Está indo todo ó carallo.
Os quimobaróns están loitando polo control das Liñas.
Matóns que se cren capos pelexando polos restos.
Igual que cando Vander espichou.
Pero desta...
non estás aquí para recoller os cachos, porque...
porque alguén te rebentou a tiros.
Vi dicía que podía amañar calquera cousa.
Antes de que o rompese todo.
Ela dicía moitas cousas.
Ela e ti.
Sempre gobernando en min.
Agora só hai silencio.
Que teño que facer con el?
Tiveches abondo?
Séntelo?
Ese...
zunido detrás dos ollos?
Porque, en calquera momento,
todo podería...
É a mellor sensación que hai.
BÚSCASE EN PILTOVER
Si, son eu.
Se precisas maldicir unha irmá,
unha familia ou unha sociedade...
a miña tarxeta.
A ver, non é por levar a contraria,
pero contratáchesme para levar a contabilidade.
E desde que nos puxemos na contra dos outros quimobaróns,
as contas son...
Unha merda?
Non é xusto o termo que...
Pensaches por que os xenios coma ti traballan para tipos coma min?
Non, nunca.
Só usas a metade da cabeza.
Planeas movementos.
Calculas probabilidades. Sabes como se apoderou Silco das Liñas?
Cos dentes, só iso.
É só que me parece apresurado.
A última vez, Margot tiña dez sicarios vixiando o alixo.
Margot e Chross poden gañar o que queiran, pero, ó final,
eu rirei último.
Ata que sente na cadeira de Silco, o teu traballo é que cadren as contas.
O Gris.
Chegou ata aquí?
Contra, baleirade o lugar.
Se cadra facilitounos o traballo.
Non, non podemos.
É néboa tóxica de fábrica atrapada baixo terra.
Nin máis, nin menos.
Xefe.
Vai ti.
Informa á volta.
Eu?
Sei que fantasiades con arrancarvos a cabeza,
así que vou ir ó gran.
Non pode haber máis loitas internas.
Estes dous son os agresores, eu só defendín os meus intereses.
Facerte o inocente non che acae, rei.
Comezaches coa redada de Rapturewalk.
Que quería eu co teu bulevar noxento?
Os inimigos son os de arriba.
Matarnos entre nós é facerlles un favor.
A nosa mellor opción é esquecer estas rifas triviais
e xuntar forzas.
Aliarme con estes dous? Prefiro probar cos de arriba.
Incluso todos xuntos, supérannos catro a un.
Iso era antes das baixas recentes.
Iso será importante arriba, pero non saben pelexar nas fisuras.
Morreu? Por que está tan calado?
Ten razón.
Se non sacamos de diante os de arriba, non duramos.
Eu teño outra solución.
Entregámoslles a Jinx.
É o único que queren.
BÚSCASE
Non entregamos os nosos.
"Os nosos"? Xa non sabes nada, parviña?
Un paxaro sen ás é unha rata rara.
Doeu, non?
Vale, propóñoche un trato.
Se me axudas a regalar a bebé azul ós de arriba,
douche un brazo novo, de última tecnoloxía, con accesorios.
Pénsao.
Pero prométoche
que é o último que che ofrecerei.
Non dou creto, estás morto e sigo amañando as túas leas.
Contra, muller, estás tola.
Falando cos mortos.
Viñeches rematarme?
Non che fixen favores abondos?
O mesmo día á mesma hora.
O bebé grande non daba feito só.
Non podía facer nada só.
Agora teríame polas Liñas, encargándome das súas coleccións.
Facéndolle armas. Cerrando os seus tratos.
Estourando os seus inimigos.
El lisca e o mundo ponse coas patas para arriba.
Todos os seus plans. Todo o que construímos.
E agora que cona facemos?
Ver como arde todo.
Que vos dixen?
Viktor.
Viktor!
Viktor...
Viktor!
Viktor...
Viktor.
Jayce?
Viktor?
Deus.
Que...
son?
Es...
Estás vivo.
Debes ter frío.
Frío.
Non, penso que non.
Noto unha carga.
Un potencial.
Un impulso recorrente.
Desagradable, pero...
non é exactamente frío.
O Hexnúcleo.
Viktor, salvoute.
Non sabemos como adaptouse ás túas feridas.
Cambiou e evolucionou.
Como se estivese conectado a ti.
Fixen o que puiden coas notas da túa perna, rexistrei todo.
- Aínda hai moitas incógnitas, pero... - Debín morrer.
- Prometíchesme que desfarías o Hexnúcleo. - Non.
Non o ves? Heimerdinger equivocábase.
E nós tamén, non é tan malo...
Matou a Sky, Jayce.
O que?
Non.
Tiña moitos soños.
Coma nós.
Vou dimitir do Consello.
Agora enténdoo.
O meu lugar sempre foi aquí, no laboratorio, contigo.
Imos amañalo xuntos.
Agora debo despedirme deste lugar.
E de ti.
Adeus?
- Viktor, es o meu compañeiro. - Os nosos camiños separáronse hai tempo.
O que nos unía era o afecto.
Pensas que é tan fácil?
Ignorar a túa cidade mentres espera que a salves?
Aferrarte a principios mentres o teu amigo che morre nos brazos?
Eu nunca pedín isto.
Onde vas?
Adeus, Jayce.
Hai moita xente.
É polas pelexas. Pronto teremos problemas de espazo.
- E suporá un risco para a seguridade. - Non imos botar a ninguén.
Despois de tantos anos, por fin nos libramos de Silco.
E agora vén un novo collerlle o sitio.
Mirade isto.
Isto é moi preocupante.
Esa árbore é moi importante.
É o noso alimento, o noso aire, a nosa identidade xira ó redor del.
Cada vez que parece que imos ter un respiro...
Aínda non está todo perdido, neno.
Se hai algún xeito de conservalo, imos atopalo, caramba.
Hai algo desta natureza que xa vin antes.
Non eras o dono deste lugar?
Vamos.
O espiño abandonou a xungla.
Falar en clave non funciona se inventas as frases no momento.
Profesor?
Si, por suposto.
- Que mosca che picou? - Pensei que...
Por que se coa no meu laboratorio?
E el quen é?
É o meu novo alumno, Ekko.
Ekko, o meu exalumno, Jayce.
Desculpas pola intrusión.
Intentabamos entrar a furto.
Si, ho, como se nunca o fixeses.
Estabas durmindo aquí?
Gústache o té, Ekko?
Tes razón.
Coincide coas plantas corruptas que analizamos co Hexnúcleo.
- Onde o atopaches? - Abaixo, no mundo subterráneo.
O fogar de Ekko é impresionante.
Unha marabilla.
- Deberías ver... - Ei.
Cando digo "fogar",
referíame, obviamente, ó centro cognitivo,
- non a un lugar físico escondido... - Heimer, que fas?
As plantas sobreviviron?
Non era o que intentabamos salvar.
Pero este patrón...
Como pode estar alí e aquí?
Ai, non.
Onde está Viktor?
Non pasa nada.
Viktor.
Todo despexado.
Síntoo, comandante.
Bebé azul.
Escapas entre os dedos.
Debes ser medio anguía.
Terei que aumentar a recompensa.
Sempre hai tratos por facer.
Quérente viva, pero iso non me quita de facer espetos cos teus ollos.
Unha desvantaxe para atacar a longas distancias.
Eu son dos que prefiren as distancias curtas.
Nunca pensei verte choromicar.
Veríate Silco algunha vez así?
Dúas veces.
Cando me coñeceu
e cando o matei.
Ti?
Sempre son eu.
Aperte o gatillo ou non.
Os que se achegan a min morren.
Queres saber a sorpresa?
Xa que es dos que lle gustan as distancias curtas.
Vale, espera, podemos facer un trato.
Esquecíchelo? Xa fixeches a túa última proposta.
Dime.
Quen é agora unha rata rara?
Alégrome de verte aquí.
Esa mona non calaba a boca nunca.
Puidéchesmo deixar a min.
Non che fixen xa moitos favores?
Non cho pedín.
Era algo que podía amañar.
Tes esa mirada outra vez.
Que planeas?
Acabar co que queda da miña familia.
Ai, Deus.
Viktor.
Coidado, non rabuñedes o equipo.
Non se venderá tan ben.
Non é nada persoal, amigo.
Temos necesidades que non podemos ignorar.
Canta dor sen sentido.
Non.
Xa non teredes que sufrir máis.
Pero...
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez