Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ผมลำบากใจมากที่ต้องคุยเรื่องนี้
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ผมคิดหนักสุดๆ
‪จะเริ่มยังไงดี ผมจะพูดยังไงดีนะ
‪คือ… ผมคุยกับคุณในใจตลอดอยู่แล้ว
‪จะบอกยังไงดีล่ะ
‪ไม่สิ อันที่จริงผมก็อยากพูดไปตรงๆ
‪ผมขอเวลาอยู่คนเดียว บูร์จู
‪ผมอยากได้พื้นที่ส่วนตัว
‪พี่สาวผมไม่ยอมออกไป
‪งานผมก็ล้นมือด้วย
‪แถมเรายังคบกัน…
‪ไม่เอาน่า อย่าร้องสิ
‪คุณมีค่าสำหรับผมมาก คุณก็รู้
‪จะสั่งหรือยังคะ
‪ผมรออีกคนนึงอยู่
‪ก็เห็นคุณคุยคนเดียว
‪- ก็… ‪- ไงคะ
‪หวัดดี
‪วันนี้คุณไม่ทำงานเหรอ
‪เดี๋ยวไปน่ะ แอร์บิลจัดการได้แหละ
‪สั่งอะไรหรือยังคะ
‪รอคุณอยู่น่ะสิ
‪ว่าแต่
‪บอกมาซิว่าจะคุยอะไรกับฉัน
‪คือเรา…
‪สั่งอะไรกันก่อนดีกว่า มัน…
‪สั่งอยู่แล้ว คุณก็คุยไปพลางๆ สิ
‪อ่อ ก็ได้
‪- สร้อยคอคุณหายไปไหน ‪- สร้อยอะไร
‪- เส้นที่ฉัน… ‪- พร้อมจะสั่งหรือยังคะ
‪ค่ะ ฉันขอกาแฟตุรกีหวานน้อยถ้วยนึง
‪ได้ค่ะ คุณล่ะคะ
‪- มีพวกเหล้าไหม ‪- อุ๊ยตาย ได้กลิ่นละมุดเหรอ
‪ว่าแต่สร้อยคุณอยู่ไหน
‪เป็นไงบ้าง
‪"เป็นไงบ้าง" เหรอ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าเนี่ย
‪เงินยูโร รู้ไหมว่ามันเป็นไง
‪ค่าเงินกำลังขึ้นแน่ะ สุดยอดเลย
‪ส่วนเรื่องซีเรีย…
‪- ไม่นะ ต้องมีอะไรแน่เลย ‪- ไม่มีๆ
‪นานแล้วที่เราไม่ได้คุยกัน ‪สองต่อสองแบบนี้ บูร์จูจ๋า
‪"บูร์จูจ๋า" เหรอ อย่าพูดแบบนี้ ‪อย่ามาทำฉันกลัว ขอร้อง
‪ผมไม่มีเวลาอยู่กับตัวเองมานานมากแล้ว
‪ผมอยากได้เวลาส่วนตัว
‪แล้วมันทำผมเครียด
‪คือผมขออยู่คนเดียว…
‪ผมไม่มีเวลาให้ตัวเอง ‪พี่ผมไม่ยอมออกไปจากบ้าน
‪ตั้งหกเดือนแล้ว พวกเขาไม่ยอมไป
‪คุณก็รู้ว่าจาแนร์น่ะโรคจิต
‪เขาเอาเชื้อบ้ามาติดเราได้เลยนะ
‪คือแบบ…
‪- เขาว่า "น้า เรามา…" ‪- อาซิซ
‪"ต่อเลโก้กัน"
‪สร้อยอยู่ไหน ไหนคุณบอกว่า ‪"ผมจะไม่มีวันถอดมันออก"
‪- คุณนี่หมกมุ่นกับสร้อยแฮะ ‪- แหงสิ
‪ทำไมไม่ตอบฉันล่ะ ฉันถามอยู่
‪เลิกเฉไฉได้แล้ว
‪ตอบมา ไม่ได้ถามยากเลย
‪สร้อยอยู่ไหน "อยู่ในกระเป๋า" ‪หรือ "ในลิ้นชัก" อะไรก็ว่าไปสิ
‪แต่คุณไม่ตอบคำถามฉัน มัวพูดอะไรไร้สาระ
‪ฉันไม่เข้าใจเลย คุณทำให้ฉันรู้สึกพิกล
‪คุณบอกจะไม่ถอดออก แล้วมันอยู่ไหนล่ะ
‪เห็นแอร์บิลไหม
‪- ไม่นะ ‪- ไปกินข้าวเที่ยงเหรอ
‪- มีใครถามหาฉันไหม ‪- ไม่มี
‪ฉันเลิกกับเธอไม่ได้ว่ะ
‪คือฉันน่ะจะเลิก แต่เธอไม่
‪นายต้องจ้างทนายแล้ว
‪ไม่ต้อง เราไม่ได้แต่งงาน
‪ไม่ได้สวมแหวน
‪แต่มีสร้อยเส้นหนึ่งซึ่งฉันทำหาย
‪ฉันเอาม้าที่กัดหัวเด็กออกไปแล้ว
‪- อะไรนะ ‪- ไม่งั้นเราจะลำบาก
‪ในทวิตเตอร์มีคนรักสัตว์อยู่เยอะ ‪พวกนั้นจะทำการหาเสียงเราพัง
‪ไม่มีปัญหา ได้ๆ
‪อาซิซ
‪- กลับมาแล้วเหรอ ‪- ใช่แล้ว
‪ฉันหานายอยู่พอดี
‪ทำงานเสร็จหรือยัง
‪คุณแอลป์ถามหานายแน่ะ
‪มีเรื่องอะไร
‪เขาถามพวกสาวๆ ว่าอาซิซมาหรือยัง
‪พวกหล่อนเลยมาบอกฉัน
‪ฉันเคาะประตูห้องเขาแล้ว ‪เผื่อเขาจะมีอะไรให้ช่วย
‪เดี๋ยวฉันไปถามเขาเอง พวก
‪ว่าแต่…
‪ขอถามอะไรหน่อยสิ
‪วันก่อนฉันไปค้างบ้านนาย จำได้ไหม
‪จำได้สิ วันนั้นเป็นวันที่สดใส อาซิซ
‪เราควรค้างด้วยกันบ่อยๆ ดีไหม
‪ฉันไปลืมสร้อยคอไว้บ้านนายหรือเปล่า
‪- สร้อยคอเหรอ ‪- ใช่ สร้อยคอ
‪- ที่เป็นโซ่ๆ น่ะ ‪- โห
‪- เหมือนโซ่ ‪- ใช่
‪ไม่มี
‪ยังไงก็เถอะ…
‪เรื่องคุณแอลป์ฉันจัดการเอง
‪สร้อยคอเหรอ
‪มีราคาหรือเปล่านะ
‪ไม่หายหรอก
‪เดี๋ยวกวาดบ้านก็คงเจอ
‪ถ้าหายนอกบ้าน อย่างบนถนน ‪อะไรแบบนี้ก็แย่หน่อย
‪เขาไปแล้ว นายจะไปนั่งก็ได้
‪เขาทำสร้อยคอหาย
‪"ที่เป็นโซ่ๆ" เขาว่างั้น
‪มีค่ามากเลยนะ
‪- เขาไม่ได้ว่างั้นซะหน่อย ‪- นี่แอบฟังเรอะ
‪- คุณเหยียบมันเหรอ ‪- ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว
‪- หมายความว่าไง ‪- อย่าตะโกน ข้างบ้านเขาจะได้ยิน
‪- งี่เง่าจริง ‪- ผมใช้เสร็จแล้วก็วางบนโต๊ะ
‪- เชิญ ‪- คุณเหยียบเข้าไปได้ยังไง
‪อ้อ อาซิซ เข้ามาสิ
‪คุณเนจาตี คุณฟูซัน นี่คืออาซิซครับ
‪ที่ผมเพิ่งเล่าให้ฟังว่า ‪เป็นเบอร์หนึ่งเรื่องตัดต่อซีจีไอ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ยินดีครับ
‪อาซิซทำคลิปไวรัลปลอมทั้งหมด
‪ที่ผมเพิ่งให้ดูไป
‪เขาน่ะอัจฉริยะมาก
‪คุณทำคลิปที่คนร่วงตอนเช็ดกระจกใช่ไหม
‪สมจริงสุดๆ ฉันชอบมาก เก่งมากค่ะ
‪คุณเรียกหาผมเหรอ
‪ใช่ อาซิซ นั่งก่อนๆ ผมอยากให้คุณฟังด้วย
‪คุณเนจาตีมาปรึกษาเรา
‪จันสุได้เสียงตอบรับที่ดี
‪เราจะร่วมมือกันยังไง ‪ทำยังไงให้มีความนิยมเพิ่มขึ้น
‪เล่าให้อาซิซฟังคร่าวๆ ซิว่าเรามียอดวิวเท่าไหร่
‪- เกินสี่แสน ‪- 420,000
‪เขาถามผมนะ
‪พระเจ้า ก็แค่คุยกัน อย่าทำตัวเป็นเด็กหน่อยเลย
‪- เราคนเดียวพูดน่าจะดีกว่า ‪- ก็ได้ เนจาตี ต่อเลย
‪หมายความว่าไง
‪- ทำอะไรเนี่ย ‪- พูดจาให้มันดีๆ
‪พูดจาอะไร ก็เอาสิ บอกเขาไป
‪- แม่เจ้า ‪- มันอะไรกัน
‪- ฟูซัน ‪- อย่ามาฟูซงฟูซัน ให้ตาย
‪- เขาถาม… ‪- ผมก็ตอบไง
‪แต่คุณให้ข้อมูลผิด
‪- ยังไง ‪- คุณพูดว่า "สี่แสน"
‪- มันต้อง 420,000 ‪- โทษนะ แต่เขาถามผม
‪- แล้วไง ‪- ผมบอก "เกินสี่แสน"
‪คุณต้องบอก 420,000
‪- ไม่ใช่ประเด็นเลย ‪- ต้องพูดให้ชัดสิ
‪โอกาสนี้แหละ จันสุ เอาโทรศัพท์ออกมา
‪ยัยหนู นี่!
‪ไชโย โอเคเลย บอกพวกเขาไป
‪ทำอะไรน่ะ
‪จันสุ! ลูกหนีไปอีกแล้ว
‪ถ้าอนาคตลูกเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับมัน ‪เราคงไม่ทำอะไรแบบนี้หรอก
‪มันส่งผลร้ายกับเธอ ‪และคนเป็นแม่อย่างฉันก็รู้สึกแย่
‪- แต่คุณคงไม่เข้าใจ ‪- ลูกเราตั้งใจมาก
‪โอเคไหม พ่อแม่อย่างเราเลยพยายาม…
‪เราอยากปกป้องสิ่งนี้
‪เราอยากสนับสนุนเพราะเราชื่นชมมัน
‪ก็แค่นั้น
‪อย่างที่คุณเห็น ลูกเรามีพรสวรรค์ด้านการทำหนัง
‪เรื่องนั้นมันปฏิเสธไม่ได้ เราเลยอยากดันเธอ
‪แต่ตอนนี้เราตัน
‪ยอดวิวลดลง
‪โฆษณาก็ไม่เข้า
‪คือมันเคยไหลเข้ามา
‪แต่ตอนนี้ไม่แล้ว
‪เดือนที่แล้วนี่สิ ไม่มีเลย ‪เราต้องแก้ปัญหานะ คุณแอลป์
‪คุณต้องหาทางให้เรา
‪เราต้องหาอะไรที่สร้างสรรค์กว่านี้ ‪เพื่อให้ก้าวต่อไปได้
‪ผมซ้อมเมียได้นะ
‪โยนเมียออกนอกหน้าต่างก็ได้ ‪หรือให้เมียโยนผมก็ได้
‪แล้วให้จันสุถ่ายไว้ จะเป็นไปได้ไหม
‪ถ้าใส่เอฟเฟกต์ให้ดูสมจริงล่ะ
‪การทุบตี หน้าต่าง อะไรพวกนี้
‪ถ้าไม่สมจริงคงเสียชื่อเราแย่
‪- มันเป็นไปได้ ‪- มีครั้งนึงเราทะเลาะกัน
‪จันสุถ่ายไว้โดยไม่บอกกล่าว ‪แล้วเอาลงอินเทอร์เน็ต
‪- ทุกอย่างเริ่มจากตรงนี้ ‪- ตอนนั้นเขาโมโห
‪- ผมเดือดมาก ผมไม่ได้ชอบเลยนะ ‪- เขาพูดถูก
‪ยังไงๆ มันก็ชีวิตส่วนตัวของเรา
‪จากนั้นลูกก็เอามาให้ดู "ดูนี่สิ พ่อ ‪ยอดวิว คอมเมนต์ อะไรต่างๆ"
‪- ความสามารถลูกเราโดดเด่น ‪- เงินก็ด้วย เก้าลอเก้า
‪- มันน่าทึ่ง ‪- ความสามารถลูกเราเด่นจริง
‪คือเรามีลูกคนเดียว
‪- ขอพระเจ้าอวยพรเธอ ‪- ท่านประทานเธอให้เรา
‪พอ…
‪พอมันส่งผลกระทบกับเธอ
‪ฉันก็เสียใจ
‪ความรักของแม่สินะ
‪มีคนอยู่
‪อาซิซ
‪หายไปไหนมา ไปข้างล่างกันเถอะ
‪พวกสาวๆ น่ะแซ่บเวอร์
‪แอลป์ ผมขอกลับก่อนได้ไหม
‪คุณกะเลิกกับแฟนอยู่แล้วนี่
‪อย่าถามเลย
‪โอ้ แอลป์
‪อาซิซ อย่าดื่มเยอะไปล่ะ คุณไม่ค่อยได้ดื่มบ่อย
‪เดี๋ยวผมตามไป สั่งเหล้าให้ผมด้วย
‪หาคนชื่อซากอร์แล้วบอกว่าของผม เพื่อนฝูง
‪ขอโทษนะครับ
‪ผมขอวอดก้าออเรนจ์แก้วนึง
‪แต่วอดก้าเนี่ย…
‪- วอดก้าทำไม ‪- คือว่า…
‪ไม่ต้องใส่
‪คุณใช่ซากอร์หรือเปล่า
‪จะไปไหนก็ไป พี่ชาย
‪ผมก็อยากเต้นน่ะนะ แต่คนอัดเต็มฟลอร์เลย
‪แอลป์นิสัยดีจัง
‪เป็นคนตลกด้วย
‪แถมหล่ออีกต่างหาก
‪พวกคุณรู้จักกันได้ยังไง
‪แอลป์นี่สุดเหวี่ยงไปเลย
‪ใช่
‪อาซิซ จะไปไหน เพื่อนฝูง
‪- ผมต้องไปขึ้นเครื่อง ‪- ไม่ได้นะ
‪- ทำไม ‪- ใกล้เวลาเต้นระบำหน้าท้องแล้ว
‪นี่ปีใหม่นะ เพื่อนฝูง
‪เพิ่งตุลาคมอยู่เลย
‪ถ้ามัวคิดแบบนั้นชีวิตก็เดินต่อไปไม่ได้ ‪งั้นก็ไม่ต้องทำอะไรกันแล้วสิ
‪อย่างนั้นเหรอ
‪ผมอยู่ฉลองปีใหม่กับคุณไม่ได้
‪- ไม่จริงน่า อาซิซ ‪- ผมไปดีกว่า
‪อาซิซ เพื่อนฝูง ได้โปรด
‪ผมชอบบ้านใหม่คุณ ส้วมสวยอลัง สุขสันต์วันปีใหม่
‪แล้วเจอกันที่ออฟฟิศ
‪ผมต้องจ่ายคุณเท่าไหร่
‪เราตกลงที่สาวๆ 60 คน ฉันพามาให้ 80
‪- คุณรู้อยู่แล้ว ‪- เยี่ยม
‪- พวกหนุ่มๆ ไม่คิด ‪- เลิศ
‪ค่าชุด 500 ลีรา
‪รวมเป็น 50,000 ลีรา บวกค่าแท็กซี่อีก
‪ขอบใจมาก
‪เงินทอนไม่ต้อง
‪- เอาบิลค่าแท็กซี่มาให้ฉัน ‪- ของคุณล่ะ
‪- ที่คุยกันไว้ก็ 4,500 ลีรา ‪- เราจะไปกันแล้ว
‪มารวมตัวกันเร็วเข้า
‪- คุณล่ะ ‪- 750 ลีรา
‪- ยอดเลย ถูกจัง ‪- ราคามันตามนี้
‪- ถึงบอกว่าถูกไง ‪- เสียใจด้วย
‪- ทำไม ‪- ผมลดให้ไม่ได้
‪ลืมผมสินะ
‪- ผมต้องให้คุณเท่าไหร่ ‪- 2,000 บวกค่าเดินทาง
‪- ค้างที่นี่แล้วลดราคาหน่อยดีไหม ‪- ไม่เอาหรอก ขอบคุณ
‪นายมีฮาร์ดดิสก์ไหม
‪มีไหม
‪ฉันมี อาซิซ อยู่ในมือฉันเอง
‪ในมือขวาของฉัน
‪ฉันจะถือด้วยมือซ้ายก็ได้
‪แต่อย่างที่ฉันบอกว่ามันอยู่ในมือขวา ‪ฉันเลยถือมันด้วยมือขวา
‪- อะไรนะ ‪- ฉันบอกว่าฮาร์ดดิสก์อยู่ในมือฉัน
‪อยู่ในมือขวาของฉัน ไม่ต้องห่วง
‪โอเค แอร์บิล ถ้างั้น
‪เอามือลงได้
‪ฉันไม่เข้าใจ อาซิซ พูดใหม่ซิ
‪เพลงมันไม่ดังไปหรือไงเนี่ย
‪ขอให้นายกับคนที่นายรักมีชีวิตยืนยาว ‪และสุขภาพแข็งแรง อาซิซ
‪ทำไม แอร์บิล
‪นี่
‪มันไม่ดังไปหรือไงวะ
‪ไงครับ
‪น้า นี่น้า เมื่อคืนหายไปไหนมา
‪ผู้ประกาศข่าวสาวช่องเอ็นทีวีเซ็กซี่มาก
‪น้าพลาดอย่างแรง
‪ข่าวก็รุนแรงมาก "คนนี้ตาย คนนั้นดับ"
‪เธอก็อารมณ์เสีย
‪ท่าทางตอนเธอสะบัดผมนะ
‪โอ๊ย บาดใจเป็นบ้า
‪น้าจ้องอะไร ลุกขึ้นมาเล่นกันเถอะ
‪เลโก้พร้อมแล้ว ป่ะ มาเล่นกัน
‪นี่ น้า
‪เฮ้ย!
‪ถ้าไม่ลุกผมเผาเตียงแน่ บอกเลย
‪พูดอะไรเนี่ย
‪เอามือลง
‪- เอามือลงไป ‪- ไปให้พ้น
‪มองผม
‪- จาแนร์ ‪- มีอะไร
‪เอาเถอะ ฉันจะลุกแล้ว
‪- อย่ามายกมือใส่ผม ‪- จะให้ลุกไม่ใช่หรือไง
‪อย่ามายกมือใส่ผม
‪ลุกเลยดีกว่า
‪- ได้ยินที่บอกไหม ‪- เออ ได้ยิน
‪รู้ไหมผมเกลียดอะไรที่สุดในชีวิต
‪- ผัก ‪- รองลงมาล่ะ
‪จะไปรู้เหรอ อาหารสุขภาพ ผลไม้
‪ไม่ใช่ ที่ผมเกลียดเป็นอันดับสองน่ะ
‪- ฉันจะรู้ได้ไงวะ ‪- ผมบอกไปตะกี้
‪ฉันไม่สนหรอกโว้ย
‪น้า อย่ามาทำผมหงุดหงิด
‪ปิดประตูใส่หน้าผมงั้นเหรอ
‪นี่ ปิดประตูใส่หน้าผมเรอะ
‪เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ
‪เปิด!
‪สาบานได้ ผมพังประตูแน่!
‪เปิดเดี๋ยวนี้เลย
‪เมื่อคืนกลับไวนะ
‪คงอึดอัดกับคนเยอะๆ ล่ะสิ
‪คืนนี้เราไปที่เงียบๆ ก็แล้วกัน
‪เรียกเด็กมาสองคน ‪ไม่ก็มีแค่เรา ถ้าจะเอาอย่างนั้นน่ะนะ
‪หรือยังไงก็ได้ แล้วแต่คุณ
‪ถ้าอยากมานั่งเล่นบ้านผม ‪ก็เอาบ้านไปเลย ไม่มีปัญหา
‪มีเรื่องปิดบังผู้หญิงของคุณอยู่ใช่ไหมล่ะ
‪- ผู้หญิงเหรอ ‪- พูดลอยๆ น่ะ
‪ผู้หญิง ผู้ชาย เราจะสนุกกับใครก็ได้
‪แต่คืนนี้คุณควรมา เราจะเรียกสาวมาสองคน
‪แอลป์ ผมว่าคุณหมกมุ่นเรื่องผู้หญิงนะ
‪- ใช่ไหม ‪- พวกเธอตามผมแจ อาซิซ
‪- จริงเหรอ ‪- จริง พวกเธอหลงผม
‪ไม่ว่าผมจะทำอะไร ‪ไม่ว่าผมจะโทรหาหรือไม่ พวกเธอก็รัก
‪ถ้าผมล้ม พวกเธอจะโทรมาทันที ‪แล้วผมก็จะบอกตัวเอง "แอลป์"
‪"ว่าไง"
‪"นายเป็นผู้ชายแบบไหน"
‪- "ทำไมนาย…" ‪- ผมมีงานต้องทำ
‪งั้นจัดไปคืนนี้ คุณควรมาบ้านผมจริงๆ นะ
‪ไปสนุกกันในป่าแล้วไปต่อซาวน่า ดีไหม
‪- อยากกินอะไรไหม ‪- ตอนนี้เหรอ
‪ไม่ คืนนี้สิ
‪สาวสองคนล่ะเป็นไง
‪- ผมมีแฟนแล้ว ‪- แต่ก็ตั้งใจจะเลิกไม่ใช่เหรอ
‪ไม่ ผมเลิกไม่ได้
‪เลิกกับเธอที่บ้านผมก็ได้นี่
‪ดีไหม อาซิซ
‪คุณบอกจะไม่ถอดออก แล้วมันอยู่ไหนล่ะ
‪ร้านจะปิดแล้วค่ะ
‪ต้องหาทางแก้ปัญหานี้อีก
‪คุณบอกจะไม่ถอดออก แล้วมันอยู่ไหนล่ะ
‪คุณบอกจะไม่ถอดออก
‪- บูร์จู ‪- แล้วมันอยู่ไหนล่ะ
‪คุณบอกจะไม่ถอดออก
‪- บูร์จู ‪- แล้วมันอยู่ไหนล่ะ
‪- บูร์จู ‪- คุณบอกจะไม่ถอดออก
‪แล้วมันอยู่ไหนล่ะ
‪คุณบอกจะไม่ถอดออก แล้วมันอยู่ไหนล่ะ
‪คุณบอกจะไม่ถอดออก
‪- ไม่มี ‪- สร้อยเหรอ
‪หาสิ
‪หาไปแล้วไงเมื่อกี้
‪แมวมันอาจจะเอาไปเล่น
‪- นายมีแมวด้วยเหรอ ‪- ไม่มี
‪แต่ก็อยากมี
‪ความเหงามันทรมานนะ อาซิซ
‪คือนานๆ ทีนายก็มาค้างด้วย
‪ขอบใจ นายทำให้ฉันมีความสุข แต่…
‪แต่ฉันอยากมีใครสักคนในบ้าน
‪ไม่แมว…
‪ก็ต่างด้าวสักคน
‪มีคนบอกว่าเราสั่งออนไลน์ได้
‪จ่ายเดือนละ 500 ลีรา
‪คนคนนั้นจะทำทั้งงานบ้านและ…
‪ฉันว่าฉันไปดีกว่า
‪- แล้วแต่จะเลือก ‪- พี่คงเป็นห่วงฉันแย่
‪ถ้างานดีหน่อยก็ 750
‪โอเค พรุ่งนี้ค่อยคุยกันที่ออฟฟิศ
‪ขอโทษนะถ้าเป็นการรบกวน
‪จะเอาตัวท็อปก็พันนึง
‪- ใครบอกเนี่ย ‪- คุณแอลป์ เขาสงสารฉัน
‪ไม่ต้องไปฟังแอลป์ อย่าไปคุยเรื่องพรรค์นี้กับเขา
‪สุขภาพสำคัญที่สุดนะ อาซิซ
‪- คิดว่างั้นเหรอ ‪- แน่นอน
‪โอเค ฉันจะจำใส่หัวไว้
‪นายดื่มน้ำเยอะไหม
‪นี่มันดึกแล้ว…
‪ต้องดื่มน้ำบ้างนะ อาซิซ
‪ดื่มน้ำให้เยอะๆ อย่าลืมล่ะ
‪ชีวิตมันผ่านไปไวนะ
‪วันนี้อยู่ พรุ่งนี้จาก
‪เรื่องสำคัญแบบนี้ไม่มีใครเค้าบอกกันหรอก
‪คนเรามักจะเก็บไว้กับตัว
‪- ยกตัวอย่างเช่นสุขภาพสำคัญ… ‪- ที่สุด
‪ถูกเผง
‪นี่คือคำแนะนำของฉัน นายต้องดื่มน้ำ
‪- เยอะๆ ‪- เยอะๆ
‪ใช่
‪ยังไงก็เถอะ
‪มันดึกแล้ว ฉันต้องไปกินมื้อค่ำ
‪ฉันกินแล้ว ขอบใจ ไว้คราวหน้าละกัน
‪ฝากสวัสดีทุกคนด้วยนะ
‪ได้เลย
‪อันที่จริงฉันอยากจะพูดเรื่องอื่น แต่ไม่ทันแล้ว
‪มัวอ้อมโลกไปหน่อย
‪แต่ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก
‪ฉันไม่โอเค
‪ฉันเองก็เพิ่งรู้
‪ก่อนวันบัยรัม
‪ฉันไปเยี่ยมหลุมศพแม่ฉัน
‪ท่านพูดตลอดว่าอยากถูกฝังข้างๆ พ่อของท่าน
‪ซึ่งพ่อของท่านถูกฝังไว้เหนือสุดของสุสาน
‪กว่าจะถึงก็เล่นเอาซะหอบ
‪พอไปถึงหลุม
‪ฉันเกิดหน้ามืดแล้วเป็นลมที่หลุมศพพ่อตา
‪เด็กเสิร์ฟน้ำมาเจอเข้า ‪เขาเอาน้ำสาดหน้าฉันเลยตื่น
‪พอตื่นมาฉันก็ขยับแขนไม่ได้
‪แล้วเขาบอกว่า "ถ้าคุณ ‪จะนอนแบบนั้น ไปนอนในหลุมสิ"
‪ฉันบอก "ไม่ๆ ผมแค่สลบ"
‪สรุปก็คือฉันแทบยืนไม่ไหว
‪หลังจากวันบัยรัม ฉันก็ไปหาหมอ
‪ผลออกมาไม่ดี
‪ในชีวิตฉันไม่เคยดูดบุหรี่
‪แอลกอฮอล์ก็ไม่ถนัดดื่ม
‪แต่ปอดฉัน…
‪ครับ
‪เรียนท่านลูกค้า โทรศัพท์ของท่าน ‪ถูกตัดเนื่องจากมีค่าบริการค้างชำระ
‪กรุณาชำระค่าบริการทันที
‪ที่ฉันจะบอกน่ะนะ อาซิซ
‪ประเด็นมันคือตรงนั้น
‪ท่านสามารถชำระออนไลน์…
‪ฉันว่านายควรรู้เอาไว้
‪ด้วยบัตรเดบิตหรือบัตรเครดิต
‪หมอบอกว่าฉันจะอยู่ได้อีกหกเดือน
‪ต้องการข้อมูลเพิ่มเติม…
‪ฉันถาม "จริงจังหรือเปล่าเนี่ย หมอ"
‪เขาบอก "ใช่"
‪กรุณากดศูนย์
‪"ถ้าคุณไม่มีญาติ ‪ก็ควรเริ่มจัดการเรื่องที่จำเป็นซะ"
‪กดสอง
‪โอเคตามนั้น
‪อย่านะ!
‪นี่มันบ้าอะไรกัน พี่ คนปกติเขาทำกันเหรอ
‪เจ้าหนูนี่คิดถึงเธอ อาซิซ ไปเล่นกับเขาสิ
‪เขาพูดถึงเธอทั้งวันเลย
‪น้า น้า น้า
‪- อาหารเสร็จหรือยัง ฉันหิวแล้ว ‪- อืม
‪เขากำลังทำบาร์บีคิว
‪ตายห่าๆ
‪ฉิบหายแล้ว
‪รือยา ขอน้ำ!
‪- รือยา! ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪ให้ไว บ้าจริง
‪- แม่ง เร็วเข้า ‪- เดี๋ยวสิ
‪บ้าฉิบ เทน้ำใส่สิ!
‪สวรรค์โปรด ไม่ทำแล้ว
‪ดีที่ยังมีกระเจี๊ยบเหลือจากเมื่อวาน
‪ถ้าน้าไม่กินก็เอามาให้ผม
‪เอามาสิ น้า
‪จ้องอะไร
‪จะกินหรือไม่กิน จ้องอะไรเนี่ย
‪ฟังนะ ในนามของขนมปังก้อนนี้
‪ถ้าพ่อกับแม่ไม่อยู่ ‪ผมรู้เลยว่าจะจัดการกับน้ายังไง
‪- กินข้าวของแกไป ไอ้หนู ‪- อย่ามาเรียก "ไอ้หนู"
‪กินข้าวของแกไป
‪นี่มันอะไร พี่
‪พูดอะไรหน่อยสิ พี่เขย มัวมองอะไร
‪จาแนร์ลูกรัก
‪คุณน้าของลูกเพิ่งทำงานกลับมาเหนื่อยๆ
‪ให้เขากินข้าวก่อนแล้วค่อยเล่นด้วยกันดีไหม
‪- ไม่เล่นอะไรทั้งนั้น ‪- แม่
‪กิริยาแบบนี้ไม่ดีเลย
‪- ถูกไหม ‪- ถูกต้อง
‪ใช่ ผมไม่ชอบ
‪ผมบอกเขาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
‪พูดจนปากเปียกปากแฉะ
‪นี่ ผมบอกตลอด
‪ด้วยภาษาที่สุภาพทุกครั้ง ใช่ไหม
‪ใช่เลย ลูก
‪- ใช่ไหม พวก ‪- ใช่เลย ไอ้ลูกชาย
‪อาซิซ จะไปไหน กินให้เสร็จก่อน
‪ช่างหัวแม่ง
‪ทำตัวแบบนี้ปล่อยให้หิวไปนั่นแหละ
‪เอาที่เหลือมาให้ผม
‪ให้เขาไป
‪หมอนั่นไม่เข้าใจห่าเหวอะไร
‪เขาไม่เล่นกับผม ผมก็จะไม่ทน
‪นี่! เอาส่วนที่ไม่โดนส้อมหมอนั่นสิ
‪เอาแต่ของโสโครกมาใส่จานผม
‪นี่ให้ลูกชายกินนะ ไม่ได้ให้หมา พับผ่าสิ
‪เห็นบอกจะเอาก็เอาให้แล้วไง
‪ทำไมหมอนี่ถึงได้เอาแต่เถียง
‪คุณบอกจะไม่ถอดออก แล้วมันอยู่ไหนล่ะ
‪- บูร์จู ‪- คุณบอกจะไม่ถอดออก
‪แล้วมันอยู่ไหนล่ะ คุณบอกจะไม่ถอดออก
‪- บูร์จู ‪- แล้วมันอยู่ไหนล่ะ
‪คุณบอกจะไม่ถอดออก แล้วมันอยู่ไหนล่ะ
‪อาซิซ
‪- อ้าว เพื่อนฝูง ‪- เป็นไงบ้าง แอลป์
‪ก็เหมือนเดิม
‪ผู้หญิงกับนู่นนี่นั่น
‪- อะไรนะ ‪- บอกว่า "ผู้หญิง" ไง
‪พวกนางตามติดผมแจเลย เพื่อนฝูง
‪นี่ผมก็ปาร์ตี้อยู่
‪คุณโอเคหรือเปล่า
‪ผมโทรหาคุณเพราะเรื่องนั้นแหละ
‪- เรื่องอะไร ‪- เราอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน
‪เรื่องผู้หญิงกับนู่นนี่นั่น
‪คุณบอกว่า…
‪"ถ้าอยากมานั่งเล่นบ้านผม…"
‪ถ้าคุณไม่อยู่บ้านพอดี…
‪คุณเลยโทรมาทันที
‪ก็จริง
‪รอให้ผมพูดแบบนั้นมาตลอดสินะ
‪ใช่เลย
‪ว่าไงล่ะ เพื่อนฝูง
‪เอาสิ เพื่อนฝูง
‪แน่อยู่แล้ว บ้านผมก็เหมือนบ้านคุณ
‪ไปเอากุญแจที่ยามได้เลย
‪จะมาเมื่อไหร่ล่ะ
‪คือผมจะไปเจอสาวคนนี้แล้ว…
‪อีกครึ่งชั่วโมง โอเคไหม
‪สมเป็นพี่เสือจริงๆ
‪แหงแซะ
‪ฉันต้องวางแล้ว สาวๆ รออยู่น่ะ เพื่อนฝูง
‪ตามนั้น แอลป์
‪แล้วเจอกัน
‪ขอบใจนะ
‪คุณแอร์บิล เชิญค่ะ
‪นอนสบายนะคะ
‪เรากำลังจะเริ่มกระบวนการ
‪คุณสามารถพูดคุยกับฉันได้
‪คุณอาจเห็นแสงสว่างจ้า ได้ยินเสียงดัง
‪แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ จะใช้เวลาไม่นาน
‪คุณจะหลับตาก็ได้นะคะ
‪ฉันอยากให้คุณถือปุ่มนี้เผื่อเอาไว้
‪กดเรียกได้นะคะ
‪แม่จ๋า
‪- มีอะไรหรือไง ‪- หาสร้อยคอเจอหรือยัง
‪ยังไม่เจอ
‪มาบ้านฉันสิ
‪- จะได้ช่วยกันหา ‪- ไปมาแล้วไง จำไม่ได้เหรอ
‪- มันไม่ได้อยู่ที่บ้านนาย ‪- คงใช่
‪- เฮ้ย! เป็นอะไรไป แอร์บิล ‪- แอร์บิล!
‪(บริการพยาบาลฉุกเฉิน)
‪ตายโหง
‪ฮัลโหล
‪สั่งอาหารหน่อยครับ
‪ที่อยู่ถูกต้องครับ
‪มีเคบับไหม
‪งั้นผมเอาพิซซ่าตุรกี ใส่พวกเนื้อกับชีส
‪ปิดเตาแล้วเหรอ
‪มีสตูว์ไหม
‪น่าสนใจ
‪ผมเอาซุปถั่วเลนทิล…
‪งั้นทำไมยังไม่ปิดร้าน
‪ผมไม่สน คุณรับสายทำไมล่ะ
‪ถามที่อยู่อีกต่างหาก
‪ช่างหัวงานเลี้ยงวันเกิดสิ
‪ก็คุณถามที่อยู่…
‪ถ้าครัวปิดแล้วจะถามที่อยู่ผมทำเบื๊อกอะไร
‪แล้วจะรับโทรศัพท์ทำไม
‪เพื่อบอกว่าร้านปิดเนี่ยนะ
‪แหม พ่อพระ แล้วยังไง
‪เออ แล้วไง
‪เค้กอะไร
‪เอาเค้กมาชิ้นนึงละกัน
‪ไม่ เทียนไม่ต้อง
‪บอกว่าไม่เอา
‪จะสนทำไมว่าผมอายุเท่าไหร่
‪ห่าเอ๊ย วางหูไปเลย
‪ไปหาแอร์บิลกันไหม
‪ฉันผ่านมาทางนี้พอดี
‪หมอให้เขาออกจากโรงพยาบาลแล้ว ‪เราต้องไปเยี่ยมหน่อย เขาตัวคนเดียว
‪ได้เจอเราคงจะดีใจน่าดู
‪นายกินเก่งนะ เห็นแล้วหิวเลย
‪(มีทบอล - ไส้กรอก ‪เชฟทาริค)
‪แต่ฉันไม่อยากกินดึกขนาดนี้
‪ว่าจะไปดื่มชาที่บ้านแอร์บิล
‪ต้องซื้ออะไรฝากเขาหน่อย ไม่งั้นจะดูไม่งาม
‪แต่ว่านายสูบบุหรี่อยู่
‪งั้นเดี๋ยวเราแวะร้านขนมปังละกันนะ
‪กลับบ้านมาทำไมเหรอ เจฟเด็ท
‪หา กลับมาที่นี่ทำไม
‪ว่าไง เจฟเด็ท ลืมโทรศัพท์เหรอ
‪งั้นฉันรอนายตรงนี้…
‪เจฟเด็ท
‪เจฟเด็ท เปิดประตูสิโว้ย
‪ถ้างั้นนายจะออกไปโต๋เต๋ทำไม
‪เจฟเด็ท เปิดประตูสิวะ!
‪เจฟเด็ท ขอเข้าห้องน้ำได้ไหม ฉันปวดฉี่
‪พวก
‪ขอเข้าส้วมหน่อย
‪(แอร์บิล)
‪อย่าว่ากันเลยนะ คามูรัน แต่ผมกำลังมีความรัก
‪ว่ากันว่า "ไม่มีคำว่าสายเกินไป ‪สำหรับความรัก" แต่มันผิดถนัด
‪เพราะผมกำลังจะตาย
‪ปีหน้าผมก็ม่องเท่งแล้ว มีความรักไม่ได้หรอก
‪อิบน์ ฮอลดูน กล่าวว่า
‪"ชีวิตคือการเดินทางแสนยาวนาน
‪หากไม่อยากหมดลมหายใจ
‪ก็ต้องหาทางกลับไปเป็นเด็กใหม่"
‪ผมเลย…
‪นังนั่นมันเป็นใคร คุณหลงรักใคร บอกมาซะดีๆ
‪บอกมาตรงๆ
‪คนในออฟฟิศน่ะ
‪เธอชื่อวิลดัน
‪เป็นคนนิสัยดีมากๆ
‪- ทุกคนรักและเคารพเธอ ‪- หล่อนมีอะไรที่ฉันไม่มี
‪- เธอยังไม่ตาย ‪- นังแพศยา
‪- อย่าพูดแบบนั้น ผมก็ใกล้ตายแล้ว ‪- เสียใจด้วยกับการสูญเสีย
‪- เชื่อผม เธอเป็นคนมีสติ ‪- เด็กไหม
‪ไม่นะ อายุเท่าเราๆ นี่แหละ
‪- สวยไหม ‪- สวยสิ คือแบบ…
‪ก็โอน่ะ
‪เอ่อ แบบว่า… เดี๋ยว ชื่ออะไรนะ
‪มันติดอยู่ที่ปากเนี่ย
‪- หล่อนยังไม่แต่งงานเหรอ ‪- อาจจะเคย
‪ก็อย่างที่บอก เธอเป็นคนมีสติ
‪แล้วยังไง
‪คามูรัน ผมหิว ขอหาอะไรกินหน่อย
‪ผมหมดสติมาด้วย คามูรัน
‪เลือดกำเดาผมไหลที่ออฟฟิศ แล้วผมก็ไม่รู้สึกตัว
‪พวกเขาเรียกรถพยาบาลมา ต้องขอบคุณคุณแอลป์
‪จากนั้นผม…
‪ก็ไปอยู่ที่โรงพยาบาล
‪โรงพยาบาลในย่านซิสลี ที่เดียวกับที่พาแม่คุณไป
‪มันเปลี่ยนไปมากเลยนะ
‪มีการปรับปรุงใหม่
‪สร้างปีกอาคารเพิ่มด้วย
‪แผนกรังสีวิทยาแบบนี้ ‪หาที่ไหนไม่ได้แล้ว แม้แต่ในยุโรป
‪โรงอาหารก็มีทุกอย่างที่อยากกิน
‪แต่ขอบอกไว้อย่าง ชาถ้วยละสิบลีราแน่ะ
‪ผมบอก "โห ปล้นกันหรือเปล่าเนี่ย"
‪แอร์บิล อย่าไปสนโรงพยาบาล ‪เรื่องนังนั่นยังไงต่อ
‪จริงด้วย
‪ที่ผมจะบอกคือ
‪ผมกำลังจะตาย คามูรัน
‪ผมคงได้ไปหาคุณกลางเดือนมิถุนา ‪ก่อนช่วงอากาศร้อนอบอ้าว
‪แต่ก่อนจะไป ผมอยากถามอะไรบางอย่าง
‪คือว่า
‪ก่อนที่ผมจะไป ถ้า…
‪ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างผมกับคุณวิลดัน
‪คุณจะทำให้ผมต้องทนทุกข์หลังความตายไหม
‪คุณจะเอาแต่พูดถึงเรื่องนี้หรือเปล่า
‪คุณจะเคืองผมตลอดเวลาไหม ผมอยากจะรู้
‪ตอนนี้ยังไม่ต้องพูดอะไร เอาไปคิดดูก่อน
‪แต่ช่วยคิดให้ถี่ถ้วนนะ ‪ผมอยากรู้ว่าจะโดนอะไรบ้าง
‪- ขอเลย เห็นแก่ 30 ปีของเราด้วย ‪- หล่อนรู้ไหมว่าคุณกำลังจะตาย
‪ไม่ เธอไม่รู้ ผมไม่กล้าบอกเธอ
‪แต่เธอเห็นเหตุการณ์ คือ…
‪เธอเห็นผมตอนหมดสติที่ออฟฟิศ
‪บอกไปสิ ดูซิว่าหล่อนจะว่าไง
‪ใครจะไปอยากได้ผู้ชายที่จะตายในสามวัน
‪ถึงจะเป็นคาดิร์ อินานีร์ ก็เถอะ
‪หล่อนจะอยากมาคบคุณที่แก่ปูนนี้เหรอ
‪- คุณคิดงั้นเหรอ ‪- ใช่สิ
‪ใช้สมองหน่อย แอร์บิล
‪หักห้ามใจไว้ อย่าทำตัวเป็นเด็ก
‪ไม่กี่เดือนก็จะถึงมิถุนายนแล้ว
‪เดี๋ยวคุณก็ติดเตียงในอีกเดือนสองเดือน
‪พวกเขาจะให้ยาแก้ปวดคุณชุดใหญ่ คุณจะไม่มีแรง
‪ได้แต่นอนอยู่บนนั้นทั้งวัน
‪คุณจะร้องขอความตาย
‪รู้ไหม ฉันผ่านเรื่องนี้มาก่อน
‪แล้วมันแย่นักเหรอ ‪ที่ผมอยากมีใครสักคนให้คุยด้วย
‪หรือคอยกุมมือ
‪ไอ้เวรตะไล แอร์บิล อยากทำอะไรก็ทำ
‪โห คามูรัน
‪"เวรตะไล" เลยเหรอ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪คุณไม่พูดคำหยาบมา 30 ปี
‪แค่คำว่า "ตาบ้า" คุณยังไม่พูดเลย
‪เกิดอะไรขึ้นกับคุณ มาพูด "เวรตะไล" เนี่ย
‪ต้องมีอะไรแน่ๆ
‪ใช่ไหม คามูรัน
‪คุณมีคนคุยเหรอ แอบคบใครอยู่ใช่ไหม
‪หา
‪ไปเอาคำพวกนั้นมาจากไหน
‪ในตึกเคยมีผู้ชายที่ชอบพูดคำหยาบ
‪เป็นผู้รับเหมา ได้ข่าวว่าตายด้วยเหตุธรรมชาติ
‪หมอนั่นฆ่าตัวตายตามคุณไปเหรอ หา
‪คุณทำอะไรอยู่ที่นั่น
‪คามูรัน พูดอะไรบ้างสิ
‪พูด…
‪อะไรเนี่ย
‪เฮ้อ
‪เป็นไงบ้าง
‪ได้ยินว่านายได้กลับบ้านแล้ว ก็เลยอยากมาเยี่ยม
‪อยากได้อะไรหรือเปล่า
‪- ฉันอยากตายตอนนี้เลย อาซิซ ‪- อะไรนะ
‪เมียฉันซุ่มทำอะไรสักอย่างที่อีกฟาก
‪- ฉันอยากตาย ณ บัดนี้ ‪- อะไรกัน
‪ฉันอยาก…
‪เขาน่าจะอยากอย่างอื่น
‪สมพรปากจริงๆ
‪ฉันไม่อยากให้เขาตายเลย
‪เห็นนายบอกว่าเขาอยากตาย
‪เขาเปิดประตูมาแล้วก็พูดว่า "ฉันอยากตาย"
‪เขาพูดว่า "เมียฉัน" อะไรสักอย่าง
‪ฉันกำลังจะถามต่อ ‪แต่โคมระย้าดันร่วงใส่หัวเขาซะก่อน
‪เขาคิดจะทำอะไรอยู่แน่
‪เพิ่งออกไปไม่ทันไรก็กลับมาอีก
‪เขามีประกันใช่ไหม
‪แอร์บิล
‪- อาซิซ ‪- ฉันเอง
‪เจฟเด็ทก็อยู่นี่ด้วย
‪หายไวๆ นะ แอร์บิล
‪เกิดอะไรขึ้นกับฉัน
‪โคมระย้าร่วงใส่หัวนาย
‪จริงเหรอ มันพังหรือเปล่า
‪โชคดีที่นายรอดมาได้
‪มันเป็นของขวัญแต่งงานของน้องสาวฉัน
‪มาจากเตหะรานเชียวนะ
‪ตอนนั้นน้องเขยฉันทำงานให้บริษัทอาร์เซลิก
‪มันเดินทางมาตั้งไกล อย่าบอกนะว่าพัง
‪แอร์บิล เจ็บแผลบ้างไหม
‪- เราอยู่ที่ไหนเนี่ย ‪- ที่โรงพยาบาล
‪พอนายหมดสติฉันก็พานายมาที่นี่
‪คามูรัน
‪นี่ฉันเอง เจฟเด็ท เพื่อนที่ทำงานไง
‪คามูรัน
‪ใครช่วยฉันเอาไว้
‪ฉันเปล่า
‪- งั้นใครกัน ‪- น่าเป็นห่วงเป็นบ้า
‪หันหัวไปทางโน้น
‪นายช่วยฉันไว้เหรอ อาซิซ
‪ฉันพานายมาโรงพยาบาล
‪คุณหมอเป็นคนช่วยนาย
‪ช่างหัวหมอเถอะ
‪- ทำไมพูดอะไรแบบนั้น ‪- โอ คามูรัน
‪นายมีประกันใช่ไหม
‪พวกเขาถาม แต่เราตอบอะไรไม่ได้
‪เกิดอะไรขึ้นที่นั่น คามูรัน
‪เขาโดนฟันหัวแบะแน่
‪นายมีประกันใช่ไหม
‪คาดิร์ อินานีร์ ตายไปหรือยัง เจฟเด็ท
‪เขาไม่มีประกัน
‪ไม่มี
‪คามูส
‪แม่
‪นี่ แม่ ตื่นได้แล้ว เฮ้ย
‪เฮ้ยนาย ตื่นสิ เฮ่ พ่อ
‪ตื่นได้แล้ว ลุกขึ้นมา
‪ผมเบื่อ บอกเลยว่าสุดจะเบื่อ
‪เฮ้ย พ่อ ฮัลโหล
‪ฉันเป็นหนี้นายเท่าไหร่
‪พันลีราเหรอ บ้าแล้ว
‪สายันสวัสดิ์ รับเป็นโดเนอร์ไก่หรือแกะดีครับ
‪นายว่าไงนะ พวก
‪ฝันอะไรเนี่ย
‪- จับไว้แล้วใช่ไหม ลูก ‪- นั่นแหละพวก ขอบใจ
‪อย่าร่วงลงมาซะล่ะ
‪คิดว่าผมเป็นใคร ไม่ต้องห่วงน่า
‪ไปได้แล้ว อย่ามาอยู่ตรงนี้ ‪มองอะไรเนี่ย จะไปไหนก็ไป
‪เดี๋ยวเสร็จแล้วจะเรียกเอง
‪ก็ได้ ลูกพ่อ
‪ฟังนะ พี่ พูดไปพี่คงโมโห
‪แต่เขาน่ะไม่ปกติ
‪พี่น่าจะพาเขาไปหาหมอ
‪ทำไมพูดอะไรแบบนั้น อาซิซ
‪ถ้าเขาฆ่าพวกเราสักคน เขาจะไม่ต้องเข้าคุก
‪เพราะเขาเป็นผู้เยาว์
‪เราจะเป็นผู้รับเคราะห์
‪มาพูดอะไรแบบนี้ตั้งแต่ไก่โห่ อาซิซ
‪พี่ใจเสียหมด
‪เขาออกจะชอบเธอ เขาพูดถึงเธอทั้งวัน
‪อย่ามาพูดแบบนั้น
‪ปีหน้าเขาเข้าโรงเรียนแล้วใช่ไหม
‪ใช่ ปีหน้า
‪พี่ยังไม่รู้เลยว่าจะส่งเขาไปโรงเรียนยังไง
‪- ให้เข้าโรงเรียนประจำสิ ‪- เขายังเด็กอยู่นะ
‪- ทางตะวันออกเฉียงใต้ก็ได้ ‪- ไม่เด็ดขาด
‪ได้ยินมาว่าเมืองคาร์สน่ะยอดมาก
‪มีสถานที่น่าทึ่งหลายที่ ‪โบราณสถานอานี และอีกเยอะแยะ
‪ไม่ก็ให้เขาไปเป็นแรงงานเด็ก ‪ทำงานในโรงงานรถยนต์
‪- น่าจะปรับตัวได้เร็ว ‪- อาซิซ เพี้ยนรึเปล่า
‪พี่ทำใจส่งเขาไปโรงเรียนอนุบาลไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪- ไม่เอาด้วยหรอก ‪- ไม่เหรอ
‪ไม่มีทาง
‪ทำไมถึงเงียบไป คามูส
‪ก่อนหน้านี้เราก็คุยกันดี
‪แม้แต่ความตายยังแยกเรา ‪จากกันไม่ได้ แล้วนี่มันเกิดอะไร
‪ทางนู้นมีอะไร
‪หา
‪คุณคบใครอยู่ใช่ไหม
‪เราเป็นคู่ชีวิตกันมาหลายปีดีดัก
‪คุณบอกผมได้ทุกเรื่อง
‪ผมหมายถึง…
‪จะเอาชนะกันใช่ไหม
‪เป็นเพราะคุณวิลดันเหรอ
‪ผมไม่อยากทำอะไรลับหลังคุณ
‪จะให้ผมทำยังไง
‪ผมไม่ได้ปิดบังอะไรคุณเลย
‪ทั้งก่อนและหลังจากที่คุณตาย ผมทำอะไรผิดเหรอ
‪คามูสที่รัก
‪"คนเราต้องมุ่งมั่นทำอะไรสักอย่าง" อีลอน มัสก์
‪โทรหาแฟนคุณสิ
‪หา
‪ที่จะไปเล่นสกีบนเนินเขาไง คุณมานอนบ้านผม
‪แล้วให้เธอไปกับเราได้
‪อย่าเลย พวก
‪เธอไม่ไปหรอก
‪เมื่อคืนสนุกกันไหม
‪มันยอดเยี่ยมจริงๆ
‪ขอบคุณคุณมากๆ
‪ผมอยากขออะไรคุณอย่าง
‪คุณจะไปเล่นสกีกับอายบิเกพรุ่งนี้
‪เราขอไปนอน…
‪บ้านคุณได้ไหม
‪ยังไงบ้านก็ว่างใช่ไหมล่ะ
‪นะ
‪เพื่อนฝูง
‪แน่นอน ได้อยู่แล้ว
‪คุณนี่แปลกคนจริงๆ
‪ทำไมเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪อะไร
‪คุณเอาผู้หญิงมากก แต่ไม่มีอะไรเละเทะเลย
‪อ๋อ ก็นะ…
‪ผมจัดการได้เนี้ยบใช่ไหมล่ะ
‪เนี้ยบสุดๆ
‪น้าทำอะไร
‪จาแนร์ สบายดีไหม
‪- สบายดี น้าทำอะไร ‪- ไม่มีอะไร ก็ทำพวกงาน
‪หมายถึงว่าน้าทำอะไรในนั้น
‪- เปล่านี่ ‪- "เปล่า" เหรอ
‪อืม
‪คือว่า…
‪ฉันแค่เดินไปเดินมา
‪เดินไปเดินมาในห้องพ่อแม่ผมน่ะนะ
‪- แค่เข้าไปดู ‪- แค่เข้าไปดูเหรอ
‪ใช่
‪เข้าไปดูชีวิตส่วนตัวของพ่อแม่ผมสินะ
‪แกคิดว่าแกทำอะไรอยู่
‪หือ คิดว่าตัวเองเป็นใคร
‪มานี่สิ มา
‪- ไปไหน ‪- มากับผม
‪- จะไปไหน ‪- มาเถอะ
‪- แม่ ‪- จาแนร์
‪เอาบาร์นั่นลงมา
‪- ทำไม ‪- เอาลงมาเถอะน่า น้า
‪ผมเอื้อมไม่ถึง เอาลงมาเดี๋ยวนี้
‪เอาละ ส่งมานี่
‪คิดว่าตัวเองเป็นใครกันวะ
‪- ไม่เคารพกันเลยนี่หว่า ‪- หา
‪จาแนร์! พี่!
‪พี่ มานี่เลย พี่!
‪คามูรัน
‪คามูสของผมเป็นไงบ้าง
‪ซื้อมาหรือเปล่า
‪ผมเห็นหมอนั่น
‪ที่อยู่ชั้นหนึ่งน่ะ
‪ที่ชอบพูดคำหยาบ เขาชื่ออะไรนะ
‪เขาบอกว่า "ภรรยาคุณ…"
‪- แอร์บิล ‪- ว่าไง
‪- ได้ซื้อมาไหม ‪- เปล่า เภสัชกรไม่อยู่
‪ผมไม่อยากข้องเกี่ยวอะไรกับผู้ช่วยเขามาก
‪- ก็เลย… ‪- แล้วถุงอยู่ไหน
‪เอ่อ ถุงอะไร
‪คุณหิ้วถุงกลับมาไม่ใช่เหรอ ฉันได้ยินเสียง
‪ผมไปซื้อโยเกิร์ตมาน่ะ
‪โยเกิร์ตหมดแล้ว
‪คุณแอร์บิล ฉันไปแล้วนะคะ
‪ได้สิ ขอบใจนะ
‪คุณคามูรัน เจอกันพรุ่งนี้นะคะ
‪- ราตรีสวัสดิ์นะคะ ทั้งสองคน ‪- ราตรีสวัสดิ์ เจอกันพรุ่งนี้เช้า
‪- แอร์บิล ‪- ที่รัก
‪จะเอาซุปเหรอ
‪เดี๋ยว รอก่อน
‪- แอร์บิล ‪- ว่าไงจ๊ะ
‪ฆ่าฉันที ที่รัก
‪คามูรัน อย่าพูดแบบนั้น ‪ขอร้อง อย่าพูดอะไรแบบนั้น
‪ทำเถอะ
‪อย่าทำแบบนี้ คามูรัน ไม่มีคุณผมจะอยู่ยังไง
‪ฉันไม่อยากอยู่แล้ว
‪ฟังนะ ยามันทำให้คุณสับสน
‪พรุ่งนี้ผมจะไปคุยเรื่องนี้กับหมอ โอเคนะ
‪เดี๋ยวผมไปเอาซุปมาให้ ‪เหงื่อออกเหรอเนี่ย ที่รัก
‪ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ก็แล้วกัน
‪รอสักครู่
‪โอ คามูสที่รัก
‪มาทานซุปดีกว่า
‪มา ที่รัก
‪- อ้าปากซิ ‪- องุ่น
‪- องุ่น… ‪- ใคร
‪- องุ่น ‪- ใครเหรอ
‪- ฉันอยากกินองุ่น ‪- องุ่นอะไร
‪องุ่นดำ
‪คามูรัน ผมจะไปหาองุ่นได้จากไหนในฤดูนี้
‪- หาได้สิ ‪- ไม่ได้ ที่รัก หาที่ไหนล่ะ
‪องุ่นดำในช่วงนี้เนี่ยนะ นี่มันอะไรกัน
‪- ฉันอยากกินจริงๆ ‪- เหรอ ก็ได้
‪พรุ่งนี้พอพยาบาลมา ผมจะไปหาให้
‪เดี๋ยวนี้
‪ขอร้องเถอะ คามูรัน ดึกป่านนี้ผมจะไปหาที่ไหน
‪ฉันอยากจริงๆ
‪ร้านของชำข้างบ้านหลังเก่า ‪ของพ่อแม่ฉันต้องมีองุ่นแน่
‪พ่อแม่คุณ ในย่านคูรูเชสเมเหรอ ‪ร้านที่อยู่ข้างสุเหร่าน่ะนะ
‪คามูรัน บ้าไปแล้วหรือไง ในเวลา…
‪ดึกขนาดนี้จะให้ผมทิ้งคุณไว้คนเดียวเหรอ
‪ไม่เอาน่า พรุ่งนี้ผมจะไปหาให้ตอนพยาบาลมา
‪- อ้าปาก ‪- เดี๋ยวนี้
‪ก็ได้
‪ได้
‪ขับกลับ กลับไปที่ที่คุณรับผมมาเมื่อกี้ เร็วเข้า
‪รีบหน่อย
‪ไม่นะ คามูรัน
‪คามูรัน
‪(อาดิล ซอยลู ‪อัลฟาติฮะฮ์ แด่จิตวิญญาณของเขา)
‪อย่าทำแบบนั้น แอร์บิล เอาผ้าเปียกเช็ดสิ
‪แอร์บิล อย่ายืนเฉย เข้าไปในห้องน้ำ
‪เอาผ้าบนเครื่องซักผ้ามาชุบน้ำ
‪แล้วเช็ดให้สะอาด
‪ไปทำซะ
‪คามูรัน
‪คุณพระ
‪ครับ เราคุยกับเขาไปนิดหน่อย ใช่ไหม จาแนร์
‪ฉันดีใจที่ได้เจอเธอนะ ‪คราวหน้าอยากมาคุยกันอีกไหม
‪ไว้ดูอีกทีนะ หมอ ผมไม่รับปาก
‪ผมไม่อยากเป็นคนไม่รักษาคำพูด ค่อยว่ากันนะ
‪ครับ
‪ทีนี้ขอฉันคุยกับพ่อแม่เธอหน่อย
‪ทางโน้นมีหนังสือที่เธออาจจะสนใจด้วยนะ
‪ไม่มีอะไรอย่างแท็บเล็ตเหรอ
‪หนังสือหนังเสออะไร
‪ได้สิ
‪คุณริซ่า คุณรือยา
‪ผมก็อยากบอกข่าวดีนะครับ แต่แย่หน่อย
‪ที่มันค่อนข้างจะรุนแรง
‪ลูกผมเป็นอะไรครับ คุณหมอ
‪จาแนร์…
‪โชคร้ายที่เขาเป็น…
‪เด็กเวร
‪ไม่เป็นไรนะ ที่รัก
‪เราไม่ค่อยเจออาการนี้ในเด็กเล็ก
‪ส่วนใหญ่มักจะเกิดในวัยเริ่มเจริญพันธุ์
‪วัยที่เข้าโรงเรียนแล้วน่ะครับ
‪มันฝังจนเป็นนิสัยเนื่องจาก ‪การเปิดรับวัฒนธรรมประชานิยม
‪ถ้างั้น…
‪มันร้ายแรงถึงขั้นไหนครับ คุณหมอ
‪มีอะไรที่เราพอจะทำได้ไหม
‪ผมก็อยากพูดให้ใจชื้นนะ
‪แต่แย่หน่อยที่เขาอาการหนักจนน่ากลัว
‪สำเนียงเขาห่วย
‪แถมยังตรรกะป่วย ผมเสียใจด้วย
‪น่าเสียดายที่เขาเป็นเด็กเวรเต็มขั้น
‪ขณะอายุยังน้อย
‪(กล้องหนึ่ง)
‪คามูรัน
‪คุณวิลดันมาแน่ะ
‪ไม่รู้เธอต้องการอะไร
‪ทำไมถึงได้… น่าสนใจแฮะ
‪คนนี้ไงที่ผมเคยเล่าให้ฟัง
‪เราจะทำไงดี
‪คามูส
‪คุณวิลดัน
‪ฉันทำซุปมาฝากค่ะ
‪ซุปกระดูก
‪คนที่ออฟฟิศพูดถึงคุณกัน
‪คุณกำลังจะไปสบายใช่ไหม
‪- กำลังจะไปสบายสินะ ‪- ไปไหน
‪ไปโลกหลังความตายน่ะ หรือฉันเข้าใจผิด
‪อ๋อ ใช่ คุณพูดถูก
‪ผมกำลังจะตาย
‪- สู่สุคตินะคะ ‪- ขอบคุณมากครับ
‪ก็ดูกันอีกที หมอบอกว่าผมจะตายมิถุนา
‪ผมคงตอบแทนอะไรไม่ได้หรอกนะ
‪- ยังเร็วไป ‪- ทำไงได้ล่ะ มันคือประสงค์พระเจ้า
‪ยังเร็วไปที่ว่าตอบแทนไม่ได้
‪ขอเข้าไปก่อนได้ไหม
‪อ้อ โทษที ได้สิ ขอโทษจริงๆ เชิญๆ
‪เชิญเลยครับ
‪ผมจะรีบชงชามาให้นะ
‪ฉันไม่ดื่มชาที่ชงแบบรีบๆ ค่ะ คุณแอร์บิล
‪มันไม่ได้เรื่อง
‪รสชาติไม่ดีด้วย
‪พอน้ำเดือด คุณจะต้องหรี่ไฟ
‪ใครจะว่าไงก็ช่าง
‪- แต่เราต้องต้ม 18 นาที ‪- อย่างนั้นเหรอ
‪แต่ถ้ากาน้ำชามันเย็น
‪- เราก็ต้องต้ม 25 นาที ‪- ถูก
‪ฉันอยู่ไม่นานค่ะ
‪- ไม่รบกวนเวลาคุณหรอก ‪- ครับ
‪จะไปนอนแล้วเหรอคะ
‪ยังครับ
‪ผมจะไปเอาน้ำในครัวเฉยๆ
‪คุณต้องลำบากเอาซุปมาให้
‪ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งนะครับ
‪แอร์บิล
‪คามูรัน
‪น้ำแก้วเดียวไม่พอหรอกนะ
‪หล่อนเอาซุปมาให้คุณ
‪ลงไปซื้ออะไรที่ร้านขนมปังตรงหัวมุมสิ
‪น้ำมะนาวก็ได้
‪คามูรัน
‪ถ้าคุณรู้สึกกังวล ผมไปบอกเธอให้ได้นะ
‪ผมก็ไม่รู้ว่าเธอจะมา
‪อย่านะ ไม่สมควรอย่างยิ่ง
‪ไม่เอาน่า ที่รัก
‪ฟังฉันนะ ไปซื้อบิสกิตมา
‪ซื้อคุกกี้รสเค็มมาด้วย
‪แล้วเอาชุดน้ำชาที่เราซื้อจากอเมริกาออกมาใช้
‪อย่าเสิร์ฟขนมทั้งที่อยู่ในกล่อง
‪โถ คามูรัน เงียบมาตั้งนานในที่สุดก็พูด
‪ได้แล้วครับ
‪ขอตัวสักห้านาทีนะครับ คุณวิลดัน
‪เดี๋ยวผมมานะ
‪มีอะไรเหรอคะ คุณแอร์บิล
‪แค่ห้านาทีครับ คุณทำตัวตามสบายเลย
‪ผมบอกห้านาทีก็จริง
‪แต่มันอาจนานกว่านั้นหน่อย
‪อาจจะเจ็ดหรือแปดนาที อย่างมากก็สิบ
‪สิบก็แล้วกัน
‪สิบสองดีกว่า พอดีลิฟต์เสีย ‪ผมต้องเดินขึ้นบันไดสี่ชั้น
‪- เราต้อง… ‪- 11 ล่ะ
‪ถ้าผมผิดคำพูด ผมคงไม่กล้าสู้หน้าคุณ คุณวิลดัน
‪- วิลดันค่ะ ‪- ว่าไงนะครับ
‪คุณพูดว่าคุณวิลดัน
‪เรียกวิลดันเฉยๆ ก็พอค่ะ
‪ครับ
‪งั้นผมจะไปตะโกนที่จัตุรัสทักซิม
‪แล้วเขาก็บอกว่า "คุณควรลด 5,000 ลีรา"
‪ผมเลยพูดว่า "ถ้าไม่อยากได้ก็ไม่ต้องซื้อสิ"
‪ถูกไหมล่ะ
‪มันสะอาดเอี่ยม ไม่มีรอยขีดข่วน ‪ไม่เคยเคลมประกัน
‪เขาก็ยังคงบอก "คุณควรลด 5,000 ลีรา"
‪บอกว่า "มือจับประตูมันไม่ใช่ของเดิม"
‪ถ้าหาของเดิมมาใส่ได้…
‪เวลาเริ่มนับตั้งแต่คุณออกประตูไปใช่ไหม
‪- เวลาอะไร ‪- 12 นาทีน่ะ
‪อ้อ จริงด้วย ครับ ขอโทษที
‪ต้องสั่งสอนหน่อยแล้ว คุณผู้หญิง
‪รับอะไรเพิ่มอีกไหมครับ
‪ไม่ครับ มีน้ำมะนาวแล้วใช่ไหม
‪ใส่ขวดพลาสติกนะครับ จะได้ไม่หก
‪ไม่ต้องห่วงครับ มีเค้ก น้ำมะนาว…
‪อ้อ เอาเทียนด้วยไหมครับ
‪- อะไรนะ ‪- เอาเทียนด้วยไหม
‪ไม่ต้อง ที่ตึกมีเครื่องปั่นไฟ
‪โชคดีนะครับ
‪หวังว่าจะไม่เกิน 12 นาทีนะ
‪คุณวิลดัน
‪หน้าไม่อาย
‪ตายแล้วยังทำตัวเป็นเด็กอยู่อีก
‪ขนาดเด็กๆ ยังไม่ทำกันเลย
‪ผมไม่ได้ปิดบังอะไรคุณ
‪คือผมบอกคุณแล้ว ถูกไหม
‪ผมบอกว่า "ผมชอบคุณวิลดัน"
‪บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ
‪อย่าทำแบบนี้ ขอร้อง ผมเหนื่อย
‪ผมน่ะอ่อนใจ
‪ถ้าคุณทำตัวแบบนี้…
‪โอเค คุณไม่พูด แล้วหลับตาทำไม
‪ให้ตายสิ
‪คามูส
‪นั่นเพลงของเราแน่ะ
‪เฮ้อ คามูส
‪ผมไม่เข้าใจเลยเนี่ย
‪ผมรู้ คุณไม่พูด แต่ช่วยชี้ทางหน่อยเถอะ
‪ส่งสัญญาณหรืออะไรบ้าง
‪เห็นแก่พระเจ้าเถอะ ‪ผมจะคืนดีกับคุณยังไง ผมจะ…
‪ผมจะสื่อสารกับคุณได้ยังไง
‪ส่งสัญญาณหน่อย คามูส
‪มีทางเลือกอีกหนึ่ง
‪คือความตายนั้นจริงหรือ
‪บอกเถิด ดวงใจ คิดว่าอย่างไร
‪มีทางเลือกอีกหนึ่ง
‪คือความตายนั้นจริงหรือ
‪บอกเถิด ดวงใจ คิดว่าอย่างไร
‪การได้อยู่เคียงคู่คุณทำให้โลกแตกต่าง
‪คุณมีค่ากับชีวิต
‪การได้อยู่เคียงคู่คุณทำให้โลกแตกต่าง
‪คุณมีค่ากับชีวิต
‪ยุ่งอยู่หรือเปล่า
‪ก็นิดหน่อย แต่…
‪เหรอ ก็ได้
‪งั้นไว้ฉันแวะมาใหม่
‪มานี่ ขอฉันกอดหน่อย
‪ฉันหมายถึง…
‪นายจัดการงานของนายไป
‪ฉันค่อยมาหาใหม่
‪ฉันทำทีหลังได้ ไม่มีปัญหา
‪ถ้ามีอะไรที่ฉันทำได้ เรามาช่วยกันจัดการก็ได้นะ
‪นายยังเด็กเกินไป
‪เป็นแค่ไอ้หนูคนนึง
‪มันไม่สมควรงั้นเหรอ
‪ในความเชื่อแบบเอกเทวนิยมน่ะใช่
‪ความเชื่องั้นเหรอ
‪ขอให้นายกับคนที่นายรักมีชีวิตยืนยาว ‪และสุขภาพแข็งแรง อาซิซ
‪อะไร
‪- ในฝันฉัน ‪- ฝันนายทำไม
‪นายพูดอะไรแบบนี้ในฝันฉัน
‪ฝันถึงฉันด้วยเหรอเนี่ย
‪- เปล่า มีคนอื่นอยู่ด้วย แต่… ‪- งั้นก็แล้วไป
‪โอเค ฉันไม่กวนก็แล้วกัน
‪จัดการงานให้เรียบร้อยล่ะ
‪คือฉันแค่แวะมา
‪นายทำดีแล้ว อาซิซ ทำดีมากๆ
‪เหรอ
‪เอาละ ไว้คุยกันนะ
‪เอ่อ…
‪- ถ้างั้นไว้เจอกันใหม่ ‪- อาซิซ
‪ว่าไง
‪- สุขภาพสำคัญ… ‪- ที่สุด
‪ใช่ นายเคยพูดแล้ว
‪- ในฝันนายเหรอ ‪- เปล่า หน้าประตูแบบนี้แหละ
‪ฉันนี่ก็ทำดี
‪ใช่
‪เอาละ
‪ไว้เจอกันใหม่นะ
‪ไปก่อนละ
‪ทำได้ดีนะตัวเรา
‪(คามูรัน ซินาร์ ‪อัลฟาติฮะฮ์ แด่จิตวิญญาณของเธอ)
‪เขาจากไปแล้ว
‪เขาต้องการแบบนี้
‪เขาน่าจะต้องการอย่างอื่น
‪(อาซิซ)
‪อาซิซเพื่อนรัก
‪ตอนที่นายอ่านจดหมายฉบับนี้
‪ฉันคงไม่อยู่แล้ว
‪บ้านฉันเป็นของนาย
‪นายอยากมีสถานที่ส่วนตัวของนายมาตลอด
‪นี่เป็นที่ที่นายจะได้อยู่คนเดียว
‪ฉันอยู่คนเดียวในบ้านหลังนั้นมาสิบปี ‪ตอนนี้นายจะได้อยู่
‪แล้วดูแม่นาย…
‪เอาไปไว้ทำไมในนั้น แอร์บิล
‪ฉันอาจจะไม่เปิดลิ้นชักสองสามเดือนก็ได้
‪เพื่อนฝูง
‪แย่จริง
‪เขาจากไปแล้วสินะ
‪- ใช่แล้ว ‪- ชัวร์หรือเปล่า
‪นี่ เพื่อนฝูง
‪นี่ของคุณ
‪อะไรเหรอ
‪กุญแจบ้านผม คืนนี้คุณจะทำอะไร
‪ถ้าคุณอยากมา ผมก็จะออกไปข้างนอก
‪คุณจะมานั่งเล่นที่บ้าน หรือนั่งเล่นด้วยกัน…
‪ขอบคุณมากเลยนะ
‪แต่ไม่จำเป็นแล้วล่ะ
‪- อะไรกัน ‪- คือว่า
‪ผมจะไม่ไปบ้านคุณอีกแล้ว
‪แต่ผมซึ้งใจมากเลยนะ
‪ทำไมล่ะ
‪- ก็คุณเปิดบ้านต้อนรับผม ‪- ไม่ใช่ คือทำไมไม่มา เกิดอะไรขึ้น
‪ผมเลิกกับเธอแล้ว
‪จะไม่มาอีกแล้วเหรอ
‪ไม่แล้วล่ะ
‪- ไม่อีกต่อไป ‪- ใช่
‪จะบอกว่าจบกันแล้วสิ
‪ชีวิตดีจริงๆ เลยนะ
‪(ไฟล์ของอาซิซ)
‪(อาซิซขัดจรวดขำๆ)
‪(อาซิซเต้นฮามาก หนึ่ง)
‪(เต้นฮาอย่างแรง สาม)
‪(อัปโหลดวิดีโอ)
‪(กำลังโหลด ‪แฮชแท็ก ไฟล์ของอาซิซ)
‪อาซิซเพื่อนรัก
‪ตอนที่นายอ่านจดหมายฉบับนี้
‪ฉันคงไม่อยู่แล้ว
‪บ้านฉันเป็นของนาย
‪นายอยากมีสถานที่ส่วนตัวของนายมาตลอด
‪นี่เป็นที่ที่นายจะได้อยู่คนเดียว
‪ถ้าถามฉัน อย่าอยู่คนเดียวให้มากไป อาซิซ
‪จะอยู่คนเดียวก็ได้ แต่อย่ามากเกิน
‪ถ้านายอยากอยู่คนเดียว ก็ได้อยู่แล้ว
‪แต่อย่าให้มันมากเกินไป
‪นายอาจอยู่คนเดียวได้สักพัก เช่น สิบวัน
‪หรือ 15 วัน
‪จะกี่วันก็ช่าง แล้วแต่นาย
‪นายอาจอยู่คนเดียวได้สิบ 20 วัน หรือหนึ่งเดือน
‪เอาแค่พอเหมาะ เข้าใจฉันไหม
‪นี่เป็นความเห็นส่วนตัวของฉัน ซึ่งมันแล้วแต่นาย
‪ฉันเองก็ไม่ได้อยากยุ่มย่ามชีวิตนาย
‪ฉันก็แค่บอก นายตัดสินเองอยู่ดี
‪บนโต๊ะหน้าโซฟาในห้องนั่งเล่น ‪จะมีกล่องขนมวางอยู่
‪กินขนมแล้วก็นึกถึงฉันด้วยนะ
‪หมายถึงเวลาที่นายไม่อยากอยู่คนเดียวน่ะ
‪ก็ให้เปิดกล่องขนม
‪อาซิซนี่นา
‪คุณบอกจะไม่ถอดออก แล้วมันอยู่ไหนล่ะ
‪คุณบอกจะไม่ถอดออก อุ๊ย
‪อยู่นี่เอง ทำไมปล่อยให้ฉันถามตั้ง 40 รอบ
‪ฉันชอบสร้อยนี้มาก แล้วมันก็เหมาะกับคุณ
‪อย่าถอดมันออกอีกนะ ‪โอเคไหม ไม่ใช่ว่าเพราะฉันบอก
‪แต่เพราะคุณอยากใส่เอง ถ้าคุณจะ…
‪ฉันรู้สึกขาดน้ำ
‪- ดื่มอะไรกันหน่อยดีไหม ‪- ได้สิ
‪คุณว่าคุณมีเรื่องจะบอกฉัน
‪ว่ามาว่าเรื่องอะไร ฉันจะฟัง
‪อาซิซ
‪คำบรรยายโดย: พฤกษา รุ่งศิริทิพย์