Przybądźcie dziś, napaleni…
Wesołego Dnia Anala!
- Tobie też wesołego, Mazola. - Grazie.
- Niech Pan błogosławi twoją dupę. - I dupy całej twojej rodziny.
To święto jest ohydne.
W Dniu Anala hormonalne potwory świętują dar miłość, szczodrości
i wspólnego zapinania się od tylca.
Złapani pod kopytkiem wielbłąda.
Uważaj.
Nienawidzę radości. Czemu dałam się namówić?
Pomyślałam, że fajnie będzie zobaczyć starą ekipę, poczuć w ustach ajerkonia,
uciec na chwilę od Hitlerów.
Emmy, Wesołego Dnia Anala!
I Rochelle.
- Dobrze wyglądasz. - Nieważne. Przyszłam na ajerkonia.
Petey, mam coś dla ciebie.
Nie musiałaś.
Taśma do etykietownicy!
Pasuje do PTH107B!
- Ładna? - Jest idealna.
„Pasuje do PT bla, bla, bla”. Jak mogłam dymać się z takim gamoniem?
Wcale mnie to nie boli.
Jezu, Rochelle. Jesteśmy na imprezie.
Możesz trochę wyciszyć nienawistną glizdę?
Nie, nie mogę. I nie chcę.
- O Boże. - Co?
Za żadne skarby się nie odwracaj, chyba że chcesz zobaczyć…
- Dante? - Boże, odwróciła się.
- Dante? - Zgadza się.
Wrócił wasz ulubiony drań.
Sukinsyn.
Cholera! Szykuje się scena!
Niech Dante strzeże swoich dwóch fiutów, bo Rochelle mu urwie kolejnego.
Przedstawiam wam
cudowną pamiątkę z Ameryki Południowej.
Oto ona, lama mojego życia, narzeczona ma, Daphne.
Cześć, Daphne.
Kto wpuścił tego dupka na analną imprezę?
Widzę, że jesteś zła.
Masz do tego prawo po tym, co on zrobił.
No raczej! Chwila. On?
Dawny Dante.
Chętnie bym przeprosił za to, co zrobił, ale już nie znam tego palanta.
Dante zmienił się w trakcie podróży. Cześć, Daphne.
W każdym razie czuję się teraz szczęśliwy,
a my możemy zostać przyjaciółmi.
Przyjaciółmi?
O nie! Dupne drzewko.
Obyś zgnił w gównie, Dante. A ty…
- Daphne? - Tak, Daphne.
- Cześć. - Cześć.
- Jesteś żałosnym oślim poruchadłem! - Rochelle!
Nie mogę się doczekać, aż to małżeństwo wyjdzie ci tyłkiem, mulico!
- Co? - Jezu!
- Co ona ci, kurwa, zrobiła? - To niewinna lama.
Jebać to, Walter.
Nie ma niewinnych. Każdy jest mendą.
Ona jest mendą. Ty też. Pete to gamoń.
- Dobra. - Nie powinnam była cię zapraszać.
Serio, mendo?
Rochelle, dosyć już! Psujesz tę imprezę.
Super. Są tu wszyscy moi ulubienicy.
Nikt inny ci tego nie powie w twarz,
ale ta twoja poza „nienawidzę świata” robi się nudna.
Czyż nie mówiłam jasno, że w dupie mam, co myślisz?
Nie potrzebuję cię.
Nikogo z was nie potrzebuję. Zabieraj te tandetne cyce z drogi.
Złapana pod kopytkiem wielbłąda!
Nasze tyłki muszą się pocałować.
Och, skarbie.
Tak?
Nigdy.
ZASOBY LUDZKIE
Wtedy Dante mówi, cytuję tę pizdę:
„Możemy zostać przyjaciółmi”.
- Nein! - Wiem.
A kto potem staje po jego stronie? Nadzieja.
„Nienawiść jest fe”, mówi. „Wszyscy kochają wszystkich”.
Nadzieja ma urojenia.
„Wszystko jest fajne i miłe. Tańczmy przy mojej wielkiej piersi”.
Idiotka! Ten świat nie jest ani fajny, ani miły.
Jest brzydki, więc się zachowuj, suko.
Tak, bystra dziewczyna.
I właśnie na tym polega nienawiść.
Cieszę się, że rozumiecie, jak toksyczna jest Nadzieja.
Trzeba doprowadzić do jej eksterminacji.
Wybaczcie. To pierwsze, co mi zawsze przychodzi do głowy.
- Ten pomysł mi się podoba. - Mnie też.
Bez Nadziei ludziom byłoby lepiej.
Byłoby im lepiej bez wszystkich oprócz nas.
Trzymają nas w piwnicy, a to my powinniśmy tu rządzić.
Ciekawe.
Alice. Muszę iść.
Nienawidź z całych sił, Hillhurst.
Jak zawsze, pani generał.
Hillhurst ma rację. To my powinniśmy tu rządzić.
Tak. Mam dość braku władzy absolutnej.
Ale co z tym zrobimy?
Powiem wam, co zrobimy.
Zajrzymy na imprezę z okazji Dnia Anala.
Idziemy!
Kochanie, zasmakuje ci. Jest słodkie…
Przepraszam.
-Cześć. -Hej.
Co u ciebie słychać, Pete?
Pomyślmy.
Jakiś czas temu wpadłem na twojego odciętego fiuta.
Nie przy Daphne. Chryste!
Nie wie, że miałem trzy. Dla niej dwa to dużo.
Chyba fajnie byłoby zakończyć tę rozmowę, więc żegnam.
Zaczekaj. Widziałeś mojego ulubionego fiuta?
To nic ciekawego. Jest teraz nieumarłym czy jakoś tak.
To penis zombie, z którym walczyłem, aby mu dorównać.
Zanudzam cię. Pogadajmy z kimś innym.
Boże, mój ulubiony wacek żyje.
To…
cud Dnia Anala.
Kochanie, rozluźnij się.
Montel!
Nie pomożesz mamie wsadzić mi w tyłek rzeczy,
bym je z wybiciem północy wysrał?
Przykro mi, Dzień Anala to nie moja bajka.
W rzeczy samej.
W rzeczy samej, jebany Brytolu?
Owszem, moje niedawne seksualne zdobycze.
- Łapy precz. - Wypieram się tego trójkąta.
Choć jesteś zajebiście ponętny.
- Co? - Ponętny?
Nie, pomyłka. Dupne drzewko znów płonie? Idę sprawdzić.
Sam zjesz to ciastko czy zaniesiesz Sharon?
Sharon! Boże. Jasna cholera!
Nie kupiłem prezentu dla Sharon na Dzień Anala. Jak ty dla Nancy.
Nancy… Nancy!
- Nie kupiłem prezentu dla Nancy. - Jesteśmy idiotami.
Nie pójdziemy do sklepu o tej porze w Wigilię Analną.
Nie znoszę tłumów!
Nancy to dobra żona, ale nie aż tak, żeby coś dla niej znosić.
Potrzebuję prezentu. Potrzebuję czegoś. Gdzie coś znajdę? Magazynek!
Świetny pomysł. Dam jej zszywacz. I do tego pudełko spinaczy.
Jak chcą coś lepszego, niech pracują.
Hej. Dokąd się wybierasz?
- Pogadać z klasą Sala. - Z klasą Sala?
- Mówiłyśmy, żeby… - Jebać wszystkich, wiem.
Ale nauczyciel Sala mówi, że go dręczą.
Kogo to obchodzi? Jebać wszystkich. Bez wyjątku.
Ale to Sal, ten uroczy gnojek.
Jasne, jest uroczy.
Ale pomagasz innym całe życie. I nic się nie zmieniło.
Świat to szambo i o nikogo nie dba.
Zgadzam się z tym.
Wiem. Więc jebać wszystkich, w tym Sala. Prawda?
- Tak. - Alice, chcę to usłyszeć.
- On ma cztery lata. - Alice…
Niech ci będzie.
- Jebać Sala. - Zuch dziewczyna.
My, trzej Chujowie…
Uśmiech! I nie zapominajcie oddychać przez jaja.
Dzień dobry.
Ciao, Peg. Ja i mój przyjaciel idziemy na obchody Dnia Pupy.
Przykro mi, tu jest napisane, że pan…
Nie żyje? Skądże.
Okazuje się, że Anthony Piñata nie potrzebuje głowy, żeby żyć
i wyciskać.
Nie zawracaj sobie nami głowy. Łapiesz?
Czy nie możesz zebrać myśli?
Ale ubaw.
Dobrze się bawisz, Anthony?
Zaczynamy.
Na kolana. Nienawiść przejmuje dowodzenie.
- Ręce na widoku. - Tylko bez numerków.
Robimy Szklaną pułapkę. Znacie to. Krzyczcie.
Wszyscy do biura. Raus!
Nie, tylko nie do wora!
Telefon jest w kieszeni na piersi, brutalu. Broni nie mam.
To taśma do mojej etykietownicy. Ona jej potrzebuje.
Jak śmiecie w ten święty dzień?
To zniewaga dla wszystkich wyznań judeo-odbytniczych.
Cisza! Zabiję wszystkich, jeśli usłyszę, że ktoś się skarży.
- Czego od nas chcecie? - Nienawiść!
New Jersey stanie się Narodem Hejterów.
Oczywiście. Chcą nas odgrodzić od ludzi.
Zgadza się. Zero miłości, zero logiki.
Tylko czysta nienawiść na Ziemi.
Ci źli nie mają pojęcia, że tu jesteśmy.
Chyba zapomnieli przeszukać pomieszczenie gospodarcze.
Wiesz, co to znaczy, prawda, Joe? Jesteśmy Bruce’ami Willisami.
Scenarzyści pozwolili nam się tu schować…
Żebyśmy wszystkich uratowali.
Bohaterowie akcji!
To co? Wskakujemy do szybu wentylacyjnego?
Tak, a potem się czołgamy.
Pchnij moje poślady.
I nie bój się wsunąć kciuka do dziurki.
Lulajże, palcuniu. Dawaj.
Wszedłeś jak w masło.
- Rochelle! Witamy. - Cholera.
- Czy to Peg? - Jej dolna część.
Zrobiliśmy to, Fräulein.
Co?
Boże. Co jest, kurwa?
Uwierzysz, Hillhurst? Teraz my tu rządzimy.
Dzięki Bogu. Rochelle, pomóż nam!
Czemu miałaby wam pomóc? To był jej przepyszny, nikczemny pomysł.
- Co? Nie! - Rochelle!
Zwykle lubię sceny w biurze,
ale to jest terroryzm.
- Zrobiłaś to. - My zrobiliśmy.
Ludzie w końcu mają nienawiść, na jaką zasługują.
Co jest, kurwa?
Cudowne, prawda? Kłócą się o najgłupsze rzeczy.
Spójrz, ile tam jest durnych melonów,
a oni i tak chcą się zadźgać.
Cholera. Sal.
- Jebać Sala. Dokładnie tego chciałaś. - Chyba tak.
Opanowanie zasobów ludzki to faza pierwsza.
Niech zgadnę. Faza druga to świat?
Tak. Widzisz, znasz mnie. Wiesz, że nie lubię zbyt wielu faz.
Prawie zapomniałam. Mam dla ciebie prezent na analną Gwiazdkę.
Ruchy, lalka.
- Zabieraj łapska! - Nadzieja?
Gdy pozbędziemy się Nadziei, nienawiść będzie nie do powstrzymania.
Ty powinnaś pociągnąć za spust.
- Ja? - Tak! Nienawidzisz jej najbardziej.
- To prawda. - Zrób jej arrivederci. Na zawsze.
Zasługuje na to.
Skarbie, nie chcesz tego.
Stul pysk, Nadzieja. Jasne, że chce.
Hillhurst, wykonać.
Rochelle, nie!
Co ona zrobi?
Rochelle, nie jesteś taka.
Zamknij się.
- Co robisz? Ty pieprzona żmijo! - Uciekaj!
- Łapać je! - Nie tak szybko!
Cholera. Moje ramię!
Strzeliłam w locie w zwolnionym tempie.
Czy ja jestem Bruce’em Willisem?
Znajdźcie tę żmiję. Znajdźcie obie.
Cholera, uratowała Nadzieję.
Wiedziałam, że dawna Rochelle nie zginęła.
Hej, Pete, czy to nie jest…
- Mój przyjaciel? - Mój fiut!
- Przepraszam, to twój… - Nie teraz, Daph.
Hej, mały, rozwiążesz tatusia?
Dokąd idziesz?
Nie, chodź do taty.
Idź do tego, którego kochasz najbardziej.
Tak, najbardziej.
- Co? - Mnie? Naprawdę?
Co za słodki widok.
Co za bzdury.
Przepraszam, strażnicy? To jakaś bzdura.
- Głaz próbuje uciec. - Co jest, kurwa?
- Zamknij tę zdradziecką jadaczkę. - Ty tam!
- Nie krzywdź go! - Stój!
Mamy tu skarżypytę.
Jesteś po mojej stronie, kapusiu?
Po twojej stronie. Tak.
Razem możemy dokonać wielkich czynów.
Uwolnij mnie, daj broń i jestem twój, skarbie.
Wyglądasz na gnoja pełnego nienawiści.
Tylko takiego nie w moim typie.
Anthony, ten mi się nie podoba.
Ten puszysty przytula Dantego.
A może to kręgarz i go nastawia?
Hej, za mocno. Zły kręgarz.
Boże!
Zabili jebanego Hugh Jackmana!
Skoro on zginął, nas też mogą zabić.
Wiem, że nie lubicie Lionela,
i łączy was dziwna, seksualna więź…
- Nie ma więzi. - Tak mocna więź.
Tak czy siak, musimy działać razem, żeby stąd uciec.
- Zgoda. - W duchu Dnia Anala!
Mam masę rzeczy wetkniętych w dupę.
Musi tam być coś, co posłuży za broń.
Super, Connie, już tam jesteś.
To nie Connie.
To straszne, jak bardzo to lubię.
Kurwa. Jaka jestem głupia. Czemu do nich strzelałam?
- Bo jesteś dobrym kochaluchem. - Ani dobrym, ani kochaluchem.
- Są na tym piętrze. - Otwórz drzwi.
- Cholera. - Właz! To jedyna droga.
Naprawdę jestem Bruce’em Willisem.
Od tego czołgania się zaraz wysiądą mi kolana.
Obyśmy dostali scenę akcji.
Cholera jasna. Zabiliśmy jednego złego!
Zupełnie jak Bruce!
Ma krótkofalówkę i broń.
O, tak. Wiesz, co robić, kotku.
„Mam teraz karabin maszynowy. Ho ho ho”.
Kto to wysłał?
I czemu karabin leży na nim?
- Gdzie karabin? - Myślałem, że ty masz.
- Ja pisałem wiadomość! - Kurde.
Zwykła pomyłka.
Wciąż jesteśmy Bruce’em, a Bruce jest niezłomny.
Zgadza się!
I, jeśli dobrze pamiętam film, nieczuły na szkło.
- Jestem czuły! - Pomóc ci?
- Dobra. - Bardzo czuły.
Obok drażetek powinny być nożyce do żywopłotu.
Nie mogę sięgnąć. Próbuję.
Trochę w lewo…
- Supcio. Wyjęłaś kij hokejowy. - Tak.
A teraz patrz, jak swym kobiecym wdziękiem wabię strażnika.
Strażniku.
Muszę siusiu.
Dobra, tylko bez żadnych okresów, bo się porzygam.
- Giń, wszarzu! - Daj mi to!
- Nie! - Cholera.
Connie to nie Bruce Willis.
- Dopadną nas. - Raczej my ich.
- Mamy przesrane. - Mają przesrane.
Wcale nie.
Wyjdziemy stąd i pokonamy tych hejterów.
Skończysz z tym optymizmem?
Chodź.
- Cholera! Idą. - Patrz! Możemy przeskoczyć.
Co? Nie możemy.
Jesteś postrzelona i krwawisz, a ja nie mam nóg.
Mówię ci, że damy radę.
Jesteś pewna?
Nie, ale wiem, że jeśli nie spróbujemy, i tak zginiemy.
Proszę. Świąteczne bombki dla was.
Kurwa. Dobra.
- Damy radę. - Możliwe.
Dawaj!
Nadziejo! Trzymaj się!
- Nie mogę. - Musisz.
Ześlizguję się.
- Nadziejo! - Rochelle!
Nie!
- Nie ruszaj się. - Będzie bolało.
To tylko mały kawałek szkła.
- Nie lubię tego. Nie lubię ciebie! - Obiecuję, nie będzie…
Nie wolno gryźć!
- Mam. - Miałeś rację. Nie bolało.
Nadzieja odeszła. Naprawdę odeszła.
Anthony Piñata.
Proszę, proszę. Próbowało się uciec, tak?
Smuci mnie to,
a jednocześnie cieszy,
bo teraz możemy was ukarać!
Ty, wystąp.
- Boże! - Nie!
To tylko dziecko.
- Dzięki Bogu. - Co?
Nie ma się czego bać.
Musisz zabić jednego ze swoich przyjaciół.
Inaczej zginiecie wszyscy.
- Co? Nie, proszę. - Baw się dobrze!
Wezmę popcorn i sobie popatrzę.
Boże, to pojebane.
To prawda, ale…
- ja czuję się bezpieczna. - Tak, ciebie nie zastrzelę.
Rodzice są bezpieczni.
- No… - Co za „no”?
Nie mogę zabić swojego idola, tato.
- Co? - Ojej.
Nie możesz zastrzelić tatusia, który cię wydał na świat przez anusia.
Nie wiem, co robić!
Monty, masz posłuchać ojca i w tej chwili zamordować swojego mentora.
Dobrze, ale Lionel też powinien zabrać głos.
Czy chciałbyś coś powiedzieć
na temat tego, dlaczego powinieneś istnieć?
Dlaczego powinienem istnieć?
Gdybym zginął, moja mamusia byłaby zrozpaczona.
Nie, nie byłaby.
Tak, wiem. A zatem zginę?
Co jeszcze słychać?
Pierdol się, bezgłowy maniaku.
- Boże. Czy to… - Rochelle?
Poddaję się. Nie ma Nadziei. Nie ma sensu.
Ściśnij mnie już, Anthony Piñata.
Boże, nie!
Wyciśnie ją!
Są tacy smutni. Smakowicie.
Powiedz Piñacie, żeby przestał.
Dlaczego? Bo ją kochasz? To głupie.
- Ona was nienawidzi. - Wcale nie.
Po prostu była ostatnio wredna, zwłaszcza dla Pete’a.
Tylko dlatego, że się bzykali, a to skomplikowane.
Bzykanie to seks.
- Doprawdy? - Te szczegóły są zbędne.
Wiem, że Rochelle nas kocha. Po prostu cierpi.
Tak, zwłaszcza w tej chwili.
Dalej, Anthony.
Zrób to w końcu.
Nie poddawaj się!
Nadzieja!
- Tak! - Co się dzieje?
- Rochelle żyje. - Nie!
Przecież spadłaś.
Tak, ale miałam małego pomocnika.
Rochelle!
Stań, kotku!
Bądź tak twardy jak nigdy dotąd!
Kochanie, schlebiasz mi.
Cholera. Patrzcie!
To był dziwny Dzień Anala.
- Rochelle? - Myślałam, że nie żyjesz.
- Co? - Chciałam się poddać,
- żeby mnie wycisnął. - Już dobrze, skarbie.
Nie, nie jest dobrze. Nic nie jest dobrze.
Przeze mnie Alice wybrała nienawiść. Zawiodłam Sala.
Ludzie walczą na noże o melony.
A wszyscy moi przyjaciele zginą.
To moja wina.
Ale klamka jeszcze nie zapadła. Wciąż możesz to naprawić.
Przestań! Zawsze tak mówisz. Jak mogę ci ufać?
Jakie są inne wyjścia?
Rozpacz? Nienawiść? Coś ci to dało?
Nic!
Nienawidzę nienawidzić.
Nie musisz nienawidzić. Znam cię i wiem, że możesz to naprawić.
- Naprawdę w to wierzysz, prawda? - Wierzyłam i będę wierzyć.
- Kocham cię, Ro-Ro. - Ja ciebie też.
Bardzo chciałam z tym zerwać, ale nie potrafię. Kocham cię.
Wyłania się! Widzę ręce.
- I skrzydła. - Wróciłam, kotku!
Wybaczcie, że wam przerywam tę wzruszającą chwilę,
ale ponieważ wciąż żyjecie, macie same się oddać w nasze ręce,
inaczej ta suka oberwie.
- Suka? - Cześć, Rochelle.
Zdaje się, że ja jestem tą suką.
Kochasz swojego lowelaska, co?
Udowodnij! Na dachu. Za dziesięć minut.
Boże.
Jeszcze się nie poddajemy. Wciąż masz Nadzieję…
i taśmę.
Która pasuje do PTH1 bla, bla, bla.
Dalej, młody. Czas zabić czarodzieja.
Dobra. Jesteś gotowy, Lionelu?
To był wielki wstyd znać cię, Montelu.
- Pa, pa. - Nara.
Bezpiecznej podróży?
- Dlaczego? - Chory pojeb.
Jezu Chryste, co ty wyrabiasz?
Nie wiem. Nigdy nie robiłem za męczennika.
Po prostu stań tam.
Dobra.
Czekaj.
Chcę już z tym skończyć.
Wiem. Muszę coś powiedzieć, zanim pierdolnie w kalendarz.
- Lionel, ten trójkąt to prawda. - Maury!
- To był najlepszy seks w moim życiu. - Dobra. Mnie też się podobało.
Kochani!
Ten numer z pistoletem też mnie rozgrzał. Dobra, teraz zdychaj.
Jestem gotowy na swoje morderstwo.
Nie tak szybko!
Bruce!
- Rzuć broń. - Spoko. Ja tu tylko na stażu.
Nie ruszaj się!
Masz o kilka sztuk broni mniej, więc lepiej stąd wiej.
Bruce!
Ja żyję!
A ty chcesz mnie pocałować.
Powiedziałem ci o tym tylko dlatego, że miałeś zginąć!
- Załatwiliśmy tych złych. - Tak.
I wszystkich uratowaliśmy. To koniec odcinka.
Chcesz possać pistolet, kiedy będziemy czekać?
Nie.
Jaki psychol zrobiłby to z bronią?
Generał Podła, za panią!
Tęskniłam za skrzydłami. Są bardzo przydatne.
Mogłaś być wspaniałą glizdą, Hillhurst,
a tak tylko zginiesz.
Dawaj, wredna mendo!
Przechytrzyłaś mnie.
Rzuć broń.
Rochelle, nie.
Masz mnie. Wypuść Pete’a.
Gdzie twoja cycata znajoma?
Tutaj. Nie rób mu krzywdy.
„Nie rób mu krzywdy”.
Bo się rozpłaczę. Wykończcie je!
Nie!
- Cholera. - Spóźniliśmy się!
Chwila. Gdzie twój cycek?
Chodzi ci o ten?
Bomba cyc!
Pete!
- Jaki on ciężki! - Nie wytrzymam.
Zdejmij portki.
Nie! Nie portki.
Robiąc to, wyjaśnię,
że cię kocham, ale tylko platonicznie.
Super. Ściągnij w końcu te portki!
- Tak! - Udało się!
Nara, Podła.
Kocham was. Przepraszam.
- My też cię kochamy. - Cieszymy się, że wróciłaś.
Jako kochaluch lepiej wyglądasz.
- Też się cieszę, że wróciłaś. - Dzięki.
Platonicznie? Robisz duży błąd.
Co robisz, Alice?
Nic. Wszystko jest bez sensu.
Wiem, że tak mówiłam, ale się myliłam.
Rochelle, jesteś…
Pięknym kochaluchem.
Wybacz, że wzbudziłam w tobie nienawiść. Ty taka nie jesteś.
Jesteś silną babą, która pomaga innym.
Nie, miałaś rację. Świat jest do dupy. Wszystko jest beznadziejne.
Jeśli o to chodzi, to…
Wiem, jakie to straszne, gdy znika Nadzieja.
To okropne.
Ale nienawiść cię nie osłoni.
Tylko zwiększy twój gniew, aż w końcu zapragniesz…
- Się poddać. - Tak, ale ani mi się waż!
Bo Alice Wong ma dużo do zrobienia i dużo miłości do rozdania.
Masz rację.
- Jestem silną babą. - Wiadomo!
Zajmę się sobą i swoją społecznością.
Brawo, dziewczyno.
Ten gówniany świat ma szczęście, że jesteś,
a ja jestem twoim dumnym kochaluchem.
W każdym uczuciu człowieczym Jest odrobina dobra
PAMIĘCI
Nawet smutek może pomóc Gdy życie da w kość
I choć wszystkie je świetnie znam Muszę coś wyznać
Gdybym miała wybrać jedno Kochanie, wybrałabym miłość
Żadna analiza jej sensu nie wykaże
Jest dzika i groźna Stresu przysparza nam
Każe przez różowe okulary patrzeć Zamiast do awansu pchać cię
Ale bez miłości Życie to bezsensowny kram
Wybieram miłość, tak, miłość
Dodaje pasji do bzykanka
Daj mi miłość, słodką miłość
Doładuje pałę ci
Zaznałam radości i śmiechu Zaznałam gniewu i bólu
Podjęłam decyzję Kochanie, wybieram miłość
Daj mi miłość
Jest smaczniejsza niż nocne burrito
Znacznie lepsza
Silniejsza niż seksowne uderzenie w twarz
Słodka i silna
Wstyd to jest fajniejsza gra Ale miłość i tak ci szczęście da
Oddałbym duszę Aby poczuć jej smak
Miłość, słodka miłość
To jest magia To jest moc
Koniec złości Nienawiści mam dość
Mamy jej dość
Bez wykrętów, bez wymówek
Zrozumie to każdy głupek
Podjęłam decyzję Kochanie, wybieram miłość
Dokonałam wyboru
- Kochanie, wybieram miłość - Słodką miłość
- Wybierz miłość - Słodką miłość
Tylko miłości potrzeba ci
Kochanie, wybierz miłość
Napisy: Przemysław Rak