ZARAZKI
Tony, środowe gofry. Twoje ulubione.
- Nie jestem głodny. - Kochanie, skąd ta chandra?
Nie wiem, Dino. To chyba wypalenie.
Od tygodni nikogo nie przeziębiłem.
Każdy czasem wpada w dołek.
Ale pamiętasz, jak dobrze się czujesz, gdy kogoś zarazisz?
Nic ci tak nie stawia fiuta na baczność.
Dina! Dzieci usłyszą.
- Jak dla mnie to mogą nawet popatrzeć. - Tato!
- O wilkach mowa. - Zobacz, co narysowaliśmy.
Ma gorączkę i biegunkę.
- Dzięki tobie. - Leć do pracy.
A jeśli ich porządnie zarazisz,
dostaniesz w nagrodę wilgotną muszelkę.
Lubię zaglądać do muszelek.
- My też chcemy muszelkę! - Tak!
- Jak dorośniecie. Na razie. - Pa, tato.
„Moi prawnicy się odezwą.
Z poważaniem, przecinek,
twój syn, przecinek, Joe Franklin”.
Do dzieła.
Oby szybko dotknął twarzy.
Super, to flejtuch.
Rany koguta, jestem w nosie!
- Zdrówko. - Kurczę, czy ja się przeziębiłem?
Na to wygląda. Cześć, jestem Tony.
Cześć. Jestem Joe.
Mam iść do domu? Nie chcę pozarażać innych.
Słuszna decyzja. Ale może najpierw napijesz się herbatki?
Tak. Nic się nie stanie, o ile nie będę się z nikim migdalił.
Jest i mój poranny promyczek!
Chodź tu, bubusiu. Gdzie mój buziak na śniadanie?
Cześć. Dziś bez buziaków.
Chyba coś mnie bierze.
Ja się tym nie przejmuję, brachu. Nigdy nie choruję.
Dawaj, z języczkiem.
Chyba go nie pocałuje, prawda?
- Dobra. - Boże, a jednak!
Więcej jęzora.
Jak boli! Za każdym razem.
Dina, udało się! Ja się rozmnażam!
- Kto to Dina? - Nasza żona, kochasz ją.
- Powodzonka. - Nawzajem.
Mówiłem ci. Jestem nie do zdar…
Jestem chory. Zaraz okicham te pączki.
Nie! Kichnij gdzie indziej.
Nie kontroluję tego.
- To odruch. Nie powstrzymam. - Nie, Gil.
Zaraza w biurze!
Wszyscy dziś bzykniemy żonki.
ZASOBY LUDZKIE
Kto chory, idzie do domu.
Boże!
Bomba!
Cholera. Przeziębiłam się?
Drapie mnie w gardziołku.
Connie, jesteś chora.
Chodź do mnie, zaopiekuję się tobą.
Nie trzeba. Nic mi nie będzie.
Przyrządzę ci zupę na jajcach.
Serio? Własnej roboty? Z kiełbachą?
Wszystko dla mojego kiciulka.
Nie jestem twoim kiciulkiem.
Ale głowa mnie boli i łupie w stawach.
- Weź mnie do domu i mnie weź. - Hurra!
Połóż się wygodnie, Maury przygotował łóżeczko.
Ciepło tu i przytulnie.
Pewnie, bo ci wcześniej nasiusiałem pod kołderkę.
Co za kaszel. Dałem czadu, prawda?
Mam cię pokryć i otulić?
Chwilowo nie czuję się atrakcyjna, nie licz na seks.
Nie, głuptasie. Pokryć…
i otulić.
Tulę, tulę, tulę.
Cholera. Czuję się jak pączek w mięsie.
Podrapię cię po pleckach.
Nie trzeba, za dużo zachodu.
- O, Chryste. - Podoba ci się, prawda?
Tak. Potrzebuję cię, Maury.
Potrzebujesz mnie?
Tak. Zajmij się kiciulkiem Connie.
Jesteś taka bezbronna i bezradna.
Jeszcze podrap po pleckach.
Obyś nigdy nie wyzdrowiała.
- Że co? - Co?
Powiedziałem: „Odpoczywaj, kotku”.
Idę robić zupę. Jakby co, będę kucał nad garnkiem na kuchni.
Trochę tego. To jej odetnie prąd.
Dziwnie tu pachnie, Maury.
Connie! Dlaczego wstałaś?
- Czuję się nieco lepiej. - Nie!
- Co? - Proszę, zjedz trochę zupy.
Włożyłem w nią całe swoje jajca.
Dzięki, ale nie jestem głodna.
Chociaż łyżeczkę za tatusia.
Na razie dziękuję, skarbie.
Otwieraj ryj.
- Co? - To znaczy…
Wiem, że jesteś silną, niezależną potworką…
To prawda.
Ale czasem ktoś powinien się tobą zająć.
Wiele by to dla mnie znaczyło, gdybyś się odprężyła i zjadła zupę.
Masz rację. Przepraszam.
- Siorbnę trochę. - Bardzo ładnie.
To smakuje wyśmie…
- Co, do chuja? - Obudź się, śpioszku.
Maury, co żeś zrobił?
Pokryłem cię i bardzo mocno opatuliłem,
tak jak lubisz.
Za ciasno!
Nie przeraź się,
ale ubrał cię też jak do konkursu na małą miss.
Wyglądam jak Delta Burke z Projektantek.
Wystroiłem cię. Nie podoba ci się?
- Ohyda. - Musisz mi pomóc, zarazku.
Mam coś, co pomoże nam obojgu. Wielki kich.
Co? Jak to ma nam…
Tony, jesteś geniuszem.
O nie, Maury. Coś nie tak?
Trochę pociągam nosem. Nic poważnego.
Nie, przeziębiłeś się.
Musisz pozwolić, żebym ja zajęła się tobą.
Poluzuj opatulanko i wskakuj ze mną do wyrka.
Musisz być opatulona, żebyś się nie ruszała z miejsca.
Ale teraz to ja tobie będę miauczeć, kotku.
Kurwa, dobra. Cokolwiek zechcesz.
Ucałuj mnie, ukochana, nim zachoruję.
Tak, jasne, Danielu Dave-Lewis.
Co?
Teraz ja mam opatulanko.
Connie, jestem gotowy na zupę z trucizną.
Ciebie kompletnie pojebało, Maury.
I robisz fatalny makijaż.
Odszczekaj to. Spędziłem cztery godziny nad twoją twarzą.
Byłam nieprzytomna cztery godziny?
O wiele dłużej. Myślałem, że się nie obudzisz.
Pojebany wariat!
Zaczekaj. Musiałem cię otruć, żebyś mnie potrzebowała.
Chyba zostaliśmy we dwóch.
Tak. Zrób mnie na bóstwo.
Jesteś chora, Petra? Jeśli tak, musisz iść do domu.
Wyluzuj, to tylko alergia.
Nie jestem „tylko alergią”. To obraźliwe.
Kimkolwiek jesteś,
rozwalę cię, choćbym miała przy tym wykitować.
ŻEŃ-SZEŃ W PROSZKU
O nie! Żeń-szeń i witamina C.
Tajemnicze połączenie.
Zgadza się, skurwielu! Już mi lepiej.
Tylko słabi chorują.
Zaprzecza chorobie, chodzi i wszystkiego dotyka?
Ten dzień jest coraz lepszy.
LĘK TO WYBÓR
Siemasz, Kitty?
Mam tu taki syf, z jakim nie chciałbyś stanąć oko w oko.
Boże! Dzięki za ostrzeżenie.
Petra, kiepsko wyglądasz.
Nie zbliżaj się do mnie. Mam za dużo roboty, żeby chorować.
Odpierdol się, Nadzieja.
Gówno robisz.
Koniec posuchy, kiciu!
Już widzę tę muszelkę żony.
Van, pierdol się za to, że mnie wylali z teamu Sary.
Wrzeszcząc na ciebie, widzę, że źle się czujesz,
ale nie przestanę,
bo wybrałam ten ton, zanim tu przyszłam.
Gówniano się czuję. Idę do domu.
Martwię się o Sarę.
Beze mnie odgrodzi się od wszystkich, tak jak ty.
Odgradzam się od ciebie, bo jesteś wkurzająca.
Co jest z tobą? Dlaczego taka jesteś?
Jak to robisz, że twoje są tak równiutko przycięte?
Van to jebana suka, a ja jestem wkurwiona. Cześć.
- Chcesz ją nienawidzić? - Tak.
Jesteś we właściwym miejscu. Nawijaj.
- Przez nią mnie zwolnili. - Zatwardziała suka.
Próbowałam z nią pogadać, a ona bez powodu była megawredna.
- Ma się za mądralę. - Mądralę? Ma na imię Van.
Drugą opcją było kombi?
Tygodniami wodziła mnie za nos, a mojej waginy nawet nie musnęła.
Ajajaj.
Poza tym imprezowiczka alkoholiczka to nie osobowość. Powinnam to wiedzieć.
Całe to picia wyłazi na wierzch.
Skóra jej pęka. Twarz ma jak podmiejski chodnik.
Ktoś musi to powiedzieć…
Obsmaruj jej dupę, ile wlezie.
Tę stodołę? Jest za duża.
Pieprzyć ją.
Nienawiść jest cudowna.
Wiem. Rozejrzyj się.
Mamy tu raj.
I nikt z was nie jest chory.
Tak, nikt z nas nie jest chory.
Jak to możliwe? Na górze wszyscy chorują.
UMARŁEŚ NA CZERWONKĘ.
Cholera.
Anthony, kolejny zarażony.
Boże, nie. Proszę!
Co on robi?
To Anthony Piñata, nasz biurowy wyciskacz.
Wyciskacz? Co to znaczy?
Czemu go tak mocno trzyma? Oczy mu zaraz wyjdą.
Lepiej zamknij usta.
- Mówiłam ci. - Rochelle, co, do chuja pana?
Dzięki temu nikt nie jest chory.
Anthony Piñata wyciska każdego, kto się zarazi.
Przerywa ciąg zakażeń.
Można złapać przeziębienie od resztek mózgu w ustach?
- Najwyraźniej można. - Cholera.
Emmy, uciekaj!
Nie! Emmy!
Nie, Anthony, proszę. Nie wyciskaj mnie. Błagam!
A co się dzieje, gdy to się dzieje?
Dobry Boże.
Anthony Piñata był oddany swojej pracy.
Jezusie Chrystusie.
Z Wydziału Nienawiści zawsze wychodzę cała we flakach.
Kluskuj mi otwór, don Spaghetti!
- Bellissima! - Cholera! Wybacz, Mona.
Prosto w ruchanko!
Zaraz się wyśmietanię.
Dawaj, makaroniarzu. Mamusia jest głodna.
Cacio e pepe!
Cholera. Jestem chora?
- Na to wygląda. - Niedobrze.
Jeśli jesteś chora, idź do domu.
Nie bądź głupia. Jestem maniaczką seksualną.
Jeśli wyjdę, wyrucham i zarażę 20 stworów, zanim dotrę do domu.
Musimy użyć celi.
- Naprawdę? Jebanej celi? - Co to za cela?
Możesz też nauczyć się panować nad sobą.
Pierdol się. Szybko! Znowu jestem napalona.
Serio, co to za cela?
Muszę przyznać, że trochę się boję.
- Tylko świr by się nie bał. - Przepraszam. Co?
Po 15-20 minutach bez seksu
robi się ostra.
- Jak to „ostra”? - Masz tu środek usypiający.
Jak ci ucieknie, celuj w siebie.
Dasz radę.
Cześć, Jose.
Cześć, Mona.
Mam cię poprosić, żebyś położyła ręce za głową,
kiedy wsuwam ci jedzenie.
- Proszę, zrób to. - Oczywiście.
Wypuść mnie, Jose.
Przyrzekam!
Nie pożałujesz.
Z całym szacunkiem, dziękuję.
Wypuść mnie, bo cię zajebię.
Nie. Mam cię pilnować, póki nie minie ci przeziębienie.
To moje zadanie.
Pieprzyć to. Niech ktoś mnie stąd wyciągnie.
- Mam nadzieję, że jesteś zadowolony. - Absolutnie nie.
Co to? Po co tak ustawiasz swoje wibratory?
- To szachy. - Naucz mnie.
Nie spodoba ci się. Nie ma wymiany płynów.
Ale są wibratory. Na litość boską.
Muszę odwrócić uwagę od seksu, którego nie uprawiam.
- Nie wiem. - Będę grzeczna, obiecuję.
Dobrze. Nauczę cię.
Czyli od razu zaczynamy. To goniec.
Porusza się tylko po przekątnej.
Zdaje się, że w górę i w dół też.
Wiesz co? Zapomnij o tym.
Nie, przepraszam. Proszę, ucz mnie.
Dobrze. Kontynuujmy.
W szachach nie chodzi o następne posunięcie.
Chodzi o kolejne sześć posunięć.
To jest pionek, a to wieża.
- Brawo, Mona. - Pierdoli mi się w głowie.
MIŁOŚNICY PENISÓW
SZACHY
Proszę. Szach-mat.
Tak.
O rany, Mona, nie wciągnęłaś mnie i nie wydymałaś na śmierć.
Rzeczywiście. Chyba po prostu chcę grać z tobą w szachy.
Jeśli dalej będziesz się uczyć, możesz zostać wybitną szachistką.
Gdy seks mnie nie zaślepia, mam taką jasność.
Widzę szachownicę w każdym wymiarze.
Jose, co za rozkosz.
Dobranoc, Mona.
Dobranoc, Jose.
Bardzo wzruszające.
Witaj, kochanie.
Widzę, że już nie jesteś chora.
Nie, Jose. Chyba nie.
Ale nadal możesz grać w szachy, prawda? Masz dar.
Możesz uprawiać seks, ale to nie znaczy, że musisz rezygnować.
Właśnie że znaczy, głuptasie.
A mogło być tak pięknie.
Pilne spotkanie?
Kurwa, czuję w płucach włochate smarki.
Ale z pracy nie wyjdziesz?
Jasne, że nie. Chorobowe jest dla przedszkolaków.
Dobra. Dajesz, Petra.
Idzie. Akcja!
- Ile mamy roboty. - Pracujemy intensywnie.
Coś tu śmierdzi.
O, energetyk!
Kokaina dla najmłodszych.
Stój! To pułapka!
Skurwysyny!
Odgryź sobie stopę i uciekaj.
Spokojnie. Nie mieliśmy wyjścia. Zarażasz wszystkich w biurze.
Gdy z tobą skończę,
będziesz mnie błagał, żebym pozwoliła ci się zabić.
To była niepotrzebna eskalacja.
„Twoja etykietownica Brother PTH107B została dostarczona”.
O Boże!
Rozkosz etykietkowania już czeka na moim progu.
I to dzień wcześniej.
Ile bym dał, żeby już być w domu.
Mógłbym oznaczać rzeczy, organizować, kategoryzować…
We wtorek cię zajebię, Grace.
Znasz zasady. Kto chory, idzie do domu.
Kto chory, idzie do domu.
Z tej niecierpliwości dostałem gorączki.
Kurka, chyba bierze mnie to samo, co pozostałych.
Wychodzisz, Pete?
Tak, jestem bardzo chory.
Inaczej bym tu został, bo godziny pracy są do pracy.
Rzeczywiście. Daj znać, gdybyś potrzebował przytulaska.
Dobrze.
Wolna! Pieprzyć Grace na wieki.
A żeby cię szlag! Puszczaj!
Ojej. Prosto w usta.
Cześć, ślicznotko.
Nie powinienem tu teraz być, ale mnie skusiłaś.
Otworzę cię delikatnie i powoli.
Ciasno cię spakowali.
Piękniejsza niż na zdjęciu.
Mam nadzieję, że wypoczęłaś na werandzie, bo teraz bierzemy się do pracy.
SÓL – CZOSNEK
Wiem, czego chcesz.
Ty też chcesz?
Lodówka.
Mąka.
Lampa.
WAGAROWICZ
Sutek pierwszy. Sutek drugi.
Nie!
Musi być więcej taśmy. Musi być!
Czemu nie zamówiłeś zapasowej, sukinsynu?
MAGAZYNEK
Bingo! Papiernicze już zamknięte,
ale nie pozwolę, aby moja myszka chodziła głodna.
Już nic mnie nie zdziwi.
To nie tak, jak wygląda.
Serio, Pete?
Bo wygląda, że skłamałeś, że jesteś chory,
a teraz podkradasz materiały biurowe.
Masz rację. Czuję się ohydnie.
Słusznie. Jesteś symulantem i złodziejem.
Jestem złym głazem i zasługuję na to, by zachorować.
- Daj mi swoje zarazki. - Naprawdę?
Proszę bardzo.
Jezu! Chodziło mi o filiżankę kawy.
Chciałeś moje zarazki. Myślałem, że flirtujesz.
Absolutnie nie. Napastowałeś mnie w pracy.
- Nie mów nikomu. - Daj mi to.
Niesamowite. Ludzie o mnie proszą.
Jak się masz, Van? Bo mnie dzionek mija śpiewająco.
- Gówniano się czuję. - Przez to, co mówiła Emmy?
Nie. Nawet nie słyszałam, co mówiła.
Że jesteś królową odgradzania się od ludzi. Prawda to?
Zostaw mnie w spokoju.
Cześć, Van.
- Co, kurwa? - Kim jesteś?
Jednym z jej pierwszych klientów. Pewnie ci na mnie zależało.
Jesteś sama ze swoimi demonami? To mój ulubiony rodzaj choroby.
Obaj się odpierdolcie.
- Cześć, Van. - Jezu!
Bawiłyśmy się setnie, póki nie umarłam od trefnego bimbru.
Co tu robicie?
Myślałam, że ci na mnie zależało. Tak nie było?
Byłaś tylko klientką. Jedną z miliona.
Też byłam tylko klientką?
- Myślałam, że łączy nas coś wyjątkowego. - Dość.
- Dosyć. - Duchy przenikają przez ściany.
Czemu masz mnie gdzieś?
- I mnie też? - Czemu masz gdzieś nas wszystkich?
Nie mam was gdzieś, choć bym chciała!
- Czemu? - Czemu?
- Co zrobiliśmy?
Wszyscy umarliście.
Nie chcę o tym myśleć. Jesteście jak złote rybki.
Żyjecie, a za chwilę znikacie, spuszczeni w kiblu. To okropne.
To nie jest okropne. Ulotność życia człowieka czyni je pięknym.
Nie wiem. Umarłam młodo.
Chodzi o to,
że nie musisz żałować złotej rybki.
- Dobrze nam. - Ja jestem wkurzona.
Ale to nie twoja wina. Nie musisz być smutna.
Nie smucę się, tylko wściekam.
Muszę tracić każdego z was.
Odchodzicie, jedno po drugim, a mnie zostawiacie. Za każdym razem.
Boże, Van.
Musisz żyć wiecznie i patrzeć, jak umieramy.
- Do dupy. - Przytulmy się.
- Nie! Nie lubię być przytulana. - Chodź.
Czy ja też mam się przytulić?
Zostawcie mnie.
Dołączę. Jakoś tak dziwnie stać z boku.
Nie. Przestańcie!
Potrzebuję przestrzeni!
Emmy miała rację. Odgradzasz się od wszystkich.
Nawet w snach nie dasz się przytulić.
Błagam, Tony, daj mi spokój.
Dobra. Przepraszam.
Moje życie domowe jest do bani!
Tęsknię za komputerem.
Do diabła z Grace. Nie może ci mówić, co robić.
Jeśli chcesz iść do biura, to idź.
Co tu się wyprawia?
Dopiero 22.45. Co za banda leniwych frajerów.
Tak. Chodźmy polizać ich telefony.
A tam co się dzieje?
To ty. Też ci odbijało w chacie?
Nie. Chciałabym mieć wolny dzień.
Ale na Ziemi zrobił się kibel.
Masz na myśli wojny
i wzrost autorytarnego populizmu?
I niszczą planetę.
Mają przejebane.
Moim zadaniem jest sprawić, by myśleli, że nie mają.
Ciężko będzie.
Racja.
Wiesz, Nadziejo, przyznaję to z bólem, i to dosłownie, ale może…
pracujesz ciężej, niż mi się zdawało.
Co ty, Petra, rozklejasz się?
Nie. To przez chorobę.
Co za wspaniały dzień.
Poprawiłem wyniki, poznałem nowych ludzi i rozwinąłem fabułę.
Pora na kolację.
Cholera. Prosto na klawiaturę.
ZARAZKI
Tatuś wrócił!
Jak ci minął dzień, kochanie?
Świetnie. Miałaś rację.
Zaraziłem sporo stworów i nauczyłem je kilku rzeczy.
Cały mój Tony. Jestem z ciebie dumna.
Kolacja prawie gotowa.
Moja muszelka też.
Cały dzień o niej myślałem.
- Mamy szczęście, prawda? - Wiesz o tym.
Pójdę się umyć, a potem zaczynamy resztę życia.
Nie.
Nie!
ŚRODEK DEZYNFEKUJĄCY
Kocham cię!
Nie!
Pierdol się, Tony. Mam nadzieję, że zajebałam ci całą rodzinę.
Napisy: Przemysław Rak