Szczyl traktuje nas jak świadków Jehowy?
Zadzwoń znowu. Sucz zbija bąki w chacie.
Sarah, skarbie. Proszę cię.
Mam twoje ulubione duńskie ciasto.
Nie chcę rozmawiać
i od dziecka nie lubię tego ciasta.
Proszę, wpuść mnie.
Nie chcę krzyczeć na ulicy jak chuligan.
Poczęstuj nim jedną ze swoich cyberzdzir.
„Cyberzdzir”? Miała na imię Deb i jest klasa babką.
Nie jest za późno, by dać córce klapsa.
Jestem twoim ojcem. Nie możesz przestać ze mną gadać.
Walterze, twoim zdaniem Paul jest niedołężny czy zwyczajnie głupi?
Słucham?
Wydaje się nic nie jarzyć,
bo Sarah już jaśniej, kurwa, nie może.
Musiałem po to pojechać do New Jersey.
Wiesz, co jeszcze powinno trafić do śmieci?
Twoja córka. To śmieć!
Walterze? To był mój samochód.
Spoko. To się dzieje w twojej głowie.
I tak przyda ci się nowe auto.
To też w mojej głowie?
Kurka. Nie znam wszystkich zasad. W nogi!
ZASOBY LUDZKIE
Czemu nie zrobią kubków, w których mieszczą się pop-tarty?
Ciastka mają być mokre.
Walter i Van się żrą.
Powiedz Sarah, że gdy ojciec do niej przyjdzie,
ma mu otworzyć cholerne drzwi.
E tam, ani myślę.
Niszcz życie Sarah do woli, ale psujesz też moje sprawy.
Nie mój problem.
Weź tę histerię i wepchnij ją sobie w obwisłą rzyć.
Moja rzyć sterczy, nie wisi,
a histeryczna to ty jesteś.
Van jest niemożliwa, co?
Tak.
To jak zamierzasz rozgryźć ten problem?
Gówno rozgryzę.
Nie dam się zamienić w Nienawistną Glizdę.
- Czekaj! Nie. - Nie tym razem, suko.
Sarah potrzebuje teraz miłości. Uczyłeś mnie, że w miłość wymaga uporu.
Dość, Emmy!
Próbowałem wtedy zaimponować młodemu, głupiemu robalowi.
- Nie jesteś już młoda. - Co? Jestem.
Paulowi będzie lepiej w życiu bez jego złej, samolubnej córki. Mnie też!
Paul nie może porzucić Sarah.
Nie słuchaj go. Wciaż jesteśmy młodzi.
Rick, krwawi ci z nosa.
To ten czas w miesiącu. Znasz temat.
Wtedy mama musi mi zmieniać pościel.
Żadne zwiedzanie Notre Siara nie obędzie się bez wizyty
w Wydziale Rozliczeń z Ludobójstwa.
Że co, kurwa?
Tam zobaczą państwo
studenta rozsypującego się pod presją oczekiwań.
Nie spałem od tygodnia.
Zacząłem żłopać własny mocz.
Wielkie nieba.
Co za wspaniała uczelnia.
Pogięło cię do reszty?
- Connie… - Co? Ta uczelnia to dno.
Wiem. Notre Siara to syf jakich mało,
ale to do Montel powinna należeć decyzja.
Nie, jesteśmy rodzicami.
Nie chcę płacić za tę popieprzoną fabrykę siary.
A niech mi gówno w lodówkę trzaśnie!
To Rita St. Swithens?
Tak. Kiedyś mi rzekła, że nic ze mnie nie będzie.
- Profesor St. Swithens? - Tak?
Jestem pani wielkim fanem.
Przeczytałem pani książki i uwielbiam ten płaszcz.
Zrobiony z futra pandy. PETA nie znosi Rity.
Do tego Lionel jest moim mentorem.
- Lionel? - Pani syn.
Bycie jego protegowanym to dla ciebie powód do dumy?
Ton sugeruje, że lepiej rzec: „Nie”.
Wcale go nie lubię.
Zastawię wymyślną sekspułapkę.
Zwabię go w skandal #MeToo i zrujnuję mu karierę.
Skarbie, jak to zrobisz, skoro on nie ma kariery?
Rety, zaśmiała się i to moja sprawka.
Chcę to robić codziennie do końca życia.
Notre Siara, nadchodzę!
Nie, najpierw zwiedź Uniwerek Kopulacji.
Wybór należy do Montel.
Ale poznaliśmy się na Uni Kop.
Tam stałam się złą suczą.
Skarbie, nie chcesz być złą suczą?
Connie Mommy, już jestem.
Dobra, ale wiesz, że kupię ci auto, jeśli rozważysz Uni Kop?
Zrobione! Chcę Kia Soul, pojadę nim zjeść burritos.
No jasne, nie odbiera.
Sarah uważa, że przyśpieszasz sprawy. Jeszcze zobaczy!
Hejka, tu Sarah. Zostaw wiadomość po boopnięciu.
Sarah, tu twój ojciec, Paul.
- Pamiętasz mnie? - Ale jej pokazałeś.
Wolałbym to zrobić osobiście,
ale nadszedł czas, żebym sprzedał dom.
To jakiś żart?
Jeśli chcesz jakieś swoje stare graty, musisz je odebrać w weekend.
- Powtarzam, tu twój ojciec. Na razie. - Kurwa!
Niech spada. Nie pojedziesz tam.
A co z moimi rzeczami? Starymi zdjęciami, rocznikami szkolnymi?
Gdyby te graty były ważne, już dawno byś je zabrała.
- No racja. - Jak zawsze.
Pamiętasz, jak byłaś dzieckiem i wiedziałam, że Miley to Hannah Montana?
Tak. Wciąż w to nie wierzę.
To kampus Uniwerku Kopulacji.
Tu się szlajałam, studiowałam, dawałam się wylizać.
A to założyciel Uniwerku Kopulacji.
dr Karol Kopulator.
- Bara-bara. - Posąg ma też automat z lubrykantem.
Śmiało, Montel. Pociągnij Karola za lagę i włóż dłoń pod odbyt.
- Przepraszam. To uczelnia? - Mniej więcej.
Chyba wystawiali oceny.
- Rety! Connie LaCienega! - Jesteś legendą siostrzeństwa Delta.
Może zrób z nimi układ Delty.
- Tak! - Prosimy.
Nie, jakże bym mogła?
Pewnie nie pamiętam kroków.
A może pamiętam?
Piękno i umysł Tak, ciężko tyramy
Na tej uczelni rządzą Delty damy
Urocze, ponętne, skromne i odstrzelone
To siostry Delty, seksu uczone
Connie, cho no tu i zarządź moim kampusem.
Zapewniono mi rozrywkę, ale nie zmienia to mojego zdania.
Ziom, wybacz.
O jejku. U was to rosną bysiory.
Jestem Clarence. Chodzimy razem na lingwistykę analną?
Nie. Zwiedzam uczelnię z rodzicami.
Ziom, prawdziwego Uni Kopu nie poznasz z rodzicami.
Chodź, oprowadzę cię.
Bardzo to miłe, ale idę na prawdziwą uczelnię.
Pije się tam własny mocz, bo jest tak ciężko.
Chyba już sobie pójdziemy.
Rodzice chyba jeszcze nie są gotowi.
- Jesteśmy mamcią i tatkiem Montel! - Cześć, skarbie!
Wynośmy się stąd, zanim zaczną się rimmingować.
Świetny pomysł.
CENTRUM ZAŁAMAŃ NERWOWYCH
Masz otwieracz do wina?
Noszę jeden w aucie, ale rzuciłam nim w glinę.
- Nie ma nawet 11.00. Wszystko gra? - Widać, że nie.
Van odizolowała Sarah od ojca.
Nie pozwala jej nawet myśleć o biednej, martwej matce.
- Emmy, nie jest już twoją klientką. - Wisi mi to.
Gdybym tylko namówiła Sarah, aby odwiedziła ojca,
pomogłabym im to poukładać.
Niestety jesteś Kochaluchem, a Van ich nie znosi.
Nigdy cię nie posłucha.
Ale posłucha Głazu Rozsądku.
- Pete. - Co?
Wiesz, dlaczego śpiewam twoje imię?
Bo do czegoś cię namówię.
- Dzień dobry, Van. To ja, Pete. - Mogę ci jakoś pomóc?
Co powiesz na darmowe wino? Nieotwierane.
Dlaczego dajesz mi darmowe wino? Skąd je masz?
Powiedz, że znalazłeś.
- Znalazłem. - Na śmietniku.
- Znalazłeś butelkę na śmietniku?
Bosko. Zadaje pytania.
Teraz upij ją, zdejmij koszulę i usiądź na kolanach.
- Co? - Śmiało.
Zrób tak ze mną, a dam ci, co tylko zechcesz.
Halo?
Widziałem, jak Walter cię zjechał.
Nie lubię, jak pomiata się Głazami Rozsądku.
Tak, musi się odwalić ode mnie.
Pete, jesteś już nago? Nie widzę.
Nie ma szans, aby Sarah odebrała stare graty.
- No jasne, ale… - Co?
To są jej rzeczy.
Jeśli Paul je wywali, będzie się śmiał ostatni.
Ciekawa logika.
Rany, to działa! Nagość się sprawdza.
Gdyby była moją klientką, kazałbym Sarah zgarnąć szajs,
aby pozbyć się Paula.
- Tak, przeciąć pępowinę. - Zerwać plaster.
Walter się wpieni. Dzięki, Pete. Nie ma to jak gadać z Głazem.
- Pete! Powiodło się nam. - Raczej mnie.
Jak się ubrałeś tak szybko? Chciałam coś podejrzeć.
- Proszę, idź stąd. - Dobra.
To strefa rekreacyjna. Idealna na analną rekreację.
- Albo waginalną. Albo oralną. - Jasne, byle była dziura.
Żebyś nie pomyślał, że to strefa tylko dla dupków.
Te obiekty są bardzo seksowne,
ale nie wstyd ci, że marnujesz kasę rodziców
na obrabianie dup i oglądanie trzewi?
Ziom,
widzę, że jesteś Czarodziejem Wstydu,
ale to nie wstyd poszaleć sobie na studiach.
Popełnianie błędów to część dorastania.
Rany, zaskakująco mądra uwaga.
Fiut mi stwardniał. Skoczymy do mnie?
Rety, odjechany pokój.
Zrobimy użytek z mojego twardego fiuta?
No jasne!
Wiem, że wyglądam na obytego czarodzieja,
ale to mój pierwszy raz.
Spoko luz, ziom.
Nie musimy nic robić, jeśli nie chcesz.
Chcę, ale nieco się denerwuję.
Jeśli ci to poprawi humor,
nawet seks do bani jest całkiem zajebisty.
Nawet poprawia.
To jak? Oprowadzisz mnie po swoim anusowym kampusie?
Zapraszam.
Jakie to dziwne. Nie byłam tu od pogrzebu.
Nie pozwolę cię skrzywdzić.
Weźmy twoje „bezcenne pamiątki” i spadajmy stąd.
Cześć, Sarah.
Skoczę po swoje rzeczy i wybywam. Nie musimy gadać.
- Nie chcę gadać. - Ja z tobą też nie.
Idealnie.
Ja, Sarah i was dwoje starych gnojków nierozmawiających ze sobą.
Nie jestem stary! Jestem ponadczasowy.
Wiedz, że mam wielkie plany, Sarah.
I nie jesteś ich częścią.
Chciałbym zamówić pizzę dla jednej osoby. Tylko dla mnie.
Ale jej pokazałeś.
Wpadamy i wypadamy.
- Niespodzianka! - Co do…
Jezu, ale z ciebie pieprzona stalkerka.
Stalkerka z prezentami.
Kurka, ale ciężkie. Jak Mikołaj to robi? Stawiam na opioidy.
Nie zwolniliśmy jej?
Tak, ale mam ze sobą tyle dobrych wspomnień.
Same miłe chwile z rodzicami w tym domu.
- Nie chcę oglądać tego szajsu. - Chcesz!
Przysięgam, że poprawi ci to humor.
Kiedy miałaś sześć lat. Pamiętasz?
- Dziwne. - Rety, mama.
- Masz trzy centymetry wzrostu? - Coś tu nie gra.
- Ukradłaś to z Memory Banku? - Tak. Zobacz, działa.
Zmierz mnie znów.
Była taką dobrą mamą.
- A ty okropną córką. - Rety!
Uciekłaś, kiedy najbardziej cię potrzebowała.
Nie jest prawdziwa. Zignoruj ją.
Przysięgam, że tego nie było w Memory Banku.
Spokojnie. Mam inne świetne.
Jak słodko. Bawiłyście się w salon fryzjerski.
Ale straciła włosy przez chemioterapię.
- O rany. - Emmy, wystarczy!
Chwila, nie.
A twoje 11 urodziny? Były niesamowite, prawda?
- Sto lat! - Sto lat!
O rajuśku! Różdżka.
Spróbuj, mała.
Rzuciłaś zaklęcie miłosne.
Żadnych buziaków w moje urodziny.
- Wreszcie dobre. - Bardzo ją kochał, Sarah.
- Tak jest. - Dobra, wynośmy się, zanim…
- Jego też porzuciłaś. - Przestań!
- Zostawiłaś bez żony i córki. - Milcz!
Przykro mi to mówić kobiecie, ale jesteś egoistyczną suką.
Przestań. Dlatego nie chciałam tu być.
- Zajebiste wspomnienia. - Przepraszam.
Sarah? Wszystko dobrze.
Też się zamknij.
Zostawcie mnie. Wszyscy niech mnie zostawią.
- Szczęśliwa, Emmy? - Wiadomo, że nie.
Kurwa.
To tutaj zanurzyłem jajka w mokrym cemencie.
No popatrz. „Tu były jajka Maury’ego”.
Napisałem to czubkiem swojego młodego penisa.
Cement zalał mi prącie. Zakaziło się.
Och, czy to nie smutne, że Montel nie chce iść w twoje gonady.
Tu stałem się potworem, którym jestem dziś.
To mnie otworzyło na świat.
Tego właśnie chcę dla Montel.
Aby jakieś ciacho otworzyło co trzeba.
No to możecie uznać, że mnie otwarto.
Montel, czyżby przypadkowy seks?
Żebyś wiedział. Ale czuję rozdarcie.
Aż tak miał dużego?
Nie, chodzi mi o przyszłość.
Notre Siara był dla mnie uczelnią marzeń,
ale może macie rację.
Może nauka jest głupia?
- No właśnie. - Nie umiem nawet czytać.
Jedyna książka, która mnie kręci, to flaga amerykańska.
Jeśli ktoś ją spali, zajebię go.
Mam gdzieś, czy mnie zwolnisz.
Nie rozumiem Boscha.
Komendant kazał mu zostawić sprawę, ale go nie posłuchał.
Robi wręcz na odwrót.
Bosch jest oddany pracy.
Walterze, spieprzyłam. I to mocno.
Emmy, co ty tu robisz?
Miałam plan, aby pomóc Sarah,
ale wszystko się zawaliło i nie chce z nikim gadać.
Tak, cała ona. Paul ma dość jej bzdur.
Dalej, Walterze. A co z twoim nauczaniem o miłości?
To ty mi mówiłeś, że w miłości trzeba być obecnym.
- Za późno. - Nie możesz porzucić sprawy.
Nie porzucę tej sprawy.
- Nagadaj im, Bosch. - Rany.
To był znak jak nic.
- Proszę, nie przekreślaj Sarah. - Emmy, nie…
Wiem, że była męcząca,
ale bardzo cierpi.
Ty, ja, ten zrzędliwy glina z telewizji wiemy,
że Paul kocha ją bezwarunkowo.
Kurde, to jej ojciec, więc zawlecz go na górę.
- Dobra. - Chwila. Przemowa zadziałała?
Była bardzo dobra. Jestem dumny z twojego rozwoju.
Paul, skarbie, wyłączyłbyś telewizor?
Co? Ale Bosch… Dlaczego?
Słyszysz? Na górze? Sarah cię potrzebuje.
Ale w kółko twierdzi, że nie.
Po prostu się boi.
Dlatego musisz tam pójść i o nią zawalczyć.
Serio? Ale…
- Zaufaj mi, kochany. - Dobra.
Bosch też ma złożoną relację z córką.
A skąd miałbym to wiedzieć? No bo… Laska!
- Cześć, ptysiu. - Idź sobie.
- Walterze? - Nie poddawaj się. Bądź jak Bosch.
Wiem, że nie chcesz ze mną rozmawiać. W porządku.
Nie słuchaj go, Sarah.
Van, zostaw.
Nawaliłam, wiem. Ale ty też.
Dajmy szansę Paulowi.
Może pomogłabyś mi z czymś.
Nie potrafię rozgryźć, kto jest mordercą w Boschu.
Ty masz niezły łeb do takich spraw.
- Co on wyprawia? - Chyba ją uspokaja.
Zawsze to potrafił.
Głównym podejrzanym jest właściciel bloku.
Grał go koleś, którego uwielbiała twoja mama.
Kurka, jak on się zwał?
Ma taki szeroki uśmiech.
- W czym jeszcze grał? - Mówi!
W tym filmie o łodzi podwodnej. Coś z miesiącem.
Listopadowy opad…
Polowanie na Czerwony Październik?
Tak! Brawo, córko!
Byłem blisko.
Co tam u ciebie, skarbie?
- Pewnie mnie nie cierpisz. - Co? Skądże znowu!
Dlatego płaczesz?
Przez ten cały dom.
- Twój widok. Rzeczy mamy. - Wiem.
Nie było mnie.
Tak się bałam ją zobaczyć, bo wtedy stałoby się to prawdziwe…
Już dobrze.
Jak mogłam się nie pożegnać?
Kurwa, sam musiałeś przejść przez to wszystko.
No już.
Nie mogę być w tym domu, tato.
Dręczy mnie to, jak wszystko popsułam.
Nigdy nie byłabyś w stanie nic popsuć, skarbie,
bo tylko ty mi zostałaś.
- Naprawdę mnie nie nienawidzisz? - Nienawidzę?
Sarah, darzę cię ogromem miłości.
Tylko o tym myślę. Jest wszechogarniająca.
Czasami aż brak mi słów.
To nie ma sensu.
Odpuszcza jej wszystkie przewiny?
Logika ma swoje granice.
- Kocham cię, tato. - Kocham cię, mała.
Spójrzcie na nią.
Chciałam tylko, aby Sarah nie czuła bólu, ale…
Nie dotarło do mnie, ile radości przy tym traciła.
- Ojej. Czy ja widzę łzy? - Nie.
Dalej, chodź tu, zanim się poleją na amen.
Dawaj, Walterze. Ty też.
Nie lubię być przytulana.
I dlatego, Madam Peen,
wasza uczelnia miałaby ze mnie wielki pożytek.
Rzecz jasna idzie w nasze ślady, więc wiadomo, jak to się skończy.
Wykaz ocen Montel jest imponujący,
ale nie ma tu spermy.
Współżycie seksualne jest twoją pasją, Montel?
Opowiedz jej o tym po południu. O seksie z przypadkowym gościem.
Tak, doszło do cumwersacji z nieznajomym.
Rozumiem. Było namiętnie?
O tak, było odlotowo.
I dosyć głupiutko.
Słucham, seks był głupiutki?
Tak, odgłosy są absurdalne.
- Montel… - A części ciała niedorzeczne.
Co ty robisz?
Co? Miał przedziwnego penisa. Połamaniec ze skrętem w lewo.
A kiedy doszedł, wywalił ręce i rzucił: „Zaraz będzie gęsto”.
Młody potworze, zawstydzasz partnera seksualnego?
Co? Nie!
Może. Po prostu jestem sobą.
W Uni Kopie nie ma miejsca na żadne zawstydzanie!
Jeśli chcesz tu ejakulować,
musisz pozbyć się płaszcza i zmienić nastawienie.
Porzucić wstyd?
Mogę chyba zmienić całą swoją osobowość, aby się wpasować.
Nie ma mowy.
Prosto po wystrzeleniu z anusa ojca byłeś idealnym potworem.
Niech mnie diabli, jeśli pozwolę, by ta głupia Peen wmówiła ci coś innego.
To wiele znaczy z ust twojej matki,
bo nawet ciebie nie chciała.
Macie rację.
Madam Peen, jestem złą suczą
i osiągnę wielkie rzeczy,
ale nie tu w tej dupnej szkole.
Udam się do Notre Siara.
Jasna sprawa. Wal się i walić Uni Kop.
Właśnie, Madam.
I pożegnaj się z moją 15-dolarową roczną darowizną.
- Wybywamy! - Wybywam.
O rany.
Zapomniałam, że kupowała nam ubrania do pary.
Nalegałaś.
Więcej!
Rety. Pamiętasz, jak mama zawaliła noc, aby pomóc mi z projektem naukowym?
A słodki Paul tak się wściekł, że nauczyciel dał mamie cztery minus.
To była czwórka z plusem.
Paul się wpienił, że nauczyciel nazwał projekt „niedbałym”.
Twoja mama bardzo cię kochała.
Zrobiła więcej twojej pracy domowej niż ty sama.
Boże, tato. Jak mi jej brakuje.
Nie dam rady.
Och, Sarah.
Ogarnia mnie to falami. Było dobrze, aż nagle…
Wiem, bierze cię z zaskoczenia.
- Odeszła. - Tak.
Właśnie. Wyrzuć to z siebie.
- Kim jesteś? - To mój przyjaciel, Keith.
Miło cię poznać, Sarah.
Pomógł mi przetrwać trudne chwile.
Tobie też może pomóc.
Twój tata mówił mi sporo o twojej matce.
Bardzo mi przykro.
- Nie chcę, żeby bolało. - Ścieżkę bólu trzeba przebyć.
Słyszycie prymusa? Sarah, masz przedniego ojca.
To prawda.
Jak tu przytulnie. Jakiego mydła używasz?
Najtańszego.
Świetnie pachnie. Oby przesiąkło do wełny.
Cieszę się, że jesteście ze mną.
- Tak jest dużo milej. - Zgoda.
Nie chcę zapeszać, ale wszystko wyszło na prostą…
Co za pojeb! Wjeżdżałem na suwak!
Czekaj. Znam to auto. Czy ten dupek to…
Ben! Gość od uryny! Łap go!
O Boże.
Jakie są szanse?
Wszechświat chyba chce, żebyśmy gdzieś razem wyszli.
Lub wynajęłaś gościa, aby mnie śledził i zabił.
To byłoby do mnie podobne.
Trzecie takie spotkanko z ciachem?
To finał romantycznej komedii, w której bohaterka chędoży na całego
na poboczu w wypasionym wozie.
- Co ty za komedie romantyczne oglądasz? - Jest to bliskie ideału, Van.
Nie wiem. Tak długo uciekałaś od żałoby.
Nie moja decyzja. Teraz Emmy rządzi zespołem.
- Tak? - Co sądzisz, Emmy?
Van ma rację. Powinnaś spędzić czas z Keithem.
Wybacz, złotko.
Zanim zanurzysz jego pióro w swój miłosny atrament.
Przepraszam, że byłam taką palantką.
Przechodziłam trudny okres.
Wciąż przechodzę, ale źle cię potraktowałam.
Tak, według moich sióstr jestem świetną partią.
Chciałabym znów spróbować, ale może za trzy miesiące.
O ile ten gość mnie wcześniej nie zabije.
Tak, przekażę, mamo.
Skoro rozmawiamy, może spotkamy się na kolacji?
Halo? Mamo? Jesteś tam?
Co powiedziała Rita?
Najpierw, że pragnie zjeść ze mną kolację.
Długie wyjście. I to niebawem.
Co ważniejsze, jest zachwycona, że wybierzesz Notre Siara.
Pasuję tam jak ulał. Dzień na Uni Kopie to mój maks.
Mam za dużo we łbie, aby marnować życie na zły seks.
W Notre Siara też uprawiamy kiepski seks.
Może porządnie zerżnę twoją matkę.
Tak, wzajemnie zerżniemy swoich rodziców.
Potem dla odmiany może zerżniemy własne matki.
- Na mnie nie licz. - No cóż.
Poczekaj na to, co zrobi z tobą Notre Siara.
Hejka! Poranne pyszności. Ciastka i kawa.
Już wiem, jak włożyć pop-tarty. Przełamuję je na pół.
- Hej, chodź ze mną. - Co ty robisz?
Sprawy z Sarah to dzwonek alarmowy.
Zbyt długo unikałam własnych problemów.
Zauważyłam.
Potrzebuję czasu, aby dojść do siebie.
Kurcze, jakie to zdrowe,
ale będę też tęsknić
za współpracą z kimś, kto tak cholernie mnie kręci.
Wiem o tym.
Będę o tobie myślała w wannie albo śpiąc w autobusie.
Sarah to szczęściara, że cię ma.
Naprawdę jesteś dziwnie pociągająca.
Ożeż. Ale seksowne wyjście.
Napisy: Przemysław Stępień