Stój!
Porozmawiajmy chwilę.
Spadaj, Ekko.
Ja tylko...
Porozmawiajmy, Pow...
Jinx.
- Spóźniłeś się. - Stój!
Z tobą to zawsze jest taniec.
Posiedzę tu chwilkę.
Złapię oddech.
Może uda mi się namówić przyjaciółkę, żeby się nie wysadzała.
- Dość mam gadania. - Nie!
Nauczyłem się od kogoś...
wyjątkowego...
że cokolwiek by się nie stało w przeszłości,
to nie jest za późno, by zbudować coś nowego.
Od kogoś, dla kogo warto to zbudować.
Wraz ze Strażnikami musicie dać mi tyle czasu, ile zdołacie,
żebym wyłączył hexportale.
To nasza jedyna szansa.
Viktor jest w centrum tego wszystkiego, prawda?
Pisana jest nam przegrana.
Jeśli dotrze do hexportali...
Więc musimy go zatrzymać.
Ruchy!
Wzmocnić pierwszą linię artylerii. Nie pozwolimy im się przebić.
- Szybko. - Ruszamy.
- Czekajcie. - Już!
Przeładuj!
- Zdejmij jej maskę. - Już dobrze.
Padnij!
Cofnąć się!
Dalej!
Idziemy.
Otoczyć bramę!
Odważnie, mała.
- Przemieść jednostki i czekaj. - Zostań.
No dalej!
Ruchy, żwawo!
Ostrzegałam cię przed ryzykiem romansów na służbie.
Desperacja to pierwszy krok do bycia zapomnianym.
Skończmy z tym.
Było miło.
Jeśli choć trochę ci na mnie zależy, oszczędź ich.
Nic nie osiągniesz, bezmyślnie rozlewając krew.
Przebiegła jak zwykle.
Żołnierze!
Do szeregu!
Ognia!
Uciekamy!
Gdzie jest Viktor?
Pomimo okoliczności, Jayce,
cieszę się, że cię widzę.
Musi być tam jeszcze odrobina ciebie.
Jestem kimś więcej niż kiedykolwiek.
Nie mamy innego wyboru.
Spójrz na cenę swojej ambicji, matko.
Poświęciłaś wszystko.
Rictusa.
Kino.
Miasto, które zbudowałam dla naszej rodziny.
Gdyby chodziło o nas, nie walczyłybyśmy.
Żadna z ciebie Medarda.
Pamiętasz swoje...
Stul pysk i walcz.
Vi!
Tej odpowiedzi ty i ja poszukiwaliśmy całe nasze życia.
Koniec okrucieństwa, niesprawiedliwości.
Wszyscy zostaniemy autorami
nieprzerwanej sagi postępu.
Na korzyść wszystkim.
Ludzie zasługują na to, by decydować o swoim losie.
Wybór to tylko pozory.
Tak tłumaczymy
podstawowe instynkty, które pobudzają nas do podziału.
Śmierć, wojna, uprzedzenia.
Energia spożytkowana do samozniszczenia.
Przecież możemy dzielić wspólny umysł.
Zjednoczeni.
Dobrze walczyłaś, dziecko.
Teraz!
Wilczyca nie zna litości.
Twoja córka jest mądrzejsza, niż ci się wydaje.
Chylę przed tobą czoła, Ambesso.
Jak na kogoś bez daru,
byłaś prawdziwym cierniem.
Co ty robisz, siostro?
Przejrzałam cię, oszustko.
Przebiegła dziewczyna.
Jesteś wilczycą.
Nie powinnaś była wracać.
Wciąż to do ciebie nie dotarło, siostro?
Zawsze jestem przy tobie.
Nawet jeśli dzielą nas światy.
Skończ to szaleństwo, Viktorze.
Dokładnie taki mam zamiar.
Twoje oczy nie mogą kłamać...
kiedy twój umysł...
jest otwarty, Jayce.
Vander.
Tata?
Widzisz?
Doniosłe połączenie porządku i chaosu.
Tak widzisz świat?
Ten konflikt.
To bezmyślne marnotrawstwo.
Znam ich umysły, Jayce.
Pragną lepszego życia,
ale emocje kolidują z rozsądkiem.
Wyniszczająca sprzeczność ludzkości.
Od zawsze chciałeś uzdrowić to, co uważałeś za słabość.
Twoją nogę.
Twoją chorobę.
Ale nigdy nie byłeś popsuty.
W niedoskonałościach kryje się piękno.
To one uczyniły cię tym, kim jesteś.
Nierozłączną częścią całości...
Podziwiałem cię za to.
To urządzenie nie ma prawa istnieć.
Myślałem, że chcę podarować światu magię.
Teraz...
chcę tylko...
by wrócił mój partner.
Skąd w tobie ten upór?
Po wszystkim, co zrobiłem?
Obiecałem ci.
Dlaczego mi to dałeś?
Dlaczego?
Myślałem, że położę kres cierpieniu na świecie.
Ale gdy równania zostały rozwiązane...
jedyne, co pozostało...
to połacie bezsennej samotności.
Nie ma nagrody za doskonałość.
To tylko koniec gonitwy.
W każdej z osi czasu,
w każdej z możliwości...
tylko ty...
mogłeś mi to uświadomić.
Musisz iść, Jayce.
Dokończymy to razem.
PUNKT ODPRAWY CELNEJ
Vi!
Jeśli się pośpieszysz, dotrzesz do drugiej krawędzi.
Vi!
Co ty...
Vi!
Vi?
Nie uratujesz go.
Vi!
Zawsze przy tobie, siostro.
Może przeczytacie o wojnie w Piltover.
Lecz historia musi być spisana w przyswajalny sposób.
Prawdą jest...
że cierpień po każdej stracie...
i uniesień po każdym triumfie...
nie udźwignie jedna osoba.
My,
odpowiedzialni za te zdarzenia,
będziemy dźwigać je już zawsze.
Naszym jedynym pocieszeniem jest to, że z każdą stratą
odnaleźliśmy krztynę dobra,
iskrę światła,
którą warto zdobyć,
o którą warto walczyć.
I choć jesteśmy skazani na powtórzenie naszych błędów...
wywołanie kolejnych konfliktów...
to nie koniec naszej historii.
HEXPORTALE
Czy ty...
śpiewałaś?
To melodia, którą nuciła moja mama.
Ciągle myślisz o walce?
Jestem brudem pod twoimi paznokciami, cukiereczku.
Nigdy się mnie nie pozbędziesz.
Napisy: Wojciech Winkowski