Of, of, of, çok sıcak.
Nedendir bilmem,
annem ona hep
bir hikâye anlatmamı isterdi.
Herhâlde dertlerini unutup
neşelenmesi içindi.
Geliyor!
Selam.
Anlatmamı istediği hikâyelerin onunla bir ilgisi olmadığını
ancak yıllar sonra fark ettim.
Öğrendim ki anlattığımız en önemli hikâyeler
kendimize anlattıklarımızmış.
Hazır mısın?
-Bö! -Amanın! Çok korktum!
Selam Ayı, burada bir şey konuşuyoruz.
Abrakadabra!
Bea, bu muhteşem!
-Hoşça kal büyükanne. -Güle güle, seni seviyorum.
HAYALİ ARKADAŞLAR
Onu gördün mü bilmiyorum tatlım. Hadi gel.
Bazen arabayı park etmeme yardım eder.
Park yeri bulduğumuz için şanslıyız. Genelde akşama doğru
yer kalmaz.
O zaman arka sokağa gidiyorum,
orada bulursam büyük şans.
Yoruldum.
Merdivenler beni bitirdi!
Of…
Aman.
Evet. Nihayet geldik.
Hadi, içeri buyur. Geç hadi.
Son geldiğinden beri çok şey değişmedi.
Gerçi…
O kanepe var mıydı?
Galiba yoktu.
Tamamdır.
Sana niye soruyorsam,
o zamanlar şu kadarcıktın.
Sen gelmeden biraz alışveriş yaptım.
Şey, acıktın mı? Yani…
Peki, acıkırsan söyle.
Bak, mutfak bu tarafta.
Evet.
Burada temiz çarşaflarımız var. Koltuğun üstünde de temiz havlu var.
Şuraya bakarsan özel bir şey hatırlarsın belki.
O yaz burada yaptığın tüm resimleri sakladım.
Kafandan neler neler geçiyordu,
takip etmek mümkün değildi.
Büyükanne?
On iki yaşındayım.
Artık öyle çizim yapmıyorum.
Elbette.
Tabii.
Ben bunların hepsini
şuraya kaldırıyorum.
Evet.
İşte oldu.
Neyse artık yola koyulalım, baban seni merak eder.
Herhâlde onunla yemeyi tercih edersin.
İstersen şimdi bir şeyler hazırlayayım. İster misin?
Anahtarlarım nerede?
Bir yerde bıraktım.
Ah şu anahtarlar.
Bir dakikaya gelirim.
GÜLÜMSE
-Nasıl hissediyorsun? -Harika.
Doktora geldiğini ileteyim, seni bilgilendirsin.
İlet tabii. Gelsin, konuşalım.
Sen buraya nasıl girdin?
Onun kusuruna bakma.
Benim dans edecek hâlim yok.
Ama edeceksek de iyi dans etmeliyiz, tamam mı?
İstiyor musun?
Tamam, istiyor. Hadi. Dans edelim.
İki, üç, dört, beş, altı.
Evet, işte bu.
Devam. Güzel. Aynen böyle.
Ne? Büyük final geliyor şimdi! Hadi güzelim!
Hiç prova yapmadık.
-Teşekkürler jüri, notunuz kıt olmasın. -Süper!
Alkışlarla yaşıyorum.
Bea, bu Janet. Janet, bu kızım Bea.
Memnun oldum Bea.
Baban senden çok bahsetti.
Ben de memnun oldum.
-Sana ne veriyorlar? -Bu mu?
Sihir.
Siz biraz hasret giderin. Bir ihtiyacın var mı Bea?
-Bir şey ister misin? -Hayır, sağ ol.
Bana kaşarlı bir hamburger. Sırf kolesterol.
-Baba. -Efendim?
Kızım haklı. Brokoli.
Hepsi brokoli olsun.
Harika. Biraz da su. Normalde eğlenceli kızdır.
Yolculuk nasıldı?
Seni almaya gelemediğim için çok üzgünüm.
Harriet'la provamız vardı. Biraz ilgi arsızıdır.
Baba.
Bunu yapmana gerek yok.
Neden bahsediyorsun?
Çocukmuşum gibi davranma.
Hayat her zaman eğlenceli olmayabilir. Anlıyor musun?
Doğru diyorsun.
Çok haklısın.
Yine de denemeye devam edebiliriz.
Ama dediğin doğru.
Haklısın.
Hayat hep eğlenceli değil.
Mesela buraya dönmek.
Anneni hatırlattı, değil mi?
Belki de yine aynı şey olabilir diye endişeleniyorsun.
Sana müjdeyi vereyim,
ben annen değilim.
Hasta değilim.
Sadece kalbim kırık.
Onun çaresi var.
Bana bak.
Çok basit bir ameliyat.
İyileşeceğim.
Söz.
Tamam.
Ama sen de bana bir söz ver.
Buralarda takılmayacaksın.
Hastaneden çıkıp
biraz eğleneceksin.
Kabul et.
Anlatacak harika bir hikâyen olacak.
Ne hikâyesi?
New York'ta yaşamak mı?
Çocuk olmak.
Seninle küçük bir gezintiye çıkalım.
Çok iyi olur.
Gezinti yapmayalı çok oluyor.
Çok düşüncelisin Veta.
Mutlaka beni bekle Elwood. Hemen dönerim.
Pekâlâ, keyfine bak Harvey.
Gel. İyi mi?
Veta bizimle konuşmak istiyor.
…11 ay içinde Kanada'yı kaykayla geçerek
kalp hastalıklarıyla mücadele için 14 milyon doların üzerinde bağış topladı.
8.000 kilometreden fazla yol yaptı…
Merhaba.
Ne? Ne? Yoksa…
Eyvah.
Eyvah, eyvah, eyvah.
Of, of, of, hiç iyi değil.
Peşimden geliyor.
Dursana!
Olamaz. Hayır, hayır.
Hayır. Orada kal!
-Bekle! -Tanrım.
Amma çok merdiven var. Amma… çok… merdiven var.
Sanırım beni takip etti.
Takip mi etti? Ne zaman?
-Az evvel. -Az evvel mi?
Biraz önce işte. Çünkü galiba…
-Sanırım beni gördü. -Nasıl yani?
Gözümün içine baktı. Güm!
Sonra da koştum. Merdivenlerden çıktım.
Ama peşimden gelmeye devam etti.
Eskisinden daha büyük ve hızlı.
Ayrıca sanırım…
Kimse var mı?
Lütfen git.
Ben…
Küçük kızına merhaba demiştim de.
Burada küçük bir kız yok. Lütfen git!
Tamam.
Aşağı kata yeni taşındım.
Konuşacak pek kimsem yok.
Kim…
-Kim var orada? -Özür dilerim, sadece…
Demek sensin.
Hemen aşağıya in. Geç oldu, buraya çıkmamalısın!
Tabii efendim.
Harvey!
Harvey?
Selam!
Merhaba.
Çiçekler bana mı?
Hayır. Babama getirdim.
Şaka şaka.
Satranç oynar mısın?
TV bozuk.
Pardon?
Önemli değil. Sen yapmadın ki.
Annem o yüzden satranç getirdi.
Dama.
Ne oldu?
Düştüm.
Hep düşerim.
Bu sefer bacağımı ve şeyimi kırdım…
Kostiks miydi?
Koziks? Yoksa kovzikz miydi?
Kozmokiz de olabilir.
Kısacası popom kırıldı işte.
Kolun da mı? Nereden düştün?
Farklı kazalar.
Anladım.
Ben Benjamin bu arada.
-Ben Bea. -Harika!
"B" neyin kısaltması?
Hiçbir şeyin. Annem bana Bea derdi.
Sevdim. Sadece B.
-Tanıştığımıza memnun oldum. -Ben de.
Beni nerede bulacağını biliyorsun!
Kaçtım gittim… Janet'a söyleme.
Büyürken bol şans! -Baban
Selam.
Buna son vermelisin.
Asla.
Tanrım. Amma çok merdiven var!
Gitmeliyiz. Hem de hemen.
-Hiçbir yere gitmem. Kendime bir bardak… -Sorun, o.
Tanrım.
Yemin ederim, bu son. Bir daha asla.
Pardon da niye benim hatam? Fotoları ortada bırakırsan bulur.
Senin hatan değildi, dedim.
-Kafamı şişirme lütfen. -Üzgünüm.
Ben ona asla…
Bir kere, o çok büyük.
Ayrıca, bahsettiğimiz o!
O cüsseyle oraya nasıl çıkmış?
Ev güzelmiş.
-Keşke böyle bir evde yaşasam. -İkinci katta.
Sanki oraya nasıl çıktığını biliyorum da.
-Sen şu tarafa geç… Tamam. -Yürü hadi.
Çok kabasın.
Mavi!
Artık yetti.
Yemin ederim,
bana hemen cevap vermezsen
yok olmak son derdin olur.
Merhaba.
Bak sen, kimleri görüyorum.
Tamam. İyi görünmüyor, farkındayım.
Ama işin aslı şu ki, kız beni seviyor!
Harika gidiyoruz.
Sahiden mi? Kızın bir saat ağladığını duydum.
Yok canım. Bir saat biraz abartı olmuş.
Bir saat ağlamak ne kadar zor, haberin var mı?
Eşyalarını topla. Gidiyoruz.
Hayır, olmaz!
Beni götüremezsin. Bu çocuk beni isteyecek.
Uyumumuz mükemmel. İnan bana.
Onunla konuştun mu?
Hayır. Çok ağlıyordu, nasıl konuşayım?
Al işte. Böyle olmaz.
-Seni gördü mü ki? -Görmek üzereydi.
-Üzere miydi? -Kesinlikle!
Neredeyse garanti edebilirim.
Sanırım.
Ne oldu?
O ürkütücü bebeği uyutmak üzereydi.
Durdu. Başını kaldırdı.
Kesinlikle bir şey hissetti.
Ben de yavaşça ona doğru yürüdüm.
Yaklaşmaya başladım, tam o sırada…
-Dur. -Ben…
Ne yapıyorsun?
Hayır, yapma. Mavi, sakın. Lütfen yapma.
Mavi. Sakın ha.
Yemin ederim, yaparsan ömür boyu seninle konuşmam.
Yapma. Hayır. Bak. Lütfen.
Lütfen. Hayır. Yapma. Sakın!
-Bir daha oynayalım! -Harika! Evet!
Merhaba.
Eyvah.
Yerinde olsam yapmazdım.
-O neydi? -Sadece plağı değiştiriyorum!
Başkası eşyalarına dokununca arıza çıkarır.
Hiçbir şeye dokunma!
Gördün mü?
Kimsin sen?
Nasıl yani? Ben… Ben Mavi'yim!
Ama morsun.
Çünkü çocuk renk körüydü.
Hangi çocuk?
Benim çocuk! Unuttun mu?
-Ne? -Tanrı aşkına Mavi!
Hatırlamaz tabii ki. Onu yiyeceksin sanıyor.
Onun kusuruna bakma.
Çok tatlıdır, bir tanedir ama çok sakar bir devdir.
Teşekkürler!
Rica ederim.
Sana zahmet, misafirimizi yerden kaldırır mısın?
İşte böyle. Koca parmağı tut.
Harika. Tebrikler Mavi.
Baştan başlayalım mı? Çayını nasıl içersin?
Çay içmem.
Çay içmeyen kız mı olurmuş?
Hiç yardımcı olmuyorsun!
-Ben Tomurcuk, Mavi'yle zaten tanıştınız. -Yine ben.
-Bu da… -Beni tanıyor.
Biz…
Tanışıyoruz.
Buraya son çıktığından beri epey zaman geçti.
Seni son gördüğümde
daha ufaktın.
Neler oluyor?
Bu soruyu sorman çok normal tabii zira bu…
Ama ayıp!
-Ayıp mı? -Evet, ayıp.
Ne yani, her şeyi şimdi tek tek açıklayacak mıyız?
-Denememiz lazım. -Yapma lütfen.
Lütfen kızı dürtme.
Pardon. Çok heyecanlıyım da!
-Niye? -Döndün diye!
-Mavi! Yeter ama. -Ama…
O ne?
Kaç defa sana eşyalarıma dokunma dedim?
Olacak iş değil! Bunlar alfabetikti!
-Az evvel senin… -Renklere göre sıralıydı!
…çocuk mu dedin?
Evet. Adı Jeremy.
Tanrım! Yine Jeremy dinleyeceğiz!
Bu akşam gittiğimiz ev
Jeremy'lerin evi miydi?
Hayır. O başka evdi. Potansiyel eşleşme vardı.
Başarılı olabilirdi ama ismi lazım değil sağ olsun başaramadık.
Yeter ama, al kendin yap madem.
Bana ne ya.
Mecbur muyum arkadaş?
Pekâlâ.
Bugün çok zor bir gün geçirdi.
Ama sen…
Eminim soruların vardır.
Sizin gibi başkaları da var mı?
Hayır, de!
Evet.
Tabii! Hem de çok!
Neredeyse her çocuğun vardır. Daha doğrusu vardı.
Nesi vardı?
Bir arkadaşı.
Hayalî arkadaş mı?
HARK. Biz "HARK" deriz.
Çaktın mı? Hayalî. Arkadaş.
Hayaller gerçek olsa gibi düşün, her şey mümkün!
Aman dikkat! Tamam. Kendimizi fazla kaptırmayalım.
Gözleri yuvalarından fırlayacak gibi.
E, peki…
Bu akşam ne oldu?
Yeni bir çocukla eşleştirme denedik.
Ufak bir operasyon başlattık.
Biz mi başlattık?
O başlattı.
Ne tür bir operasyon?
Bir tür çöpçatanlık ajansı gibi düşün. HARK'lara yeni çocuk buluyoruz.
Yeni çocuk mu?
Seninkine ne oldu?
Büyüdü.
-Artık bana ihtiyacı yok. -Öyle mi?
Bu çok üzücü.
Korkunç desek daha doğru.
Olamaz.
-Çünkü bana ihtiyacı yoksa… -Mavi.
…beni göremez.
Mavi, bakar mısın?
-Beni göremezse de… -Bana bak.
O zaman geriye tek şey kalır. Yok olup giderim.
Mavi.
Güzel şeyler düşün!
Kahve ve kruvasan.
-Aferin. -Kahve ve kruvasan.
-Tamam.
-Kahve ve kruvasan. -Hepimiz yorulduk.
Evet! Aynen öyle. Hem de çok.
Yorulduk. Bugünlük yeter.
Bence kız iyi gidiyordu.
-Teşekkürler. -Rica ederim.
Ama bence yeter. Zaten geç oldu.
O ürkünç cadı geldiğinde hiçbirimiz kapının yanlış tarafında
olmak istemeyiz.
Gitsen iyi olur.
Yapma Cal, o daha çocuk.
Ben çocuk değilim.
Cevabımızı aldık galiba.
İyi geceler.
Aman, korkuttun beni.
-Günaydın. -Günaydın.
Hemen gidiyorsun.
Pankek yaptım.
Hay aksi. Tavaya yapışmışlar.
İstersen mısır gevreği ve greyfurt var.
Pek aç değilim.
Bir şeye ihtiyacın olursa haber ver.
-Veririm. -Güzel.
Of ya.
Yemek var mı?
Elbette.
Ne istersin? Gerçek yemek mi?
Yoksa abur cubur mu? Tabii.
Koridorun sonunda sağda bir otomat var.
Senin burada ne işin var?
Ne yapıyorsun? Çık oradan!
Çok isterdim ama bacaklarım uyuştu.
İnanılmaz.
Peki, elini ver.
Elini ver. Hadi, elini ver.
Hadi. Oluyor.
-Hadi. -Dur.
-Hadi, ayağa kalk. -Dur, bekle.
Tamam.
Çok güçlüymüşsün!
Bir daha yapabilir miyiz?
Kalk.
Kalk hadi.
Burası otel mi?
-Burada ne işin var? -Senin ne işin var?
Babamı ziyaret ediyorum!
Ha, tamam! Babanın kalbi mi kırıktı?
Korkmuşsundur.
Ne? Hayır.
Burada ne arıyorsun? Beni seninle konuşurken görecekler.
Ne olmuş yani?
Burada gerçek insanlar var. Beni deli zannederler!
Yapma canım, sen daha çocuksun.
Merhaba!
Kiminle konuşuyorsun?
Pekâlâ…
-Kapıyı aç! -Pekâlâ.
Aç hadi! Şey yanımda…
Şey işte.
-Sen nesin hakikaten? -Bir HARK'ım.
Onu biliyorum da nesin?
Bilmem.
Nihayet!
Sen ha.
Merhaba!
-Bunun bitmesini istiyorum. -Çok fena! Çay koyayım.
Çay sevmediğini söylemişti.
Neyse.
Ne bitsin?
Tüm bunlar. Buna ihtiyacım yok.
Ne diyebilirim bilmiyorum ama bu işler öyle yürümez.
Hangi işler? Bana ne oluyor?
-Sen seçilmiş olansın. -Hayır! Komplekse kapılmasın.
Bu hâliyle bile dokunsan patlayacak gibi.
Ne için seçildim?
-Lanetlenmiş gibiyim. -Anlamaya başladın.
Hayır! Çok iyi şeyler yapabilirsin. Hepimizi kurtarabilirsin!
Hepiniz derken?
Lütfen HARK'lar deme.
Bence bırak desin yoksa kafası patlayacak.
Peki.
HARK'lar.
Sağ ol.
Ben nasıl yardım edebilirim?
-Edemezsin. -Eder tabii.
Hepimizin en büyük dileği kendi çocuklarımızla olmak.
Ama bizim çocuklar bizi unuttu.
Bu yüzden yeni çocuklar lazım.
Onları bulmamıza yardım edebilirsin.
Her zaman derim,
hiç çocuğun olmamasındansa yeni bir çocuk daha iyidir. Gibi bir şey.
Hiç öyle bir şey dememişti.
Demesem de düşündüm.
HARK'lara yeni çocuk bulmaya yardım edince
her şey normale
dönecek mi?
Ne dilediğine dikkat et.
ANILAR HUZUREVİ
-O zaman onlarla tanışayım. -Kiminle?
Çocuk eşleştirmeye çalıştığınız HARK'larla.
Bu imkânsız.
Niye?
-Çünkü seni oraya götürdüğüm görülmemeli. -Nereye?
Hiçbir yere.
Sana yardım lazım.
Bunun ne kadar doğru olduğunu bir bilsen.
Ama düşündüğün anlamda değil.
Dün akşam olanlardan anlıyoruz ki bu eşleştirme olayını bilmiyorsun.
Deme yahu.
Yardım edebilirim.
Nasıl?
Çünkü ben çocuğum.
Galiba
cevabımızı aldık.
-Nereye gidiyoruz? -Yardım almaya.
Kimden?
İşin uzmanından.
Çünkü bu iş beni aşıyor.
Bence yaptığın şey çok güzel.
Neymiş o?
Onlara bu şekilde yardım etmen.
Aslında tercih şansım yok.
Bana rahat vermiyorlar.
Sen onları ne zamandır görebiliyorsun?
Kendimi bildim bileli.
Nerede yaşıyorlar?
"Yaşamak" göreceli bir kavram
ama normalde çocukların olduğu yerlerde diyelim.
Orası
sihirli mi?
-Neresi? -Gittiğimiz yer.
Eskiden öyleydi.
Bu durakta iniyoruz.
Buraya daha önce gelmiştim.
Sahiden mi?
Evet, annem bir kez getirmişti.
Yavaş yavaş hatırlıyorsun galiba.
Bir saniye.
HARK'lar burada mı yaşıyor?
Umarım.
Ama kapı kilitli.
Bunu biraz düşün istersen.
Burada bekle. Arkadan dolaşıp anahtarı alayım.
Beni yalnız mı bırakacaksın?
Asla yalnız değilsin! Şimdiye anlarsın sanmıştım.
ANILAR HUZUREVİ
Bunu yapmak istediğinden emin misin?
Evet.
Çünkü o kapının ardında kim olduğunu kestirmek imkânsız.
Korkunçlar mı?
Daha kötüsü.
Çaresizler.
Vicki. Nasılsın?
Parfümün yeni mi? Şey gibi kokuyor…
Tamam. Haddimizi aşmayalım.
Il Capitano'yu görmeye geldik. Evet, rehber ayımız.
Tamam.
Canlan.
Kızın annesinin evinde mi yaşıyordu?
Amma gürültücüler.
Elektrik, su eşinizin üstüneymiş.
Kocanız diyor ki kızınız evde yaşamıyormuş…
Hey!
Hadi! Gel.
Bu niye burada?
Selam Todd!
Tamam. Her zamanki gibi başlayalım.
Derin nefes alalım.
Verelim.
Alalım.
Verelim.
Çok güzel.
Kim başlamak ister?
Ben…
Geçen hafta epey iyiydim
ama bu hafta ne oldu bilmiyorum!
-Sorun değil. -Sinir krizi geçirmeye başladım!
Yine başlıyoruz.
Acıklı keman melodilerine hazır olun.
-Yapma ama. -Ted, onun viyola olduğunu biliyorsun.
Bu hiç hoş değil. Kırıcı olmaya gerek yok.
Arkadaşlar.
Çocukların bizi unutmayı seçtikleri teorisini aşmamız lazım.
Yaşadıkları bir süreç sonucu doğal olarak unutuyorlar.
Keşke onu bir kez daha görebilsem.
Keşke ona yanı başındayım diyebilsem.
Hiç yanından ayrılmadım ki!
Hop, yavaş ol! Pelerinime gelecek.
İşte bu çok zararlı.
Sorun değil. Birini çağırırız, temizler.
Doktor, sana çuvalla para veriyorum
ama bu Slime Topu'ndan bize sıra gelmiyor.
Doktor, bir sorum var. Acaba çocuklar çok mu berbat insanlar?
Amanın. Çocuk mu o?
-Ne? -Tanrım!
Kabuk nasıl görünüyor?
Nasıl bir his?
Kabuktan ışık yansıyor mu?
Yoksa yansımıyor mu?
-Selam. -Judith, giyinebilirsin.
Beş dakika ara millet.
Selam Cal. O köpük partisinden 20 papel borcun var.
Evet.
Bunu hiç konuşmayacağız demiştik ya.
Birini arıyorum ama aramızda kalsın, olur mu?
-Selam. -Merhaba.
Merhaba.
-O yoksa… -Hayır.
-Evet. -Amanın.
Lewis'i görmeliyim. Nerede?
Tabii. Sanırım en son havuza gidiyordu.
Havuz, tamamdır. Çabuk, koş.
Rica ederim. Bol şans!
Arkadaşlar ya, bunu konuşmuştuk.
Bunlar abur cubur değil, sanat.
Nasıl bir his? Pişmanlık midene oturdu mu?
-Selam Cal! -Yavaş!
-Kız kim? -Senin sorunun ne?
-Selam ufaklık. -Arkadaşım!
-Ne tür arkadaş? -Hey!
-Göründüğünden güçlüsün! -Hey!
-Kimmiş öğrenirim. -Öyle mi?
Neyse ne.
Gizli ve tehlikeli!
Boşuna yalnız yaşamıyorum.
Keith!
Nasıl bir çocuk görünmez HARK yaratır ki?
-Yerde mi yatıyordu? -Kim bilir?
İndir kaldır, indir kaldır, indir kaldır.
Dizleri kırın hanımlar!
-Kızardım mı? -Evet.
Nihayet!
Gel.
Lewis? Seni tanıştırmak istediğim biri var.
Merhaba Elizabeth.
Çok memnun oldum.
Teşekkürler.
Sana tesisi gezdirdi mi bakalım?
Sayılır.
Nasıl buldun?
Pek beklediğim gibi değildi.
Eşleştirme konusunda yardım edecek.
Lewis 93 yaşında.
Burayı o kurdu. O her şeyi sana öğretir.
-Öyle değil mi Lewis? -Calvin.
Her zaman böyle değildi.
-Öyle mi? -Evet.
Calvin eskiden palyaçoydu. Söyledi mi?
Hayır.
Bu doğru.
Tüm bunlardan önce, hayattaki tek işi güldürmekti.
Artık değil ama.
Pekâlâ.
Siz artık bu işi halledersiniz. Lewis sana taktik verir.
Muhtemelen araba falan cilalatır.
Madem sana tesisi gezdirmiyor,
sen ona tesisi gezdir.
Pardon, ne dedin?
Burası istediğin şeye dönüşebilir.
Tek ihtiyacın biraz hayal gücü.
Hayır. Olamaz.
Sakın öyle bir şey yapma.
Zihninde nasıl bir yer hayal etmiştin, göster.
İşte bu.
Hayır.
Ne oldu?
Bir şey yok Matt. Sen içeri geç bakayım. Ha şöyle.
Ne yapıyorsun Hapşırıkçı? Yardım etsene.
Bir şeyler oluyor!
Bir şey olduğu yok!
Harika!
-İçeri gir. -Hayır ya! Görmek istiyorum!
Hayır, görmek istiyorum!
İçeri gir!
Vay canına!
Vay canına.
İnanılmaz! Rüya gibi!
Tanrım! Burası havuz mu?
Vay canına, harika.
Pardon.
Cal?
İyi misin?
Sen nereden çıktın?
Hayır, hayır, meyveye dikkat!
Ayaklı palet geliyor.
Yavaş, ağır ol!
Seni sersem seni! Önüne baksana!
Nerede kaldın? Beş dakika geciktin!
-Sıra sende! -Ne? Nasıl yani?
Hadi, çık sahneye!
Hadi!
Sağ ol.
Başlıyoruz.
Dikkat et!
Kimler dönmüş!
-Döndün. -İyi mi?
Çok eğlenceliydi!
-Fena dağılmışsın. -Popon acıdı mı?
G-4 mü dedin? Tombala!
Bu, hayatımda gördüğüm en tuhaf iş görüşmesiydi.
Güzel! Eğlenmene sevindim.
Bu durumda ortak mıyız?
Hemen gaza gelme lütfen.
Keith!
Yarın görüşürüz.
Hastanelerle ilgili bir şey fark ettim.
Burada okuyacak düzgün bir şey yok.
Hikâyen nasıl gidiyor?
Ona şu an vaktim yok.
Bir işe girdim.
Peki.
Herhâlde soru sormam yasaktır.
-Yasak. -Ben seni tutmayayım.
Gördün mü?
Hâlâ bir şansımız var.
Merhaba!
Süper işitme yeteneğin falan mı var?
Hayır. Seni bekliyordum.
TV hâlâ bozuk.
Tamir etseler iyi olur.
Bence bu işte annemin bir parmağı var.
-Annenin mi? -Evet.
Ekranlar beynimi sulandırıyormuş.
Ya o bozduysa?
Bil bakalım ne oldu. İşe girdim.
Vay canına. Dondurmacıda falan mı?
Çöpçatanlık ajansında.
Nerede olursa olsun harikalar yaratacağına eminim. Bol şans!
Teşekkürler.
-Baksana. -Efendim?
Hiç hayalî arkadaşın oldu mu?
Hayır.
İster misin peki?
Tabii!
Sekiz dokuz yaşlarında. Bence hobilerine odaklanalım.
-Eyvah. -Harika.
Sihir veya fantezi deneyimi olan var mı bakalım.
Bol şans.
Fantezi dedin mi işler karışır.
-Belki süper kahraman seviyordur. -O seviyor mesela.
-Veya sanat. -Evet. Çok severim.
-Ya da TV. -Bir daha söyletme.
Pantolon giy, herkesi korkutuyorsun.
Pantolon.
-Nasılız bakalım? -Harika.
-Sen nasılsın? -Bundan iyisi can sağlığı.
Top sende. Başlayalım.
Gelsinler.
Buraya oturdum madem. Pekâlâ.
-Mükemmel. Merhaba. -Merhaba.
Selamlar! Çok heyecanlıyım!
Yerimde duramıyorum!
Adın ne?
Adım Timsi.
Güneş.
Üçüncü Andromedus, babam…
Steven.
Pat. Neden derseniz, bazen çok gerildiğimde şey olur…
Olamaz!
Gerilecek bir şey yok. Harika gidiyorsun.
Bu kız çok tatlı.
Benim kızın adı Tabitha'ydı.
Adımı Boyni koydu çünkü ben…
Ben bir tekboynuzum ya!
Pardon. Çok heyecan yaptım!
Nerelisin?
Aslen Philadelphia'lıyım.
DeKalb. Illinois.
Spokane.
New Jersey. Memleketime laf yok.
Teknoloji Market diyelim.
83'te… Yok, 84'te taşındık. Çok zor bir süreçti.
AİLE TAŞINMIŞ.
Öyle böyle değil.
Poughkeepsie'ye taşınılır mı hiç baba?
Oldu olacak Ay'a taşınsaydık, değil mi yani?
Komik değil aslında. Hiç değil.
Hazır mısın?
Neye?
Her şeye.
Her gün gösterimiz vardı.
Bazen günde birden fazla!
Sürekli bana parça taktılar. Taktılar da taktılar. Bitmedi gitti.
Ama bir türlü gözüme lazer silahı takmadılar!
Yalan yok, çok yorucuydu, pestilim çıkıyordu.
Ama o seyircinin alkışı yok mu… İnanın, her şeye değer!
Tanrım!
Bizim çocukların amcaları…
O amcalar gibisi yoktu.
Bir sürü arkadaş getirdim.
Görebildiğin biri olursa söyle.
Tamamdır.
Pekâlâ, bu arkadaşı görüyor musun?
Hayır.
Harbi mi?
-Olsun. -Bu çocuk kim yahu?
Görmedin ha?
En zorlandığım zaman yatma vaktiydi.
Çocuğun annesi çok katıydı. Yani…
Karanlıkla ilgili şöyle bir gerçek var.
Tüm çocuklar karanlıktan korkar. Hepsi korkar!
Kabul etmeseler bile korkarlar. Niye mi?
Çünkü o gece lambaları hiç işe yaramaz da ondan!
ADI: TİMSİ GÖREVİ: KORUMAK
Tamam, anne vazifesini yerine getiriyor.
Ama sorarım size,
bu çocuğu yatırdın,
peki Poughkeepsie'yi kim koruyacak?
Bu arkadaşı görüyor musun?
Hadi bakalım.
-Hayır. -Efendim?
Bir daha sor.
-Sahiden mi? -Hayır.
-Yetti ama. Bana bırakın. Bırak! -Dur!
Anne "Çok şeker mideye zararlı" dedi. Ben de dedim ki…
Amanın.
Vay be. Tadı yüzüme çarptı.
Çok pardon.
Göz kürelerimle tattım resmen.
Herkesi, her yerde bulurum!
Dur! Tamam, sakin ol.
Peki sen nerelisin?
Hayatta söylemem.
Hayatta söylemez ki.
ADI: KOZMO YER: BİLİNMİYOR
Pekâlâ, teşekkürler.
-Yakışıklı şapşal. -O…
Ağzıma girdi.
Efendi bir çocuğa benziyorsun, dürüst olacağım.
İlk başta beni
sembolik bir şey olarak yarattı sandım.
Dâhi falan olabilir diye düşündüm.
Yanlış düşünmüşüm.
Arizona'da yaşıyormuş ve susamış. Hikâyem bu!
ADI: BUZ GÖREVİ: SUSUZLUK
Şey yapma… Gözüne bakma.
-Hangi gözüne? -O gözüne işte!
Bunu yaptığın için teşekkürler.
Hepimizi ne kadar mutlu ettin, anlatamam!
Hayır.
Bence ne istediğini bilmiyor. Ne istiyorsun aslanım sen?
Sırada kim var?
Keith!
-Hayır. -Katılıyorum.
-Keith kafa karıştırır. -Keith başa bela.
En sevdiği abur cubur kruvasandı.
Gerçi ailesinin aşağı katta fırını vardı, bu yüzden çok normal.
Kruvasan sevmesin de ne sevsin!
Her yer kruvasan kaynıyordu.
Bir de ekmek. Karbonhidrat. Bol bol karbonhidrat.
Ama enteresandır, makarna yoktu.
Yaptıkları her şey mis gibi kokardı.
-Hop! Yavaş! -Dur, yapma!
Sakın içme!
Alın işte! Gördünüz değil mi? Hâlimi görün!
Hep aynı şey oluyor. Az çekmedim!
Hayır.
Başka var mı?
Yok.
İşe yaramadı.
Üzgünüm.
Olsun. Sen varsın ya!
Heyecan da insanı yoruyor ha!
Hadi seni yatıralım artık.
E, nasıl gitti?
İşe yaramadı.
Belki de
kaderlerinde yoktu.
HARK'lar bunca zaman yeni çocuk bulmaya çalıştı.
Eskileri aramayı bıraktılar.
Ama çocukları büyüdü.
Artık HARK'lara ihtiyaçları yok.
Tüm çocukların hayalî arkadaşa ihtiyacı vardır.
Özellikle de büyüdüklerinde.
Ama unuttular.
Sevilen şeyler asla unutulmaz.
Her zaman hatırlamak mümkün.
Nasıl?
Anılarla.
Yüreğinin derinliklerinde sonsuza dek yaşarlar.
Bazen açığa çıkmaları için onları davet etmelisin.
Beni anılara götüren şey deniz esintisidir.
Ya da iskelede yürürken duyulan ayak sesleri.
Ondan sonra
gözlerini kapatırsın
ve tüm anılar sel gibi geri gelir.
Gidelim mi?
Hiç sormayacaksın sandım.
Beni bekle!
Hey!
Çok iyi, değil mi?
-Bayıldım. Şuna bak. -Aman Tanrım!
-Şuna bak, çiçek mi o? -Çok tatlı.
İstiyorum! Ver!
Teşekkürler efendim.
Şuna bak!
Harika görünüyorlar!
Hayatımın en güzel gecesi!
Vay canına! Bana bakın!
İleri, dostlarım!
-Muhteşem! -Bir yalayabilir miyim?
Işıkları kapatıyoruz.
Dinlensen iyi olur. Yarın büyük gün.
Niye, yarın ne var?
Buna bir son vermelisin.
Asla.
Havalimanına gitmeden önce son kez yüzüyordum.
Normalde havuzdan şöyle çıkarsın.
Kendini yukarı çekersin.
Bunu yapamadım çünkü bacağım kırıktı.
Biraz daha ister misin?
Neli sevdiğini bilmiyordum.
-Ben de karışık söyledim. -Çok güzeldi.
İyi bir seçim yapmışsın.
Harika.
Pekâlâ.
Büyükanne,
bir şey sorabilir miyim?
Elbette. Ne istersen sor.
Çocukken
büyüdüğünde ne olmak isterdin?
Hayda!
Nereden çıktı şimdi bu?
Güzel soru.
Yani şey…
En büyük hayalim dansçı olmaktı.
Sahiden mi?
O kadar şaşırma.
Deden güzel olduğumu düşünürdü.
-Dans ettiğini gördü mü? -Elbette!
Bir şey göstereyim.
Evet. Hey gidi günler.
Büyükannene bak.
Çok güzelsin.
Deden beni beğenirdi.
O gün çok gergindim.
Âdeta titriyordum.
-Sahiden mi? -Evet.
Hayatımın en önemli günüydü
çünkü sadece altı okul sahne alacaktı.
Irmağın diğer tarafında çok şirin bir salon vardı.
Ahşap zeminin gıcırdamasını
hâlâ hatırlarım.
Müzik orkestradan dalga dalga yayılıyordu.
Toz zerreleri ışık hüzmelerinde parıldıyordu.
Sanki rüyada gibiydim.
Sonra ne oldu?
Ne olacak, büyüdüm.
Fazla uzadım.
Hantallaştım.
Yaşlandım.
Kendimizi kandırmayalım, yaşlı bir kadının dansını kim izler?
Söyle bakalım, tatlı ister misin?
Dolapta dondurmam var. Yani vardı galiba.
Umarım buzlanmamıştır.
Dondurmanın üstü niye buz olur ki?
-Bizi özledin galiba. -O burada mı?
-Kim? -Tomurcuk.
Selam! Sadece iki kişilik demledim.
Ekleme yapayım.
Sen onunkisin.
Bilmece mi bu? Bilmecelere bayılırım.
Büyükannemin HARK'ısın.
E, tabii ki.
Tarzım şık, aksanım havalı.
Hemen anlarsın sanmıştım.
O zaman gel!
Kendisi aşağıda, gözlerine inanamayacak.
Bea, denemediğinden değil.
Her gün yanındaydım.
Onunla kitap okudum, TV seyrettim.
Pilates evresinde bile onu yalnız bırakmadım.
Ama beni göremedi.
Hatırlayamazlarsa elden bir şey gelmez.
Öyleyse yardım edelim.
Elizabeth.
Bea!
Ne yapıyorsun?
SPARTAKÜS
Ne yapıyorsun? Bu çok saçma!
Ne işler çeviriyorsun?
Bea?
Tanrı aşkına, nerede kaldın?
Odan burası mı? Sevdim. Eski tarz.
Onu buldum. Şehirde çalışıyor.
Demiştim, herkesi, her yerde bulurum!
Bol şans bacaksız. Her şey sana bağlı.
Gizli ve tehlikeli!
Umarım bu işe yarar.
ÇOK GİZLİ
Diğer sokağa geçmeliyiz.
Acele etmeliyiz.
Tamam, bir özet geçelim.
Onu gerçekten görecek miyiz yani?
-Evet! -Tamam.
Vay canına. Şimdi yani!
Bu gidişle zor.
İyi de o olduğu ne malum?
Dosyaya bak.
Evet, bu o.
Of.
Vay canına. Buna hazır değilim. Galiba kusacağım.
-Gördün mü? -Gidiyor. Çabuk!
-Nerede? -Yürüyün. Çabuk.
Keşke takım elbise giyseydim!
Sıradaki!
Of ya.
Çok şey görünüyor…
Harika!
Vay canına! Şuna bakın!
Nasıl da fit!
Eskiden daha çok bana benzerdi.
Saçına bir şey sürmüş sanki.
Bence terlemiş.
Çok duygulandım!
Şimdi tam zamanı.
Pekâlâ. İçeri girmelisin.
Bir saniye, ne?
Yalnız giremem.
O zaman sen de git.
Üzgünüm ama bunu unut.
Umumi tuvaletler en kötü kâbusumdur diyemem…
Lütfen.
…ama kesinlikle bir numara onlardır.
Daldı bile. Gir hadi.
"Önümüzdeki senenin 3. çeyreğinin %20'si…"
"Önümüzdeki senenin 3. çeyreğinin %20'si.
Nereden mi biliyorum?"
"Nereden mi biliyorum?"
Hadi be, kendine gel.
Hadi!
Şimdi tam zamanı.
"Önümüzdeki senenin 3. çeyreğinin %20'si.
Nereden mi biliyorum?"
"Nereden mi biliyorum?"
Yapabilirsin.
Tamam mı? Yaparsın.
Sakın ağlama.
Lütfen ağlama.
Hadi ama. Bana bak!
Ağlama.
Hadi.
Hadi ama, hadi.
Eyvah.
Nasıl gitti? İnanmıyorum!
Gel hadi.
Beceremedim.
İğrenç. Gel hadi.
Olamaz, her şey bitti mi?
-Cal, kaybolmaya mı başladım? -O iş öyle olmuyor diye biliyorum.
Eyvah! Midem bulanmaya başladı.
En azından
denemedik demeyiz.
İşe yaramadı.
Anlamıyorum. Yan yana duruyorlardı.
Kusmam lazım. Ya da abur cubur yemeliyim. İkisinden biri.
Belki atmosfer uygun değildi.
Çalan müzik çok kötüydü.
Evet, bir şeyler yemeliyim.
Açlıktan ölüyorum.
Buldum.
Neyi buldun?
Sakın gözden kaybetme.
Buyurun?
Merhaba.
Teslimatım var.
ADI: MAVİ RENK: MOR
İNSANI: JEREMY *AİLESİNİN FIRINI VARDI
Vay canına.
Bay Griffith.
Sizi bekliyorlar.
Yapabilirsin.
Tamam.
Merhaba. Görüşme için teşekkürler. Çok heyecanlıyım.
Bence güzel bir sunum olacak.
Vay canına.
Bu gerçekten…
Yani gerçekten…
TEBRİKLER
Tebrikler.
Başardın.
Birlikte başardık.
Bence harika bir takım olduk, ne dersin?
Bence de.
-Tamam! -Bileklikleri taktın mı?
Elbette! Kolum bileklik kaplıydı.
Çok teşekkürler.
Nerelerdeydin?
Özür dilerim, arkadaşlarlaydım.
İçeri gel. Hadi, gel.
Sorun yok büyükanne.
İyiyim, merak etme.
Seni değil,
babanı merak ediyorum.
Eminim iyidir.
Neye ihtiyacın varsa al, arabada konuşuruz.
Anahtarlarım nerede?
Yapamam.
Yapamayacağım.
Korkma.
Bir şey yok.
Yardım et lütfen.
Merak etme, yanındayım.
Bir daha yapacak gücüm yok.
Neden bahsediyorsun?
Vedalaşamam.
Vedalaşma o zaman.
Ne diyeceğimi bilmiyorum.
Babama ne diyeceğim?
Ona bir hikâye anlat.
Teşekkürler.
-Burada bekler misiniz? -Tabii. Teşekkürler.
Bea.
Baban yorucu bir gün geçirdi.
Biraz dinlenmesi lazım.
Merhaba.
Evet…
Şu hikâye üzerinde epey çalıştım.
Sana anlatmaya hazırım.
Bu, küçük bir kızın
hikâyesi.
Bu küçük kız o kadar üzgünmüş
ve o kadar korkmuş ki
bir daha hiçbir şey hissetmemek için
kendini dünyadan soyutlamaya çalışmış.
Ama başaramamış.
Bunun sebebi hayatındaki
sihir dolu insanmış.
Kız ne kadar kendini uzaklaştırmaya
ve büyümeye çalışsa da
o buna izin vermemiş.
O, kıza sıkı sıkıya sarılmaya
devam etmiş.
İşin komiği,
o kucak kızın güvende hissettiği tek yermiş.
Olmak istediği tek yermiş.
O yüzden hiçbir yere gidemezsin.
Ben daha çocuğum.
Babacığım lütfen.
Yalvarırım.
Çok güzel bir hikâye.
Sonra ne oluyor?
Seni seviyorum.
Uyandı! Babam uyandı.
Hadi.
Kapıyı açsana.
Merhaba.
Kim var orada?
Kapıyı aç.
İçeri girmeye mi çalışıyorsun?
Evet. Arkadaşım burada yaşıyor.
Arkadaşın mı?
Bana yardım etti, ona teşekkür edecektim.
Üzgünüm.
Burada kimse yok.
Pekâlâ.
Sanırım her şeyi aldık.
Merak etme, ne zaman istersek dönebiliriz.
ADI: TOMURCUK ÇOCUĞU: MARGARET
EN SEVDİĞİ: İKİNDİ ÇAYI GÖREV: DANS
ADI: LEWIS ÇOCUĞU: CHARLIE
Her şey tamam mı?
Tamam, hemen dönerim.
ANNEM BEN BABAM
Tam da vedalaşmaya iniyordum.
Sendin.
Başından beri sendin.
Daha erken hatırlayamadığım için çok üzgünüm.
Muhtemelen artık sana
ihtiyacım kalmadı sanıyorsun.
Büyüdüğümü düşünüyorsun.
Ama
şunu bilmeni isterim,
sana her zaman ihtiyacım olacak.
Özellikle de büyüyünce.
Tek yapmam gereken gözlerimi kapatmak.
Tüm anılar sel gibi geri gelir.
-İğrenç. -İğrenç.
Küçükken
anlattığım bir hikâye vardı.
Ama yaşım ilerledikçe, geçmişi düşünüp
bazı detayları sorgular oldum.
Ama her seferinde derin bir nefes alır
ve kendime
şunu sorarım:
"Ya hayal değilse?"
İyi olacaklar.
Bea iyi olacak.
Ne dersin,
içeri geçelim mi?
Tanrım.
Danny, döndüm!
Harikasın. Sakal süper. Yaş kaç?
Gizli ve tehlikeli!
Neyse.
Hadi gel.
Bu iş sende.
Hadi yürü.
Merhaba.
Bir şey itiraf etmeliyim.
Pizza börek ne, hiçbir fikrim yok.
Keşke söyleseydim ama…
-Elindeki ağır mı? -Biraz.
Öyle mi? Diğerlerini bana bırak.
-Tamam mı? -Tamam.
Selam Keith.
Bir, iki, üç, dört!
Alt yazı çevirmeni: Berkcan Navarro
ARKADAŞIMIZ LOUIS GOSSETT JR.'IN SEVGİ DOLU ANISINA.