Gorące.
Pamiętam, że mama zawsze prosiła,
by opowiedzieć jej historię.
Nie rozumiałam dlaczego.
Może ją to uszczęśliwiało.
Pozwalało nie myśleć.
Oto i ona!
Salut.
Dopiero później zrozumiałam, że te historie, których chciała słuchać,
nie miały nic wspólnego z nią.
Zdałam sobie sprawę, że najważniejsze z nich
opowiadamy sobie sami.
Gotowa?
- Bu! - O mój Boże! Ale straszne!
Misiu, ja sobie tu rozmawiam.
Abrakadabra!
Bea, to niesamowite!
- Pa, babciu. - Pa. Kocham cię.
ISTOTY FANTASTYCZNE
Nie wiem, czy go widziałaś. Wejdź.
Czasami pomaga mi zaparkować.
Na szczęście było wolne miejsce, bo zdarza się, że popołudniami
nie ma ani jednego.
Krążę wtedy wokół budynków
i czasami cudem coś znajdę.
O rany.
Te schody mnie wykończą.
Znaczy…
No dobrze.
Jesteśmy na miejscu.
Wejdź. Śmiało.
Niewiele się tu zmieniło. Tak sądzę.
Z wyjątkiem…
Czy ta kanapa tu była?
Chyba nie.
No to jesteśmy.
Nie wiem, czemu cię o to pytam,
przecież byłaś taka malutka.
Zrobiłam zakupy, bo…
Chciałabyś coś zjeść? Bo jeśli…
No dobrze. Po prostu powiedz,
czy jesteś głodna. Kuchnia jest tutaj.
No dobrze.
A tutaj
mamy świeżą pościel
i oczywiście czyste ręczniki na krześle.
A tutaj coś zupełnie wyjątkowego. Może pamiętasz?
Mam każdy twój obrazek z tamtego lata.
Ledwo nadążałam za tym,
co się działo w twojej główce.
Babciu?
Mam 12 lat.
Już mnie to nie kręci.
No tak.
Oczywiście.
Schowam to wszystko
tutaj.
No dobrze.
Gotowe.
Zbierajmy się, bo tata na ciebie czeka.
Zapewne chcesz zjeść razem z nim.
Choć możesz coś przekąsić tutaj. Zrobić ci coś?
Gdzie moje kluczyki?
Gdzie ja je posiałam?
Kluczyki.
Zaraz przyjdę.
UŚMIECHNIJ SIĘ
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Dam znać lekarzowi. Wszystko z tobą omówi.
Powiedz, że przyszedłem, i zobaczmy, co dalej.
Jak się tu dostałaś?
Przepraszam za nią.
Nie jestem w stanie tańczyć.
Ale gdybyśmy mieli zatańczyć, to na całego, dobra?
Chcesz?
Rwie się do tańca. Dobra. No to dajemy.
Dwa, trzy, cztery, pięć, sześć.
Tak, idealnie.
No dalej. Tak. To jest to.
I co? Wielki finał! Dajesz, dziewczyno!
Idziemy na żywioł!
- Prosimy jurorów o życzliwość. - Tak!
Oklaski pozwalają mi zachować młodość.
Bea, to Janet. Janet, to moja córka, Bea.
Miło cię poznać, Bea.
Twój tata wiele o tobie opowiadał.
Panią też miło poznać.
- Co oni ci dają? - To?
Magia.
Zostawię was. Przynieść ci coś, Bea?
- Chcesz coś? - Nie, dziękuję.
Dla mnie burger. Dodatkowy ser, bekon. Sam cholesterol.
- Tato. - Tak?
Okej. Ma rację. Brokuły.
Same brokuły. Świetnie.
I wodę. Przepraszam, zwykle jest bardziej wyluzowana.
Jak tam podróż?
Wybacz, że nie mogłem cię odebrać.
Harriet tylko wtedy mogła mieć próbę, a trochę z niej diwa.
Tato.
Naprawdę nie musisz tego robić.
Czego?
Traktować mnie jak dziecko.
Życie nie zawsze musi być radosne, wiesz?
To prawda.
Święta prawda.
Ale możemy próbować, co nie?
Wiesz co?
Masz rację.
Życie czasami nie jest fajne.
Na przykład to miejsce.
Przypomina nam o mamie, prawda?
Może nawet się martwisz, że historia się powtórzy.
Dobra wieść jest taka,
że ja to nie mama.
Nie jestem chory.
Tylko trochę się popsułem.
I da się to naprawić.
Spójrz na mnie.
To bardzo prosta operacja.
Nic mi nie będzie.
Obiecuję.
Okej.
Musisz mi coś obiecać.
Że nie będziesz tu siedzieć.
Że stąd wyjdziesz
i zrobisz coś fajowego.
Musisz przyznać,
że pewnego dnia będzie z tego niezła historia.
Z czego?
Z mieszkania w Nowym Jorku?
Z bycia dzieckiem.
Możemy wybrać się na przejażdżkę.
Chętnie.
Od bardzo dawna nigdzie nie byliśmy.
To miłe z twojej strony, Veta.
Poczekaj na mnie, Elwood. Zaraz wracam.
No dobrze. Rozgość się, Harvey.
Proszę. W porządku?
Veta chce z nami porozmawiać.
…w 11 miesięcy przejechał Kanadę na deskorolce
i uzbierał ponad 14 milionów dolarów na walkę z chorobami serca.
Pokonał ponad 8000 kilometrów…
Dobry wieczór.
Co? Ty mnie…?
O Boże.
O mój Boże.
Nie jest dobrze.
Idzie za mną.
Hej!
O Boże, nie.
Zostań.
- Zaczekaj! - O Boże.
Tyle schodów. Strasznie dużo schodów.
Chyba za mną szła.
Jak to? Kiedy?
- Teraz. - Jak to „teraz”?
No teraz. Bo ona chyba…
- mnie widziała. - Jak to?
Nasze spojrzenia się spotkały. Bum!
No i biegłam, schodek po schodku.
Była tam, a potem za mną szła.
Jest większa i szybsza.
I chyba…
Halo?
Odejdź.
Chciałam…
tylko przywitać się z tą małą dziewczynką.
Nie ma tu żadnej dziewczynki. Żegnam!
Okej.
Niedawno wprowadziłam się na dół…
i nie mam z kim gadać.
Kto…?
- Kto tu jest? - Przepraszam, ja tylko…
To ty.
Lepiej wracaj na dół. Jest za późno, żebyś się tu kręciła.
Dobrze, proszę pani.
Harvey!
Harvey?
Cześć!
Cześć.
To dla mnie?
Nie. Dla mojego taty.
Żartowałem.
Zagramy w szachy?
Telewizor się zepsuł.
Przepraszam?
Nie szkodzi. To nie twoja wina.
Dlatego mama kupiła mi szachy.
Warcaby.
Co ci się stało?
Spadłem.
Często z czegoś spadam.
Tym razem złamałem nogę i…
kość guzikową?
Guzową? Nie, gumową?
Gumisiową?
No wiesz, rozwaliłem sobie tyłek.
I rękę? Z czego spadłeś?
To osobna sprawa.
Rozumiem.
Jestem Benjamin.
- A ja Bea. - Super!
Co to znaczy?
Nic. Mama tak na mnie mówiła.
Podoba mi się. Bea.
- Miło było cię poznać. - Ciebie też.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć!
Uciekłem… Nie mów Janet.
Powodzenia w dorosłym życiu! - Tata
Cześć.
Musisz przestać.
Nie ma mowy.
O Boże. Tyle schodów.
Musimy wiać. Natychmiast.
Nigdzie nie idę. Nalałem sobie…
To on.
O Boże.
Robię to ostatni raz. Nigdy więcej.
Wybacz, ale czy to moja wina?
Zostawiłeś zdjęcia, znajdzie je.
Nie mówię, że to twoja wina.
- Daruj sobie. - Wybacz.
Nie pozwoliłabym mu…
Po pierwsze, jest za duży. Ogólnie jest za duży.
Po drugie, cała reszta.
Jest gigantyczny. Jak on tu wlazł?
Piękny dom.
- Wyobraź sobie. Kiedyś… - Pierwsze piętro.
A skąd mam wiedzieć, jak tu wlazł?
- Dobra, idź tam. - Po prostu idź.
Co za brak kultury.
Blue!
Blue?
Dość tego.
Przysięgam,
że jak się natychmiast nie odezwiesz,
zniknięcie będzie najmniejszym…
Cześć.
Kogo my tu mamy?
No dobra. Wiem, jak to wygląda.
Ale prawda jest taka, że ona mnie uwielbia!
Świetnie nam idzie!
Serio? Słyszałem, jak beczała przez godzinę.
Daj spokój. Godzina to lekkie wyolbrzymienie.
Wiesz, jak ciężko jest płakać przez godzinę?
Zabieraj swoje klamoty. Wychodzimy.
Nie!
Nie możesz mnie zabrać. To właśnie ona.
Będzie idealna. Obiecuję.
Rozmawiałeś z nią?
Nie. Przez ten płacz było ciężko.
Właśnie. To niedobrze.
- A widziała cię? - Prawie.
- Prawie? - Bez dwóch zdań!
Mogę to niemalże zagwarantować.
Chyba.
Co się stało?
Cóż, układała tę upiorną lalkę do snu.
Przestała. Spojrzała w górę.
Na pewno coś wyczuła.
Więc powolutku do niej podszedłem,
a gdy się zbliżyłem, to…
- Chwila. - To…
Co robisz?
Nie, Blue. Tylko nie to. Nie rób tego, dobra?
Blue. Przestań.
Przysięgam, że jeśli to zrobisz, to się do ciebie nie odezwę.
Spójrz na mnie. Nie rób tego. Proszę.
Nie.
- Zagrajmy jeszcze raz! - Super! Tak!
Cześć.
O Boże.
Lepiej tego nie rób.
- Co to było? - Zmieniam tylko płytę!
Straszna z niego jęczybuła, gdy ktoś dotyka jego rzeczy.
Niczego nie dotykaj!
A nie mówiłem?
Kim jesteś?
Jak to? Jestem Blue, czyli niebieski.
Jesteś fioletowy.
No cóż, nie odróżniał kolorów, więc…
Kto taki?
Mój dzieciak! Pamiętasz?
- Co? - Na litość boską, Blue!
Wiadomo, że nie pamięta. Myśli, że zamierzasz ją pożreć.
Przepraszam za niego.
To najsłodszy gamoń, jakiego znam, ale jednak gamoń. Jak zauważyłaś.
Dzięki!
Ależ nie ma za co.
Czy zechciałbyś podnieść naszego gościa z podłogi?
Właśnie tak. Duży paluszek.
Cudnie. Dobra robota, Blue.
Zacznijmy od nowa, dobrze? Z czym pijasz herbatę?
Nie pijam herbaty.
Jaka dziewczyna nie pije herbaty?
Nie pomagasz!
- Jestem Blossom, a Blue już znasz. - To ja.
- A to jest… - Wie, kim jestem.
Już…
Już się poznaliśmy.
Od dawna cię tu nie było.
Ostatnim razem byłaś…
mniejsza.
Co się dzieje?
To zupełnie zrozumiałe pytanie, biorąc pod uwagę…
Ej.
- „Ej”? - Tak. Ej.
Mamy przedstawić to jako cukierkową historię?
- Powinniśmy spróbować. - Przepraszam.
Przestaniesz ją szturchać?
Wybacz. Przepraszam. Ależ to ekscytujące!
- Co takiego? - Że wróciłaś!
Blue! Wystarczy.
Co to?
Nie rozumiesz, co znaczy: „Nie dotykaj moich rzeczy”?
Brak słów! To było w porządku alfabetycznym!
- Powiedziałeś „twój… - I według kolorów.
…dzieciak”?
Tak. Ma na imię Jeremy.
Rany! Znowu ten Jeremy!
Więc dom, w którym byliśmy dziś wieczorem,
to jego dom?
Nie. To co innego. Potencjalny dzieciak.
Mogło się to udać, gdyby nie taki jeden.
Wiesz co? Ty to zrób.
Okej? Nie trzeba mi tego.
Mam tego dość.
No dobrze.
Miał ciężki dzień.
Ale ty
zapewne masz jakieś pytania.
Jest was więcej?
Powiedz, że nie!
Tak.
Jasne! O wiele więcej!
Prawie każdy dzieciak ma kogoś takiego. Lub miał.
Miał co?
Przyjaciela.
Wymyślonego przyjaciela?
Mówimy o sobie „IFY”.
Skrót od „istota fantastyczna”.
Taka rozumiesz, no że z fantazji.
Auć! Okej, wszystko po kolei.
Po oczach widzę, że pod kopułką jej się gotuje.
Czyli…
co się działo dzisiaj?
To była próba znalezienia nowego dzieciaka.
Rozpoczęliśmy maleńkie przedsięwzięcie.
My?
On.
Jakie przedsięwzięcie?
Powiedzmy pomoc w zaprzyjaźnianiu. Żeby IFY znalazły nowe dzieci.
Nowe dzieci?
Co się stało z twoim?
Dorósł.
- Już mnie nie potrzebuje. - Nie?
To bardzo smutne.
Raczej przerażające.
O nie.
- Bo jeśli mnie nie potrzebuje… - Blue.
…to mnie nie widzi.
Blue, halo.
- A jak mnie nie widzi… - Spójrz na mnie.
…to pozostaje mi jedynie zniknąć!
Blue.
Myśl o czymś przyjemnym!
Kawa i rogaliki.
- Dobrze. - Kawa i rogaliki.
- Dobrze.
- Kawa i rogaliki. - To dużo informacji.
Tak! To dużo.
Dla wszystkich. Na dziś wystarczy.
Całkiem dobrze to przyjęła.
- Dziękuję. - Ależ proszę.
Myślę, że to za dużo. I jest już za późno.
Nie chcemy chyba być za tymi drzwiami,
gdy pojawi się ta wiedźma.
Powinnaś już iść.
Wyluzuj, Cal. To jeszcze dziecko.
Nie jestem dzieckiem.
Koniec tematu.
Dobranoc.
Ale mnie przestraszyłaś.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Widzę, że wychodzisz.
Zrobiłam naleśniki.
O Boże. Przywarły.
Mam płatki zbożowe lub grejpfruta.
Nie jestem aż taka głodna.
Daj znać, jeśli będziesz czegoś potrzebować.
- Dobra. - Świetnie.
O Boże.
Jest tu coś do jedzenia?
Oczywiście.
Na co masz ochotę? Prawdziwe jedzenie?
Czy śmieciowe? No tak.
Idź do końca korytarza i na prawo, tam jest automat.
Co za niespodzianka!
Co ty wyprawiasz? Wyłaź stamtąd!
Bardzo bym chciał, ale nie czuję nóg.
O mój Boże.
Dobra, daj rękę.
Daj rękę.
No dalej.
- No dalej. - Nie rób tak.
- Wstawaj. - Dobra, zaczekaj.
Okej.
Silna jesteś!
Możemy jeszcze raz?
Dobra, wstawaj.
Wstajemy.
To jakiś hotel?
- Co ty tu robisz? - A ty co tu robisz?
Odwiedzam tatę.
No tak! Twój tata ma problemy sercowe.
To musi być przerażające.
Co? Wcale nie.
Co ty tu robisz? Nie mogą zobaczyć, że z tobą rozmawiam.
A czemu nie?
Bo są tutaj prawdziwi ludzie. Pomyślą, że zwariowałam.
No weź. Jesteś jeszcze dzieckiem.
Cześć!
Z kim gadasz?
- Otwieraj. - No dobra.
Otwórz drzwi! Mam twoje…
coś.
- Czym ty w ogóle jesteś? - IFEM.
To wiem, ale czym dokładnie?
Nie wiem.
Nareszcie!
To ty.
Dzień dobry!
- Chcę, by to się skończyło. - Straszne. Zrobię herbatę.
Chyba powiedziała, że nie pije…
Mniejsza z tym.
Chcesz, by co się skończyło?
To wszystko. Nie potrzebuję tego.
Nie wiem, co ci powiedzieć, ale to tak nie działa.
Czyli co? Co się ze mną dzieje?
- Zostałaś wybrana. - Nie. Nie komplikujmy tego.
Jest na granicy eksplozji.
Wybrana do czego?
- To jakaś klątwa. - Wreszcie rozumiesz.
Nie. Możesz zrobić wiele dobrego. Możesz ocalić nas wszystkich.
Czyli kogo?
Tylko nie mów, że IFY.
Daj mu powiedzieć, bo czacha mu eksploduje.
Dobra.
IFY.
Dzięki.
Jak mogę im pomóc?
- Nie możesz. - Oczywiście, że może.
Najbardziej pragniemy być z naszymi własnymi dziećmi.
Ale one o nas zapomniały.
Potrzebujemy więc nowych.
Możesz pomóc nam je znaleźć.
Zawsze mówię:
„Lepszy nowy dzieciak niż żaden”.
W życiu tak nie powiedział.
Pomyślałem.
Więc mam wam pomóc znaleźć dla nich nowe dzieciaki
i tyle?
Wszystko wróci do normy?
Uważaj, czego sobie życzysz.
ALEJA WSPOMNIEŃ EMERYTÓW
- Więc chcę ich poznać. - Kogo?
Wszystkie IFY, którym chcecie znaleźć dzieci.
To niemożliwe.
Czemu?
- Bo nie mogę zabrać cię do… - Gdzie?
Nigdzie.
Potrzebujesz pomocy.
Nie masz pojęcia jak bardzo,
ale nie takiej, jak myślisz.
Wczorajszy wieczór
pokazał, że nie masz pojęcia, jak znaleźć im nowe dzieciaki.
Serio?
Pomogę ci.
Jak?
Jestem dzieckiem.
Cóż…
koniec tematu.
- Dokąd jedziemy? - Po pomoc.
Czyją?
Kogoś bardziej kompetentnego.
Ta sytuacja wymaga poważniejszej konsultacji.
A w ogóle, to miło z twojej strony.
W sensie?
Że im wszystkim pomagasz.
Nie bardzo mam wybór.
Nie chcą się odczepić.
Od jak dawna ich widzisz?
Odkąd pamiętam.
Gdzie mieszkają?
To raczej pojęcie względne,
ale zwykle tam, gdzie dzieciaki.
Czy to…
magiczne miejsce?
- Co? - Tam, gdzie jedziemy.
Kiedyś było.
Nasz przystanek.
Już tu kiedyś byłam.
Serio?
Mama mnie tu raz zabrała.
Wspomnienia wracają?
Chwila.
Tutaj mieszkają IFY?
Mam nadzieję.
Zamknięte.
Dam ci chwilę na przemyślenia.
Zaczekaj. Skoczę na tyły i przyniosę klucz.
Zostawisz mnie samą?
Nigdy nie jesteś sama! Myślałem, że już to wiesz.
ALEJA WSPOMNIEŃ EMERYTÓW
Na pewno chcesz to zrobić?
Tak.
Nie wiadomo, kto jest za tymi drzwiami.
Czy niektóre są straszne?
Gorzej.
Zdesperowane.
Vicki. Jak się masz?
Nowe perfumy? Pachną jak…
Okej. To sprawa osobista, oczywiście.
Chcieliśmy pogadać z panem szefem. Taa, kapitan misio.
Okej.
Orientuj się.
Córka mieszkała w domu matki?
Trochę głośno.
I rachunki za media były na nią.
Pani mąż twierdzi, że córka nie mieszkała w tym domu.
Ej.
Idziemy. Chodź.
Co to tu robi?
Cześć, Todd!
Dobra, zacznijmy jak zawsze.
Głęboki wdech.
I wydech.
Wdech.
Wydech.
Pięknie.
Kto chciałby zacząć?
W zeszłym tygodniu
czułem się całkiem dobrze.
Nie wiem, co się stało w tym tygodniu!
- W porządku. - Po prostu sobie nie radzę!
Znowu to samo.
Znowu to rzępolenie. Co nie, Terry?
- No weź. - Ted, jest z nami altówka!
To było niemiłe. Nikomu to nie pomaga.
Kochani.
Musimy pogodzić się z tym, że nasze dzieciaki chcą o nas zapomnieć.
Przechodzą przez coś, co sprawia, że zapominają.
Chciałbym zobaczyć go jeszcze jeden raz.
Chciałbym powiedzieć, że tu jestem!
Zawsze tu byłem!
Ej! Tylko nie peleryna.
To jest toksyczne.
W porządku. Ktoś to posprząta.
Słuchaj, doktorku. Płacę krocie,
a ten szlam zajmuje cały czas.
Mam pytanie. Czy to możliwe, że dzieciaki są po prostu okropne?
O mój Boże. Czy to dziecko?
- Co? - O mój Boże!
Jak wygląda skóra?
Jaką ma teksturę?
Czy odbija światło?
A może nie? Właśnie.
- Ej. - Judith, możesz się zakryć.
Zróbmy pięć minut przerwy.
Cal, nadal wisisz mi 20 dolców za bąbelkowe party.
Racja.
Mieliśmy nie mówić tego na głos.
Muszę kogoś znaleźć, ale cichaczem, dobra?
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
- Czy to…? - Nie.
- Tak. - O rany.
Szukam Lewisa. Gdzie on jest?
Jasne. Widziałem, jak szedł w stronę basenu.
Basen, dobra. Idziemy.
Nie ma za co. Spoko. Powodzenia!
Dajcie spokój, już o tym rozmawialiśmy.
To nie przekąski. To sztuka.
I jak? Masz ochotę już powiedzieć, że żałujesz?
- Hej, Cal! - Boże, Cos!
- Kto to? - Co z tobą?
- Witaj, kruszynko. - To znajoma.
- Jaka znajoma? - Ej!
- Jesteś silniejszy, niż się wydaje. - Ej!
- Sam się dowiem. - Tak?
Śmiało, kolego.
Cień nigdy nie śpi!
Już wiesz, czemu mieszkam sam.
Keith!
Co za dzieciak stworzył niewidzialnego IFA?
- On tam leżał? - A kto to wie?
W dół i w górę.
I w dół, i w górę, i w dół.
Uginamy kolanka, drogie panie!
- Jestem czerwona? - Tak.
Dzięki Bogu.
Chodź.
Lewis? Chcę ci kogoś przedstawić.
Witaj, Elizabeth.
Bardzo miło cię poznać.
Dziękuję.
Czy on już cię oprowadził?
Tak jakby.
I jak?
Nie tego się spodziewałam.
Rozumiem.
Chce pomóc w szukaniu dzieciaków.
Rozumiem.
Lewis ma 93 lata.
Założył to miejsce. Nauczy cię wszystkiego.
- Prawda, Lewis? - Calvin.
Nie zawsze taki był.
- Nie? - Nie.
Staruszek Calvin był kiedyś klaunem. Pochwalił się?
Nie.
Tak było.
Kiedyś jego jedynym zadaniem było dawać radość.
To już przeszłość.
No dobra.
Widzę, że ogarniacie sytuację. Nauczy cię wszystkiego, co trzeba.
Pewnie każe ci woskować auto czy coś.
Jeśli on nie zamierza cię oprowadzić,
może ty oprowadź jego?
Że co?
To miejsce może się stać, czymkolwiek zechcesz.
Wystarczy tylko odrobina wyobraźni.
Nie.
Nie, nie rób tego.
Pokaż nam, co masz w głowie.
O właśnie.
Nie.
Co się stało?
Nic, Matt. Wracaj do środka.
Co robisz, Apsiku? Pomóż mi.
Coś się kroi!
Nic się nie kroi!
Tak!
- Właź do środka. - Nie! Chcę to zobaczyć!
Nie, chcę zobaczyć!
Właź!
O rajuśku, to jak sen!
Ojejku! Czy to basen?
Fajowo.
Wybaczcie.
Cal?
Nic ci nie jest?
Skąd się tu wziąłeś?
Nie, tylko nie owoce!
Zbliża się chodząca paleta.
Ostrożnie.
Dobry Boże, ty głupcze! A niech cię!
Gdzie się podziewałeś? Miałeś tu być pięć minut temu!
- Na scenę! - Co masz na myśli?
No dalej, idź tam!
Idziemy!
Chodźcie!
Dzięki.
I obrót.
Uważaj.
Patrzcie, kto wrócił.
- Wróciłeś. - Nic mu nie jest?
To było super!
- Wyglądasz okropnie. - Pupcia w porządku?
Powiedziałeś G4? Mam, bingo!
To najdziwniejsza rozmowa kwalifikacyjna, w jakiej brałem udział.
Świetnie! Fajnie, że dobrze się bawisz.
Czyli jesteśmy partnerami?
Nie cieszmy się na zapas, dobrze?
Keith!
Do jutra.
Wiesz, czego nikt nie mówi o szpitalach?
Nie ma tu nic fajnego do czytania.
Jak tam twoja opowieść?
Nie mam na to czasu.
Dostałam pracę.
Okej.
Zakładam, że mam nie pytać.
- Nie. - Do następnego!
Widzisz?
Wciąż jest szansa.
Cześć!
Masz supersłuch czy coś?
Nie. Czekałem na ciebie.
Telewizor nadal nie działa.
Powinni go naprawić.
Szczerze? Myślę, że to sprawka mojej mamy.
- Twojej mamy? - Tak.
Mówi, że oglądanie robi mi z mózgu papkę.
Może ona go zepsuła?
Wiesz co? Dostałam pracę.
Nieźle. Coś jak sprzedawanie lodów?
Powiedzmy pomoc w zaprzyjaźnianiu.
Tak czy inaczej, na pewno jesteś w tym świetna. Powodzenia!
Dziękuję.
- Ej. - No?
Miałeś kiedyś wymyślonego przyjaciela?
Nie.
A chcesz?
Jasne!
Ma jakieś 8–9 lat, więc dopasujmy według hobby.
- O rety. - Super.
Sprawdźcie, czy ktoś ma doświadczenie z magią lub fantastyką.
Fantastyka może być nieco problematyczna.
- Może ktoś lubił superbohaterów. - Tak, on.
- Lub sztukę. - Tak. Uwielbiam sztukę.
- Albo TV. - Nie będę się powtarzał.
Załóż portki, bo dzieci straszysz.
Portki.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
- Ty też? - Tak. Tak dobrze, jak to możliwe.
To twój projekt. Zaczynamy.
Można ich wołać.
Okej, czyli tutaj mam sobie usiąść? No dobrze.
- Doskonale. Cześć. - Cześć.
O rajuśku!
To takie ekscytujące!
Jak masz na imię?
Mam na imię Ally.
Sunny.
Andromedus Trzeci, syn…
Steven.
Bania, bo czasami, gdy się stresuję, to…
O Boże.
Nie ma się czym stresować. Świetnie ci idzie.
Jest taka słodka.
Moja dziewczynka miała na imię Tamara.
Nazwała mnie Jednorożec, bo…
bo jestem jednorożcem!
Wybaczcie. To przez ten stres!
Skąd jesteś?
Skąd pochodzę? Z Filadelfii.
De Kalb. Illinois.
Spokane.
New Jersey. Darujcie sobie komentarze.
W większości ze szrotu.
Przeprowadziliśmy się w 1983. Nie! W 1984? Tak, było ciężko.
RODZINA SIĘ PRZEPROWADZIŁA.
Naprawdę ciężko.
Żyć pod miastem? Co to za pomysł?
Równie dobrze można przenieść się na Księżyc, co nie?
Mało śmieszne.
Gotowy?
Na co?
Na wszystko.
Codziennie wystawialiśmy przedstawienia.
Czasami po kilka. Słuchajcie…
Składali mnie i przerabiali. Wiecie, o co chodzi, nie?
Ale nie udało się z laserem, żebym strzelał oczami.
Nie będę wam tu kłamał. Harmonogram był zabójczy.
Ale te okrzyki tłumu na koniec!
Boże!
Wujaszkowie…
byli najlepsi.
Okej. Mam tu całą masę przyjaciół.
Po prostu powiedz, kogo widzisz.
Dobra.
No dobrze. Widzisz tego gościa?
Nie.
W ogóle?
- Spoko. - Co to za dzieciak?
W ogóle?
Najtrudniejszym momentem była pora spania.
Słuchajcie. Mama po prostu nie kumała. No bo…
Powiem wam coś o ciemności, dobra?
Wszystkie dzieci boją się ciemności. Wszystkie!
Nawet jeśli zaprzeczają. A czemu?
Bo te nocne lampki są do niczego. Dlatego.
IMIĘ: ALLY CEL: OCHRONA
Jasne, mamo. To twoje zdanie. Świetnie.
Ale pozwól, że zapytam.
Jak położysz dzieciaka spać,
to kto będzie czuwał nad okolicą?
A jego widzisz?
Dobra. Lecimy.
- Nie. - Że co?
Zapytaj jeszcze raz.
- Serio? - Nie.
- Dość tego. Załatwię to! - Hola, hola!
Mama powiedziała, że słodycze są niezdrowe, a ja na to…
O mój Boże.
O ja cię. Poczułem aż w oczach.
Najmocniej przepraszam.
Nie pieką cię oczy?
Wytropię każdego! Wszędzie!
Nie! Dobra, spokojnie.
A skąd jesteś?
Myślisz, że ci powiem?
Myślisz, że ci powie?
MIEJSCE: NIEZNANE
Dobrze, dziękujemy panu.
- Ładny, ale głupi. - Jest w…
Wlazł mi do buzi.
Wydajesz się miła, więc powiem wprost.
Na początku myślałem:
„A jeśli stworzył mnie jako metaforę?”.
Mógł przecież być prawdziwym geniuszem, co nie?
Nie.
To było w Arizonie i chciał ugasić pragnienie. Taka historia.
CEL: UGASIĆ PRAGNIENIE
Nie patrz mu w oko.
- W które? - Dobrze wiesz w które.
Chcę tylko powiedzieć: „Wielkie dzięki”.
Wiele to dla nas znaczy.
Nie.
Chyba nie wie, czego chce. Czego ty chcesz?
Kto następny?
Keith!
- Nie. - Zgadzam się.
- Tak, nie wiadomo, co myśleć. - Keith jest najgorszy.
Najbardziej lubił rogaliki.
To było trochę nie fair,
bo jego rodzice mieli piekarnię na dole.
Bardzo nam to pasowało!
Jedliśmy więc mnóstwo rogalików.
I chleba. I masę węglowodanów.
Ale makaronu nie. Interesujące.
Wszystko inne, co piekli, pachniało obłędnie.
- Hola, hola! - Nie!
Ej!
Widzieliście to? Na pewno! No i zobaczcie!
Tak mniej więcej wygląda moje życie!
Nie.
Jeszcze ktoś?
Nie.
Nie wyszło.
Przepraszam.
Spoko. Mam ciebie.
Ekscytacja wyczerpuje.
Dobra, pora spać.
No więc jak poszło?
Nie udało się.
Cóż,
może tak musiało być.
Cały czas starają się znaleźć nowe dzieciaki,
więc przestali szukać poprzednich.
Przecież dorosły.
Już ich nie potrzebują.
Wszystkie dzieci potrzebują swoich wymyślonych przyjaciół.
Szczególnie gdy są dorosłe.
Ale zapomniały o nich.
Nie zapomina się tego, co się kocha.
Zawsze można do tego wrócić.
Jak?
Wspomnienia.
One żyją wiecznie. W sercu.
Czasami trzeba tylko znaleźć sposób, aby je wydobyć.
Na mnie działa morska bryza.
Albo odgłos kroków na promenadzie.
A potem
zamykasz oczy
i wszystkie wspomnienia wracają.
Idziemy?
Myślałem, że nigdy nie zapytasz.
Zaczekajcie na mnie!
Hej!
Niezłe, co?
- Piękne. Spójrz. - Ojejku!
- To kwiatek? - Uroczy.
Moje! Chcę spróbować!
Dziękuję panu ślicznie.
Patrzcie na to!
Wyglądają wspaniale.
Najlepszy wieczór życia!
Bomba! Patrzcie na mnie!
Naprzód, przyjaciele!
- Fantastycznie! - Mogę liza?
Pora zgasić światło.
Powinieneś odpocząć. Jutro wielki dzień.
A co będzie jutro?
Musisz przestać.
Nie ma mowy.
Pływałam sobie po raz ostatni przed wyjazdem na lotnisko.
Zwykle podnosimy się w ten sposób, prawda? I nogi go góry.
Nie byłam w stanie, bo miałam złamaną nogę.
No dobrze. Chcesz trochę więcej?
Nie wiedziałam, jaką lubisz.
- Zamówiłam miks wszystkiego. - Było super.
Świetny wybór.
To dobrze.
W porządku.
Babciu?
Mogę o coś zapytać?
Oczywiście. O co tylko chcesz.
Kim chciałaś zostać
jako dziecko?
Cóż.
Co? Rany.
Świetne pytanie.
No dobrze. Cóż…
Zawsze marzyłam, by zostać tancerką.
Serio?
Nie bądź taka zaskoczona.
Twój dziadek uważał mnie za bardzo atrakcyjną.
- Widział, jak tańczysz? - Oczywiście!
Mam tu coś.
Tak. O rety.
To twoja babcia.
Piękna.
Cóż, tak właśnie myślał.
Prawdę mówiąc, nogi mi się trzęsły ze strachu.
Myślałam, że buty zgubię.
- Naprawdę? - Tak.
To był najważniejszy dzień mojego życia,
bo wybrano tylko sześć szkół do występu.
Po drugiej stronie rzeki, w tym przepięknym teatrze.
Nadal pamiętam
odgłos skrzypiącej drewnianej podłogi.
Muzyka płynęła od orkiestry niczym fala.
A opadające drobinki kurzu mieniły się w świetle.
Czułam się jak we śnie.
Więc co się stało?
Moja droga, dorosłam.
Jestem za wysoka.
I niezgrabna.
I za stara.
Spójrzmy prawdzie w oczy. Kto chce oglądać tańczącą babcię?
Chcesz coś na deser?
Mam lody. Tak mi się wydaje.
O ile nie pokryły się lodem.
Czemu w ogóle na lodach tworzy się lód?
Stęskniłaś się?
Jest tu?
- Kto? - Blossom.
Cześć! Zaparzyłam dla dwóch osób.
Zrobię więcej.
Należałaś do niej.
To jakaś zagadka? Uwielbiam je.
Do mojej babci. Jesteś jej IFEM.
No cóż, oczywiście, że tak.
Figlarny styl, uroczy akcent.
Dziwię się, że się nie domyśliłaś.
No to chodźmy.
Jest na dole. Będzie w szoku.
Bea, już próbowaliśmy.
Jestem tam z nią każdego dnia.
Czytam z nią, oglądam telewizję,
przeszłam z nią nawet fazę na pilates.
Nie widziała mnie.
Nic nie da się zrobić, jeśli cię nie pamiętają.
Więc musimy jej pomóc.
Elizabeth.
Bea!
Co robisz?
SPARTAKUS
Co my robimy? To niedorzeczne.
Co ty knujesz?
Bea?
O Boże. Gdzie się podziewałeś?
To twój pokój? Fajny. Oldskulowy.
Znalazłem go. Pracuje w mieście.
Mówiłem, że wytropię każdego. Wszędzie!
Powodzenia, kruszynko. Wszystko w twoich rękach!
Cień nigdy nie śpi!
Oby się udało.
ŚCIŚLE TAJNE
To powinno być na następnej przecznicy.
Musimy się pośpieszyć.
No dobra, podsumujmy.
Naprawdę idziemy się z nim spotkać?
- Tak! - Okej.
Nieźle. Spotkajmy się z nim od razu!
Jeśli nie przeszkodzisz.
Dobra. Ale skąd będziemy wiedzieć, że to on?
Wszystko jest w teczce.
Tak, to on.
O rany.
Nie jestem na to gotowy. Chyba zwymiotuję.
- Widzicie go? - Przemieszcza się. Chodźcie!
- Dokąd? - Ruchy. Migusiem.
Mogłem założyć garniak.
Następny!
O rety.
Wygląda…
kapitalnie!
O ja cię! Tylko spójrzcie!
Szczuplutki!
Kiedyś wyglądał bardziej jak ja.
Zdaje się, że zrobił coś z włosami.
To chyba pot.
Jestem taki poruszony!
To nasza szansa.
Okej. Pora tam wejść.
Chwila. Co?
Nie mogę wejść tam sam.
Idź z nim.
Nie świadczę takich usług.
Nie żebym najbardziej bał się publicznych toalet…
Błagam.
…ale są wysoko w rankingu.
Wtargnęła tam. Zasuwaj.
„Dwadzieścia procent w trzecim kwartale przyszłego roku…
Dwadzieścia procent w trzecim kwartale przyszłego roku.
Pytacie, jak to możliwe?
Może zapytacie, jak to możliwe”.
Człowieku, weź się w garść.
Idź.
To ten moment.
„Dwadzieścia procent w trzecim kwartale…
Skąd pewność, że to możliwe?”
Skąd pewność, że to możliwe?
Dasz radę.
Jasne? Poradzisz sobie.
Tylko nie płacz.
Proszę, tylko nie płacz.
No dalej. Spójrz na mnie.
Nie płacz.
No weź.
No dalej, proszę cię.
O Boże.
Jak poszło? O mój Boże!
Chodź!
No i przekichane.
Fuj. Chodź.
O Boże, to już koniec?
- Cal, czy ja znikam? - To raczej tak nie działa.
O rany. Chyba zwymiotuję.
Cóż…
zrobiliśmy, co mogliśmy.
Nie udało się.
Nie rozumiem. Stali tuż obok siebie.
No dobra. Muszę puścić pawia. Albo zjeść przekąskę. Jedno albo drugie.
Może atmosferka była nie taka.
Prawdę mówiąc, muzyka była fatalna.
Zdecydowanie muszę coś zjeść.
Umieram z głodu.
Już wiem.
Co?
Nie zgub go.
Mogę w czymś pomóc?
Tak.
Mam do dostarczenia przesyłkę.
IMIĘ: BLUE KOLOR: FIOLETOWY
OSOBA: JEREMY *RODZICE MIELI PIEKARNIĘ
Panie Griffith.
Zapraszamy.
Dasz radę.
Okej.
Dzień dobry. Dziękuję za zaproszenie. Cieszę się, że tu jestem.
Myślę, że to będzie udane spotkanie.
To było po prostu…
To było takie…
GRATULACJE
Gratulacje.
Udało ci się.
Nam się udało.
Jesteśmy całkiem zgranym zespołem, prawda?
Zgadza się.
- Okej. - Robiłaś bransoletki?
Oczywiście! Całą rękę miałam w bransoletkach.
Dziękuję bardzo.
Gdzie byłaś?
Przepraszam, byłam z przyjaciółmi.
Wejdź, chodź.
W porządku, babciu.
Nic mi nie jest.
Nie chodzi o ciebie.
Chodzi o twojego tatę.
Na pewno nic mu nie jest.
Weź to, czego potrzebujesz, i porozmawiamy w aucie.
Kluczyki. Gdzie moje kluczyki?
Nie dam rady.
Nie potrafię.
Spokojnie.
W porządku.
Musisz mi pomóc.
Hej. Jestem przy tobie.
Drugi raz nie dam rady tego zrobić.
Czego?
Pożegnać się.
Więc tego nie rób.
Nie wiem, co powiedzieć.
Co mam mu powiedzieć?
Opowiedz mu historię.
Dziękuję.
- Proszę tu zaczekać. - Dobrze. Dziękuję.
Bea.
Twój tata miał ciężki dzień.
Musi tylko trochę odpocząć.
Cześć.
Więc…
pracowałam nad tą historią.
Jestem gotowa ci ją opowiedzieć.
To historia o…
małej dziewczynce.
Dziewczynce, która była taka smutna
i taka przerażona,
że robiła, co mogła, by odciąć się od rzeczywistości.
Żeby już nigdy niczego nie poczuć.
Ale nie potrafiła.
Nie potrafiła, bo ma kogoś…
ma kogoś niezwykłego.
I choć bardzo starała się go odtrącić…
i choć bardzo starała się dorosnąć…
on jej nie pozwalał.
Trzymał ją coraz mocniej
i mocniej.
A najzabawniejsze jest to…
że tylko tutaj czuje się naprawdę bezpieczna.
To jedyne miejsce, w którym chce być.
Więc nie możesz odejść.
Jestem tylko dzieckiem.
Proszę, tatusiu.
Proszę.
To naprawdę fajna historia.
Co się dzieje potem?
Kocham cię.
Wybudził się.
Hej.
Otwórz drzwi.
Halo?
Kto tam jest?
Otwórz drzwi.
Chcesz się dostać do środka?
Tak. Mieszka tam mój przyjaciel.
Przyjaciel?
Pomógł mi, więc chciałam mu podziękować.
Bardzo mi przykro.
Nikogo tam nie ma.
Dobra.
To chyba wszystko.
Hej. Zawsze możemy tu wrócić.
IMIĘ: BLOSSOM DZIECKO: MARGARET
LUBI: POPOŁUDNIOWĄ HERBATĘ CEL: TANIEC
IMIĘ: LEWIS DZIECKO: CHARLIE
Masz wszystko?
Dobra, zaraz wracam.
MAMA – JA – TATA
Właśnie idę się pożegnać.
To byłeś ty.
To zawsze byłeś ty.
Tak bardzo mi przykro, że nie przypomniałam sobie wcześniej.
Pewnie sobie myślisz,
że już cię nie potrzebuję.
Że dorosłam.
Więc…
przyszłam ci powiedzieć,
że zawsze będę cię potrzebować.
Szczególnie gdy dorosnę.
Muszę tylko zamknąć oczy
i wszystkie wspomnienia wrócą.
- Fuj. - Fuj.
Gdy byłam mała,
opowiadałam pewną historię.
Jako nieco starsza często wracam do niej myślami
i kwestionuję pewne szczegóły.
Ale za każdym razem, gdy tak się dzieje, powtarzam sobie,
żeby wziąć oddech…
i zapytać siebie:
„A gdyby?”.
Poradzą sobie.
Poradzi sobie.
Więc…
wracamy do środka?
O Boże.
Danny, wróciłem!
Wyglądasz super. Świetna broda. Ile masz lat?
Cień nigdy nie śpi!
Mniejsza z tym.
Chodź.
Dasz radę.
Chodźmy.
Cześć.
Mogę ci się do czegoś przyznać?
Nie wiem, co to jest zawijana pizza.
Mogłem wyznać to wcześniej, ale…
- Ciężkie? - Trochę.
Tak? Nie martw się. Wezmę resztę.
- Okej? - Okej.
Hej, Keith.
Raz, dwa, trzy, cztery!
Napisy: Joanna Kuboń
KU PAMIĘCI NASZEGO PRZYJACIELA, LOUISA GOSSETTA JR.