Agora véxoo.
Non te podo deixar marchar.
Sinto que o vexas así.
Eu tamén o sinto.
Pobre Salo.
Ese non é Jayce.
Pero dentro del hai outra vontade.
Pensaba que escoitara algo antes de que se pechase o portal.
Antigo, parecido a...
unha voz.
Este é un conxuro sofisticado.
Unha singularidade
que se replica e se destrúe ó mesmo tempo.
Nunca vimos algo tan complexo.
O impecable...
e exquisito...
caos.
Noxus valora a forza por enriba de todo,
e defínea con tres principios básicos.
Visión.
No cumio do triángulo.
Trazar un rumbo e ter a sabedoría para navegar por el.
Esta é a túa forma base, nena.
Poder ver cousas que outros non ven.
Poder.
Moldear a túa contorna á túa vontade.
A túa velocidade está mellorando.
Pero ó final precisarás forza.
Demasiada forza exponte a riscos.
É certo.
O último é a astucia.
Pantasmas.
Enganadores.
Magos.
Carentes de honor.
Carentes de responsabilidade.
Recorda isto, Caitlyn.
Túneles nos ollos.
Lava nas veas.
Sombras no corazón.
Esta é a realidade do combate.
Descubrín un cuarto principio.
Un que realza todos os demais.
O sacrificio. O carácter que nace do sufrimento.
Os demais non o poden entender coma nós.
Somos familia.
Perdón por interromper.
Localiceino en Zaun.
Veña, imos cazar unha besta.
Vi.
Esperaba que volveses.
Traidor noxento.
Si.
Foi o meu peor momento.
Fun horrible.
Pero o Heraldo liberoume do meu antigo eu.
Deume a oportunidade de emendar os meus erros.
- Desculpa, queres auga? - Sodes todos benvidos.
Pero debo pedirvos que entreguedes as armas.
Este é un lugar de paz.
Benvidos os dous.
Ola, amiga.
Queres froita?
A visión do Heraldo.
Vinde, está esperando por vós.
Seica podes curar a xente.
Viktor.
Unha vez dixéchesme que todos os sistemas teñen límites.
O risco paga a pena.
A psique de Vander está profundamente ligada coa desa besta.
Como sabes o seu nome?
Díxomo el.
Pides un curandeiro milagroso e danche unha galleta da sorte de metal.
Vin o voso pai.
O seu soño para a vosa familia e a visión de como podería ser Zaun
eran...
preciosos.
Galletiña.
Podes axudalo?
Farei todo o que estea na miña man.
Pero con unha condición.
Penso que tes unhas cantas.
Tes moito que ofrecer a esta comuna, Powder.
Os teus talentos pódense usar para crear en vez de para destruír.
Quedo co que xa sei, grazas.
A miña condición é que debe ser encerrado á noite.
Vin o dano que pode facer.
Que che parece?
Queres a miña opinión, de verdade?
Odio as galletas da sorte.
Imos sacarte de aí, Vander.
- As miñas nenas. - Pow-Pow, ven aquí.
Acórdaste?
O que máis recordo é o olor de mamá.
Graxa de eixos.
Este sitio...
Pensas que pode funcionar?
Unha utopía subterránea gobernada por un heraldo fraco de lata.
Se cadra cando Piltover caia polo sumidoiro.
E se quedamos?
E os axudamos.
"Axudamos"?
Adiante.
Alto.
Nada de armas.
Síntoo, o Heraldo insiste.
Se mo permite.
Penso que o Heraldo era un antigo pupilo meu.
Un home de ciencia.
Déixeme falar con el.
Preparen as nosas forzas para á noite. Gustaríame coñecer este Heraldo.
Sentíchela, non?
A túa caída?
O teu poder é finito,
diminúe con cada uso.
Estiven esperando por ti, doutor.
Viktor.
Incrible.
O que daría por albiscar o mundo a través dos teus ollos.
Saber o que ti sabes.
A súa busca levouno por camiños xa percorridos.
A súa propia sombra disolveuse na escuridade.
Agora só queda avanzar.
Só queda a calor, un soño do seu valse.
O coñecemento é un paradoxo.
Canto máis entendes,
máis te decatas da inmensidade da túa ignorancia.
Un espécime marabilloso, non?
As calidades rexenerativas do seu sangue estabilizarante.
O Shimmer avanzado combinado contigo,
a forma máis avanzada de Hextech.
O que suxires destruiríao.
E para que?
Para conquistar?
A avaricia dos belicistas?
Para rematar o teu traballo.
Para salvarnos de nós mesmos.
Tes que sobrevivir, Viktor.
Cres no destino, doutor?
Os nosos camiños xa están abertos de antes.
Guíanos unha man invisible.
Non é o destino, é a evolución.
A forza máis poderosa da natureza, sempre en movemento.
Non.
A evolución ten unha meta,
que non é loitar contra a natureza,
senón desbancala.
A gloriosa evolución final.
Pero el non é un espécime.
É un home.
E precisa a miña axuda.
Non sacrificarei a súa humanidade pola túa causa.
Podes marchar.
Moi ben.
Pero supoño que xa entendes
que, se faleces, esta comunidade falecerá pronto.
Choiando, polo que vexo.
Non podes estar aquí.
Aquí? Dis onde aparecín cando me atacou unha mangosta trastornada?
Mangosta?
O teu pelo.
Pareces unha mancha de petróleo enfadada.
Non me adoces o trago, repoliña.
As rutas de entrada e saída deste canón están vixiadas.
Ninguén pode entrar nin saír sen que o interroguen.
Quen anda aí?
Detectamos aquí embaixo unha nova arma química.
Unha besta asasina e sanguinaria.
Que fas aquí?
Intentar salvar o meu pai.
Viktor pensa que pode salvar o home dentro da besta.
Se o consegue, temo que a besta xa non nos será útil.
Pois teremos que apertarlle as cuñas.
Penso que podo dar creado un soro que impedirá que Viktor o consiga.
Asegurade a zona.
Si?
Teño a Vi.
Encántanme os reencontros felices.
Ben feito, Caitlyn.
É o momento.
Temos exploradores arriba, señor.
Seis en total.
Escorregadiza coma unha anguía.
Sabía que darías feito.
Ultimamente tiven tempo para pensar.
Desde que apareciches na miña vida, é como se levase lentes,
pero non sei se vexo todo borroso ou todo claro.
Cóntoche unha parvada?
Unha expresidiaria melindrosa, unha bola de pelo xigante
e as dúas persoas máis buscadas de Piltover entran nunha seita estraña.
E agora vén o gracioso.
Vi.
Resúltasme moi curiosa.
A rapaza que cativou o corazón de Caitlyn.
Debo darche as grazas.
A túa ausencia deixou un baleiro que puiden encher eu.
Noutras circunstancias, se cadra ofrecíache un posto na miña organización.
A túa resiliencia é innegable.
Por suposto, non será posible.
Provocas demasiados problemas.
É mellor que Caitlyn non se distraia.
Non te preocupes, non está distraída.
Meu pai ensinoume o que era a confianza.
Díxome que se a quería, tiña que facer tres cousas:
ser sincera, aínda que teñas que dicirlle a unha lareta
que o alento lle cheira a sumidoiro.
Ser paciente.
Iso aínda non o conseguín, pero estar atada axuda.
E a terceira?
Calar a puta boca.
Unhas torres bloquean as Fisuras.
As patrullas roldan a comuna por intervalos.
Os seus gardas persoais están apostados aquí, aquí e aquí.
Non contan con problemas na casa.
Se o facemos no momento preciso e temos sorte...
Unha gran distracción.
Fagas o que fagas,
non subestimes a Ambessa.
Vander está en apuros.
Teño un plan.
E non che vai gustar.
Espero que fose merecedora do teu tempo.
Non vou fracasar.
Mandoume Vi.
Voute sacar de aquí.
Ambessa cría en ti.
A túa morte vai ser un golpe moi duro.
Non toques a miña filla.
Ti.
Non vou fracasar.
Xúroo.
Vander.
Agora enténdoo.
A mensaxe escondida dentro do padrón.
A razón dos nosos fracasos na comuna.
O doutor tiña razón.
Non se pode escapar dela.
A humanidade.
A nosa propia esencia.
As nosas emocións...
A ira.
A compaixón.
O odio.
As dúas caras da mesma moeda.
Unidas inextricablemente.
Vander, espera.
Non.
Isha.
O que nos inspira a facer o ben...
tamén provoca a nosa peor maldade.
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez