Teraz już rozumiem.
Nie pozwolę ci odejść.
Przykro mi, że tak musi być.
Mnie również.
Biedny Salo.
To nie był Jayce.
Skrywa się i steruje nim inna jaźń.
Zdawało mi się, że coś słyszę. Tuż przed tym, jak zamknął się portal.
Coś pradawnego...
Jakby głos.
Ten złożony twór.
Osobliwość,
która jednocześnie mnoży się i unicestwia.
Nie widzieliśmy jeszcze czegoś tak złożonego.
Nieskazitelny...
przepiękny...
chaos.
Noxus, ponad wszystko, ceni sobie potęgę,
którą definiuje poprzez trzy główne zasady.
Wizję,
która stoi na szczycie trójkąta.
Wyznacz cel i miej tyle rozumu, by do niego dotrzeć.
To twoja podstawowa forma, dziecko.
Twoje oczy widzą to, czego inni nie dostrzegają.
Siłę.
Niech otoczenie podda się twojej woli.
Jesteś coraz szybsza.
Ale w końcu będziesz potrzebowała siły.
Użycie zbyt wiele siły bywa ryzykowne.
W rzeczy samej.
Pozostał nam podstęp.
Widma.
Oszuści.
Magowie.
Za grosz honoru.
Za grosz odpowiedzialności.
Zapamiętaj, Caitlyn.
Skupiony wzrok.
Lawa w żyłach.
Mrok w sercu.
To cała prawda o walce.
Odkryłam jednak czwartą zasadę.
Taką, która potęguje pozostałe.
Poświęcenie.
Charakter ukształtowany cierpieniem.
Rozumiemy je jak nikt inny.
To nas łączy.
Wybaczcie.
Namierzyłem go w Zaunie.
Zapolujmy na bestię.
Vi.
Liczyłem, że wrócisz.
Ty przebrzydły zdrajco.
Tak.
Byłem wtedy w strasznym stanie.
Fatalnym.
Ale Zwiastun uwolnił mnie od mojej przeszłości.
Dał mi szansę, by zadośćuczynić za moje błędy.
- Przepraszam. Może wody? - Wszyscy są mile widziani.
Ale muszę prosić was o oddanie waszych broni.
To strefa pokojowa.
Witajcie.
Cześć, przyjaciółko.
Masz ochotę na owoce?
Wizja Zwiastuna.
Chodźcie, oczekuje was.
Podobno uzdrawiasz ludzi.
Viktorze.
Powiedziałeś mi kiedyś, że wszystkie systemy mają swoje limity.
On jest wart podjęcia ryzyka.
Psychika Vandera jest mocno splątana z psychiką bestii.
Skąd znasz jego imię?
Przedstawił mi się.
Prosisz o uzdrowiciela cudotwórcę,
dostajesz metalowe ciasteczko z wróżbą.
Widziałem waszego ojca.
Jego sen o waszej rodzinie i marzenie o tym, jaki mógł być Zaun.
To było...
piękne.
Ciasteczko.
Możesz mu pomóc?
Zrobię, co w mojej mocy.
Ale mam jeden warunek.
Tylko jeden?
Masz tyle do zaoferowania tej wspólnocie, Powder.
Mogłabyś użyć swych talentów, by tworzyć, zamiast niszczyć.
Będę się trzymać tego, na czym się znam, dzięki.
Vander powinien być związywany na noc.
Widziałem szkody, do jakich jest zdolny.
Co o tym myślisz?
Naprawdę chcesz znać moje zdanie?
Nie znoszę ciastek z wróżbą.
Wydobędziemy cię, Vander.
- Moje kochane. - Pow-pow, chodź tu.
Pamiętasz ich?
Najlepiej pamiętam zapach mamy.
- Smar. - Smar.
To miejsce.
Myślisz, że ma szansę przetrwać?
Podziemna utopia rządzona przez chudego Zwiastuna Maszyn.
Tylko jeśli Piltover wyląduje w slumsach.
A może zostaniemy?
Pomożemy im?
„My”?
Naprzód!
Stać!
Żadnych broni.
Obawiam się, że Zwiastun na to nalega.
Pozwólcie.
Zdaje się, że ów Zwiastun był niegdyś moim uczniem.
Naukowcem.
Rozmówię się z nim.
Nasze siły mają być gotowe na wieczór.
Chcę poznać tego Zwiastuna.
Poczułeś to, prawda?
Twój zanik?
Twoja moc ma swój limit,
słabnie z każdym jej użyciem.
Czekałem na pana, doktorze.
Viktorze.
To niesamowite.
Oddałbym wiele, by zobaczyć świat twoimi oczami.
By wiedzieć to, co ty.
Jego pogoń sprowadziła go na złą drogę.
Jego cień zmieszał się z ciemnością.
Jedyne, co mu pozostało, to brnąć dalej.
Iskierka ciepła, marzenie, by znów zatańczyła walca.
Wiedza to paradoks.
Im więcej rozumiesz,
tym bardziej zdajesz sobie sprawę z bezkresu własnej ignorancji.
Wspaniały okaz, nieprawdaż?
Zdolności regeneracyjne jego krwi mogą cię ustabilizować.
Szczytowy Migot połączony z tobą,
uosobieniem szczytowego hextechu.
To, co proponujesz, zniszczyłoby go.
W jakim celu?
Dla podboju?
Zaspokojenia chciwości zwolenników wojny?
By ukończyć twoje dzieło.
Ocalić nas przed nami samymi.
Musisz przetrwać, Viktorze.
Wierzy pan w przeznaczenie, doktorze?
W to, że nasze drogi są z góry wytyczone?
Że jesteśmy prowadzeni przez niewidoczną dłoń?
To nie przeznaczenie, ale ewolucja.
Najpotężniejsza z sił natury, wiecznie w ruchu.
Nie.
Ewolucja ma cel.
Nie zwalcza natury,
ale wypiera ją.
Ostateczna Wielka Ewolucja.
Nie widzę okazu,
ale człowieka,
który potrzebuje mojej pomocy.
Nie poświęcę jego człowieczeństwa dla pańskiej sprawy.
Może pan odejść.
Niech będzie.
Zakładam, że rozumiesz,
że jeśli zginiesz, ta wspólnota długo nie przetrwa.
Ciągle na służbie?
Nie powinnaś tu być.
Tutaj, gdzie cisnęła mną ta bogata, szurnięta mangusta?
Mangusta?
Twoje włosy.
Wyglądasz jak wściekła plama oleju.
Przestań mi słodzić, cukiereczku.
Wejście i wyjście z tego kanionu są pod stałą obserwacją.
Przesłuchują wszystkich, którzy próbują przejść.
Kto tam jest?
Przyszliśmy tu za tropem nowej chembroni.
Żądnej krwi, morderczej bestii.
Co ty tu robisz?
Próbuję uratować mojego tatę.
Viktor wierzy, że może ocalić człowieka uwięzionego w bestii.
Obawiam się, że jeśli mu się uda, stworzenie przestanie być użyteczne.
W takim razie musimy go powstrzymać.
Mogę stworzyć serum, które uniemożliwi Viktorowi sukces.
Zabezpiecz teren.
Tak?
To Vi.
No i po miłym spotkaniu.
Dobra robota, Caitlyn.
Już czas.
Zwiadowcy na posterunkach.
W sumie sześciu.
Śliska jak węgorz.
Wiedziałam, że dasz radę.
Miałam ostatnio trochę czasu na refleksje.
Odkąd pojawiłaś się w moim życiu, czuję się, jakbym założyła okulary.
Tyle że nie wiem, czy wszystko jest rozmyte, czy wyraźne.
Chcesz usłyszeć głupi dowcip?
Sentymentalna była oszustka, wielki futrzak
i dwie najbardziej poszukiwane w Piltover przestępczynie
wchodzą do siedziby dziwnego kultu.
Teraz czas na puentę.
Vi.
Nie przestajesz mnie intrygować.
Zdobyłaś serce Caitlyn.
Jestem ci za to wdzięczna.
Twoje zniknięcie stworzyło próżnię, którą ja wypełniłam.
W innych okolicznościach zaoferowałabym ci miejsce w mojej organizacji.
Jesteś bardzo wytrwała.
Niestety to niemożliwe.
Stwarzasz zbyt wiele problemów.
Caitlyn nie może być rozkojarzona.
Nie martw się, nie jest rozkojarzona.
Ojciec nauczył mnie o zaufaniu.
Mówił, że jeśli chcę je zyskać, muszę zrobić trzy rzeczy.
Być szczerą, nawet jeśli muszę powiedzieć wyszczekanej babie,
że śmierdzi jej z pyska jak z wysypiska.
Być cierpliwą.
Tego jeszcze nie rozgryzłam, ale kajdany trochę pomagają.
A trzecia?
Pamiętać, żeby trzymać gębę na kłódkę.
Strażnicy zablokowali szczeliny.
Patrole obchodzą wspólnotę w równych odstępach czasu.
Jej osobiste straże stoją tu, tu i tutaj.
Nie spodziewają się kłopotów na swoim terenie.
Z doskonałym wyczuciem czasu, szczęściem i...
Głośnym odwróceniem uwagi.
Cokolwiek by się nie działo,
nie lekceważ Ambessy.
Vander jest w niebezpieczeństwie, ale mam plan.
Nie spodoba ci się.
Byłam warta twojego czasu?
Nie zawiodę.
Vi mnie przysłała.
Wyciągnę cię stąd.
Ambessa w ciebie uwierzyła.
Twoja śmierć bardzo ją zaboli.
Nie ruszaj mojej córki.
Ty.
Nie zawiodę.
Przysięgam.
Vander.
Już rozumiem.
Przesłanie kryło się we wzorze.
Powód naszych porażek we wspólnocie.
Doktor miał rację.
To nieuniknione.
Ludzkość.
Nasze jestestwo.
Nasze emocje...
Gniew.
Współczucie.
Nienawiść.
To dwie strony tej samej monety.
Nierozerwalnie połączone.
Vander, stój.
Nie!
Isha.
To, co skłania nas do czynienia dobra...
jest też przyczyną naszego zła.
Napisy: Wojciech Winkowski