TO POTWÓR!
RODZICE CIĘ KOCHAJĄ CAŁUJ FIUTA
PIERWSZY DZIEŃ SPERMSZKOLA
GRATULACJE, MONTEL
I co myślisz?
Maury, to idealny sposób, żeby przypomnieć ludziom poprzedni sezon
i świetny pokaz slajdów na sper micwę Montela.
To dzieło wyszło spod mojej ręki.
Skoro o rękach mowa,
na sper micwie będzie trzepanie rąsią.
„Nająć speca od robótek ręcznych”.
Nie mogę uwierzyć, że nasze dziecko
oficjalnie dołącza do społeczności hormonalnych potworów.
A jakby wczoraj prosto z mojej dupy wtargnęło do naszego życia.
Święta prawda.
Nie chcę dramatyzować, ale jeśli ceremonia nie pójdzie idealnie,
podpalę chatę z nami w środku.
Maury, weź, wyluzuj.
Wyluzować? Muszę skończyć fotobudkę do zdjęć kutasów
i potwierdzić rzeźbę lodową przedstawiającą poczęcie Montela.
Dobra, ale nie zapominajmy o głównym punkcie sper micwy:
Montel wali konia na scenie za zasłoną,
a my wszyscy czekamy na wytrysk.
Który strój sadomaso włożyć na ten wielki dzień?
Wyeksponować ramiona czy jajka?
Chryste, znowu te brednie.
To wszystko dla ciebie, skarbie!
Dla mnie? Błagam!
Ja mam tylko zwalić gruchę dla waszych znajomych i paru urzędników.
Montel, używasz prześcieradła ode mnie do ćwiczeń szabelką?
Nie muszę ćwiczyć. Już umiem walić konia. Boże!
Nigdy nie robiłeś tego na oczach bliskich. Możesz mieć tremę.
Jak twój ojciec na swojej sper micwie.
- Connie! - Przecież tak było, prawda?
Ale oni nie muszą tego wiedzieć!
Rany koguta.
ZASOBY LUDZKIE
Lucindo, bardzo przepraszam. Mam dwie klientki o tym imieniu.
Wzięłam cię za Lucindę P., a ty jesteś Lucinda B.
Dlatego zachowałaś się nieodpowiednio przy swoim szefie.
Bo Lucinda P. pieprzy się ze swoim szefem.
Wiem, że to toksyczne, ale miłość to miłość.
Halo?
Straciłam kolejną.
Widzisz, Emmy, dlatego każdemu klientowi zakładam teczkę papierową i cyfrową.
Oznaczone kolorami, nigdy się nie mylą.
Pete, ja to nie ty. Nie powinnam być dobra w pracy.
Wysiłek mi nie służy.
Kiedy znów będę mogła się bawić?
- Praca może być zabawą. - Pete, kotku.
Nie masz pojęcia, co to zabawa.
Nieprawda. Spójrz na mój kubek.
- „Praca nie mrówka, nie ucieknie”? - To mrównik w garniturze biznesmena.
Boże, kolejna klientka?
„Sarah K., 28 lat, Clinton Hill”?
Idę do kibla udawać, że robię kupę, żeby nie pracować.
A raz na zawodach sportowych odbiłem piłkę plażową.
Lubię się bawić!
Potwierdzam, Pete. Wczoraj jadłeś mrożonego banana.
- Wiem. To prawie jak lody. - Och, Pete.
Rochelle, ty moja urocza, zepsuta, robaczywa dziewczyno.
Dante, to dla mnie ten kosz wędlin?
Straciłem kiełbasę,
ale wciąż wydaję kapuchę na swoją dziewczynę.
- Potrzymaj, szefie. - Dobra.
Właśnie sobie przypomniałem,
że mam pracę do wykonania tu, przy swoim biurku.
Kosz pełen wędlin? To musi być miłość, Gil.
Joe, czemu nigdy mi nie kupujesz kosza wędlin?
Daj spokój, wiesz, że cię kocham.
Udowodnij to mortadelą.
Nawet teraz za tobą tęsknię.
Wiem.
- Wymknijmy się do łazienki. - Chciałabym, ale mam pracę.
Wejdę pod biurko. Muszę poczuć twój smak, bo oszaleję.
Dante! W biurze?
- Chyba nie zamierzacie… - Owszem, zamierzamy.
Dobra.
Posiedzę w toalecie, udając, że się wypróżniam.
To takie nie na miejscu.
Spójrz na nich.
Nie mogą oderwać od siebie rąk.
- Wiem. To ohydne. - Urocze.
Wiesz, że kocham miłość.
Zaspokaja ją jęzorem pod biurkiem, Walterze.
- Nie możesz mówić ładniej? - Nieważne.
- Biurowe minety mnie nie interesują. - A mnie tak.
Z tą parką jest coś dziwnego.
- Tak? - Zauważyłeś, że Dante nienawidzi Pete’a?
No wiesz, on odciął Dantemu fiuta.
Nie, gość miał trzy fiuty. A Pete ocalił mu życie. To coś więcej.
Nie uważasz, że powinnaś pilnować swoich spraw
i szanować ich prywatność?
Żartuję.
Pracujemy razem. Ich sprawy to nasze sprawy.
Racja.
- Maury, musisz się uspokoić. - Uspokoić się?
Jeśli Wolfgang Bang nie zrobi nam przekąsek na sper micwę,
to dostanę fioła.
Przygotowania w toku, jak widzę.
- Czekam na wielki dzień. - Że co?
Kupiłem nawet seksowny pasek od wrednej nastolatki w Hot Topic.
Po co?
- Na sper micwę, oczywiście. - Skąd o tym wiesz?
Maury, spójrz na siebie.
Przytyłeś po ciąży i się tego nie wstydzisz.
Odważnie.
- Zaprosiłeś go? - Jasne, że nie.
Stawałem na głowie, by zaprosić wszystkich z biura poza nim.
Nie może przyjść.
To wydarzenie powinno być wolne od wstydu.
Przez niego goście poczują się źle, że patrzą, jak nasze dziecię tryska.
Właśnie. Powiemy mu, żeby wsadził sobie ten nowy pasek do odbytu.
Sprzączką do przodu.
Sarah K., bądź łatwa. Mama potrzebuje sukcesu.
Dzięki, Raoul. Wrzuć to na mój rachunek i daj sobie konkretny napiwek.
Jesteś księciem wśród mężczyzn.
Miła dla barmanów. Wygląda na fajną.
Sarah, jestem Emmy, twój nowy kochaluch. I być może twoja nowa przyjaciółka.
No dobra.
Co cię ostatnio kręci?
Faceci? Babeczki? Forsa ponad wszystko?
Nie wiem. Mnie kręci życie.
No i pięknie. Zagrożeń brak. Mogę się dosiąść?
Proszę, proszę.
Cóż to za słodziutki chrząszcz?
Przedstawisz się?
- Jestem Van, głaz rozsądku Sary. - Fajnie.
Teraz twoja kolej, dziewczyno. Kim jesteś?
Emmy, jej nowy kochaluch.
Rozumiem. Odpierdol się, Emmy.
Super. Czekaj, co?
To nic osobistego. Nie przepadamy za miłością. Prawda, Sarah?
Miłość jest skomplikowana i porypana.
A do tego ci ludzie żyją… Ile?
- Jakieś 80-90 lat? - Czasem mniej.
Wyznaję filozofię: maksymalizuj przyjemność, minimalizuj ból.
Chwileczkę.
Przyjemność to moja specjalność. Tylko na tym mi zależy.
Pozwólmy jej zostać, Van. Jest wstawiony wtorek.
Umiem się zabawić, przyrzekam. Nawet nie wiedziałam, że jest wtorek.
Dobra, ale musisz nadrobić zaległości.
Mówiłam, że umiem się bawić.
Spoko, trzymam się.
Runda błyskawiczna. Największy wstyd. Kitty.
- Potajemnie lubi Teda Lasso. - Dobrze.
Montel, co robisz z czarodziejem wstydziuchem?
Powiedzcie, że planujecie zamach terrorystyczny.
- Lionel mnie uczy. - Słucham?
Montel umie precyzyjnie wskazywać, kto się czego najbardziej wstydzi.
Patrzcie. Gil.
Myśli o Joe, gdy kocha się z żoną.
Tak jest! Joe.
Myśli o żonie, gdy kocha się z Gilem.
Genialnie! Maury.
Wszyscy bardziej lubią Connie. Zawsze będzie żył w jej cieniu.
Hej! Jak śmiesz?
Wnikliwe spostrzeżenie.
Wcale nie wnikliwe.
Czemu zajmujesz się tymi bzdurami, zamiast przygotowywać się do sper micwy?
Bo to przemyślałem i nie chcę sper micwy.
A mój wielki segregator?
- Skarbie, twój ojciec trochę przesadza z… - Zamknij drzwi. Spalę nas żywcem.
Możemy zrobić bardziej kameralną imprezę.
Nie rozumiecie. Nie chcę żadnej sper micwy.
Więc jak dostąpisz rytualnego wstąpienia
do społeczności hormonalnych potworów?
Właśnie o to chodzi.
Nie chce być hormonalnym potworem.
- Co? - Boże drogi!
Maury, miałeś rację. Jestem za spaleniem rodziny.
Chcę się smażyć od środka.
Ja też.
Jest lepiej, niż można się było spodziewać.
Tak, ale moje biuro się pali.
Jeśli się zaraz nie wyszczam, to umrę.
Mocz przedostanie się do krwi i zamoczy mi mózg.
Koleżanka mojej mamy na to zmarła.
Idź do męskiego.
Jak to możliwe, że jednocześnie tylu facetów musi się wysrać?
- Może do pisuaru? - Dobry pomysł. Do środkowego.
Mam na niego wejść?
- Nie. - Tyłem.
Nie osikaj mnie.
O matko wszystkiego, co jasne i lśniące, jak mi dobrze.
- Cześć? - Ahoj.
Czy ja się pomyliłem?
Nie. Witaj w męskiej toalecie.
Dziękuję za gościnność.
Gość jest słodki.
Zaczekałbym, aż skończysz, ale bardzo mi się chce.
Nie wygłupiaj się, mordeczko.
Otwórz właz. Rozwijaj węża.
Dobra, mordeczka rozwija węża.
Nie patrz, jeśli możesz.
Nie patrzę, skoro nie chcesz, żebym patrzyła.
Czyli nie ma na co patrzeć.
To nie tak… Wiesz co?
Z zasady w męskiej toalecie nie rozmawia się ze sobą.
Co? Nic nie mówię.
- Teraz mówisz. - Bo spojrzałeś na mnie.
Możecie flirtować gdzie indziej? Próbuję się skupić.
- Nie flirtujemy. - Właśnie że tak.
Dobra. Super.
Zerknęłam na jego penisa. Dobry towar.
FABRYKA POMYŁEK
Spontaniczne zaproszenie na drinka ze współpracownikami.
Coś takiego przydarza się fajnym osobom.
- Pete, ta kurtka. - Fajna, prawda?
- Chciałem powiedzieć, że przygnębiająca. - Dość pogaduszek.
Pete, co się, kurwa, dzieje między tobą a Dantem?
Między mną a Dantem?
Bubusiu, widać, że on szczerze cię nienawidzi.
Chcemy wiedzieć dlaczego, ty słodki, mały głazie.
Co ty wyrabiasz?
Myślałem, że zagramy złego glinę i bajecznego glinę.
Zajebiste!
Mów, co jeszcze zrobiłeś Dantemu,
bo wyrwę ci serce przez dupsko!
Nic, przysięgam.
Petra, bądź miła dla mojego ślicznego kamyczka.
- Kamysiu, szepnij słówko. - O co chodzi?
Jak było? Wydymałeś mu siostrę?
- Matkę? - Co?
Czemu wydymałeś mu matkę na oczach ojca?
- Co jest z tobą nie tak? - Nic. Jest idealny.
Otworzymy razem restaurację.
Nie krzycz i nie całuj mnie w czoło.
Dante jest na mnie zły, bo musiałem mu odciąć penisa.
Cześć.
- Niezła kurtka. - Dziękuję?
- Oskalpowałeś dinozaura Barneya? - Zamknij się.
Ohyda jak chuj.
- Ja dałam mu tę kurtkę. - Tak?
Wyglądasz świetnie.
Serio?
Znaczy… Kogo obchodzi, co myślisz? Nie mnie.
Gówno prawda.
Pewnie paradujesz w niej po chacie, mówiąc do siebie „panie Rochelle”.
Daj mu spokój, Dante.
Cholera jasna, dlatego Dante cię nienawidzi.
Lecisz na Rochelle!
Wcale nie.
Dlatego nosi tę przygnębiającą kurtkę.
- Przymknij się. - I wszystko jasne.
No dobra.
Napaliłeś się na laskę Dantego, a potem odciąłeś mu fiuta?
Jesteś geniuszem zła.
Musiałem go odciąć.
Wiadomo, Kamysiu. Zostały już tylko dwa.
Czy myjesz ręce, bo je posikałeś, czy dlatego, że masz brudnego członka?
Właściwie to myję ręce pierwszy raz.
Żeby jeszcze się z tobą pobujać.
Fuj. Ale też: och.
Romantyczne spotkanko w kibelku? Kto by pomyślał?
Trzymaj to swoje świecidełko w gaciach, Emmy.
Zaczyna się. „Rozsądek nakazuje, aby nie podrywać facetów w toalecie”.
Ja tak nie mówię.
I skoro już widziałaś jego penisa,
powinnaś sprawdzić, jak on smakuje.
A jak smakuje ludzki penis?
Żadna rewelacja. W najlepszym wypadku jak mydło.
W najlepszym wypadku to on smakuje tobą, kochana.
Cześć, mała. Dobra, puknijmy pisuarowca.
Gotowi? Na trzy. Raz, dwa, trzy…
Puknijmy pisuarowca!
Cóż za urocza grupa.
Montel, powiedz, skarbie,
co zrobisz, jeśli nie będziesz hormonalnym potworem?
Cóż, zamierzam zostać czarodziejem wstydziuchem.
- Co? - Nie!
Dużo o tym myślę.
Lubię te ciuchy, lubię widzieć udręczonych ludzi
i ta posada by mi odpowiadała.
A polubisz to, że przeklnie cię cała nasza społeczność?
Bo tak się stanie,
jeśli jutro nie spuścisz się na scenie.
Ojciec chce powiedzieć, że chcemy dla ciebie tego, co najlepsze.
Nie, chcę powiedzieć, jak do tego, kurwa, doszło?
Myślisz, że to nasza wina?
To możliwe, że byliśmy zbyt napaleni?
A może za mało napaleni? Nie, zbyt napaleni.
- Zbyt napaleni. - Zdecydowanie.
Przecież nie będę pierwszym, który zmieni branżę.
Skarbie, jeśli boisz się trzepać gruchę przy ludziach…
Nie o to chodzi.
Chcę podążać za swoim przeznaczeniem, a moim przeznaczeniem jest wstyd.
Utrudnisz sobie życie.
Zmierzysz się z uprzedzeniami.
Jestem okrutny dla tych, którzy są inni niż ja.
Weź, nie chrzań, Maury.
Chcę powiedzieć, że wszyscy będą cię nienawidzić,
tak jak Lionela.
Dla mnie Lionel jest inspirujący.
Chcesz skrzywdzić tatusia.
Skarbie, musisz zrozumieć, że dla twojego ojca to bardzo ważne.
No nie, Connie. Ty też? Miałaś być tą lepszą.
Jestem tą lepszą.
Montel, będziesz mieć sper micwę, czy tego chcesz, czy nie.
Żebyś się nie zdziwił.
Trzeba będzie nasze dziecko uśpić i dostarczyć na sper micwę.
Już o tym pomyślałam.
- Cholera, trafiłam w ciebie. - Kocham cię.
Co? Co się dzieje?
Po co nastawiłaś budzik na 1.00 w nocy?
Żeby wyjść w porę. Nigdy nie zostaję na noc.
Jak zamienimy romantyczne spotkanko w regularny związek?
My nie chcemy się wiązać, tylko używać życia. Potem dajemy dyla.
- Bzyknij i zniknij. - Tryśnij i pryśnij.
Popierdol i spierdol.
Jasne, niech żyje bal,
ale czy nie fajnie byłoby jednak zostać do rana,
zjeść razem śniadanie, cały dzień uprawiać seks i oglądać telewizję?
W sumie chciałabym spędzić dzień z tym facetem.
- A potem co? Spotykać się? - Tak.
- Na wyłączność? - Jasne.
- Wprowadzić się? - Super!
Zerwać? Rozpaczać? Płakać w metrze?
Van, nie sądzisz, że to zbyt pesymistyczna wizja?
Nie. Dobrze się bawiliśmy. Było super. Cieszmy się sukcesem.
Chyba nigdy nie cieszyłam się sukcesem.
Em, posłuchaj.
Wzięłam miłość pod lupę i wyszło mi, że szanse są do dupy.
Te całe związki prawie zawsze kończą się złamanym sercem.
- Albo śmiercią. - Właśnie.
Więc zapamiętajmy to piękne przeżycie i idźmy dalej.
A to było piękne przeżycie, prawda?
Takie piękne.
- Super. Spadamy? - Czekaj.
Możemy coś ukraść na pamiątkę?
Z rozkoszą. Forsę?
Myślałam o czymś bardziej intymnym.
- Dobra. - Dezodorant?
Spanikowałam.
Tak. To się nada.
Dzień dobry. Cześć.
Miło cię widzieć. Twoje piersi wyglądają dziś pięknie.
Mówiłam, że Montel nie przyjdzie.
Lodowa rzeźba topnieje, stokrotki chujki więdną
i nic nie idzie zgodnie z planem.
Miło was widzieć. Wyborny tyłek.
Karta podarunkowa do iTunes? Dzięki, że przyszłaś.
To Pete i Mona. Chodźmy się przywitać.
- Byłby zachwycony. - Słucham?
Kochanie, nie chciałem tego robić, ale nie możesz już rozmawiać z Pete’em.
Czemu nie?
- Bo się w tobie zabujał. - Wcale nie.
Tak. Marzy o tym, żebyś mu przetrzepała kapucyna.
Przyznał się do tego tuż po tym, jak mi ujebał mojego ulubionego pytona.
- Tak powiedział? - Musisz wybrać: on albo ja.
To absurd. Nie przestanę odzywać się do przyjaciela.
Bardziej wolisz jego niż mnie?
- Tego nie mówiłam. - Czyli zrywasz z nim kontakt.
- Ustalone. - Nie!
Robisz ze mnie wariata. Muszę się napić.
Van to się umie zabawić.
Używa logiki jako argumentu, żeby imprezować i uprawiać przygodny seks.
Jest niesamowita.
Wygląda na to, że chciałabyś spenetrować jej pieczarę.
Wcale nie.
Chyba że mówisz o uprawianiu seksu z Van, to wtedy tak, chciałabym.
Co jest grane? Gdzie zbok honorowy?
Zaraz dotrze.
Rozgrzewa fujarę na zapleczu, szykuje się do występu.
Oboje wiemy, gdzie jest Montel. Musisz iść to naprostować.
Wiem. Zakąski mi przejdą koło nosa.
Odłóż mi parę jalapeñisków i kutaski w kocykach.
I jeszcze sajgonki.
A gdy dawaliśmy dyla, namówiłam Sarę, żeby ukradła dezodorant.
Więc tak, wymiatam w życiu osobistym i zawodowo.
Daliście dyla po romantycznym spotkanku?
Dyl to wróg miłości. Niweczy romantyzm spotkanka.
Skądże! Van mówi, że daje szansę na kolejne romantyczne spotkanka.
Emmy, jeśli chcesz, by miłość rozkwitła, nie możesz dawać dyla.
A może my nie chcemy miłości. Bo co potem?
Wspólne mieszkanie i nieuniknione rozstanie?
Posłuchaj siebie!
Ten głaz zmienił cię w kochalucha,
który już nie wierzy w miłość.
- Walter ma rację. - Boże!
Zawsze musisz przychodzić, gdy już mam wygrać kłótnię?
Nie wygrałabyś.
Van cię zmanipulowała. To głaz rozsądku.
Jako gatunek jesteśmy mądrzejsi od kochaluchów.
- A Pete z kolegami śmierdzi… - Fekaliami?
Nie.
Gównem,
suko.
Oczywiście ten dziwoląg mieszka w opuszczonym kościele.
Montel?
Montel!
Witaj w moich skromnych progach, Maurice.
Masz ochotę na wino mszalne?
A może zjesz mdłego krakersa?
Gdzie moje dziecko, latający świrusie?
Witaj, Mamo Maury.
- Świetne wejście. - Dziękuję.
Skończyłem z twoimi gierkami.
Tłum przyjaciół i znajomych z pracy czeka na twoją publiczną masturbację.
Idziesz ze mną.
Nie ma mowy.
- Jest mowa. - Nie!
Dlaczego mi to robisz?
Niczego ci nie robię. Nie rozumiesz? Nie chodzi o ciebie.
- Brawo, mordo. - Stul pysk.
Jak to nie chodzi o mnie? Odrzucasz wszystko, w co wierzę.
A co z tym, w co ja wierzę?
Kochanie, wesprę wszystko, co zechcesz zrobić,
ale, fuj, czarodziej wstydziuch?
Posłuchaj siebie. Jesteś uprzedzony. Gadasz jak żałosny, stary bigot.
Nie jestem stary. Jestem młody i fajny. Wszyscy o tym wiedzą.
Jasne, bo wszystkie młode, fajne potwory
sprawiają, że ich dzieci wstydzą się swojej inności.
Ja wcale tak nie robię… Robię?
Tak. Przez ciebie czułem, że nie kochasz mnie za to, kim jestem.
Chryste, byłem złą Mamą Maury.
Jak się z tym czujesz, panie Młody, Fajny Potworze?
Wstyd mi za siebie.
Trafiony, zatopiony.
Widzisz, Maurice? Twoje dziecko to geniusz.
- Naprawdę masz dar, Montel. - Dziękuję.
A nie zamierzałem się wycofać.
Byłem gotów całkowicie zniszczyć nasze relacje,
a Lionela zamordować.
Że co proszę?
Skoro odśpiewałam już cały katalog Sondheima,
wymienię swoich partnerów seksualnych z lat 90.,
poczynając od pana Paula Reisera.
Pospiesz się, Maurice.
Van, chcę, żebyś wiedziała…
- Wierzę w miłość. - Dobra.
Wiem, że masz duży luz i jesteś dobra w swojej pracy,
ale ja też jestem coraz lepsza w swojej pracy.
A miłość jest ważna. Wierzę w nią i…
Co jest, kurwa?
Po prostu mówiłaś z taką pasją.
- Nabrałam ochoty, żeby cię pocałować. - Boże.
Aż mnie wryło. Przestań!
Co mówiłaś wcześniej?
Nie mam pojęcia.
Więc to chyba nic ważnego, prawda?
Tak, pewnie jesteś mokra. To znaczy: jesteś mądra.
Pa, tatuśku. To znaczy: mamuśku. Znaczy: panie władzo?
Kurwa! Zjeżdżaj stąd, Emmy.
Jesteś moją ulubioną kelnerką. To przez twoje cycki.
Hej, Rochelle.
Wybacz, jeśli przez tę kurtkę Dante się wkurzył, upił albo coś.
Przestań. To nie twoja wina.
- Hej! Wara od niej, kamorze. - Co ty odwalasz, Dante?
- Kurde. - Czekałam na to.
- Najpierw odcinasz mi fiuta… - Umarłbyś.
…a potem bierzesz prezenty od mej kobiety?
Prezent był przed odcięciem fiuta.
Och, Pete.
Co dalej? Zrobisz jej minetę na moich oczach?
Że co?
Rzucisz ją na stół? Będziesz ssał dzwonek, aż odpadnie?
Boże!
Ssał dzwonek?
Komuś bije dzwonek?
Myślisz, że nie jestem już facetem, bo mam tylko dwa fiuty?
Dante, wrzuć na luz.
Zjeżdżaj. Dość już namieszałaś.
Hej!
- O Boże! - Cholera!
Jasna cholera! A może by tak wydymać Pete’a?
Stań w kolejce.
Dante, przykro mi, że musiałem to zrobić.
- Po prostu… - Jesteś trupem.
Słucham?
Znajdę sposób, żeby cię dorwać i zrujnować ci życie.
To bardzo bezpośrednia groźba.
Dante, nie bądź przychlastem. Zostaw go w spokoju.
- A może zostawię ciebie? Na zawsze. - Co?
Nigdy cię nie kochałem.
- Tylko byłem uzależniony od ciebie. - Dante.
Każda chwila, którą z tobą spędziłem, była całkowitą stratą czasu.
Boże.
Obyście wszyscy zgnili w piekle.
Dante żegna!
Ja…
Dobra, koniec nudów.
- W końcu dotarliśmy. - I tak, mam pasek niebezpieczeństwa.
Uciszcie się.
Moje piękne dziecko chce coś ogłosić.
I ma moje pełne poparcie.
Hormonalne potwory, potworki
i inne stworzenia z pracy rodziców, których nie znam i o które nie dbam,
choć zawsze będę napalony…
moją pasją jest doprowadzanie ludzi do gównopoczucia.
Tak jest.
- Więc nie przejdę dziś sper micwy. - Co?
Ponieważ zostanę czarodziejem wstydziuchem.
Żadne tam „buu”. Przeciwnie. „Hip, hip, huja”.
Choć mówię to z bólem, ja…
zgadzam się z Lionelem.
Nie „buu”, tylko „huja” dla mojego dziecka za to, że jest sobą.
Ale kto się spuści za zasłoną?
Czeka nas milion lat pecha,
jeśli na sper micwie nikt nie tryśnie.
- Żądamy wytrysku! - Soczystego!
Więc my to zrobimy. Maurice?
Za tobą, Constance.
- I gotowe. - Boże, już?
Cholera, mięknie mi.
Connie!
O nie. Moja sper micwa znów się powtarza.
Connie, naprawdę ciebie lubią bardziej.
Och, Maury.
Pewnie, że tak!
Napisy: Przemysław Rak