Jocelyn.
Otagujesz mnie w swoim wideo?
- Potrzebuję followersów. - Otaguję cię za 50 dolców.
Whitney, wyglądasz tragicznie.
Przepraszam, nie wiedziałam, że mamy jakiś dress code.
Nie, jest super.
Wyglądasz jak celebrytka wynosząca śmieci.
To wymaga odwagi.
Moje ulubione osoby pierwszoroczne.
Jak wiecie, w weekend odwiedzą was rodzice.
Na brunchu wystąpi moja grupa żonglerska.
Zapraszam, jeśli jesteście żądni rozrywki.
Whitney, chciałabym nagrać na TikToka coś z twoją mamą.
Ten materiał sponsoruje Chex Mix,
więc nie może wspominać o innych markach.
Wiem, że wszyscy jarają się moją mamą, ale przyjeżdża też tata.
- Jest fajny. To muzyk. - Nie mogę go znaleźć. Jest znany?
To wysoko ceniony basista w zatoce San Francisco.
Gdyby twoja mama nie była senatorką, pewnie robiłoby wrażenie.
Frude, wtrącę się na chwilę.
Nim przyjadą nasze rodziny,
powinniśmy podzielić się kłamstwami,
które inni w razie czego potwierdzą.
- Tak. Sprytne. - Tak.
W końcu jakieś spotkanie z sensem.
Ja zacznę.
Rodzice myślą, że robię specjalizację z neuronauki, co jest niedorzeczne.
Myślą też, że piorę pościel.
Powiedziałam tacie, że kupujemy podręczniki z Net-a-Porter,
dlatego ciągle coś mu ciągną z karty.
Moi rodzice myślą, że co niedzielę jestem w kościele.
Wymyśliłam księdza.
Ksiądz Steve jest moim przewodnikiem duchowym.
Ja powiedziałam, że jestem w młodzieżówce Republikanów.
To nieprawda, próbuję ją wkurzyć.
- Ale potwierdzicie, jakby co. - Rodzice nie wiedzą, że jestem gejem.
Co?
Mam jakieś 50 kłamstw.
Nie wspominajcie, że sprzedaję fałszywe dowody,
mam konto na OnlyFans ani...
Wychodzę.
Nie mogę tego słuchać. Wychodzę stąd.
BRUNCH Z SENATOR EVETTE CHASE
Powiedziałam Barackowi:
"Jeśli chcesz stłuc szklany sufit, musisz się liczyć z odłamkami w oku".
- Jest taka sztuczna, że aż zęby bolą. - Mnie bardzo inspiruje.
- Włożyłaś afrykańską sukienkę? - Nie jest afrykańska. To wzór plemienny.
Zaprosili mnie do czarnego akademika. Chciałam wyrazić szacunek.
Wyglądasz jak Nigeryjka na studniówce.
- Cholera. - Przykro mi.
Jak elegancka jest restauracja, którą Leighton dla nas wybrała?
Niektóre strony pokazują trzy symbole dolara,
a inne cztery.
Nie mam pojęcia.
- Dzień dobry. - Senator Chase.
To było niesamowite. Reprezentacja jest tak ważna.
Jak powiedział Frederick Douglass...
Nie mogę, przepraszam.
Skoczysz po jakąś przekąskę?
Jasne.
- Czy ona założyła dashiki? - Tak.
Chciałam z tobą porozmawiać.
Sprawa osobista.
Może być w niedzielę między 15.30 a 16.30?
Mam spotkanie służbowe, a potem muszę przeciąć wstęgę
przed nową łazienką dla wszystkich płci na wydziale biznesu.
Wiesz co? Nieważne. Zobaczymy się w restauracji.
- Nie ma sprawy. - Dzięki za elastyczność.
Nie, nie. Podrzućcie wyżej liście.
Mają się wzbijać w powietrze.
Możemy skończyć? Ale obciach.
To zdjęcie jest dla mnie bardzo ważne.
Marzyłem o zostaniu rodziną z Essex, od kiedy byliście mali.
Musi wyjść idealnie.
Za nami protestują w sprawie kredytów.
Niech się cieszą, że je dostali.
Nie wiem, może później ich wymażę.
Zróbmy to szybko, nim słońce nie zajdzie za wieżę biblioteki.
Każdy bierze 30% więcej liści.
To mieszanka sezonowa, bardzo droga.
Szeroki uśmiech. Rodzinka idealna.
O ja pierdolę.
Jedziemy.
Leighton, skup się.
Kosmetyczka błagała, żebym nie stała na słońcu.
- Przepraszam. - Chrońcie twarz mamy.
Zaczynamy. Trzy, dwa, jeden. Liście.
- Idealnie. To jest to. - Udało się.
Tak jest.
Idealna rodzina z Nowej Anglii.
To moje ulubione zajęcia.
Biochemia z biofizyką.
Mamy spotkania co drugi tydzień, ale są super.
Powinny być częściej.
Bardzo imponujące.
Tyle inteligentnych chłopców.
- To moi ludzie. - Dzień dobry.
Miło widzieć, jak rodzicielskie pierwiastki
łączą się w cząsteczki rodzin.
- Tato, spokój. - Zabawny facet.
TYDZIEŃ Z RODZICAMI
Nie zarysuj.
Nie bądź chamski dla mamy Whitney.
To nie debata polityczna.
Nie będę chamski.
Zapytam tylko o jej chore poglądy na temat podatku od spadku.
To najlepsza restauracja w okolicy kampusu?
- Przykro mi, że to nie Polo Lounge. - Bardzo tu rustykalnie.
Jest dobrze, wyluzuj. Leight, wybrałaś świetne miejsce.
Uwielbiam twoją bezpretensjonalność.
Popracowałeś nad ciałem.
Ledwo cię poznaję.
To nadal zupełnie nieakceptowalne,
że chcesz go przelecieć.
- Leighton Murray. - Chryste, Leighton.
Nie sugeruj, że twoja mama chce się przespać z twoim bratem.
To obrzydliwe. Poza tym Nico stać na kogoś lepszego.
- Tak. - Znajdźmy stolik.
Cudownie.
Cześć.
- Jest moja córeczka. - Cześć.
No dobrze.
Tak się ubrałaś?
Mam to na sobie, więc tak.
Z twoją figurą wszystko dobrze wygląda.
Twojego taty jeszcze nie ma.
Możesz poczekać, jeśli chcesz.
Nie.
Bałam się, że będziemy za mało eleganckie, ale jesteśmy aż za bardzo.
Nieprawda. Jest bardzo odświętnie.
- Przepraszamy za spóźnienie. - Wychodzicie gdzieś później?
Nie, mamy dziś tylko tę kolację.
Wyglądają świetnie. Witamy.
Bardzo się cieszą, że tu są. Tak jak ja.
Powiedziałam ochronie,
że mogą mnie niepokoić tylko w przypadku śmierci prezydenta.
Mam małe podarunki dla dziewczyn.
- Proszę. - Rozumiem.
Zrobiła je starsza kobieta,
- sąsiadka. - Dziękujemy.
Pomagają jej opanować demencję.
- Dziękuję, pani Finkle. - To haczyki do torebki.
Żeby ją powiesić i nie musieć stawiać na ziemi.
Bela, powinnaś coś takiego wynaleźć.
Jak ta kobieta, która wynalazła bieliznę korygującą.
Jest bardzo bogata.
Ja w to zainwestowałam, nie powiem.
Evette, to zaszczyt cię poznać.
Dziękuję.
Przyleciałaś tu prywatnie czy pierwszą klasą na koszt podatników?
Tato.
Latam prywatnie z powodu pogróżek, które dostaję.
Pewnie wiesz, jak to jest, gdy ludzie życzą ci śmierci.
LEIGHTON - PRZEPRASZAM ZA TATĘ
Świetnie. Piękna i zabawna.
WHITNEY - TO TEŻ WINA MOJEJ MAMY KIMBERLY - KOŃCZMY TO
BELA - MNIE SIĘ PODOBA!
Zapomniałem. Nie wolno już komplementować kobiet.
Kiedy usłyszę komplement, dam znać.
Chłodno dzisiaj, prawda?
Jaka może być temperatura? Mamo, zgadniesz?
Z chęcią.
"Cenę podaje kelner".
W tanich knajpach tego nie ma.
- W porządku, Kimberly? - Tak, świetny wybór.
Wszyscy już wybrali? Poproszę kelnera.
- Tak. - Przepraszam.
Poczekajmy na mojego tatę.
- Mówił, o której się pojawi? - Na pewno niedługo będzie.
Piękne to pieczywo.
Zrobię zdjęcie dla twojego taty. Uwielbia sztukę.
Miks warzyw na liściu sałaty lodowej? Jak biała jest ta knajpa?
Mamy biryani w hotelowej lodówce.
Nie mówcie w hindi.
Dobre.
Chciałbym, by wszyscy wiedzieli,
że bardzo miło mi was widzieć.
Dlatego dzisiaj ja stawiam.
To takie uprzejme. Dziękujemy.
Nie, podzielmy rachunek.
Panie Malhotra, on bardzo chce zapłacić.
- Nie pozwolę na to. - Proszę mu pozwolić!
Nalegam, żeby się podzielić.
Każdy kupiony mi prezent lub posiłek powyżej 50 $ można uznać za łapówkę.
- Jasne. - Tak przy okazji,
wieszaki do torebki kosztowały mniej.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Mocno drapiesz się po szyi. - Mam pokrzywkę.
Nic specjalnego. Przepraszam.
Wiem, obleśna wysypka. Sukienka tylko pogarsza sprawę.
Zapłać za siebie moją kartą kredytową.
- Nie. - Widzę, że stresują cię
tutejsze ceny.
Strasznie mi głupio.
Czemu wybrałaś takie drogie miejsce?
Niektóre potrawy kosztują więcej niż bilet na samolot mojej mamy.
Weź moją kartę.
Rodzice nawet tego nie zauważą.
Proszę.
Dzięki, Leighton.
Wszystko dobrze?
Zamówmy już, mojej żonie skoczył cukier.
To prawda, mogę zemdleć.
Może Nico złapałby mnie w swoje silne ramiona.
Mamo, wyluzuj. Zjedz pieczywo.
- Nie potrzebuję. - Przestań.
Czemu każesz mi przestać?
Proszę cię. Robisz wstyd naszej córce.
- Nie robię. - Proszę.
BELA - MAMA LEIGHTON CHCE PRZELECIEĆ NICO?
Zachowuj się jak rodzic.
KIMBERLY - ZDECYDOWANIE. LEIGHTON - TAK.
- Co? - Sama wiesz.
BELA - NIC DZIWNEGO!
Wróćmy do ważnych spraw.
Życie uczuciowe. Która ma chłopaka?
Mamo, jesteśmy tu od sześciu tygodni.
Whitney, jesteś przepiękna. Na pewno ktoś wpadł ci w oko.
Nie bardzo. Skupiam się na piłce, więc nie mam czasu na chłopaka.
Przepraszam, muszę odebrać.
Zamówisz jagnięcinę dla mojego taty? Niedługo tu będzie.
Jasne.
Na szczęście Beli nigdy nie rozpraszali chłopcy.
- Co w tym śmiesznego? - Bela to największa...
Kujonka. Zawsze się uczę.
Po azjatycku. Bardzo mądrze.
Kimberly, a ty? Spotykasz się z kimś?
Nie. Nie chodzę... Nie mam chłopaka, z którym chodzę.
- Nerwy cię zdradzają. - Spotykasz się z kimś?
Zdecydowanie nie.
Mamo, daj im spokój.
Nie chcą z tobą rozmawiać o prywatnych sprawach.
Zamawiam.
Jesteś na dworcu? Mogę przyjechać po ciebie autem mamy.
Kochanie, jestem w San Jose.
- W San Jose? Dlaczego? - To super sprawa.
Barbary Coast potrzebowali zastępstwa na basie, więc przyjechałem.
- Jest weekend dla rodziców. - Wiem, skarbie.
- Chciałbym tam być. - Tato...
Poważnie?
Chcę coś w życiu osiągnąć.
- Cieszę się. - Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Baw się dobrze.
Kimberly i jej mama są urocze.
Naprawdę kochane. A to coś...
Mamo, to prezent.
Przynajmniej zawiń w ręcznik papierowy,
- nim go wyrzucisz. - Nieważne.
Zabawne, że kobiety z najtańszymi torebkami
najbardziej martwią się, że je ubrudzą.
Rozumiem. Nie spodobały ci się moje współlokatorki.
- Przejdźmy dalej. - To nie tak. Po prostu...
Nie są tak dystyngowane jak twoje znajome z domu.
Musisz przyznać, że są dziwaczne.
Tak dziwaczne jak ty? Pani domu z anoreksją i kleptomanią?
Mamo, przepraszam...
Myślisz, że jesteś lepsza ode mnie,
ale jesteśmy dokładnie takie same.
Carol, dziękuję. To bardzo przydatna rzecz.
Nie ma za co.
Serio działa.
Tak. Pani Prats mówi, że utrzyma nawet 20 kilogramów.
Tak.
Nie chcę być tym upierdliwym rodzicem, ale co właściwie studiujecie?
Ja na Stanford zrobiłam podwójny dyplom
ze studiów afroamerykańskich i studiów nad feminizmem.
Co w tym zabawnego?
Wszystkie te "studia czegoś tam".
Studia gender, studia nad islamem.
Co stało się ze starą dobrą chemią,
ekonomią albo historią?
Ja robię neuronaukę. To moja pasja.
Czy to nie profesor Harpin?
Podejdź i przywitaj się. Okażesz mu szacunek.
Nie chcę mu przeszkadzać, jest z żoną.
A jeśli go rzuca albo mówi mu, że jest lesbijką?
- Może być niezręcznie. - Nie pleć głupot. Przywitaj się.
Zaraz wracam.
Grzeczna dziewczyna.
Panie profesorze. Jestem Bela z biochemii. Dał pan dziś świetny wykład.
Wszystkie są świetne, ale dziś dał pan czadu.
- Dziękuję. - Wspaniały wykład.
Nevaan Malhotra, ojciec Beli. Chciałbym coś panu podarować.
Proszę pokazać kartę w restauracji Subway, a na pewno pan nie pożałuje.
Chyba zaszła pomyłka.
Dobrze znam swoich studentów. Pani nie należy do ich grona.
Nico, jak idzie ci francuski?
Świetnie, dziękuję.
Kimmy też się uczy francuskiego. Dajcie nam posłuchać.
Kocham to brzmienie.
Ciężka ta kolacja.
To prawda.
Chcę się powiesić na haczyku do torebki.
Nie rób tego.
Będę wtedy musiał rozmawiać z matką.
Jest dobry, prawda?
Tak, Nico jest świetny.
Chciałabym rozumieć, ale niestety.
Kto zamawiał jagnięcinę?
Proszę położyć tutaj. Tata się nie pojawi.
Nie przyjedzie na weekend z rodzicami? Skarbie, to straszne.
Coś mu wypadło w pracy.
W pracy? Myślałem, że to muzyk.
Chwila moment. Nie przepadam za byłym mężem.
Jest niesłowny i nie ma w szafie chyba ani jednej eleganckiej koszuli,
ale nie rób przykrości mojej córce.
- Evette, ja wcale... - Dla ciebie senator Chase.
Przewróciłeś oczami do żony, kiedy była mowa o moim byłym.
Nie rób tego mojemu dziecku.
Poczekaj z tym na powrót do hotelu.
Whitney, przepraszam.
To nic.
NICO - O KURWA, TATA PRZEPROSIŁ?
LEIGHTON - JEZU, TOTALNIE
Reena, możemy cię prosić na krótką rodzinną rozmowę?
Bela musi nam coś wyjaśnić.
Przepraszam.
Jak mogłaś nas okłamać?
Nie wierzę, że prawie dałem mu złotą kartę do Subway.
- Pozwala brać nielimitowane kanapki. - Przepraszam.
Nie wybrałam biochemii, bo wiem, co chcę robić w życiu.
Nie chcę zostać lekarką.
Chcę pracować jako komiczka. Naprawdę rozwijam się w tym kierunku.
Kandyduję do prestiżowego koła studenckiego dla komików.
- A wy kochacie humor. - Lubię Młodego Sheldona i tyle.
Bela, to bardzo droga szkoła. Płacimy twoje czesne,
żebyś się uczyła, a nie wygłupiała.
Koleżanki je sobie przywłaszczają.
Jak moją formę do ciast. Peggy ją pożyczyła i tyle ją widziałam.
Dlatego teraz piekę w jednorazowych formach.
Najlepsze są świeże cytryny, ale w Arizonie są bardzo drogie.
Jeśli forma jest za cienka, dół zupełnie się spali,
a góra też będzie beznadziejna. Ja mam taki trik.
- Dzięki. - Ja...
Zobaczmy. Leighton, co tu robi twoja karta?
To...
Jest moja, Malhotrów, senator Chase i twoja.
My nie zapłaciłyśmy?
Leighton, czemu płacisz za nas?
- To taka niespodzianka. - Poprosiłam ją.
Co za głupota. Proszę, Leighton. I przepraszam.
- Carol nie trzeba. - Nalegam.
- Naprawdę. - Zapłacę za naszą część.
Koniec dyskusji.
Pani blankiet?
Dziękuję za to, co powiedziałaś o tacie.
Doceniam, że go broniłaś.
- A mina ojca Leighton... - Miał rację w kwestii twojego taty.
Mam dość szukania dla niego wymówek.
Ja się pojawiam, a jesteś na mnie zła.
On się nie pojawia, a i tak go kochasz.
Whitney, pewnego dnia zrozumiesz,
że niesłusznie stawiasz go na piedestale.
Zapytam obsługę, czemu tyle to zajmuje.
- Jest wściekły. - Nic mu nie będzie.
Bela, wiem, że chcesz spełnić swoje marzenie,
ale musisz zadbać o swoją przyszłość,
gdybyś jednak nie została kolejną Amy Schumer.
- Szok, że pamiętasz jej nazwisko. - Oczywiście, że tak.
Latami oglądałaś jej skecze. Cycki, seks, zabawne rzeczy.
Brawo, mamo.
Chodźmy na układ.
Ty obiecasz, że w przyszłym semestrze
zapiszesz się na biochemię, a ja popracuję nad ojcem.
Postaram się, żeby bardziej cię wspierał.
Mogę na to pójść.
Potrzebuję też kasy na książki i bieliznę.
Zostawiłam ci kopertę na komodzie.
Chodź tu.
Przepraszam, jeśli narobiłam ci wstydu.
Mówisz o tym, że przy bogatych ludziach
wyszłam na łachmaniarę?
Wiedziałam, że kolacja będzie droga. Odłożyłam trochę pieniędzy.
Spanikowałam.
Myślałam, że łatwiej mi będzie wpasować się w Essex.
À propos pasowania, skąd masz ten płaszcz?
Ja wysyłałam ci inny.
Pożyczyłam od Leighton.
Kurczę.
Jestem tak dumna, że tu trafiłaś.
Chcę, żebyś doświadczyła wszystkiego, co oferuje to miejsce.
Ale nie udawaj kogoś, kim nie jesteś.
Nie robię tego.
Mam wrażenie, że trochę się zmieniłaś.
Nie mówię, że to źle.
Po prostu...
zauważyłam to.
To nic takiego.
Odprowadzisz mnie do hotelu?
Tak.
Powiedziałam tylko...
Według mnie ma złe intencje.
Ona tak samo.
Przecież... Ty byłaś na kanapie.
Powiedziałaś tak.
Lubię cię bardziej niż kogokolwiek innego.
To bardzo smutne.
Znamy się od czterech tygodni.
Nie lubię zbyt wielu osób.
Najpierw dajesz komplement, a potem go rozwadniasz?
Chcę poczuć jego pełny smak.
Powiedz, że mnie lubisz.
- Nie. - Mów.
Schodź, mikrusko. Naciskasz mi na cycek.
- Co za chujowa kolacja. - Nie było aż tak źle.
Nie wiem, ile to zmienia,
ale nie postrzegam cię jako biednej ani nic w tym stylu.
Ale jestem trochę biedna.
Nie ma w tym nic złego.
Ale chciałabym tu pasować.
Do Essex? Przecież pasujesz.
Dzięki.
Pójdziemy do twojego pokoju?
Powinienem się położyć.
Chcę się dobrze wyspać.
W porządku.
Żartuję. Chodź.
Idziemy.
Napisy: Natalia Kłopotek