่เหมือนหมู่บ้าน ไว้ที่โรงพยาบาลนั้น
มีสวน
เรามีช่างทำผม
ห้องน้ำสวยๆ อะไรแบบนั้น
สิ่งอำนวยความสะดวกด้านกีฬา เพื่อคงความสมบูรณ์แข็งแรงของคนไข้
และเรายังมีสระว่ายน้ำอีกด้วย
(ออเธอร์ นักเขียนหญิงดีที่สุดแห่งปี)
ถ้านั่นคือคำแนะนำของคุณ คุณหมอแฮมิลตัน
จากข้อมูลที่เรามี
เกี่ยวกับแนวโน้ม ที่พวกเธอจะเป็นอันตรายต่อตัวเอง
และเป็นอันตรายต่อกันทั้งสองฝ่าย
และเนื่องจากความยากลำบาก ในการพยากรณ์โรค
คุณจะแนะนำไหม ว่าคำสั่งศาลจะต้องไม่มีการจำกัดเวลา
ครับ
พวกเขาตัดสินจำคุกแฝดตลอดชีวิตเหรอคะ
(ตำรวจ)
โอเค
โอเค ฉันนึกออกแล้ว
จูน
จูน มาเร็ว นี่คือโอกาสของเรา
ฉันจะแอบออกไปทางหน้าต่าง...
เธอเอาผ้าเช็ดตัวมาผูกกันเป็นบันไดลิงได้
ผูกไว้กับก๊อกอ่างล้างหน้า
จูน
จูนีย์ จูน
พูดกับฉันสิ เป็นอะไรไป
เราต้องหนีตอนนี้ ไม่งั้นเราจะลงเอยเป็นพวกผีดิบ
ไม่เอาน่า จูน เลิกซึมได้แล้ว
- เร็วเข้า ทำตาม... - ได้เวลานอนแล้ว
จูน กิบบอนส์
(คนติดเป๊ปซี่โคล่า โดยจูน กิบบอนส์)
ฉันเกลียดแก นังแม่มด
ฉันเกลียดแก แกทำลายชีวิตฉัน
ฉันเกลียดแก
เจนนิเฟอร์ ปล่อยเธอนะ
- มานี่ - หยุดนะ
นังมารร้าย
จูน กิบบอนส์
สวัสดี จูน
ฉันมาร์จอรี วอลเลซ
นักข่าวจากเดอะ ซันเดย์ ไทม์ส
ไม่รู้ว่าเธอได้รับอนุญาตให้อ่านบทความ ที่ฉันเขียนเรื่องการตัดสินคดีพวกเธอไหม
ฉันได้อ่านงานเขียนของเธอ
คืนก่อน "คนติดเป๊ปซี่โคล่า" ทำฉันไม่ได้นอนถึงตีสี่
ฉันวางมันไม่ลง
เธอมีจินตนาการที่ไม่ธรรมดา
ภาพของเพรสตันจมอยู่ในน้ำเป๊ปซี่-โคล่า
เธอบรรยายความตึงเครียดได้ดีมาก
ฉันอยากอ่านงานเขียนของเธออีก
ถ้าเธอ...
เล่าเรื่องราวของเธอ...
ผ่านฉัน...
เธออยากให้เรื่องราวของเธอเริ่มต้นยังไง
บางทีฉันจะเริ่ม...
แกจะไม่เป็นไรหรอกค่ะ
(เธอเป็นยังไงบ้าง)
(เธอโอเค ฉันเพิ่งไปเจอมา)
(เธอพูดอะไรบ้างไหม)
หมดเวลา
จูนอยู่ห้องวิกฤติระยะสั้น
ช่วยบอกหมอว่าจูนต้องกลับมา
เราอยากอยู่ด้วยกัน มันไม่ถูกต้อง
ไม่
พยาบาล
ไอ้พวกสารเลว
ไม่
ความตาย ฉันขอต้อนรับเธอ
เหมือนกับเด็กจะยินดีต้อนรับลูกอมทุกวัน
ภายนอกท้องนภา เป็นสีฟ้าเข้มทะมึน
จิตใจ ปลอดโปร่งโล่งสบาย
ฉันจะทำอะไรเมื่อเป็นอิสระแล้ว
ฤดูร้อนสั่นระรัวอยู่รอบกาย
ความตาย
เธอเตรียมพร้อมอยู่เรื่อยมา
ยิ้มหวานเข้ามาทักทาย
กระหายเป็นเพื่อนกัน
ขอจงบอกวัน
ที่พี่สาวของฉัน จะกลับมา
ฉันต้องมีเธอ
อยากขอร้อง
ช่วยฉันที
เราต้องหยุด
มันต้องไม่เหมือนเดิม
ฉันรู้
ไม่ทะเลาะกันอีก
เราต้องทำชีวิตให้ดี ก่อนหนังสือใหม่ล่าสุดของฉันจะออก
มันจะเป็นวันที่เจิดจรัส
เราจะเดินออกจากที่นี่ ในฐานะราชินีแห่งบรอดมอร์
เราจะโด่งดัง
ถ้ามีพวกช่างภาพอยู่ตรงประตู เราควรโบกมือให้
ไม่เลวนะ
เราควรเลิกสูบบุหรี่
ราชินีไม่สูบบุหรี่
ผมไม่รู้ชื่อพวกคุณ
เจนนี่
เด็บบี้เหรอ
ทำอะไรน่ะ
รอนกำลังจะให้ลูกกับฉัน
ขอบคุณพระเยซู
ไม่ได้ผลหรอก เธอใช้แค่น้ำอสุจิเขาไม่ได้
เธอก็แค่อิจฉาเพราะฉัน กำลังจะเป็นแม่คน ส่วนเธอไม่ได้เป็น
เธอก็เล่นเกมเดิมๆ ตลอด
เธอจะหนีไปกับรอนเหรอ
มีครอบครัวเมื่อฉันตายไปเหรอ
เขาจะเป็นแฝดของเธอ
อย่าโง่น่า เธอสวยเกินกว่าจะตายก่อน
แล้วไง
แต่ถ้าฉันตาย เธอก็จะทำใจได้ เธอเป็นคนเข้มแข็ง
- นักสู้ - คิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ
ฉันทำใจไม่ได้หรอก
ฉันไม่อยากเศร้าเสียใจ
- ไม่ได้ผลหรอก - ได้สิ
ฉันรู้มาว่าเขาเข้ามาอยู่ในนี้เพราะฆ่าคนตาย
ใช่ ฉันรู้ แต่เขาบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ
ฉันเคยฝันว่าถูกบีบคอด้วยนะ
แค่ไม่อยากให้เขาใช้มือเปล่า
นี่ วันนี้ตาเธอกินนะ
เอาละ นั่งลงเถอะ
- นั่งเลย - ขอบคุณครับ
ไม่
ไม่ มันไม่ใช่ความผิดของเธอ
ไม่
พยาบาล
ฉันขอโทษนะ จูน
ฉันขอโทษ
ฉันขอโทษนะ จูน
ทำไมพวกเด็กผู้หญิง ถึงได้รับยาระงับประสาท มันรุนแรง
พวกแกหลงทาง ติดกับกันและกัน พวกแกไม่อันตราย
- ขอโทษนะ มาร์จอรี - คุณกำลังพรากอนาคตพวกแกไป
สะสมน้ำอสุจิฆาตกรในขวด อนาคตแบบไหนกัน
พวกแกอ่อนไหว พวกแกเป็นนักเขียน คุณก็รู้
มาร์จอรี พวกแกช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
ดูเหมือนไม่อยากทำด้วยซ้ำ
เมื่อไหร่ที่พวกแกแสดงให้เห็นได้ว่าอยากทำ ผมจะยินดีส่งมอบพวกแกให้คุณ
แต่เราต่างควบคุมเรื่องนั้นไม่ได้
ผมไม่เห็นว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วๆ นี้
ฉันจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไป
มือฉันไม่มีความรู้สึกเลย
ฉันแต่งกลอนไว้
ฉัน... ฉันเขียนต่อไปไม่ได้แล้ว
ฉันเสียใจด้วย
(แต่ละช่วงเวลา)
(ไปชายหาด)
ฉันมีภูมิต้านทานจากจิตที่ปกติหรือจิตที่ไม่ปกติ
ฉันคือกล่องของขวัญที่ว่างเปล่า
แกะออกหมดเพื่อให้ใครบางคนทิ้ง
ฉันคือเปลือกไข่ที่ถูกขว้างทิ้ง
ในร่างฉันไม่มีชีวิต
เพราะฉันแตะต้องไม่ได้
แต่เป็นทาสของความไร้ซึ่งตัวตน
"แล้วคุณคิดว่าบ็อบบี้ จะช่วยชีวิตลูกเราได้ยังไงคะ" เธอถาม
หมอพัลเลนเบิร์กจ้องมองเธอ ด้วยสายตาที่ดูลึกลับแบบแปลกๆ
ห้องนั้นตกอยู่ในความเงียบงัน
มีเพียงเสียงแอบกระซิบถึงความลับที่กำลังเกิดขึ้น
เขายิ้มอ่อน จับมือเธอไว้
เขาค่อยๆ โน้มน้าวให้มิเชลยอมรับแผนของเขา
พวกเขาเปลี่ยนครัวให้เป็นห้องผ่าตัดชั่วคราว
โดยมีมิเชลเป็นผู้ช่วย
จอห์น พัลเลนเบิร์ก ควักหัวใจของบ็อบบี้ออกจากร่าง
และปลูกถ่ายมันลงในร่างทารกเวย์น
พ่อแม่เก็บความลับไว้เป็นอย่างดี
เวย์นเติบโตเป็นเด็กที่น่าทึ่ง มีพัฒนาการมากสำหรับเด็กวัยขนาดเขา
แต่ตอนอายุเจ็ดเดือน เวย์นทำให้มิเชลตกใจโดยการพูดว่า...
"บ็อบบี้
หนูจะหาบ็อบบี้"
พ่อแม่เขาไม่รู้จะพูดว่ายังไง
เพราะบ็อบบี้ได้สละชีวิตเพื่อช่วยเขาไว้
เธอสองคนเป็นยังไงบ้าง
เราสบายดี
เราดูสบายดีไหม
เธอดูดี
ฉันดูดี
แล้วเธอล่ะ เจนนี่
กินอะไรบ้างหรือเปล่า
ฉันสบายดี
ฉันไปแล้วถึงจะกิน
- มาร์จอรี - มาร์จอรี
- ฟังอยู่หรือเปล่า - ฟังอยู่
- มีบางอย่างจะบอกคุณ - อะไรเหรอ
ฉันกำลังจะตาย
อะไรทำให้เธอคิดถึงความตาย
มันรู้เอง
แฝด ข่าวดี
หมอเลอกูโตรู้สึกว่าพวกลูกดีขึ้นมากพอ
ที่เขาจะเซ็นย้ายให้ไปอยู่เวลส์
จริงเหรอคะ
จ้ะ
เราจะไปจากที่นี่เหรอ
เราจะไปจากที่นี่
เราจะไปจากที่นี่ จูน ฉันบอกเธอแล้ว
โอ้ พระเจ้า
มันเป็นวันที่ดีเพราะแดดออก
และพวกนก... เราเห็นนกน้อยสองตัว
พวกเขาบอกว่าแค่ไม่กี่อาทิตย์
ฉันดีใจกับเราจริงๆ
จูน 11 ปีที่เหมือนอยู่ในนรก
เราเอาเสื้อผ้าที่พวกลูก อยากใส่ออกจากที่นี่มาให้ได้นะ
เอายีนดีไหม
- กระโปรง - กระโปรง
ลูกรัก
ลูกต้องดูแลตัวเองให้ดี ตอนออกไปจะได้สุขภาพดี
เจนนี่จะไม่เป็นไรหรอกค่ะ แม่
หนูอายุเกือบ 30 แล้ว
ถ้าเพิ่มน้ำหนัก หนูจะสวยขึ้นไหม
แค่สองสามอาทิตย์
ดูจะไม่นานมาก
ลูกมีทั้งชีวิตรออยู่ข้างหน้า
เธอด้วย
(รถขนส่งทางการแพทย์)
รถกำลังออกไปแล้ว
รถตู้ออกไปแล้ว
เจนนี่
เจนนี่ เราถึงบ้านแล้ว
เจนนี่
เจนนี่ ตื่นสิ
เจนนี่
- เจนนี่ - หลอกกันเล่นเหรอ
ไม่ใช่นะ
ช่วยที
เธอเป็นอะไรไป
เร็วเข้า
เจนนี่
หายใจเถอะ ได้โปรด
ฟื้นขึ้นมาเถอะ
เจนนี่ ฟื้นสิ มันไม่ตลกแล้วนะ ลุกขึ้น
เจนนี่ ฟื้นสิ ฟื้น มันไม่ตลกแล้ว
ได้โปรด ลุกขึ้นมาเถอะ
เจนนี่ ขอร้องละ มันไม่ตลกนะ มันไม่ตลก
เลิกเล่นซะที เจนนี่ ลุกขึ้นมาสิ
ยืนขึ้นสิ เจนนี่
เจนนี่ ลุกขึ้น
นั่นคือ เสียงที่เราหัวเราะ
และยังเป็น รอยยิ้มของเรา
บัดนี้ ฉันตายแล้ว
นั่นคือเธอ ร้องไห้ออกมา
ฉันนั้น จะไม่เรียกหาเธอ
เพราะความรักที่มีให้เธอ
ฉันนั้น จะไม่เรียกเธอ
แต่ถ้าเธอได้ยิน
ฉันมีเธอ
บัดนี้ เธอเป็น... อิสระ
เรานั้น...
เคยมีกันสองคน
เราสอง
เราสองคือหนึ่ง
โอเคไหม จูน
เรา... ไม่เป็น
สองอีกต่อไป
ผ่านชีวิตคนเดียว
เคยมีกันสองคน
เราสอง
เราสองคือหนึ่ง
เรา... ไม่เป็น
สองอีกต่อไป
ผ่านชีวิตคนเดียว
เคยมีกันสองคน
เราสอง
เราสองคือหนึ่ง
เรา... ไม่เป็น
สองอีกต่อไป
เธอจะอยู่เพื่อฉัน
และ... เธอ
(จูน กิบบอนส์ และเจนนิเฟอร์ กิบบอนส์)
(เขียนไดอารี่ เรื่องราว นวนิยายและบทกวีอย่างแพร่หลาย)
(ซึ่งรวมอยู่ในภาพยนตร์ตลอดทั้งเรื่อง)
(ผลงานพวกเธอยังเป็นแรงบันดาลใจ)
(ให้กับบทเพลงและแอนิเมชัน)
(จูนใช้ชีวิตส่วนตัวในสหราชอาณาจักร)
(สาเหตุการตายของเจนนิเฟอร์ ไม่เคยได้รับการอธิบายอย่างครบถ้วน)
คำบรรยายโดย ปัทมา นกไม้