Tony, Waffle Wednesday ngayon. Ang paborito mo.
-Di ako gutom. -Mahal, bakit ang lungkot mo?
Hindi ko alam, Dina. Parang mahina na yata ako.
Ilang linggong di ko mabigyan ng sipon ang sinuman.
Dumadaan ang lahat sa ganyan minsan.
Pero naaalala mo ang sarap ng pakiramdam pag nabibigyan mo sila ng sakit?
Huling tingin ko, wala nang mas nagpapatigas pa sa ari mo.
Dina! Maririnig ng mga bata.
-Wala akong pakialam kahit manood pa sila. -Papa!
-Heto na nga sila. -Tingnan mo ang drawing namin.
May lagnat at nagtatae siya.
-Dahil sa iyo 'yan. -Ngayon, pasok na sa trabaho.
At kung mapapalala mo sila,
isang malaking basang hiwa ng Dina pie na naghihintay sa 'yo.
Gusto ko ang wife pie bago maghapunan.
-Ang daya! Gusto namin ng pie ni Mama. -Oo.
-Pag matanda na kayo. Bye sa lahat. -Bye, Papa.
"Makikipag-ugnayan ang mga abogado ko.
Taos-puso, kuwit,
ang anak mo, kuwit, Joe Franklin."
Heto na.
Sana hawakan niya agad ang mukha niya.
Ganyan nga! Kadiri siya.
Naku, nasa ilong ako!
-Pagpalain ka. -Shoot. Magkakasipon ba ako?
Mukhang gan'on nga. Hi, ako si Tony.
Hi. Ako si Joe.
Uuwi na ba ako? Ayaw kong magkalat ng sipon.
Oo. Tamang desisyon. Pero baka dapat uminom ka muna ng tsaa?
Oo. Ayos lang siguro 'yon, basta di ako makikipaghalikan sa sinuman.
Heto ang Morning Joe ko.
Halika rito, bubby. Nasaan ang breakfast kiss ko?
Uy, buddy. Walang breakfast kiss ngayon.
Talagang masama ang pakiramdam ko.
Di ako nag-aalala sa tungkol riyan. Di ako nagkakasakit, okay?
Halika. Halikan mo ako, hinahamon kita.
Hindi niya hahalikan, di ba?
-Okay. -Diyos ko, ginawa niya!
Dila pa, Joe.
Masakit. Bawat oras.
Dina, ginagawa ko na! Dumarami ako!
-Sino si Dina? -Asawa natin siya at mahal mo siya.
-Good luck doon. -Ikaw rin.
Kita mo? Sabi sa 'yo. Di talaga ako ma…
May sakit ako. Babahing ako sa mga donut na ito.
'Wag! Sa iba ka na lang bumahing.
Hindi ko makontrol kung saan.
-Reflex ito. Nangyayari na. -Hindi, Gil. Ano ba? Ano?
Sipon tayo ng opisina!
Makikipag-sex tayo sa asawa natin ngayong gabi.
Kung may sakit kayo, umuwi na.
-Huwag maging bayani. -Diyos ko.
Cannonball!
Shit. Magkakasipon na ba ako?
Ang kati ng lalamunan ko.
Parang may sakit ka. Ba't di ka sumama sa akin, aalagaan kita.
Okay lang. Ayos lang ako.
Sige na! Ipagluluto kita ng monster-ball soup.
Talaga? Homemade? Ikaw mismo ang gagawa?
Ang pinakamabuti para sa baby ko.
Hindi mo 'ko baby.
Pero masakit ang ulo, at pumipintig ang mga kasu-kasuan ko.
-Iuwi mo ako at alagaan. -Ayan!
Ayan. Maging komportable sa kama ni Maury.
Maganda at mainit ito.
Oo, tama. Dahil inihian ko kama para sa 'yo.
Pakinggan mo ang ubong 'yon. Nakapasok talaga ako, di ba?
Gusto mong ilatag at isiksik?
Nakakadiri ako para sa sex ngayon, Maury.
Hindi, sira. Ilatag…
at isiksik.
Isiksik, siksik, siksik.
Sihit. Sobrang komportable ko na.
Ngayon, kakamutin ko ang likod mo.
Ayos lang. Ayaw ko talagang masyadong inaasikaso.
-Panginoon. -Gusto mo 'yon, di ba?
Oo. Kailangan kita, Maury.
Kailangan mo ako.
Oo. Kailangan kong alagaan mo si Baby Connie.
Napakahina mo at walang magawa.
Kamutin mo pa nga ang likod ko.
Shit. Sana hindi ka na gumaling.
-Ano? -Ano?
Sabi ko, "Magpahinga ka, pumpkin."
Sisimulan ko na ang soup. Kung kailangan mo ako, nagluluto lang ako.
Kaunti pa niyan. Matutumba siya r'on.
Ang baho rito, Maury.
Connie! Bakit bumangon ka?
-Medyo gumaan na ang pakiramdam ko. -Hindi!
-Ano? -Hindi, sige na, kumain ka ng soup.
Inilagay ko talaga ang mga bayag ko sa batch na ito.
Salamat, pero di talaga ako gutom.
Sige na. Tikim ka lang para kay Papa.
Ayos na ako sa ngayon. Salamat, baby.
Ngumanga ka na lang.
-Ano? -Ibig kong sabihin…
Connie, alam kong malakas ka at independiyenteng monstress…
Oo.
Pero karapat-dapat kang alagaan paminsan-minsan.
At malaking bagay sa akin kung magre-relax ka at kumain ng soup.
Tama ka. Patawad.
-Hihigop ako nang kaunti. -Oo. Gnayan nga.
Uy, masarap nga…
-Ano ba? -Gising na, Madame Antukin.
Maury, ano'ng ginawa mo?
Binigyan kita ng super latag-siksik,
sa paraang gusto mo.
Ang higpit ng pagkakasiksik!
At 'wag kang magugulat,
pero parang binihisan ka rin niya tulad ng Toddlers at Tiaras?
Mukha akong si Designing Woman Delta Burke.
Oo, pinaganda kita. Di mo ba nagustuhan?
-Nakakabahala. -Kailangan mo akong tulungan, germ boy.
May paraan ako para matulungan tayong dalawa. Bumahing.
Ano? Paano 'yon makaka…
Tony, ang galing mo.
Naku, Maury. May problema ba?
Kaunting singhot lang. Di malala.
Hindi, sisipunin ka talaga.
Hayaan mo akong alagaan ka.
Luwagan mo ang pagkasiksik, at samahan mo ako sa kama.
Oo, hindi. Kailangang nakasiksik, para makapagpahinga ka sa puwesto mo.
Pero ikaw naman ngayon ang iba-baby, baby.
Lintik. Sige. Ano mang gusto mo.
Halikan mo ako, mahal, bago ako magkasakit.
Oo, sige. Kahit ano, Daniel Dave-Lewis.
Ano?
Nakasiksik na ako nang husto.
Connie, handa na ako sa nilasong soup.
Kalimutan mo na 'yon! Baliw ka na, Maury.
At ang pangit mong mag-makeup.
Bawiin mo 'yan. Apat na oras ako sa mukha mo.
Apat na oras akong walang malay?
Mas mahaba. Akala ko nga hindi ka na magigising.
Baliw ka talaga!
Connie, teka.
Kinailangan kitang lasunin, para kailanganin mo ako.
-Mukhang tayong dalawa na lang. -Oo. Gawin mo akong maganda.
May sakit ka ba, Petra? Kung meron, umuwi ka na.
Relax, allergy lang 'to.
Hindi ako "allergy lang." Nakakasakit 'yan, ma'am.
Kahit ano ka pa, wawasakin kita kung 'yon ang huli kong gagawin.
MABISANG GINSENG POWDER
Naku! Huwag ang ginseng at bitamina C.
'Yan ang sikretong kumbinasyon.
Tama, gago! Mabuti na ang pakiramdam ko. Mahihina lang ang nagkakasakit.
Maangas na ayaw maniwala, na gumagala at humahawak ng mga bagay?
Patuloy na gumaganda ang araw na ito.
MAPIPILING IWASAN ANG PAGKABALISA
Kumusta, Kitty?
May problema ako ritong ayaw mong makaharap.
Diyos ko! Salamat sa babala.
Petra, mukha kang may sakit.
Layuan mo ako. Masyado akong abala para magkasakit.
Umalis ka na nga, Hope. Di mo…
Wala kang ginagawa.
Tapos na ang pagkalugmok ko, baby! Natitikman ko na ang wife pie ngayon.
Uy, Van. Gusto ko lang sabihing lintik ka dahil pinatalsik mo ako sa team ni Sarah.
At habang sinisigawan kita, masasabi kong may sakit ka,
pero magpapatuloy ako,
dahil pinili ko ang tono ko bago ako makarating dito.
Emmy, ang sama ng pakiramdam ko. Uuwi na ako.
Pero nag-aalala ako kay Sarah.
Kung wala ako, pagsasarhan niya ang lahat, gaya ng pagsasara mo sa lahat.
Pinagsasarhan kita ngayon dahil nakakairita ka.
Ano'ng problema mo? Bakit ka ganyan?
Paano mo ginagawang napakakuwadrado ng sa 'yo? Napakaperpekto.
'Yang si Van, buwisit, kaya heto ako, galit na galit. Hello.
-Gusto mo bang magalit sa kanya? -Oo.
Nagpunta ka sa tamang lugar. Ilabas mo 'yan.
-Una, pinatanggal niya ako… -Walang kapatawaran.
-Di ba? -Magalit ka.
Sinusubukan ko siyang kausapin, at nagsusungit siya nang walang dahilan.
-Akala niya ang cool niya. -Cool? Van ang pangalan niya.
Station Wagon ba ang isa pang pamimilian?
Pinaasa niya ako nang ilang linggo nang di man lang tinitikman ang ari ko.
Naku.
Isa pa, di personalidad ang pagiging lasenggerang "party girl." Alam ko 'yon.
Halata nga ang epekto ng pag-inom niya.
Nagbibitak na ang balat niya. Para na siyang magaspang na sidewalk.
At saka, kailangang may magsabi…
Kaladkarin mo siya pabalik sa pinanggalingan niya, Emmy.
Ang noo niya? Grabe. Ang laki.
-Lintik siya. -Lintik siya.
Ang sarap sa pakiramdam ng poot.
Di ba? Tumingin ka sa paligid. Ang sigla namin.
Teka, wala ni isa sa inyo ang may sakit.
Oo, walang may sakit sa amin.
Paano nangyari ito? Sa itaas, may sakit ang lahat.
Lintik.
Anthony, meron na namang may sakit.
Diyos ko, hindi. Pakiusap!
Ano'ng ginagawa niya?
Si Anthony Piñata 'yan. Siya ang office popper namin.
Popper? Ano'ng ibig sabihin n'on?
Bakit pinipiga siya nang husto? Lumuluwa na ang mga mata niya.
Isara mo ang bibig mo.
-Sinubukan kong sabihin sa 'yo. -Rochelle, ano ba?
Nagtataka kang walang may sakit.
Pinipiga lang ni Anthony Piñata ang sinumang mahawahan.
Para mapigil ang pagkalat, baby.
Diyos ko. Mahahawa ka ba sa sipon sa utak na nasa bibig mo?
-Mukhang makukuha mo ako sa utak. -Shit.
Emmy, takbo na!
Hindi! Emmy!
Hindi, Anthony Piñata, pakiusap. Ayaw kong mapiga. Pakiusap!
Ano'ng mangyayari pag nangyari 'yon?
Diyos ko.
Wow, Anthony Piñata, may dedikasyon ka sa trabaho.
Diyos ko.
Tuwing pumupunta ako sa Hate Department, nababalot ako lagi ng lamang-loob.
Sundutin mo ang butas ko, Spaghetti Man.
-Napakaganda! -Shit! Pasensiya na, Mona.
Sakto sa aksiyon!
Malapit na akong labasan.
Oo, Pasta Daddy. Gutom si Mommy.
Cacio e pepe!
Shit. May sakit ba ako?
-Mukha nga. -Masama ito.
-Mona, kung may sakit ka, umuwi ka na. -'Wag kang tanga, Grace. Sex maniac ako.
Pag umuwi ako, 20 ang makaka-sex ko at magkakasakit pagdating ko sa bahay.
Kailangan natin ang kahon.
-Talaga? Ang lintik na kahon? -Ano ang kahon?
Matuto kang pigilan ang sarili mo, Mona.
Lintik ka. Bilisan mo! Halos malibog na naman ako.
Hindi, seryoso, ano'ng kahon?
Grace, aaminin ko, medyo natatakot ako.
-Oo naman. Baliw ka kung hindi. -Teka. Ano?
Pag mahigit 15, 20 minuto siyang walang sex,
nagiging masidhi siya.
-Ano'ng "masidhi"? -Heto'ng baril mong pampatulog.
Kung di mo siya tatamaan, gamitin mo sa sarili mo.
Kaya mo ito.
Hello, Jose.
Hello, Mona.
Ipalalagay ko dapat sa 'yo ang mga kamay mo sa likod ng ulo
habang itinutulak ko ang pagkain mo.
-Ewan. Pakiusap, gawin mo na. -Oo naman.
Palabasin mo ako, Jose.
Gagawin kong
sulit para sa 'yo.
Tumatanggi ako nang buong galang.
Sige, palabasin mo ako o papatayin kita.
Hindi. Babantayan kita hanggang mawala ang sipon mo.
'Yon ang trabaho ko.
Lintik ito. Palabasin n'yo ako rito, pakiusap.
-Sana masaya ka, Jose. -Hindi. Hindi ako masaya.
Ano 'yan? Bakit nakahilera lahat ng dildo mo nang ganyan?
-Chess 'yan. -Turuan mo ako.
Di mo magugustuhan. Walang palitan ng likido.
Pakiusap, Jose, may dildo riyan. Diyos ko naman.
Kailangan ko ng makakaabala sa lahat ng sex na di ko ginagawa.
-Hindi ko alam. -Magpapakabait ako, pangako.
Okay, sige. Tuturuan kita.
Simulan na agad natin. Bishop 'yan. Maigagalaw lang natin 'yan nang pahilis.
Nakakagalaw din ng taas-baba. Taas-baba.
Alam mo ba? Kalimutan mo na lang.
Hindi, pasensiya na. Turuan mo ako, sige na.
Sige. Ituloy na natin.
Sa chess, di ito tungkol sa susunod na hakbang.
Tungkol to sa susunod na anim na galaw.
Pawn ang tawag dito, at ito ang rook.
-Magaling, Mona. -Nakakabaliw!
MAHILIG SA ARI
Tingnan mo 'yan. Checkmate.
Ah, oo.
Wow, Mona, di mo ako hinila sa butas at nakipag-sex nang walang hinto.
Hindi. Gusto lang kitang kalaro sa chess.
Kung magpapatuloy kang ganito, baka maging isa ka sa mga magagaling.
Kung walang sex sa utak ko, may kalinawan ako.
Nakikita ko ang board sa bawat dimensyon.
O, Jose, ang galing nito.
Magandang gabi, Mona.
Magandang gabi, Jose.
Okay, nakakaantig naman ito.
Hello, darling.
Nakikita kong wala ka nang sakit.
Oo, Jose. Mukhang hindi na nga.
Pero puwede ka pa ring mag-chess, di ba? May talento ka.
Di dahil puwede ka nang makipag-sex, di ka na maglalaro ng chess, di ba?
'Yan mismo ang ibig sabihin, tanga.
Hay, sayang.
Pahabol na meeting?
Shit. Parang puno ng mabalahibong uhog ang baga ko.
Pero di ka titigil sa trabaho?
Ano? Siyempre. Sa mga kindergarten lang ang sick days.
Sige. Ano ka ba, Petra?
Okay, parating na siya. Action!
-May ginagawa tayo. -Trabaho ang ginagawa natin ngayon.
May mali rito.
Uy, 5-hour Energy!
Cocaine junior.
Teka. Hindi! Patibong 'yan.
Mga tarantado kayo!
Ngatngatin mo ang paa mo at magpumiglas ka.
Kalma lang. Kinailangang gawin. Nahahawahan mo lahat ng tao sa opisina.
Walter, pag natapos ako sa 'yo,
magmamakaawa kang hayaan kitang magpakamatay.
Di na kailangang umabot sa gan'on, Petra.
"Naihatid na ang Brother PTH107B Label Maker mo."
Diyos ko!
Ang nangungunang karanasan sa paggawa ng label ay nasa tapat ng pinto ko.
At mas maaga ng isang araw.
Kung puwede lang na nasa bahay na ako ngayon,
naglalagay ng label sa mga gamit ko, nag-aayos, nagkakategorya…
Lagot ka sa akin sa Martes, Grace.
Alam mo ang patakaran. Kailangang umuwi ang sinumang may sakit.
Medyo nilalagnat ako sa pananabik.
Naku. Mukhang nakasagap na rin ako ng sakit gaya ng lahat.
Uuwi ka na, Pete?
Oo, may sakit ako.
Kung hindi, dito lang ako dahil para sa trabaho ang oras ng trabaho.
Oo nga. Sabihan mo ako kung kailangan mo ng kayakap.
Sige.
Nakatakas ako. 'Wag pansinin si Grace kailanman.
Lintik ka. Bitawan mo ako!
Naku. Sa bibig mismo.
Hello, ganda.
Wala ako dapat dito ngayon, pero tinukso mo ako, di ba?
Bubuksan kita nang maingat at mabagal.
Ang higpit ng pagkakabalot mo.
Mas maganda ka sa personal.
Nakapagpahinga ka sana sa balkonahe ko, dahil magtatrabaho ka na.
Alam ko ang gusto mo.
Gusto mo rin?
Refrigerator.
Harina?
Lampara.
PILYONG BULAKBOL
Unang utong. Ikalawa.
Hindi!
Dapat may tape pa. Dapat meron.
Bakit di ka umorder ng refills, lintik ka?
Jackpot! Sarado man ang OfficeMax, pero di ko hahayaang magutom ang anak ko.
Ngayon, nakita ko na ang lahat.
Di 'yon gaya ng iniisip mo.
Talaga, Pete?
Dahil mukhang nagpanggap kang may sakit
at ngayon nagnanakaw ka ng gamit sa opisina.
Tama ka. Ang pangit ng pakiramdam ko.
Dapat lang. Nagpapanggap kang may sakit at nagnanakaw.
Masama akong Bato at dapat akong magkasakit nang totoo.
-Bigyan mo ako ng mikrobyo mo, Lionel. -Talaga?
Okay, heto na.
Diyos ko, pare! Akin na ang tasa mo ng kape.
Akala ko… Ipinabibigay mo ang mikrobyo ko. Akala ko nilalandi mo ako.
Hindi. Ginugulo mo ako sa trabaho.
-'Wag mong ipagkalat. -Akin na 'yan.
Nakakamangha ito. Hinihiling ng mga tao na kunin ako ngayon.
Kumusta ka na, Van? Dahil ako, grabe ang araw ko.
-Ang sama ng pakiramdam ko. -Dahil sa sinabi ni Emmy?
Ano? Hindi. Di ko nga narinig ang sinabi ni Emmy.
Ikaw daw ang reyna pagtataboy ng tao. Totoo ba?
Pabayaan mo na lang ako.
Hi, Van.
-Ano ba? -Sino ito?
Isa sa mga unang kliyente niya. Naging mahalaga siguro ako sa 'yo, di ba?
Nakulong ka ba kasama ang mga takot mo? 'Yan ang paborito kong uri ng sakit.
Umalis na kayong dalawa.
-Uy, Van. -Diyos ko!
Diyos ko, ang saya-saya nating dalawa
hanggang mamatay ako sa pag-inom ng moonshine.
Bakit nandito kayo?
Akala ko naging mahalaga ako sa 'yo. Hindi ba?
Hindi, kliyente ka lang. May isang milyong kliyente na ako.
Kliyente mo lang ba ako?
-Akala ko may espesyal sa atin. -Tumigil ka.
-Tigil. -Alam mong tumatagos ang multo sa pader.
Bakit wala akong halaga sa 'yo?
-Bakit wala akong halaga sa 'yo? -Bakit wala kaming halaga sa 'yo?
Siyempre mahalaga kayo. Sana nga hindi na lang.
-Bakit? -Bakit?
-Ano'ng ginawa namin?
Namatay kayong lahat, okay? Namatay kayo.
At ayaw kong isipin iyon. Para kayong mga goldfish.
Nandito isang araw, wala na sa susunod, na-flush na sa banyo, at ang lungkot.
Hindi malungkot. Ang ikli ng buhay ng tao ang nagpapaganda.
Di ko alam. Bata pa akong namatay.
Ang punto, Van, hindi mo kailangang maawa sa gold fish.
-Ayos lang kami. -Uulitin ko, naiinis ako.
Pero di mo kasalanan. Di mo kailangang malungkot.
Hindi ako malungkot. Galit ako.
Nawala sa akin ang bawat isa sa inyo.
Umaalis kayo at naiiwan lagi ako.
Diyos ko, Van.
Kailangan mong mabuhay magpakailanman, at panoorin kaming lahat na mamatay.
-Ang hirap n'on. -Kailangan natin ng group hug.
-Hindi! Ayaw kong niyayakap. -Halika na.
Pasensiya na. Dapat ba akong makiyakap?
Lumayo kayong lahat sa akin.
Sasali na ako. Baka weird kung hindi.
Huwag. Tumigil ka!
Kailangan ko ng espasyo!
Wow, tama si Emmy. Pinagsasarhan mo ang lahat.
-Ni ayaw mong mayakap sa panaginip mo. -Pakiusap, Tony, iwan mo na ako.
Sige. Pasensiya na.
Ang pangit ng bahay ko!
Miss ko na ang computer ko.
'Wag kang makinig kay Grace. Di ka niya puwedeng diktahan.
Kung gusto mong pumunta sa opisina, pumunta ka.
Ano'ng nangyayari dito?
10:45 pa lang. Ang tatamad.
Totoo. Dilaan natin ang mga telepono nila.
Ano kaya 'yon?
Ikaw pala. Nababaliw ka rin ba sa bahay?
Hindi. Gusto ko nga sanang mag-day-off.
Pero sobrang gulo sa Mundo.
Dahil sa mga digmaan,
at sa nakakatakot na pag-angat ng authoritarian populism?
Sinisira din nila ang planeta.
Mapapahamak sila.
Trabaho ko na di nila isiping gan'on.
Mahirap na trabaho 'yon.
Tama ka riyan.
Alam mo, Hope, masakit para sa aking sabihin ito, pero…
baka mas masipag ka kaysa sa iniisip ko.
Petra, bumabait ka na sa akin.
Hindi. May sakit lang ako.
Wow, napakagandang araw.
Nakarami ako, nakipagkaibigan, at nagpausad ng ilang kuwento.
Oras na ng hapunan.
Lintik. Eksakto sa keyboard.
Nandito na si Papa!
Heto na siya. Kumusta ang araw mo?
Sa totoo lang? Magaling. Tama ka.
Maraming nagkasakit, at baka may natutunan sila sa akin.
Kita mo? 'Yan ang Tony ko. Ipinagmamalaki kita.
Malapit na pala ang hapunan.
At niluluto na ang Dina pie ko buong hapon.
Buong araw ko 'yong iniisip.
-Masuwerte tayo, di ba? -Oo naman.
Dina, magpapapresko lang ako, at pagkatapos, ang buong buhay na natin.
Hindi.
Hindi!
Mahal kita!
Hindi!
Lintik ka, Tony. Sana napatay ko ang buong pamilya mo.