เรามาชุมนุม ณ ที่มั่นแห่งท้องทะเลในวันนี้
เพื่อส่งท่านหญิงเลน่า แห่งตระกูลเวลาเรี่ยน
สู่น่านน้ำนิรันดร์ อาณาจักรแห่งราชันเมอร์ลิง
ที่ซึ่งพระองค์ จะคุ้มครองนางชั่วกาลนาน
เมื่อนางออกทะเล สู่การเดินทางสุดท้าย
ท่านหญิงเลน่า จำทิ้งบุตรสาวแท้ ๆ สองคนไว้บนฝั่ง
แม้มารดาจะไม่หวนกลับ จากการเดินทาง
ทว่าพวกนางจะยังผูกพันกัน ทางสายเลือดดังเดิม
น้ำเค็มไหลเวียน ในสายเลือดเวลาเรี่ยน
สายเลือดเราเข้มข้น
สายเลือดเราจริงแท้
และสายเลือดเราต้องไม่มีวันจาง
หลานสาวผู้อ่อนโยน
ขอให้สายลมของเจ้า แข็งแกร่งเช่นแผ่นหลังเจ้า
ให้ทะเลของเจ้า สงบนิ่งเช่นจิตวิญญาณเจ้า
และให้อวนของเจ้า เต็มเปี่ยมเฉกเช่นใจเจ้า
จากทะเลเราถือกำเนิด
สู่ทะเลเราจะหวนคืน
เห็นพ่อเจ้าหรือเปล่า
ญาติผู้น้องของเจ้าเสียแม่ไป
พวกนางต้องการคนปลอบ
- ข้าก็ควรได้รับความเห็นใจพอกัน - เจซ
เราควรไปอาลัยลอร์ดไลโอเนล กับเซอร์ฮาร์วินที่ฮาร์เรนฮัล
มันจะดูไม่เหมาะสม
เวลาเรี่ยนเป็นญาติของเรา พวกสตรองไม่ใช่
มองหน้าแม่ เข้าใจใช่ไหม
มือสอดกี่
กระสวยเขียว กระสวยดำ
มังกรเป็น ๆ ถักทอมังกรเส้นด้าย
มือสอดกี่
- กระสวยเขียว กระสวยดำ - เราไม่มีอะไรเหมือนกันเลย
- นางเป็นพี่น้องเรา - เจ้าก็แต่งกับนางเองสิ
ข้าจะปฏิบัติหน้าที่ ถ้าเพียงแต่ท่านแม่หมั้นหมายเรา
"ถ้าเพียงแต่"
มันจะทำให้ตระกูลแข็งแกร่ง คงสายเลือดวาลีเรี่ยนให้บริสุทธิ์
นางงี่เง่าจะตาย
นางคือว่าที่ราชินีของเจ้า
กระสวยดำ
จะว่าไปเราก็เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง
เราทั้งคู่ต่างหลงใหล สัตว์ที่ขายาวมาก ๆ
สาวใช้ เอามาอีก
เอก้อน...
มังกรเป็น ๆ ถักทอมังกรเส้นด้าย
ลูกชายไลโอเนล สตรอง จ้องพระองค์ตั้งแต่เรามาถึงแล้ว
ไม่มีกระดากเลย
แค่ท่าทีลำพอง เซอร์คริสตัน
ลาริสได้เป็น ลอร์ดแห่งฮาร์เรนฮัลแล้ว
ทั้งบัลลังก์ปู่และไฮไท้ด์ จะเป็นของเจ้าสักวัน ลูเซริส
แน่นอนว่าพี่เจ้าจะขึ้นเป็นกษัตริย์
เขาจะต้องประชุมสภา และร่วมพิธีการไม่รู้จบ
ส่วนลอร์ดแห่งเกลียวคลื่น ก็ปกครองท้องทะเล
ข้าขอโทษ แต่ข้าไม่ต้องการ
มันเป็นสิทธิโดยกำเนิดของเจ้า
หากข้าได้เป็นลอร์ดแห่งดริฟต์มาร์ก ก็แปลว่าทุกคนตายกันหมด
- ข้าเสียใจด้วย - ขอบใจ ขอบใจ
- หลานยาย - ท่านยาย
ข้าไม่อยากให้ท่านแม่จากไปเลย
ไปช่วยผู้อุปถัมภ์ของเจ้าซะ
ท่านพี่
ลูกสาวเจ้าถอดแบบแม่มาไม่มีผิด
ทั้งปลอบประโลมและทรมานใจ ดังที่ข้ายังจำได้ดี
ทวยเทพก็โหดร้ายได้
ดูเหมือนจะโหดร้ายกับท่านเป็นพิเศษ
ใช่
เจ้าน่าจะกลับคิงส์แลนดิ้งกับเรา
- ถึงเวลากลับบ้านของเจ้าแล้ว - เพนทอสคือบ้านของข้า
- บ้านของลูกข้าด้วย - เดม่อน
ข้ารู้ว่าเราไม่ลงรอยกันหลายเรื่อง
แต่ปล่อยมันไปกับอดีตเถิด
ในสภามีที่สำหรับเจ้าอยู่ หากนั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องการ
ข้าไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น
น้องชาย...
เสียใจด้วย กับการสูญเสียของท่าน เจ้าชาย
ไม่ว่าปลิงจะอวบอ้วนแค่ไหน มันก็กระหายเลือดอยู่วันยังค่ำ
ไปนอนได้แล้ว
- แต่ท่านแม่... - ไปนอนเดี๋ยวนี้
ข้าจะเข้านอนแล้ว เอมม่า
ให้ข้าอยู่เฝ้าราชินีอลิเซนต์ หรือไม่ ฝ่าบาท
- ไม่ต้อง เซอร์ฮาร์โรลด์ - คืนนี้อยู่เวรด้วย เซอร์คริสตัน
ลอร์ดบัญชาการ
พี่ชาย
ไปนอนซะ
นางอยากกลับบ้าน
แต่เขาไม่ยอม
เดม่อนทำสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดแล้ว
เดม่อนทำสิ่งที่ดีที่สุด สำหรับเดม่อนเองต่างหาก
เลน่าต้องการเมสเตอร์ของเรา
เหล่าแพทย์ในเพนทอส ถูกฝึกมาดีพอกับเมสเตอร์ของเรา
ท่านมองหาคนรับผิด ในสิ่งที่ทวยเทพกระทำ
ทวยเทพอาจเดียดฉันท์เราก็เป็นได้
โทษฐานจองหองไม่รู้จักพอ
มงกุฎเป็นของท่าน
กระทั่งพวกโง่ในมหาสภา กระชากมันไปจากหัวท่าน
มันเลวร้ายนักเหรอ หากผู้เป็นสามีหวังจะทวงคืนให้
ยิ่งในคืนนี้ ขอให้เรา พักเรื่องโป้ปดมดเท็จนี่ก่อน
แรงขับท่านไม่ใช่ความเป็นธรรม ของภรรยา แต่เป็นความใฝ่สูง
ความปรารถนาในบัลลังก์
หากไม่ใช่เพื่อตัวท่านเอง ก็เพื่อหน่อเนื้อตระกูลท่าน
ข้าล้มเลิกความคิด จะสวมมงกุฎนานชั่วรุ่นแล้ว
ท่านนั่นแหละ สามี ที่ไขว่คว้าไม่เลิกราเสียที
แม้แต่ตอนนี้ที่เราต้องเสียลูกไป
ชีวิตแสนสั้นของมนุษย์ มีไว้เพื่ออะไร...
หากไม่ใช่เพื่อสร้างมรดก
ท่านอาจมีชีวิตอยู่ เพื่อสร้างมรดก คอร์ลิส
ข้าต้องการให้ดริฟต์มาร์ก สืบทอดผ่านสายเลน่าไปยังเบล่า
สายเลือดเวลาเรี่ยนที่แท้จริง
ประกาศเสีย ในตอนที่ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่
บอกไปว่าทำเพื่อรำลึกถึง ความทรงจำของเลน่า
แล้วถอนสิทธิ์ลูกชายเรางั้นเหรอ
เขาจะได้เป็นพระสวามีอยู่แล้ว
สักวันลูกชายของเขา ก็จะได้ครองบัลลังก์เหล็ก
ท่านจะทำให้ข้า ต้องทอดเงาปกคลุมเด็กพวกนั้น
- ให้มืดยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ - เราอยู่กันตามลำพัง สามี
ท่านพูดความจริง ที่เราทั้งคู่รู้อยู่แก่ใจเถอะ
ลูก ๆ ของเรนีร่า ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขท่าน
แต่ลูก ๆ ของเลน่าใช่
พวกเขาคือผู้สืบทอดของนาง
ประวัติศาสตร์ หาได้จดจำสายเลือดไม่
หากแต่จดจำชื่อ
เลนอร์ไม่เป็นสุขมาหลายปี
แต่ตอนนี้สิ...
เขาจะหมดประโยชน์
หรือแย่ยิ่งกว่า
ข้ารู้ดีกว่าใครว่า การแต่งงานของเราเป็นเรื่องตลก
แต่อย่างน้อยข้าก็พยายาม รักษาฉากหน้าเอาไว้
เจ้ามีอะไรให้เสียมากกว่า
ใช่ มันเป็นชะตากรรมข้า ตั้งแต่ท่านพ่อตั้งเป็นรัชทายาท
เราพยายามแล้ว
ที่จะมีลูก เรา...
ทำตามหน้าที่สุดความสามารถ
แต่ก็ไร้ผล
มันไม่มีความสุขสมเอาซะเลย
ข้าเลยหาจากที่อื่น
รู้สึกดีที่ได้เป็นที่ปรารถนา
ข้าเข้าใจว่า เซอร์ฮาร์วินค่อนข้างจะ...
ทุ่มเทเพื่อเจ้า
ใช่แล้วล่ะ
และข้าก็ไว้ใจเขา
ข้าน่าจะห้ามเซอร์ฮาร์วิน ไม่ให้กลับแดนลุ่มน้ำ
ว่ากันว่าตอนนี้คำสาปฮาร์เรนรุนแรง พอ ๆ กับหลังศึกพิชิต
นั่นมันเรื่องงมงาย
ที่เซอร์อ็อตโต้กับราชินี ยินดีจะใช้ประโยชน์จากมัน
ข้าไม่เชื่อหรอกว่า อลิเซนต์จะฆ่าคนอย่างเลือดเย็นได้
อืม...
คนเราทำเรื่องชั่วช้าได้ทั้งนั้น
มากยิ่งกว่าที่เจ้าจะเชื่อซะอีก
ข้าเชื่อว่าท่านทำได้
ถ้าจะกล่าวหาว่าข้าทำสิ่งชั่วช้า เจ้าต้องระบุมาให้ชัดกว่านี้
ข้าต้องอยู่ตามลำพัง
- ท่านทอดทิ้งข้า - ข้าละเว้นเจ้า เพราะเจ้ายังเด็ก
ใช่ ๆ ตอนนั้นข้ายังเด็ก
ดูสิว่าไม่มีท่านแล้วชีวิตข้าเป็นยังไง
หดหู่จนน่าขัน
ข้าก็สงสัยนักถ้าเทียบกันแล้ว เจ้าว่าชีวิตข้าเป็นยังไง
ข้าแทบไม่รู้อะไรเลยน่ะสิ
ท่านรักนางหรือเปล่า
เรามีความสุขพอ
นั่นก็นับเป็นความสำเร็จ อันยิ่งใหญ่แล้ว
- ข้าเสียใจด้วย - อย่าเลย
อย่างน้อยข้าก็ได้ไว้อาลัย ให้กับการสูญเสีย
เรนีร่า
ข้าไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว
ข้าต้องการท่าน
เวรเอ๊ย...
เยี่ยม
เจซ ๆ เจซ ตื่นสิ ตื่น
- มีคนขโมยเวก้าร์ไป - อะไรนะ
ใครกันนะ
- เจซ จะทำอะไรน่ะ - เขานี่เอง
- ข้าเอง - เวก้าร์เป็นมังกรของแม่ข้า
แม่เจ้าตายไปแล้ว
- เวก้าร์มีเจ้านายใหม่แล้ว - แต่มันเป็นสิทธิ์ของข้า
งั้นเจ้าก็น่าจะอ้างสิทธิ์แต่แรก
ให้ญาติเจ้าหาหมูมาให้ขี่สิ เหมาะกับเจ้าดีออก
เข้ามาอีกสิ ข้าจะจับเจ้าให้มังกรข้ากินแน่
เจ้าจะต้องตายในกองเพลิง เหมือนกับพ่อของเจ้า
- พวกลูกชู้ - พ่อข้ายังไม่ตายสักหน่อย
นี่เขาไม่รู้เรื่องเลยล่ะสิ ลอร์ดสตรอง
เจซ
หยุดเดี๋ยวนี้เลย
ถอยออกไป
เจ้าชาย เจ้าชาย ให้ข้าดูหน่อย
ทวยเทพโปรดเมตตา
เจ้าปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง
ข้าต้องการคำตอบ
เจ้าชายควรจะเข้านอนแล้ว องค์ราชา
ใครเป็นคนเฝ้ายาม
เจ้าชายน้อย ถูกญาติผู้น้องทำร้าย ฝ่าบาท
เจ้าปฏิญาณจะปกป้อง คุ้มครองสายเลือดข้า
ข้าขออภัยยิ่ง ฝ่าบาท
ราชองครักษ์ไม่เคยต้องปกป้อง เจ้าชายจากเจ้าชายด้วยกัน...
นั่นไม่ใช่คำตอบ
มันจะหายหรือไม่ เมสเตอร์
บาดแผลจะหาย
แต่ดวงตานั้นเสียไปแล้ว ฝ่าบาท
- เจ้าหายไปไหนมา - ข้าเหรอ
- ตบข้าทำไม - นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความทารุณ
ที่น้องเจ้าต้องเจอ ระหว่างที่เจ้ามัวแต่เมามาย เจ้าโง่
- นี่มันหมายความว่ายังไง - เบล่า เรน่า
มีอะไร เกิดอะไรขึ้น
เกิดอะไรขึ้น
เจซ
ลุค
ไหน ให้แม่ดูซิ
- ใครทำเขา - พวกนั้นทำร้ายข้า
- เขาทำร้ายเบล่า - เขาทำลุคจมูกหัก
เขาขโมยมังกรของแม่ข้าไป
- พอได้แล้ว - เขาจะฆ่าเจซเลยนะ
- พอได้แล้ว - ควรจะฟังจากปากลูกชายข้าสิ
- เขาเรียกเราว่า... - หุบปาก
เขาเรียกเราว่าพวกลูกชู้
เอม่อนด์
บอกความจริงมาว่าเกิดอะไรขึ้น
- เดี๋ยวนี้ - ยังต้องฟังอะไรอีก
ลูกท่านถูกทำให้พิการ ด้วยฝีมือลูกของนาง
- มันเป็นอุบัติเหตุน่าเศร้า - อุบัติเหตุเหรอ
เจ้าชายลูเซริสพกกริชมาลอบทำร้าย เขาเจตนาฆ่าลูกข้า
ลูกข้าต่างหากที่ถูกทำร้าย จึงถูกบีบให้ป้องกันตัว
มีดูหมิ่นต่ำทราม เหยียดหยามพวกเขา
ดูหมิ่นอะไร
สิทธิธรรมในชาติกำเนิดของลูกข้า ถูกตั้งคำถามอย่างโจ่งแจ้ง
- อะไรนะ - เขาเรียกว่าเราลูกชู้
ลูกชายข้าอยู่ในสาย สืบทอดบัลลังก์เหล็ก ฝ่าบาท
นี่เป็นการก่อกบฏขั้นร้ายแรงสุด
เจ้าชายเอม่อนด์ จะต้องถูกไต่สวนอย่างเด็ดขาด
จะได้รู้ว่าเขาไปได้ยิน คำป้ายสีนั่นมาจากไหน
ฐานพูดดูหมิ่นเหรอ
ลูกชายข้าต้องเสียดวงตาไปนะ
บอกพ่อมาซิ
- ไปได้ยินคำโกหกมาจากไหน - มันก็แค่คำข่มในลานซ้อม
- ประสาเด็กผู้ชาย ไม่ได้สลักสำคัญ - เอม่อนด์ พ่อถามคำถามเจ้า
เซอร์เลนอร์อยู่ไหน
พ่อของเด็กน่ะ เขาอาจมีอะไรจะพูดในเรื่องนี้
นั่นสิ เซอร์เลนอร์อยู่ไหน
ข้าไม่ทราบ ฝ่าบาท ข้านอนไม่หลับ เลยออกไปเดินข้างนอก
คงสำราญอยู่กับหนุ่มรับใช้ ของเขากระมัง
เอม่อนด์
มองหน้าพ่อ
กษัตริย์ของเจ้าต้องการคำตอบ
ใครเอาเรื่องโกหกนั่นมาบอกกับเจ้า
เอก้อนบอก
ข้าเหรอ
แล้วเจ้าล่ะ...
ไปได้ยินคำพูดให้ร้ายมาจากไหน
เอก้อน
บอกความจริงมา
เรารู้ ท่านพ่อ
ทุกคนรู้
ก็ดูพวกเขาสิ
เรื่องบาดหมางภายในที่ไม่รู้จบ ต้องยุติได้แล้ว
พวกเจ้าทุกคน
เราคือครอบครัวเดียวกัน
กล่าวคำขอโทษ และแสดงไมตรีจิตต่อกันซะ
พ่อของเจ้า ตาของเจ้า กษัตริย์ของเจ้าบัญชาเจ้า
แค่นั้นไม่พอหรอก
เอม่อนด์พิการถาวรนะ องค์ราชา ไมตรีจิตทำให้กลับมาสมบูรณ์ไม่ได้อีก
ข้ารู้ อลิเซนต์
- แต่ข้าคืนดวงตาให้เขาไม่ได้ - ไม่ เพราะมันเสียไปแล้ว
- แล้วเจ้าจะให้ข้าทำยังไงอีก - มันมีหนี้ที่ต้องชดใช้
ข้าจะเอาดวงตาลูกนางข้างหนึ่ง เป็นการแลกเปลี่ยน
- ชายาที่รัก... - นั่นลูกท่าน วิเซริส สายเลือดท่าน
อย่าปล่อยให้อารมณ์ของเจ้า ชี้นำการตัดสินใจสิ
หากราชาไม่ให้ความเป็นธรรม ราชินีจะลงมือเอง
เซอร์คริสตัน...
ควักลูกตา ลูเซริส เวลาเรี่ยนมาให้ข้า
- ท่านแม่ - อลิเซนต์
ให้เลือกว่าจะเก็บข้างไหนไว้ ถึงลูกข้าจะไม่มีสิทธิ์เลือกก็ตาม
ท่านจะทำอย่างนั้นไม่ได้
- เจ้าห้ามลงมือ - ไม่ ท่านสาบานต่อข้า
ในฐานะผู้พิทักษ์พระองค์
อลิเซนต์ ปัญหามันจบแล้ว
เข้าใจไหม
และขอให้รู้โดยทั่วกัน
ผู้ใดบังอาจตั้งคำถามเรื่องชาติ กำเนิดบุตรชายเจ้าหญิงเรนีร่า...
จะต้องถูกตัดลิ้น
ขอบคุณ ท่านพ่อ
- ฝ่าบาท... - อลิเซนต์
- คุ้มกันองค์ราชา - อย่าเข้าไปใกล้
- อย่า เซอร์คริสตัน - อลิเซนต์
ไม่
ห้ามลงมือ โคล
- เจ้าทำเกินไปแล้ว - ข้ารึ
ข้าเคยทำอะไร นอกจากทำตามความคาดหวัง
ค้ำจุนอาณาจักร วงศ์ตระกูลและกฎเกณฑ์มาตลอด
- แต่เจ้าเย้ยหยันด้วยการทำตามใจ - อลิเซนต์
- ปล่อยนางซะ - ไหนล่ะหน้าที่
ไหนการเสียสละ ถูกเหยียบย่ำ อยู่ใต้เท้างาม ๆ ของเจ้าอีกจนได้
ทิ้งมีดซะ อลิเซนต์
มาคราวนี้ เจ้าเอาดวงตาลูกชายข้าไป
- แล้วยังคิดว่าควรมีสิทธิ์เหนือกว่า - คงเหนื่อยมากสินะ
ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าคลุม แห่งความชอบธรรมของตัวเอง
แต่ตอนนี้พวกเขา เห็นธาตุแท้ของเจ้าแล้ว
อย่าเสียใจกับข้าเลย ท่านแม่
มันเป็นธรรมดีแล้ว
ถึงข้าจะเสียดวงตาไป...
แต่ก็ได้มังกรมา
เรื่องทั้งหมดจบสิ้นลงแล้ว
หัตถ์ราชาเพคะ ฝ่าบาท
ว่ามาเลย
ให้ว่าเรื่องอะไรล่ะ
ข้าประพฤติตัวในทางที่...
ไม่เหมาะสมกับฐานะของข้า
หรืออะไรก็ช่าง
ข้าขาดสติ
เข้าทำร้ายเจ้าหญิง
ป่านนี้ข่าวคงแพร่ไปทั่ว ลือกันว่าข้าเป็นบ้าไปแล้ว
ถูกทั้งหมด
ข้าทำตัวเสื่อมเสียเกียรติ
สามีข้าคงให้ความกรุณา กับนางตลอดไปแน่
แต่กระนั้น...
พ่อไม่เคยมองเห็น ด้านนั้นของลูกมาก่อน
- ยังนึกสงสัยว่ามันมีอยู่หรือไม่ - มันน่ารังเกียจ ข้าก็เสียใจ
เราอยู่ในเกมน่ารังเกียจ
นี่เป็นครั้งแรกที่พ่อเห็นว่า เจ้ามีความมุ่งมั่นจะเอาชนะ
- เรนีร่า... - เจ้ามองเห็นธาตุแท้ของนาง
ที่เกิดจากความดึงดันของกษัตริย์
- เขาจะว่ายังไงกับข้า - เขาจะให้อภัยเจ้า
จะทำอะไรได้อีก
รีบไปหาเขา สำนึกผิดซะ
อ้างอาการบาดเจ็บของลูกชายเจ้า
คุมโทสะของเจ้าให้อยู่
พ่อสัญญาว่าท้ายที่สุด เจ้ากับพ่อจะมีชัยไปด้วยกัน
สิ่งที่เอม่อนด์ เด็กเกเรนั่นทำ ชิงเวก้าร์มาไว้ข้างเรา...
เขาพูดถูก มันคุ้มค่า กว่าสิ่งที่เขาเสียไปเป็นพันเท่า
ท่านจะมีแผลเป็น แต่บาดแผลจะหาย
คมมีดวาลีเรี่ยนบาดเรียบ
ทวยเทพ
ทุกคนปลอดภัยหรือเปล่า
หนักสุดก็จมูกหัก
ขอบใจ เมสเตอร์ ไปได้แล้ว
พวกเจ้าด้วย
วันนี้เจอปัญหามามากพอแล้ว
ขอรับ ท่านแม่
ข้าน่าจะอยู่ด้วย
นั่นน่าจะเป็นคติประจำบ้านเรา
ข้าเคยต่อสู้กับศัตรูตัวฉกาจ
แต่กลับไม่อาจปกป้องน้องสาว ที่ทุกข์ระทมอยู่ไกลบ้าน
- ข้าไม่อาจปกป้องเจ้า - นั่งก่อนสิ
เอม่อนด์เรียกลูก ๆ ของเราว่าลูกชู้
ข้าทำให้เจ้าผิดหวัง เรนีร่า
การแต่งงานของเรา
ข้าพยายามแล้ว
ลูกชายของเรา...
- ข้ารักพวกเขา - ข้ารู้
จริง ๆ
แต่ข้าอาจจะ...
รักพวกเขาไม่มากพอ
ข้าเคยหวังจะมีลูกกับเจ้า...
ไม่กี่ครั้งที่เราร่วมเตียงกัน
อะไร ๆ คงไม่เป็นแบบนี้
ข้าเกลียดที่ทวยเทพสร้างข้ามาแบบนี้
ข้าไม่เกลียดเลย
เจ้าเป็นชายผู้ทรงเกียรติ จิตใจดี
มันหายากนะ
เราทำข้อตกลงกันเมื่อหลายปีก่อน
ว่าจะทำตามหน้าที่...
และหาความสุขไปด้วย
แต่มีบางเวลาที่ข้าคิดว่า เรื่องพวกนี้ไม่อาจเกิดร่วมกันได้
อีกหน่อยเซอร์คาร์ล ก็จะกลับจากศึกที่สเต็ปสโตน
แต่ข้าจะกลับมาอุทิศตัวให้เจ้า
เพื่อความแข็งแกร่งของตระกูล เพื่อเตรียมให้เจ้าขึ้นบัลลังก์
ข้าจะเลี้ยงดูลูกชายของเรา ให้เป็นเจ้าชายแห่งอาณาจักร
- เลนอร์... - เจ้าคู่ควรมากกว่าสิ่งที่ข้าเป็นให้
เจ้าคู่ควรที่จะมีสามี
ข้าให้คนเตรียมไวน์ให้ท่าน บนเรือแล้ว จะได้ช่วยให้หลับ
ข้าขออภัย
- วิเซริส... - เราจะไม่พูดเรื่องนั้นกันอีก
ไฟช่างเป็นพลังที่แปลกประหลาด
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตระกูลทาร์แกเรี่ยน ได้มาล้วนเป็นเพราะไฟ
แต่มันก็ทำให้เราเสียสิ่งที่รักทั้งคู่
บางทีพวกเวลาเรี่ยน อาจล่วงรู้ความจริงที่ว่า
ทะเลเป็นมิตรที่ดีกว่า
ไฟคือที่จองจำ
ส่วนทะเลหยิบยื่นทางหนีให้
ความเป็นธรรมที่บิดเบือน
เจ้าชายน้อยต้องมลทิน
จึงเจ็บแค้น
ถูกแล้ว
หากประสงค์ดวงตา เพื่อความเป็นธรรม ข้าก็ยินดีรับใช้
เรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอก
แต่ข้าเห็นถึงความทุ่มเทของท่าน
นี่เป็นช่วงเวลาอันตราย
วันที่ข้าต้องการมิตร จะมาถึงอย่างไม่ต้องสงสัย
คนที่ไม่เพียงช่ำชอง แต่ยังรอบคอบอีกด้วย
ข้าจะรอให้ทรงเรียกใช้ องค์ราชินีข้า
ข้าต้องการท่าน ท่านอา
ข้าเผชิญหน้า พวกคณะเขียวลำพังไม่ได้
เรามาผูกสายเลือดกันเถอะ
เหมือนที่เอก้อนผู้พิชิต ทำกับพี่และน้องสาวพระองค์
หากมีท่านเป็นสามี และขึ้นเป็นพระสวามีข้า
จะไม่มีใครท้าทายสิทธิ์ ของข้าได้โดยง่าย
พวกเวลาเรี่ยนเกิดจากทะเล
แต่ท่านกับข้า...
ถูกสร้างจากไฟ
เราถูกกำหนดให้โชติช่วง ด้วยกันมาโดยตลอด
เราไม่อาจแต่งกันได้ เว้นแต่เลนอร์จะตาย
ข้ารู้
ข้าได้ยินวีรกรรมของเจ้า ที่สเต็ปสโตนมา เซอร์คาร์ล
ว่ากันว่าเจ้าเป็นอัศวินมากฝีมือ
นายท่านก็ยกยอเกินไป
แต่เสียดายที่เกิดมาต่ำต้อย
เจ้าเป็นอัศวินไร้ที่ดิน แต่มาดเยี่ยงลอร์ด
เซอร์เลนอร์มีเมตตาต่อข้า
นี่รู้ไหม...
มีหลายที่ทั่วทั้งทะเลแคบ...
ที่ที่ชื่อเสียงเรียงนามไม่สำคัญ
สำคัญแค่ว่าคนคนนั้นมีทองมากแค่ไหน
นายท่านจะให้ข้าทำอะไร
ฆ่าคน
แบบมีพยานรู้เห็น
ข้าจะไม่เป็นทรราช...
ที่ปกครองด้วยความกลัว
"ทรราชปกครอง ด้วยความกลัวเท่านั้น"
"ราชาผู้ไม่เป็นที่เกรงกลัว คือราชาที่ไร้อำนาจ"
"หากจะเป็นราชินีที่แข็งแกร่ง เจ้าต้องสร้างความเคารพรัก"
"แต่ราษฎรต้องเกรงกลัวเจ้าด้วย"
ใครให้เจ้าเข้ามา
เข้ามาในโถงปราสาทพ่อข้าทำไม
ท่านเหยียดหยามข้ามาตลอด
"ข้ารักเลนอร์นะ"
"งั้นจงมอบความปรานีให้เขา"
- "ปลดปล่อยเขาซะ" - เจ้ากำลังลืมตัว
ท่านลอร์ด ได้โปรด
ข้าจะไปตามองครักษ์
"มันจะทำให้ลอร์ดคอร์ลิส และเจ้าหญิงเรนิส"
"เสียลูกคนเดียวที่เหลืออยู่"
"คนจะลือกันไปทั่วดินแดน ว่าข้าเป็นตัวต้นเหตุ"
ไม่นะ ไม่
ไม่
"ปล่อยให้ลือไป"
ไม่
ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ในโถงปราสาทข้าแท้ ๆ
บอกมา
"จะมีแต่เราที่รู้ความจริง ศัตรูของเราหารู้ไม่"
พวกเขาจะกลัวว่า เราอาจทำอะไรได้อีก