Περίμενε!
Να σου μιλήσω θέλω μόνο.
Φύγε από δω, Έκο.
Μόνο...
Μόνο να μιλήσουμε θέλω, Πάου...
Τζινξ.
- Άργησες, Έκο. - Περίμενε!
Θες να τα κάνεις όλα δύσκολα.
Λέω να κάτσω λίγο εδώ.
Να πάρω μια ανάσα.
Μήπως πείσω μια παλιά φίλη να μη μας ανατινάξει.
- Τα βαρέθηκα τα λόγια. - Όχι!
Μου έμαθε κάποια...
πολύ ξεχωριστή...
πως ό,τι κι αν συνέβη στο παρελθόν,
ποτέ δεν είναι αργά να χτίσεις κάτι νέο.
Κάποιος θα υπάρχει που να το αξίζει.
Εσύ κι οι Τιμωροί κερδίστε μου χρόνο
για να κλείσω τις Μαγοπύλες.
Είναι η μόνη μας ελπίδα.
Ο Βίκτορ ευθύνεται για όλα αυτά, σωστά;
Είναι γραφτό μας να χάσουμε αυτήν τη μάχη.
Αν φτάσει στις Μαγοπύλες...
Τότε πρέπει να τον σταματήσουμε.
Κουνηθείτε!
Ενισχύστε το μπροστινό πυροβολικό. Δεν πρέπει να περάσουν.
- Πηγαίνετε. - Πάμε!
- Κρατήστε τη! - Πάμε!
Ξαναγεμίστε!
- Να πάρει λίγο αέρα. - Είσαι καλά.
Κάτω!
Πίσω!
Ελάτε!
Πάμε.
Γύρω από την πύλη!
Τολμηρό, μικρή.
- Τοποθέτησε τις μονάδες σου και περίμενε. - Μείνε.
Άντε!
Πάμε!
Σε προειδοποίησα για τους κινδύνους της επαγγελματικής εμπλοκής.
Η απόγνωση οδηγεί στη λήθη, νεαρή.
Ας τελειώνουμε.
Μου άρεσε η ζεστασιά σου.
Αν νοιάζεσαι για μένα έστω και λίγο, χάρισέ τους τη ζωή.
Δεν έχουμε να κερδίσουμε τίποτα από αυτήν την άσκοπη αιματοχυσία.
Πονηρή, όπως πάντα.
Στρατιώτες.
Στις θέσεις σας!
Πυρ!
Φύγαμε!
Πού είναι ο Βίκτορ;
Παρά τη συγκυρία, Τζέις...
χαίρομαι που σε βλέπω.
Πρέπει να υπάρχει ακόμα ένα κομμάτι σου εκεί μέσα.
Είμαι περισσότερα από ποτέ.
Τι άλλη επιλογή έχουμε;
Μητέρα, δες το τίμημα της φιλοδοξίας σου.
Θυσίασες τα πάντα.
Τον Ρίκτους.
Τον Κίνο.
Την πόλη που έχτισα για την οικογένειά μας.
Αν ήταν για εμάς, δεν θα μου αντιστεκόσουν.
Δεν είσαι Μεντάρντα.
Θυμάσαι τη...
Σκάσε και πάλεψε.
Βάι!
Είναι η απάντηση που οι δυο μας αναζητούσαμε όλη μας τη ζωή.
Το τέλος της ασπλαχνίας, της αδικίας.
Όλοι μας, συγγραφείς μιας αδιάκοπης πορείας προόδου.
Προς όφελος όλων.
Οι άνθρωποι αξίζουν να επιλέγουν οι ίδιοι τη μοίρα τους.
Η επιλογή είναι ένα ψέμα.
Έτσι ντύνουμε και συγχωρούμε
τα κατώτερα ένστικτα που μας οδηγούν στη διχόνοια.
Θάνατος, πόλεμος, προκατάληψη.
Ενέργεια που ξοδεύεται μόνο για να αυτοκαταναλωθεί.
Αλλά μπορούμε να είμαστε ένας νους.
Ενωμένοι.
Πολέμησες καλά, μικρή.
Τώρα!
Ο λύκος δεν δείχνει έλεος.
Η κόρη σου είναι πιο σοφή απ' όσο νόμιζες.
Σε χαιρετώ, Αμπέσα.
Κι ας μην έχεις το χάρισμα,
ήσουν μεγάλο αγκάθι.
Τι κάνεις, αδελφή;
Βλέπω το πρόσωπό σου, απατεώνα.
Πονηρή.
Είσαι ο λύκος.
Κακώς γύρισες, ως φαίνεται.
Ακόμα να το καταλάβεις;
Είμαι πάντα μαζί σου.
Ακόμα κι αν μας χωρίζουν κόσμοι ολόκληροι.
Σταμάτα αυτήν την τρέλα, Βίκτορ.
Αυτή ακριβώς είναι η πρόθεσή μου.
Τα μάτια σου δεν μπορούν να σου πουν ψέματα...
αν το μυαλό σου...
είναι ανοιχτό, Τζέις.
Ο Βάντερ.
Μπαμπά;
Τη βλέπεις;
Η θεσπέσια διατομή της τάξης με το χάος.
Αυτό βλέπεις;
Αυτή η σύγκρουση.
Αυτή η άσκοπη σπατάλη.
Ξέρω τι σκέφτονται, Τζέις.
Θέλουν καλύτερες ζωές,
αλλά το συναίσθημα συγκρούεται με τη λογική.
Αυτή η αντίφαση που διαφθείρει την ανθρωπότητα εκ των έσω.
Πάντα ήθελες να θεραπεύσεις αυτά που έβλεπες ως αδυναμίες.
Το πόδι σου.
Την ασθένειά σου.
Αλλά ποτέ δεν ήσουν ελαττωματικός, Βίκτορ.
Υπάρχει ομορφιά στις ατέλειες.
Αυτές σε έκαναν αυτό που είσαι.
Ένα αδιαχώριστο κομμάτι του όλου.
Σε θαύμαζα.
Αυτή η συσκευή δεν μπορεί να υπάρχει.
Νόμιζα ότι ήθελα να δώσουμε τη μαγεία στον κόσμο.
Τώρα...
το μόνο που θέλω...
είναι να ξαναβρώ τον σύντροφό μου.
Γιατί επιμένεις;
Μετά απ' όλα όσα έχω κάνει;
Επειδή σου το υποσχέθηκα.
Γιατί μου το έδωσες αυτό;
Γιατί;
Νόμιζα ότι μπορούσα να βάλω τέλος στα βάσανα του κόσμου.
Αλλά όταν κάθε εξίσωση είχε λυθεί...
το μόνο που απέμεινε...
ήταν ανονείρευτη μοναξιά.
Η τελειότητα δεν έχει επιβράβευση.
Απλώς τελειώνει η επιδίωξη.
Σε όλες τις πραγματικότητες,
σε όλες τις πιθανότητες...
μόνο εσύ...
μπορείς να μου το δείξεις αυτό.
Πρέπει να φύγεις, Τζέις.
Μαζί θα το τελειώσουμε.
ΤΕΛΩΝΕΙΟ
Βάι!
Βάι, γρήγορα, πήγαινε στην άλλη άκρη.
Βάι!
Τι πας να...
Βάι.
Βάι;
Δεν μπορείς να τον σώσεις.
Βάι!
Πάντα μαζί σου, αδελφούλα.
Μπορεί να διαβάσετε για τον πόλεμο στο Πιλτόβερ.
Αλλά η ιστορία είναι επιτηδευμένα αφηρημένη.
Για την αλήθεια της...
η οδύνη της κάθε θυσίας...
η αποθέωση του κάθε θριάμβου,
ξεπερνά τα όρια του καθενός.
Εμείς...
οι αποφάσεις των οποίων μας οδήγησαν εδώ,
θα τις κουβαλάμε για πάντα.
Η μόνη μας παρηγοριά είναι ότι με κάθε απώλεια
βρήκαμε κάτι καλό,
λίγο φως,
που αξίζει να κερδίσουμε
και να παλέψουμε για αυτό.
Αν και είμαστε καταδικασμένοι να επαναλάβουμε τα λάθη μας...
να προκαλέσουμε κι άλλες συγκρούσεις...
η ιστορία μας δεν έχει τελειώσει.
ΜΑΓΟΠΥΛΕΣ
Αλήθεια...
τραγουδάς;
Μου το σιγοτραγουδούσε η μητέρα μου.
Παραμένεις στον αγώνα, Βάιολετ;
Είμαι η βρόμα κάτω από τα νύχια σου, γλύκα.
Δεν φεύγω με τίποτα.
Υποτιτλισμός: Κώστας Κωνσταντίνου