To nazwisko brzmiało tak słodko, tak uwodzicielsko.
Synonim bogactwa...
stylu...
potęgi.
Mijając ich sklep, zerkałaś na wystawę
z nadzieją, że kiedyś będzie cię stać na którąś z najtańszych rzeczy.
Niespodzianka.
Nic z tego.
Ich nazwisko było też jak klątwa.
Nazwisko toskańskiego rodu.
Rodu, który nie walczył o ziemię czy koronę.
Walczyli o własną skórę.
Signor Gucci?
MEDIOLAN, 1978
NA PODSTAWIE PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ
Ej, wracać do roboty! Już!
Idealny. Jak mój.
Fernando Reggiani.
Brawo. Zuch dziewczynka.
Fernando?
Coraz więcej wydajesz na obiady.
Mam wyrafinowany gust.
Nie mów mamie. Zabije cię.
Ty też nic jej nie mów.
Halo?
Max! Kochani.
Dziś wieczór?
Chyba mogę.
Podoba ci się?
Ale fajnie!
Nie, nie.
Martini z dżinem Tanqueray i skórką cytryny.
Ja tu nie pracuję.
Więc czemu stoisz za barem?
To część twojego przebrania?
Ja... nie wiedziałem, że to bal przebierańców.
Barm...
Barman...
Zrobię ci drinka.
Dziękuję.
- Kto cię zaprosił? - Bianca.
Nie znam jej.
Bianca Sarzana.
To jej przyjęcie.
No tak.
Ta Bianca.
Jestem Patrizia.
Maurizio Gucci. Miło cię poznać, Patrizio.
Miło cię poznać!
Ciebie też.
Czemu nigdy wcześniej cię nie widziałem?
Za słabo się rozglądałeś.
Zauważyłbym, że Bianca przyjaźni się z Elizabeth Taylor.
Zapewniam,
że jestem zabawniejsza.
Pycha.
- Chcesz zatańczyć? - Nie.
Dobrze. Dalej.
- Tak fatalnie tańczę? - Nie, nie...
- Muszę już iść. - Dopiero północ, Kopciuszku.
Noc jeszcze młoda.
O północy zamieniam się w żabę.
Miło było cię poznać, Patrizio.
To dynia! Nie żaba.
Cześć.
Przepraszam, my się znamy?
Elizabeth Taylor.
- Patrizia Reggiani. - Oczywiście. Patrizia Reggiani.
Miło cię znów spotkać.
Ciebie też.
Studiujesz tu?
Rozważam to.
Ale nie cierpię czytać. To takie nudne.
O czym są?
Te...
To bardzo fascynujące książki na temat...
procesu legislacyjnego. Jestem studentem prawa.
Jesteś za miły jak na prawnika.
Znajdzie się paru porządnych.
Nieżywych.
Jakie były szanse, że się znów spotkamy?
- To fatum. - Bardzo miła niespodzianka.
Nie zaprosisz mnie na randkę?
Chcesz się ze mną umówić?
Oczywiście...
Chcę poznać dalszy ciąg tej historii.
Tak...
Mój numer.
Jestem bardzo zajęta, ale dla ciebie znajdę czas.
Maurizio.
Do ciebie.
Halo?
Myślisz, że szybko zrobisz dyplom?
Myślę, że...
- Miałabyś ochotę tu wejść? - To nie dla mnie. Jest za drogo.
Ale mogę spróbować.
Wchodzimy?
Nie? Dobra.
To dla ciebie.
Wygląda smakowicie. Dzięki.
Świetnie. Można serwetkę?
Można ugryźć?
Pyszne. Spróbuj.
Ale dobre.
No, chodź.
O nie!
Podnieś się. Co ty robisz? W porządku?
Przechyliło mnie.
Jest dobrze.
Tato, przedstawiam ci Patrizię Reggiani.
Patrizia, mój ojciec, Rodolfo.
Jestem oczarowany.
Mam nadzieję, że Adele się pani podoba.
Picasso?
Nie, nie, to Klimt.
Ale ze mnie głuptas.
Nie, skąd.
Łatwo się pomylić. Popełniałem gorsze błędy.
Pewnie jest warta majątek!
Tak.
Ale dla mnie sztuka, podobnie jak piękno, jest bezcenna.
Zamówiłem stolik w Gallii.
Doskonały wybór.
A zatem, Patrizio...
Jakie... Jakie masz zainteresowania?
Uwielbiam spotykać się z ludźmi.
Tak?
Jestem duszą towarzystwa.
No a... studiuje pani?
Pracuję w firmie mojego taty.
A jego firma zajmuje się...?
Transportem lądowym.
Maurizio mówił, że był pan kiedyś aktorem.
Tak, to prawda.
Może pamięta pani film L'Antenato?
Nie... Jest pani za młoda.
Ale czasem pokazują w telewizji Treno popolare.
- Brzmi znajomo. - No tak.
Może zwróciła pani uwagę na młodego amanta, Maurizia D'Ancorę?
To byłem ja.
Nie podejrzewałam, że siedzę tu z gwiazdorem.
- Mogę prosić o autograf? - O, nie, nie...
Jedyną korzyścią z mojej kariery było to, że poznałem matkę Maurizia.
A ona... Ona była prawdziwą gwiazdą.
Pamiętam, jak na jej pogrzebie...
podczas chwili uroczystej zadumy...
Maurizio zauważył, że ksiądz zapala świece...
i zaczął śpiewać
Sto lat.
Sprawił,
że bodaj najsmutniejsza chwila mojego życia zamieniła się...
jak to ująć... w coś uroczego.
Taki jest mój syn.
Taki jest mój kochany chłopak.
Grazie, Franco.
Dziękuję panu.
A, Maurizio.
Podoba mi się ta twoja Patrizia.
Urocza.
A ona jest zachwycona tobą.
Powiedz, gdzie ją poznałeś?
Poznaliśmy się na przyjęciu.
Na przyjęciu?
Tak, w domu Luki Sarzany. W Palazzo Serbelloni.
Tak, wiem, gdzie mieszkają.
Wiesz...
Istnieje pewna grupa młodych kobiet...
które... dochodzą do majątku,
zarzucając haczyk na takich mężczyzn jak ty.
To prawda, ale Patrizia jest inna.
Cóż... zadbałem o to, żeby Franco przeprowadził małe śledztwo.
Dziewczyna poluje na twoje pieniądze. Jak one wszystkie.
Rodzina Reggiani...
to kierowcy ciężarówek.
Jej ojciec prowadzi świetnie prosperującą firmę transportową.
To jest...
całe imperium.
Ciężarówkowe imperium. Ile?
Co, ile?
Ile ma ciężarówek?
50? 500?
Co nimi wozi, śmieci?
Mafia!
Posłuchaj...
Daję ci wszystko.
Ten dom, pieniądze.
Dobrze ci się żyje...
Czego jeszcze chcesz?
Chcę się z nią ożenić.
Zamieszkajcie razem, pieprzcie się, bawcie...
Weź ją na wakacje. Na Sardynię.
Tylko się nie żeń.
- Nie odchodź! - Posłuchaj sam siebie.
Sam nie wiesz, jaki jesteś zgorzkniały. To ważne, jak kto się nazywa,
czy ile ma ciężarówek?
Ukrywasz się tu, w przeszłości. Liczysz na to, że do ciebie dołączę?
Dość tego!
To są twoje upiory.
Twoje upiory, nie moje.
Twoje żale.
Nie rób mi tego.
Nie powstrzymasz mnie.
Powstrzymam. Wydziedziczę cię. Zostawię z niczym.
Trudno.
Kocham ją.
Popełniasz wielki błąd.
To świetna dziewczyna, ale wiesz...
- to tylko... to tylko... - Kocham ją taką, jaka jest.
Commendatore Reggiani, nazywam się Maurizio Gucci.
Patrizia!
Pokłóciłem się ze swoim ojcem...
i musiałem opuścić dom i rodzinną firmę.
Nadal studiuję...
na wydziale prawa, więc w tej chwili...
nigdzie nie pracuję, ale...
Kocham pańską córkę.
I chcę się z nią ożenić,
choć nie mam jej nic do zaoferowania.
Szukam pracy.
Mamo...
Maurizio Gucci, proszę się natychmiast zgłosić do księgowości.
Ale fajnie.
Drzwi! Drzwi!
Papo?
Cześć, papo.
A to co?
Gdzie to było?
Co to?
Co to ma znaczyć?
Coś takiego.
Tak.
- A, Claudia! - Dzień dobry.
- Witam, panie Aldo. - Dzień dobry.
- Tamtędy? - Tak.
Konichiwa, panie Gucci.
Co to za japońskie pierdoły?
Uczę się.
To najlepsi klienci, więc...
Lojalni, cisi.
I bogaci.
Kolejny z twoich okropnych pomysłów.
Proszę.
Gotenba.
Gotenba?
- U podnóża góry Fudżi. - Galeria handlowa?
90 minut autobusem z Tokio.
Powstanie na wiosnę.
Okno na rynek azjatycki. Dźwignia handlu.
- Nie. - Przestań!
Nie, Aldo. Ty i twoje zyski.
Jest dobrze tak, jak jest.
Firma Gucci to nie sieciówka, jej miejsce jest w muzeum.
Muzeum nie przynosi zysków.
Co jest?
Nie.
Aldo, dopóki mamy fifty-fifty, będzie tak, jak jest.
Bez galerii.
- Czytałem, że Maurizio się ożenił. - O Boże.
Z jakąś zdzi... Wolę nie wymawiać jej imienia.
W końcu będziesz musiał.
Nie, nie.
Maurizio i ja to historia.
Daj spokój.
Jesteś stary.
Maurizio to twój jedyny syn, twój prawowity dziedzic.
- Znów go przyhołubisz. - Może...
Dobrze mówię.
Inaczej skończysz jako zgorzkniały, samotny starzec.
Taki już nasz los.
Czas pokaże. Ale...
Kiedy go ostatnio dotykałeś?
Kiedy go uścisnąłeś?
Nikogo nie dotykasz.
Kiedyś dotykałeś ludzi, a teraz co? Macasz sam siebie?
Ty? Śmiesz mnie pouczać?
A jak się miewa twój... chłopaczek?
Twój syn to bystry adwokat.
Mój to idiota.
Ale mój idiota. I wiem, jak sobie z nim radzić.
Trzeba sobie jakoś radzić z synem. Tak.
- W niedzielę mam urodziny. - Tak?
Wszyscy tam będziemy.
Powinieneś wpaść.
Zajrzę do terminarza.
- Halo? - Halo?
Kto mówi?
- Aldo przy telefonie. Aldo Gucci. - Aldo.
Może przeszkodziłem w czymś ważnym?
A co jest ważniejsze, niż telefon od nowego stryjka?
Bardzo żałuję, że nie mogłem być na waszym ślubie.
To było... Nie dałem rady.
Biznes wzywał.
Delikatnie.
Wiem, jak pan jest zajęty.
W ten weekend wyprawiam urodziny w mojej willi.
I myślę, że to dla ciebie idealna okazja,
żeby wpaść i poznać rodzinę. Co ty na to?
- Urodziny, świetnie. Ile będzie świeczek? - Siedemdziesiąt.
Nowa sześćdziesiątka dziewiątka.
Nie mogę decydować za Maurizia.
Jest tu ze mną.
Nie.
Proszę.
Jak się miewa mój adwokacik?
Dobrze. Mam się dobrze.
Co robisz w tę niedzielę?
Muszę sprawdzić.
Przyjdź na moje urodziny.
Będę tu tylko kilka tygodni.
Omówię to z Patrizią.
Jedźmy! To tylko jeden dzień.
Wiesz, że twój tata i ja nie młodniejemy.
Takie zloty rodzinne stają się coraz rzadsze. Wiesz?
Proszę...
No!
Będę wyskakiwał z tortu.
Dawaj! Wybij mu zęby!
Z życiem! Dawaj!
Musicie zarobić na obiad!
Wybij my zęby! Dawaj!
Idź, idź!
Dawaj!
Maurizio! Chodź, brakuje nam gracza.
- Oj, nie... - Nie? Tak!
Brakuje nam gracza. Chodź!
Chodź! Ściągaj marynarkę!
- No wiesz... - Paolo!
A ty patrz. Patrz, jak gra.
Widzisz?
Boże, patrzcie!
To twój mąż!
Paolo!
Papo!
Sto lat niech żyje nam...
- Sto lat niech żyje nam... - Jak udać zakłopotanie?
- Sto lat niech żyje Aldo... - Papa!
„Papa”, cudownie.
Jeszcze nigdy nie nazywał mnie „papą”.
Patrizio, powinnaś wiedzieć...
że Gucci byli szlachetnymi rymarzami na średniowiecznych dworach.
W te zielono-czerwone pasy wpisany jest kawał dziejów.
I tak, cenimy się.
Ale jakość pozostaje w pamięci, kiedy cena odchodzi w niepamięć.
Jak oceniasz strój Paola, Domenico?
Jesteś fashionistą.
Wygląda... ekscentrycznie.
Sam go zaprojektowałem.
No cóż, powinieneś zrewidować swoje garderobowe wybory, Paolo.
Nosisz nazwisko Gucci. Musisz się wczuć w rolę.
Wyglądam szykownie.
Problemem mojego ojca jest to, że ugrzązł w przeszłości.
Nie chce wprowadzić Guccich w kolejne stulecie.
Gucci ma się dobrze na mojej wachcie.
- O to się nie martw. - Nie.
Nie. Nie.
Tu trzeba nowych pomysłów. Nowej energii.
A moja kreatywność aż buzuje.
- Tak. - Tak, mam pełny pęcherz,
ale moje marzenia są jeszcze pełniejsze.
Jestem jak fala powodziowa.
Niech ktoś zbuduje tamę.
Proszę.
Wiecznie mnie gasisz.
Jestem projektantem. Muszę wyrazić swoje własne ja.
Czemu... czemu nagle zacząłeś biadolić?
- O co ci chodzi? - O to, że mam dość waszego olewania.
A ja - twojego ględzenia.
Mam go dość.
Celowo ranisz moje uczucia.
- Tak. - Nie, nie...
- Jenny! Skarbie. - Tego chce.
- Siadaj! - Udało ci się.
Nie piłam espresso.
- Pa. - Dzięki za gościnę, stryjku.
Mój bratanek ma wspaniały gust.
Mały prezent ślubny.
Dziękuję.
Przyjedź do Nowego Jorku.
Miło było was widzieć.
No nie, zmieściłeś się do samochodu?
Jak to zrobiłeś?
To wszystko pic.
Żaden z nas królewski ród.
Dziadek Guccio był boyem w Londynie.
Tam wymyślił produkcję galanterii skórzanej.
Kiedy nosił bagaże bogatym arystokratom.
- Gucci jest jak ten tort. - Co?
Najpierw myślisz, że wystarczy dla wszystkich...
ale kiedy go skosztujesz, chcesz dokładkę,
a potem chcesz mieć cały dla siebie.
A ty co?
Będziesz siedzieć i patrzeć, jak ci wszystko zjadają?
Ja? Noszę nazwisko Guccich.
Ale nie mam ich toskańskiego temperamentu.
Rozcieńczyła go niemiecka krew mojej matki.
Jedyny prezent ślubny od Guccich.
Kupony.
Raczej gotówka.
Wątpię.
To nie gotówka.
Pieprzony concorde?
Dokąd?
Do Nowego Jorku.
Nowy Jork.
Nie da się tam pojechać, trzeba lecieć.
Chcesz zobaczyć Nowy Jork?
- Nie. - Wszyscy lubią Nowy Jork.
Ja nie.
A ja chcę tam jechać.
Nowy Jork.
Kocham Nowy Jork.
Co ty robisz?
W porządku.
Czy dopadła cię choroba, masz kłopoty finansowe, lub złamane serce?
Pomogę ci we wszystkim i ze wszystkim.
I to w wielkiej tajemnicy.
Ponieważ Pina jest dyskretna.
I zawsze trafia w dziesiątkę.
Możesz mi powierzyć każdą swoją troskę.
Po co masz cierpieć?
Halo, z kim mam przyjemność?
Ile masz lat, kotku?
25.
Co chcesz wiedzieć?
Czy odniosę sukces?
Mów konkretniej.
Pytasz o karierę, małżeństwo? O co?
Zdobędę to, czego chcę?
To mało konkretne.
Ale już wiem. Chcesz wszystkiego.
Nie czuj zawodu, jeśli ci nie powiem tego, co chcesz usłyszeć.
Jak masz na imię?
Mam na imię Pina.
Cześć, Pino.
Powiedz mi wszystko.
Widzę wielką fortunę.
Zmierza ku tobie.
Jak wielka?
Sophia! Sophia!
Tutaj, Sophio!
- Może? Nie jestem pewna. - Mamy coś innego. Mogę pani pokazać.
Z całym szacunkiem, te szpilki nie są dla pani.
Dzień dobry, stryjku.
Nie!
Co ty robisz? Patrizia!
O rany.
Moja boska bratanica.
Byłam w okolicy.
- Tak? W okolicy? - Pomyślałam, że cię zastanę.
Maurizio to mądry młody człowiek.
A jak się układają sprawy z jego ojcem?
Ani źle, ani dobrze.
Mój brat ma trudny charakter.
A jednak czas, żeby się pogodzili.
Maurizio i jego ojciec. Prawda?
Maurizio chce być częścią rodziny.
Widzę to w jego oczach.
Ale?
Potrzebuje twojej pomocy.
Tak.
Jak mogę pomóc?
Może spędzimy z tobą trochę czasu?
Tak, czemu nie?
Kochany stryjku.
Maurizio jest...
dumny.
Jak my wszyscy, skarbie.
Jak my wszyscy.
Uwielbiam to.
Moja droga, czujesz ten zapach? Powąchaj!
To nasze dziedzictwo.
Te wspaniałe zwierzęta.
Czy wiesz, że te wspaniałe okazy pochodzą w prostej linii
od zwierząt, które kiedyś zakupił Guccio?
Zasługują na nasz szacunek.
Zasługują na naszą wdzięczność.
To krowy z Val di Chiana.
Tak, tak. Dzień dobry!
Pragnę wam przedstawić mojego bratanka, Maurizia,
i jego śliczną nową żoneczkę, Patrizię.
- Dotknij. - Mięciutka.
I powąchaj. Coś wspaniałego.
Pokaż mi tę nową.
Sto lat niech żyje nam...
Sto lat niech żyje Aldo...
Sto lat niech żyje nam.
Jestem gotów! Na pewno je zdmuchnę, prawda?
No, pomóżcie mi, proszę!
Lubię to miejsce.
Kocham to miejsce.
Przynudzam, co?
- Skąd! Jesteśmy zachwyceni. - Coś takiego?
Bo z moim synem Paolo nie da się o tym gadać.
Nie znosi rozmów o Guccich.
Rozmawia wyłącznie o sobie.
Ale jak wiesz, to dziwadło.
Mój syn to dziwadło.
Wyróżnia się, to fakt.
I do niczego się nie nadaje. Przykre.
- Tak? - Jak się masz?
- Dobrze. - To udany dzień, co?
Na pewno. Pokazałem wam wszystko, co się dało, za jednym zamachem.
Tak. Wielkie dzięki. Pięknie tu.
Cieszę się, ponieważ Patrizia mówiła, że mógłbyś być zainteresowany
poznawaniem tajników naszej branży.
Nieważne.
Rodolfo stracił syna.
Może ja zyskam drugiego. Prawda?
Widzicie?
Rodzina jest ważna, Maurizio.
Nie możesz uciec z rodzinnego portretu,
bo lubisz się bawić ciężarówkami.
Ale nigdy nie czułem się tak szczęśliwy.
Po co to zmieniać?
Ty...
Wyrastasz ponad to wszystko.
Możesz pomóc rodzinie.
Siła rodziny to siła biznesu.
Jestem w ciąży.
Zostaniesz ojcem.
Co takiego?
Jestem w ciąży.
Pomożesz mi...?
Tylko nie aparat.
- Nie? Aparat nie? - Nie...
Garnitur też nie.
Chodź tu.
Oj, Maurizio! Tylko się nie zapal!
Podoba ci się?
Jest piękna.
Przeceniona?
Przeceniona.
Moje serum młodości. Oto kim jesteście.
Wyspaliście się?
Jak niemowlęta. Apartament jest nie z tej ziemi.
- Cudownie. Dobrze wyglądasz. - Dzięki.
Ale ty...
Świetnie ci w tym.
- Gucci. - Gucci?
I tak dobrze wygląda? Zaskoczenie.
Bawi się w przebieranki.
A teraz... mała tajemnica.
Nikomu ani słowa. Widzicie?
Chodź tu, Patrizio.
Chcę ci coś pokazać.
Mauri, nie weź tego do siebie.
Wszystko, co tu widzisz, jest twoje.
Widzisz coś? Chcesz? Jest twoje.
- Rodzinny rabat. - P. Gucci!
Tak?
Przepraszam.
Witam. Jak się macie?
Więc co ty na to? Co mógłbyś robić, Maurizio?
A, tak.
Koordynator ds. międzynarodowych firmy Gucci.
No co?
Co to w ogóle znaczy?
Nie wiem. Ale coś znaczy.
Zastępowałbyś mnie pod moją nieobecność.
Reprezentowałbyś firmę...
wobec kontrahentów z zagranicy i innych.
Skończyłeś prawo, władasz paroma językami...
Ideał.
- Pochlebiasz nam, jesteśmy wdzięczni. - Cieszy mnie to.
Tak?
- Nad czym tak myślisz? - Myślę, myślę...
Myślę i myślę. I myślę, że to przemyślę.
Za was...
I za Nowy Jork.
- Franco! - Witam.
W samą porę.
Proszę. Pomóż mi.
Oczywiście.
Witaj, stryju.
Mój ulubiony stryjek.
Witam.
Jaki wysmukły.
Te kości policzkowe mogłyby ciąć diamenty.
Daj spokój. Czemu zawdzięczam tę nieoczekiwaną przyjemność?
Przyjechałem
głównie po to, żeby powiedzieć...
Cześć.
No to... cześć!
I nie ma innego powodu?
Maurizio i mój ojciec spędzają mnóstwo czasu w Nowym Jorku.
I pomyślałem,
że ty i ja też możemy.
Czemu miałabym...
Żeby omówić...
Co?
Moje pomysły.
A masz pomysły?
A czy słoń sra w dżungli?
Mam wrodzony dar.
Jestem artystą.
Mój ojciec tego nie dostrzega.
Ale...
To twoje?
Dlaczego rodzina nie wie o twoim talencie?
- Domenico, wiedziałeś, że ma talent? - Obawiam się, że nie.
Wiemy, że jest ślepy na jedno oko i głuchy na drugie, więc...
- To... - Zaraz.
Pokażę ci.
To pokłosie mojej wycieczki na Kubę.
Nazwałem tę kolekcję...
„Havana Libre”.
Mnóstwo pasteli. Inspiracja rumem,
- letnie słońce i dużo brązów. - A zatem...
pożeniłeś... pastele z brązami... w jednym.
Tak, tak!
Wiem, to brzmi jak muzyka.
Paolo.
Tak?
Nie wolno ci nikomu tych szkiców pokazać.
Trzymaj je w ukryciu.
Serio.
Boisz się, że ktoś wykradnie mi pomysły?
Załatw mi adwokata.
Ale nie ciebie.
W swoim długim życiu odkryłem jedno.
Prawdziwy talent bywa często nieświadomy własnego geniuszu.
Trzeba go... hołubić i chronić. Tymczasem miernoty
biegają i wrzeszczą, że mają...
przepyszne pomysły, żebrząc o uznanie.
Ślepi...
na swoją własną...
nijakość.
Drogi bratanku, osiągnąłeś właśnie...
szczyty nijakości.
Osiągając jednocześnie coś niewyobrażalnego.
Odkryłeś coś,
co i twój ojciec, i ja możemy potwierdzić.
Swój całkowity brak kompetencji.
O, nie...
Wybacz mi.
Ale ja...
Spieszę się na spotkanie.
Zaprojektowałeś tę apaszkę, prawda?
Tak.
Ta apaszka to mój znak firmowy.
Muskała szyje największych piękności świata.
Jackie O... Grace... Sophia.
Przyjrzyj jej się uważnie. Nie ma brązów, nie ma pasteli.
Nie potrzebuję nikogo.
Jestem Paolo.
Paolo Gucci.
I stworzę...
własną linię.
Panie Gucci.
- Wszystko dobrze? - Sì, sì.
Tata jest chory.
Przepraszam.
Co to?
Zostałem dziadkiem?
Ma na imię Alessandra.
Jak mama Maurizia.
Czyj to był pomysł?
Mój.
Alessandra.
Chodź. Szybko!
Chodź, chodź.
Synku...
Zajmiesz się teraz domem Gucci.
Dobrze, że to nie chłopak.
Mamy w rodzinie za mało kobiet.
Nie ma na świecie większej miłości niż miłość ojca do syna.
Z paroma wyjątkami.
Dzięki, że tu jesteś.
Przyjedź do Nowego Jorku. Dołącz do rodziny.
Daj mu powód do dumy.
Przemyślę to.
Dom w St. Moritz.
Dwie nadmorskie wille, w Nassau i w Taorminie.
23 konie.
Penthouse w Galleria Passarella.
Z basenem, jedyny taki w Mediolanie.
I, rzecz jasna, 50% udziałów Gucci S. P. A.
Ale... pojawiła się pewna komplikacja.
Rodolfo... nie podpisał świadectwa posiadania akcji.
A co to oznacza?
Zapłacisz podatek od spadku.
Trudno.
O jakiej kwocie mowa?
Do 14 miliardów lirów.
- 14 miliardów? - Tak.
Nie stać mnie.
- Mógłbyś sprzedać własne udziały. - Komu?
- Mogę wskazać parę osób. - Dziękujemy. Proszę to zostawić.
- Przejrzymy, kiedy opłaczemy ojca. - Oczywiście.
Co on sobie myśli?
Sprzedać własne udziały? Wariactwo.
14 mld to nierealna kwota.
Bo twój ojciec zapomniał o podpisie!
Dziesiątka pik
to kradzież lub strata.
Ktoś chce tego, co twoje. Nie pozwól na to.
I nikomu nie ufaj.
Widzę w kartach nadużycie zaufania.
Ktoś chce cię oszukać w twoim domu. Rozumiesz?
Tak, Pino.
Noś przy sobie coś czerwonego dla ochrony.
I ubieraj się w zielenie. Zieleń oczyszcza.
Gryzie się z moją szminką.
Zmień szminkę. I bez tego jesteś piękna. Albo noś zieloną bieliznę.
Może czas zawalczyć o swoje.
Otaczające cię siły nie mogą dyktować, kim jesteś.
Jesteś silna. Jesteś wspaniała. A także...
Popatrz.
W twoim życiu jest wielka miłość.
We dwoje... możecie podbić świat.
Spójrz mi w oczy.
Będziesz królową.
Witam!
Czyste piękno.
Miło cię widzieć.
Chodźcie...
Tak wiele do pokazania.
Oto twoje nowe biuro.
Naprzeciwko mojego.
Gdybyś mnie potrzebował.
Rozejrzyj się i naciesz.
- Dzięki. - Pa, Aldo.
Mam pane fresco.
Jeśli nie zjesz śniadania, tata będzie się gniewał.
Ira?
Tak?
To twoja?
Tak.
Prezent urodzinowy. Od męża.
Gucci.
Taka jak pani.
A w którym butiku Gucci ją kupił?
Torebka GUCCI
ORYGINAŁY GUCCI
Kto to produkuje?
Kto się na to godzi?
Niezłe, jak na podróbki.
Sam bym je kupił.
Nie bądź kretynem.
Nie nazywaj mnie kretynem, skarbie.
Nie nazywam. Proszę, żebyś nim nie był.
To poważny problem, a ty zbywasz go śmiechem.
Na kubkach jest moje nazwisko, nie twoje.
Nasze nazwisko, skarbie.
Na chłamie!
A tak w ogóle, to nie są podróbki.
To repliki.
Bardzo mnie to zaskoczyło.
A wiesz, co jeszcze by cię mogło zaskoczyć?
To, jakie to przynosi zyski.
A jakość?
A twoje święte krowy?
Jakość jest dla bogaczy.
Skoro kura domowa z Long Island pragnie żyć...
iluzją, że jest klientką Gucci? Niech żyje. Czemu nie?
Bo to niszczy wiarygodność firmy Gucci.
Patrizio, tu chodzi o nas.
To nie jest gra dla dziewczynek.
No tak, ale ona ma rację, Aldo.
Te rzeczy to...
chłam.
Gucci to coś innego.
Gucci...
jest tym, co ja nazywam Guccim.
To ja zrobiłem z firmy imperium.
Nie Rodolfo.
A już na pewno nie mój syn. No i...
Oczywiście, nie ty. Więc...
Gdyby nie ja,
wszyscy dalej przerzucalibyście w Toskanii krowie łajno.
Takie są fakty.
Pamiętajcie o tym.
Powinniśmy o tym pamiętać.
GIANNI VERSACE, WIOSENNY POKAZ MODY MEDIOLAN, 1983
Martini, proszę.
Już podaję.
Jak wrażenia?
To było niewiarygodne.
Te linie, te tony...
A jak się nazywasz?
Ja?
Maurizio.
A dalej?
Maurizio Gucci.
Maurizio Gucci. Coś takiego.
Projektowałem wam wystawy.
Tak? W którym sklepie?
Nie pamiętam.
Ale to było okropne.
A tak w ogóle, to Walter. Jestem projektantem.
No dobrze, Walterze.
Może cię kiedyś zatrudnię.
Nie. Żaden projektant na to nie pójdzie.
W tej chwili Gucci
to tania operetka.
No to... baw się dobrze.
Chcesz się pokryć kurzem?
Dalej chcesz sprzedawać kubki na lotniskach?
To jest twoje dziedzictwo?
Czas wyrzucić śmieci.
Aldo i Paolo są jak trucizna.
Przynoszą firmie wstyd.
Wszyscy to wiedzą.
Trzeba się ich pozbyć.
A ty musisz, kurwa, zapanować nad firmą.
To moja rodzina.
Ja też.
Wszczyna wojnę o handel.
Paola nie stać na parę skarpet, a co dopiero na prowadzenie wojny.
Nie pokazuj mi tego.
Tak, ale może nam szkodzić.
Aldo dał mu pakiet udziałów w spółce.
Tak, ale wtedy nie wiedział, jakim idiotą Paolo się okaże.
Maurizio, musimy zbudować most i dojść z nim do porozumienia.
Wiesz, jak emocjonalnie reaguje. Rozpiera go męska energia.
Ma niezbyt bystrą żonę.
Potrzebuje kogoś, komu mógłby zaufać i kto by go wysłuchał.
Kogo masz na myśli?
Polubił mnie.
Masz wrodzoną przewagę. Nie jesteś z Guccich.
Muszę wypić espresso.
Czy mogę o coś spytać?
Właśnie to zrobiłaś.
Zadałaś mi pytanie.
Chcesz wiedzieć, czy możesz mi zadać dwa. Pierwsze już padło.
Dobre! Domenico. To bardzo zabawne.
Dobrze. Oto moje drugie pytanie.
Na czym, twoim zdaniem, polega twoje zadanie w firmie Gucci?
- To rozmowa kwalifikacyjna? - Możliwe.
Wspieram ochronę przyrody.
Gucci to ginący gatunek. Trzeba go chronić.
Chronić przed kim?
Przed każdym, kto mu zagraża.
Bardzo to dla mnie frapujące, że czujesz tak silną więź
z czymś, co nie jest twoje.
No tak...
Bywa, że tylko ktoś z zewnątrz widzi prawdę.
- Ta kojarzy mi się z dzieciństwem. - Tak, to wspomnienie spowite w lycrę.
To cały ty. Znakomity projekt.
Tak uważasz?
Masz talent, serio.
Przestań.
Przestań, bo mnie doprowadzisz...
Doprowadzisz mnie do łez.
Nikt mi jeszcze tego nie powiedział. Absolutnie nikt.
Może wylansuj własną linię.
To tylko prototypy.
Nie stać mnie na produkcję.
Z takim darem, talentem, wizją? Żartujesz?
Gucci potrzebuje świeżej krwi.
Żegnajcie, lata trzydzieste.
Witajcie, lata osiemdziesiąte.
Wyjęłaś mi te słowa prosto z trzewi.
Nadchodzi Paolo Gucci.
No, dalej...
Brzydzi mnie to, jak traktuje cię twój ojciec.
Odsunął cię, żeby lansować Maurizia.
Tak nie można.
Za kogo on się uważa?
Cóż, to dinozaur pozujący na dziurę w zadku.
W poprzednim wcieleniu byłeś komediantem.
Maurizio cię lubi.
Od zawsze.
Ja też lubię swojego kuzynka.
Jest cichutki jak... myszka.
Jak tyciutka myszka. Nie wydziera się, jak inni.
Właśnie. A gdybyś wszedł z nim do spółki,
byłoby genialnie. Nowy rozdział w dziejach Gucci.
Nie.
Ojciec nigdy na to nie pozwoli.
Trzyma moje brzoskwinki w ciasnym uścisku.
Może jednak czas,
żebyś z całym szacunkiem go olał.
Jesteś usprawiedliwiony.
Tak się składa, że... mam
coś na mojego ojca.
Czy potrafisz dochować tajemnicy?
Przysięgnij z ręką na sercu.
W imię ojca i syna, i domu Gucci.
W porządku.
Więc, wiesz...
- Nie musisz mi mówić. - Ja tylko...
Możemy się umówić, pogadać o twoich projektach.
A co bym ja... z tego miał?
Możemy zaoferować umowę na sprzedaż własnej linii pod marką Gucci.
Powinienem pogadać z Mauriziem.
Rozmawiałaś z nim?
Kiedy?
Dziś.
Pokazał mi swoje projekty.
I nic mi nie powiedziałaś?
Teraz ci mówię.
Nie o to chodzi.
Nie skupiaj się na procesie tylko na wyniku.
Obiecałam mu,
dystrybucję jego kolekcji pod marką Gucci, a on przyjął warunki.
Jego linia nie ujrzy światła dziennego.
Chcemy go mieć po naszej stronie.
Jaką ty prowadzisz grę?
Działam na korzyść firmy. To według ciebie gra?
Mau, Mau!
Dzięki, że jesteś.
Myślałeś, że straciłem wenę?
Nie. Jeszcze nie.
Cześć. Wyczułem, że to pilne, więc natychmiast przyjechałem.
Dostałem to od jego trzech byłych „sekretarek”.
Nie cieszy się uznaniem u swoich eks.
Prawdę mówiąc, serdecznie go nienawidzą.
Gucci
to czarna dziura niezgłoszonych przychodów.
Paolo, to oszustwo podatkowe
na globalną skalę.
We Włoszech nie ma z podatkami problemu, ale w Ameryce
sytuacja jest zupełnie inna.
Powinniśmy zachować to dla siebie.
Ale można to wykorzystać
jako argument, żeby trochę go urobić.
A skoro ty będziesz po mojej stronie
będziemy mieć potrzebną większość,
a ty zyskasz niezależność.
Ale on nie poniesie realnych konsekwencji, co?
Nie, na tym etapie...
W najgorszym razie zapłaci podatki.
Dadzą mu po łapach.
To norma.
Ważnie jest to, że cię dostrzeże.
Dostrzeże cię.
Wreszcie rozwinąłbym skrzydła.
Jak gołąb.
Mam dość ograniczania swobody.
Ojcze, mam tego dość.
Mówię poważnie.
Poważnie.
Mam dość ograniczania swobody.
Chcę być wolny.
Mówię poważnie.
Nie, mówię poważnie.
Halo?
- Tak? - Słyszysz mnie?
- Fatalne połączenie. - A teraz słyszysz?
- Może zadzwonię później? - Nie, już północ.
Późna pora. Mów, co cię gryzie.
Co się stało?
Chcę... wolności.
Mam dość ograniczania swobody.
- Mówię poważnie. - Wolność?
Paolo, proszę cię, zaczekajmy z tym do jutra.
Teraz jestem zajęty.
Mam twoje zeznania podatkowe.
Podatkowe? O czym ty mówisz?
- Kończmy. - Nie chcę tego ujawniać.
Odezwę się jutro. Idź spać.
Czas spać, Paolo. Dobrze?
- Cześć, Adriano. Co tam? - Cześć.
Al!
Co?
DEPARTAMENT SKARBU
Co?
Niepłacenie podatków to całkiem poważny zarzut.
A jak zaczną drążyć głębiej? Jak dokopią się do innych brudów?
Tacie stuknęła siedemdziesiątka. Już nie jest młodzieniaszkiem.
Mieliśmy go tylko postraszyć.
Powiedz, domyśli się, że to nasza sprawka?
Paolo, skąd. Nic mu się nie stanie.
Za tydzień prześlę ci umowę wstępną,
a niebawem rozpoczniemy produkcję twojej kolekcji.
Mojej kolekcji?
Czy mam prawo o niej myśleć, kiedy ojciec być może upuszcza mydło?
A nie tego właśnie chciałeś?
Paolo...
Jak mogłeś mi to zrobić?
Podsądny Aldo Gucci.
Sąd uznaje pana winnym pięciokrotnego złożenia fałszywych zeznań podatkowych,
niezgłoszenia faktu założenia konta za granicą
oraz dwóch oszustw bankowych.
Zasądzam karę pozbawienia wolności na jeden rok i jeden dzień.
Zamykam obrady sądu.
Dobry wieczór. Pan Paolo Gucci?
We własnej osobie.
Kolejny mandat za parkowanie?
„Nakaz zaprzestania stosowania praktyk”?
Naruszył pan prawa wyłączności posiadacza praw autorskich:
prawa powielania, rozpowszechniania, eksponowania czy wykonywania dzieła.
Właściciel praw autorskich?
- Sam jestem prawem autorskim. - Przykro mi.
- Zrób coś. - Ma je firma Gucci.
Koniec pokazu. Dziękuję paniom.
Kierujcie się ku wyjściu.
Wszyscy opuszczają salę.
Proszę zejść z wybiegu. Nie ociągać się. Koniec pokazu.
Proszę do wyjścia.
Dlaczego?
Dlaczego to zrobiliście?
- Ale co? - Co się stało?
Nie waż się na mnie patrzeć. ty załgana kupo gnoju.
Zamknij, kurwa, mordę.
- Nie przed kościołem! Milcz. - Sama zamilcz!
- Alessandra słucha. - Wsadź ją do auta.
- Zamknij ją w aucie. - Co się stało?
Ty...
- I ty! - Dobra...
Wyrwaliście mi serce i rzuciliście na ulicę, żeby zdechło!
O mój Boże. Moja żona...
Moja żona śpiewała, aż zachrypła,
kiedy próbowaliśmy zrozumieć, co się, kurwa, dzieje.
Dlaczego zarzuciliście mi naruszenie praw autorskich?
Gucci to także i moje nazwisko!
Nadużyłeś nazwiska Gucci.
Nie, nie.
- I rozpętałeś wojnę o handel. - Ja?
Nie. Przysięgam, że nie. Dobra?
To moje nazwisko. Ty urodziłaś się z innym, jasne?
Mau...
Mau, to ja, Paolo.
Jak mogłeś?
Jesteśmy rodziną.
To rodzinna spółka.
Racja.
- To fakt. - Nie!
Jesteśmy firmą rodzinną.
Masz rację, nie chcę cię skrzywdzić. Chcę być wobec ciebie w porządku.
Mamy propozycję.
To jedyne wyjście.
Przepraszam.
Chcemy kupić
twoje udziały w spółce Gucci.
Odważna jesteś, wiesz o tym?
Dziewczyna ma większe mango... niż ty.
Ziółko z ciebie...
wiesz?
Mój cichutki kuzynek adwokat.
Tycia myszka to niezłe ziółko.
- Uważaj. - Kto mógł wiedzieć?
Obaj wiemy, że tak będzie najlepiej.
Nigdy nie myl gówna z cioccolato.
Może wyglądają identycznie,
ale smak
jest zupełnie inny.
Uwierz mi.
Wiem.
Wolałbym patrzeć, jak Gucci płonie, niż oddać firmę parze zasrańców.
Chodźmy.
Idziemy, Maurizio. Chodź.
Skąd to wszystko wiesz?
Maurizio, mógłbyś...
Policja.
- Tutaj? - Tak. Policja skarbowa.
- Wchodzimy. - Na górę.
Ze mną!
Chodźcie.
Tam.
- Słucham panią? - Won.
Może pomóc?
Oczywiście, proszę pani.
Patrizia Gucci.
Alberto de Renzi. Nadzoruję operację.
- Może kawy? - Nie, dzięki. Nie pijemy.
- Johnnie Walker z wodą? - Nie, dzięki.
Paszport, proszę.
Proszę odsunąć wizjer.
Dziękuję.
Dzięki, Roberto.
Pan mnie nie słucha.
- Chcę panu pomóc. - Dziękuję, signora Gucci.
Musimy dokonać paru analiz.
Proszę. Chcę wam pomóc.
Jestem obrotną kobietą. Porozmawiajmy.
Chwilowo nie mamy nic do powiedzenia. Dziękuję.
Dziękuję panu.
Patrizio, proszę.
Żegnam, signora Gucci.
- Dłużej się, kurwa, nie dało? - Maurizio dzwonił z St. Moritz.
Możesz w każdej chwili do niego dołączyć.
Zabrali mojej córce buty!
Co to za sfałszowany podpis?
- Jaki sfałszowany podpis? - Nic nie wiesz?
Wyproś ich.
- Tak. - Tak.
- To jego sprawka. - Tak. Mówiłam, że to mąciwoda. Idiota.
Maurizio?
Paola.
Czułam, że to ty.
Nic się nie zmieniłeś.
Ty też.
- Jedziesz z nami. Obiecałeś. - Nie.
- Zawsze chciałem. - Obiecałeś.
Nie przeszkadzam?
Skąd. Nie przeszkadzasz.
- Widzę, że ubrałeś choinkę. - Tak, tak.
Kochani, to jest Patrizia.
A to... Alessandra.
Franco i Gianni znasz.
Moja znajoma, Paola...
Oraz jej wierni niewolnicy.
Alessandro!
Co sądzicie o makaronikach?
Ten orzechowy jest zabójczy.
To prawda. Gdzie je kupiłaś?
W takiej uroczej cukierence obok Notre-Dame-du-Lorette w Paryżu.
De-Lorette. Notre-Dame-de-Lorette.
No tak.
Byliśmy tam z Mauriziem pięć lat temu.
Spędziliśmy tam cudowne chwile.
Błagałam go, żeby mnie tam zabrał na moje 25. urodziny.
I, oczywiście, poczuł się w obowiązku.
Po wylądowaniu pojechaliśmy do restauracji Jules Verne
na Wieży Eiffla.
Na samej górze.
Nie, jest na drugim poziomie.
Coś cudownego!
Potem zaliczyliśmy Luwr.
Zawsze o tym marzyłam.
Poprosiliśmy o prywatne zwiedzanie. Chwała Bogu. Te tłumy turystów...
- Nie na moje nerwy. - Pytali, skąd są makaroniki.
- I o tym mówię. - Okraszając to zbędnymi szczegółami.
A to im przeszkadza?
Nie powiedzą tego głośno.
Sam jesteś zbędnym szczegółem.
Próbuję ci powiedzieć,
że De Sole jako jedyny widział niepodpisane certyfikaty.
Ojciec przez 10 lat nie kwestionował jego lojalności.
Ufam mu.
To nie on jest tu problemem.
A to, jak ze mną rozmawiałeś podczas obiadu, to nie problem?
Byłem zmęczony.
Następnym razem nie ośmieszaj mnie przy tych ludziach.
To moi przyjaciele.
Większość z nich znam dłużej niż ciebie.
To on jest problemem. Powiedz to!
Patrizio, byłem zmęczony. Jestem zmęczony.
No to się obudź i powiedz to!
Każesz mi spiskować za plecami rodziny. Nastawiasz przeciw sobie ojca i syna,
a mnie przeciwko Paolowi.
Podważasz wiarygodność Domenica De Sole,
jedynej osoby, której ufał mój ojciec.
To wszystko wpływa na środowisko, w którym działam. Na mnie.
Akcja rodzi reakcję.
Robiłam to dla ciebie. Myślałam konstruktywnie.
Ani myślę za to przepraszać. Nie, dziękuję!
Mój stryj jest za kratkami, mój kuzyn ma mnie za ścierwo.
Co w tym konstruktywnego?
Nie zwalaj na mnie win Guccich.
Próbuję ogarnąć wasz burdel.
Nie prosiłem cię o pomoc.
Maurizio...
Tylko razem mamy siłę.
Jedyne, czego od ciebie oczekuję,
to odsunięcie się od firmy, zanim narobisz więcej szkód.
Sam sobie ze wszystkim poradzę.
Jasne?
Prawda jest taka: angażuję się
tylko dlatego, że jesteś niekompetentnym, niedojrzałym idiotą.
Kurewsko słabym bachorkiem.
Jesteś zaledwie połową domu Gucci.
Tą gównianą.
Chcesz prawdziwego faceta? Proszę.
Może dorośniesz.
Czerwony, zielony, czerwony, zielony. Czerwony.
- Zielony. - Czerwony.
- Zielony. - Świetnie, Alessandro.
Zielony, czerwony.
- I koniec. - Zielony.
Czerwony, zielony, czerwony, zielony, czerwony, niebieski.
Czerwony, zielony, czerwony, zielony, czerwony, niebieski, żółty.
Czerwony, zielony, czerwony, zielony. Czerwony, niebieski, żółty.
Niebieski. Żółty.
- Jesteś bardzo... - Wygrałaś.
Kto wygrywa, dostaje prezent.
Dla Alessandry.
Dziękuję, mamusiu.
Zagramy później.
A kto to taki?
Obróć.
Kto to jest?
Kto się tam schował?
Kocham cię.
A ja ciebie.
- Amore mio. Principessa. - Wesołych Świąt.
Podoba ci się?
Dla tatusia. Ode mnie.
Możesz zmienić pasek, jeśli wolisz inny kolor.
Nie, może być.
Dziękuję.
Dla mamusi. Od tatusia.
Nigdy nie wiem, co ci dać.
Na pewno idealnie trafiłeś.
Karta podarunkowa Bloomingdale.
Kupisz sobie, co zechcesz.
Wiesz, że nie robię tam zakupów.
Zawsze jest jakiś pierwszy raz.
Paola, kochanie.
Ale piękny biały kombinezon. Sam szyk.
Upiekłam dla ciebie i M. strudel. Jedyne, co potrafię zrobić.
Jestem na diecie, ale Maurizio na pewno będzie zachwycony.
Zapalisz?
Nie.
Ukradłaś coś kiedyś, Paola?
Słucham?
Wybacz.
Uczę Alessandrę, jak ważne jest to, żeby nie sięgać po cudzą własność.
Nie uważam się za osobę szczególnie etyczną,
ale gram fair.
I nie mieści mi się w głowie...
że niektórzy kradną, żeby podbudować swoje ego.
Albo dla przyjemności.
Dla satysfakcji osobistej.
Pokojówka podrzuci wam strudel.
Miło się rozmawiało.
Podoba ci się moja fryzura?
Podoba ci się moje uczesanie?
Tak, bardzo ładne.
Szykowne.
Wiesz? Może jutro...
Jutro w południe przyjedzie Franco.
Po co?
Zawiezie was z powrotem do Mediolanu.
Możemy chociaż o tym porozmawiać?
Kiedy znajdę odpowiednie słowa, powiem, co chcę powiedzieć.
Teraz naprawdę mnie zraniłeś.
Paolo tego nie zrobi. Za bardzo boi się ojca.
Tonie w długach. Ale nie możemy go wykupić.
Potrzebujemy wspólnika z gotówką.
Kogo byś proponował?
Investcorp.
Należy do Nemira Kirdara, irackiego potentata.
Inwestują w sprzedaż detaliczną z wyższej półki.
W 1984 wykupili Tiffany'ego. Od razu stanął na nogi.
Maurizio.
Rzuć mu zanętę. Niedługo się odezwę.
Coś się zmieniło.
Maurizio jest inny. Zrobił się porywczy...
szalony...
I ta baba...
Nie bój się.
Bez ciebie jest niczym.
Faceci mają problem z tym, że uważają się za cwańszych, niż są.
Nie możesz dopuścić, żeby zżerała cię ta negatywna energia.
Pamiętaj:
jesteś nieposkromiona, Patrizio.
Powiedz to.
Jestem nieposkromiona.
Nieposkromiona.
Mam tylko 50% domu Gucci.
Jestem tu, by zadbać o własne interesy.
Szukam kogoś, kto zrobi z Gucci awangardę dzisiejszej mody.
Szukam chętnego na wykupienie drugiej połowy firmy,
która spędza mi sen z powiek.
Połowy, która nie pozwala firmie osiągnąć wielkości.
Będącej w rękach pańskiego stryja i kuzyna.
Investcorp odniósł sukces z Tiffanym.
- Wskrzesił trupa. - To prawda. Ale Tiffany to nie Gucci.
Gucci to firma rodzinna. Czyli rodzinne niesnaski.
Coś panu przywiozłem.
Burgund.
Szeroka amerykańska dziesiątka. Trafiłem?
Ten model jest częścią stałej kolekcji
w nowojorskim Metropolitan Museum.
Nie do kupienia w żadnym sklepie.
Należy do pana.
Tak, ja...
Cóż...
No to kiedy?
Muszę się umyć.
Gdybyś wsadziła mi nos w krocze, to byś zrozumiała.
Nie, nie...
Paolo.
Chodź.
Myślę, że stoi...
Nie, wiem.
- Wiem, stoi... - Co wiesz? Tam nie ma samochodów.
Nie. Jest... Stoi tam.
Jest gdzieś tutaj, wiem.
- Kaczka-sraczka, musi tu być. - Co to za wóz?
Fiat 600.
Fiat.
Fiat 600.
Paolo, tutaj.
Tutaj. Tędy.
Nie wiedziałem, że skończysz w więzieniu.
- Co? - Nienawidzę się za to.
Nie, błagam.
Coś ty tu robił? Co to ma być?
Trochę się stresowałem.
Nie, to jest...
- Trzeba to wyczyścić. - Było mi naprawdę ciężko.
- Od tygodnia nie srałem. - Ale syf!
Jego żona, suka jedna, obiecała mi pomóc.
On mi ściskał rękę, ona wbijała nóż w plecy.
Tonąłem w opłatach sądowych.
Było bardzo, bardzo źle.
- Wiem. - Nie mogłem się kochać.
Jenny odeszła. A potem zaległem w łóżku
z pół kilo gelato cioccolato
- i bardzo mrocznymi myślami. - Wróciłem.
Wróciłem. Zaczniemy tam, gdzie skończyliśmy.
Dobrze?
Ale także... cieszę się, że wróciłeś.
I ja się cieszę, że wróciłem.
No nie, jak to miejsce wygląda.
Jakby dało za wygraną.
Co?
- Cóż... - Co?
Co to?
Naprawdę dobry deal.
Jaki znów deal?
Spotkałem się z ich prawnikami...
Nie mogłem odmówić. Potrzebowałem kasy. Patrz na ten syf!
Nie mam nawet okrojonej kablówki.
Nie.
Sprzedałem im swoje udziały w Gucci!
Nie!
Wiem. Już po mnie.
- Nie. - Już po mnie. Umarłem.
- Umarłem. - Nie.
Jestem trupem!
Trupem!
Chodź. No, chodź.
Jesteś...
idiotą.
Ale moim. Moim idiotą.
Musiały cię kosztować majątek.
- Sztuka nie zna ceny. - Aż strach czegoś dotknąć.
Nie bój się.
Chociaż nie, bój się.
Ta kanapa kosztuje więcej niż przeciętne mieszkanie w Monte Carlo.
- Postaram się nie naświnić. - Nie.
Nie, siadaj. Możesz świnić.
Gucci pokryje straty.
Pierwszy raz w życiu mogę robić, co chcę.
Lubię tę piosenkę.
Przypomina mi Ipanemę.
Nie byłem tam, chociaż zawsze chciałem.
Udajmy się tam.
Teraz.
- Umiesz tańczyć salsę? - Jasne.
Nie umiem.
To być może wielki błąd.
To nie błąd.
To wybór.
Teraz możesz robić, co chcesz.
Mów, gdzie on jest.
Powiedz, gdzie teraz jest, Pina.
- Nie widzę tego w kartach. - Kurwa, kłamiesz!
Gdzie on, kurwa, jest?
Gadaj, gdzie!
A on?
- Nie mógł przyjechać. - Jak to, nie mógł?
- Wyjechał do Paryża w interesach. - Kłamie. Ty też.
Maurizio jest bardzo zajęty.
Nie pojawił się na ostatnim recitalu własnej córki.
Co z niego za ojciec?
- Będą nowe ustalenia. - I dlaczego przysłał tu ciebie?
Domenico! Czemu cię przysłał? Jesteś chłopcem na posyłki?
Nie pofatygował się sam? Jest aż tak wielkim tchórzem?
Mam tu papiery.
Papiery?
Papiery! Niczego nie podpiszę.
Powiedz mu, że ma tu przyjść i rozmówić się ze mną jak człowiek!
Możesz dalej mieszkać z córką w penthousie,
bo nie jest to już jego główny adres. Będzie wam wypłacał pieniądze,
- dopóki nie staniesz na własne nogi. - O czym mówisz?
- Proszę. - Co ty mówisz?
Co ty mi mówisz?
To puste słowa.
Nie gadam z tobą. Pod szkołą mojej córki?
- Masz coś z głową? - Wspólna opieka. Chce...
Chce to ułatwić obydwu stronom.
Wspólna opieka?
Rozmawiamy o rozwodzie?
O to właśnie tu chodzi?
Gdzie on teraz jest?
Gadaj, gdzie!
- Nie jestem upoważniony, by to zdradzić. - Spójrz mi w oczy!
Czy widzisz w tych oczach coś,
co pozwala sądzić, że zgodzę się na to, by ktoś zniszczył życie mojej córce?
Zaszkodził jej?
Widzisz?
Widzisz to?
Wiesz, że do tego nie dopuszczę.
Przekażę wiadomość.
Spierdalaj stąd.
Dobrze.
Do wglądu, panie Gucci.
- Mamy nadzieję, że oferta się podoba. - Cóż...
Wolałbym nie czytać... własnego nekrologu.
Maestro, mogę zapewnić,
że nie ma większego fana Gucci niż ja.
Boże.
To spotkanie z przedstawicielem dynastii...
pozostanie na zawsze w skarbnicy naszych wspomnień.
Szczerze,
- rozumiem, jakie to dla pana trudne. - Daruj pan sobie protekcjonalny ton.
Proszę.
Te słowa jakoś mnie nie pocieszają.
Powiem nawet, że na swój sposób są dla mnie policzkiem.
Panie Gucci...
Za godzinę mam samolot.
Jeśli oferta budzi zastrzeżenia, Said i Omar są do pańskiej dyspozycji.
Nie, nie.
Jesteśmy niewymownie wdzięczni za waszą ofertę,
- tyle że... Nie. Dobrze mówię, papo? - Ten but,
który mi pan pokazał...
Proszę zajrzeć do wnętrza, przy obcasie. Powinien się pan temu przyjrzeć.
Pamiętam, jak zlecałem wykonanie takiej samej pary
dla Clarka Gable'a.
Rok 1953.
Tuż przed premierą filmu Mogambo.
To obuwniczy unikat.
Widzi pan? A pan?
To złoto płatkowe.
Wie pan...
Musiałem od tego odstąpić.
Stało się nazbyt kosztowne.
Więc...
Skąd pan ma ten but?
Skąd?
Nie ma mowy, żeby go pan kupił w Londynie.
Kto go panu dał?
Może pan wie?
Nie chce odpowiedzieć.
No to chociaż wiadomo, że to koniec spotkania.
Zerwałem spotkanie.
- Dokąd on idzie? - Bardzo mi przykro.
Nie miałem wyboru.
Aldo.
Wiedziałeś o tym?
Nie.
Nie!
Maurizio.
Ty zdrajco jebany.
Tego właśnie chcesz?
Moje gratulacje.
Stałeś się większościowym udziałowcem...
domu Gucci.
To pewnie cudowne uczucie.
Więcej luzu!
Luz! Luz!
Płyniemy, unosimy się w powietrzu.
Unosimy się...
Stamtąd tam. Od lewej do prawej.
Pani Wintour, wystarczy wejść do któregoś ze 144 butików Gucci,
żeby wejść do całkiem nowego świata.
Zmieniamy wizję.
Ale czy tajemnica uroku firmy Gucci nie kryła się w odwoływaniu do historii?
Ta spuścizna... jest niezwykła.
Tak, to prawda.
Jesteśmy owocem przeszłości, ale nie musimy być jej więźniami.
Nie boję się zmiany.
Akceptuję ją.
Kiedy sklepy Ralpha Laurena kojarzą się z planem filmowym,
a Versace to koncert rockowy,
sklepy Gucci staną się Watykanem mody.
A jak pan sfinansuje swoją wizję?
To jest bardzo dobra... tajemnica.
Nie pytaj.
Uzdrowienie firmy może trochę potrwać, ale...
to plan długoterminowy.
Czasami trzeba zejść na dół, żeby znów się wspiąć.
Ferré, Armani i Versace!
Stworzą naszą nową linię.
Praca u nas to dla nich zaszczyt. Gdzie oni, kurwa, są?
Maurizio, oni tworzą własne linie. Sami o sobie decydują.
Wiem, że...
Gadałem z nimi. Odmówili.
No to za słabo się starałeś.
Znajdzie się ktoś.
Może.
Proszę.
Na kogo patrzę?
Jest z Teksasu.
Mechanik?
Spotkaj się z nim.
Widzę podkręcone czernie.
Welur w barwach kamieni szlachetnych.
I niekonwencjonalne detale. Mokasyny... bez skarpetek.
Tancerki na rurze flankujące wybieg.
Tancerki...
i tancerzy, oczywiście.
Znam modowy wokabulariusz, który umożliwi wam ekspansję.
Tego potrzeba marce.
I to ma być nasz cel.
Ale nie poświęcimy rodzinnego charakteru marki?
Rodzinny charakter to marka.
Jestem tu, żeby upiększać, żeby wskrzeszać.
Stój. Proszę cię...
Błagam, zatrzymaj się.
Dobra, nie chcę konfrontacji.
Ani ja.
Próbowałam dzwonić.
Tak. Wydzwaniałaś, wydzwaniałaś, wydzwaniałaś.
Czego chcesz?
Porozmawiać.
Zgoda.
Alessandra tęskni.
- Widziałem się z nią dwa tygodnie temu. - Non stop o tobie mówi.
Niedługo się spotkamy. Byłem zajęty.
Wrócisz do domu?
Wykupiłeś Alda i Paola. Zrobiłeś tak, jak chciałam.
Dobranoc, Patrizio.
Wróć do domu.
Patrizio, wiesz, że to niemożliwe.
Robi się bardzo późno.
Wracaj do domu.
- Nie dla mnie, dla naszej córki. - Nie... Nie rób tego.
Nie...
Zadbam i o nią, i o ciebie.
- Stworzyłyśmy razem coś pięknego. - Nie, co?
Weź to.
- Podoba ci się? - Co to jest?
Podoba ci się?
- Zrobiłam to dla ciebie. - Poniżasz się.
Dlaczego tak do mnie mówisz?
Bo nie widzisz, kim się stałaś.
Ta książka... Każda historia ma początek i koniec.
Nasza skończyła się kilka rozdziałów temu.
Więc czego jeszcze ode mnie chcesz?
Chcę cię mieć dla siebie.
Kocham cię.
Patrizio...
Nie!
Ja cię nie kocham.
Nie darzę cię nienawiścią, ale nie chce być z tobą do końca życia.
Przykro mi. Naprawdę.
Co się stało z moim Mauriziem?
Nic. Absolutnie nic.
Poślubiłam potwora.
Nie. Poślubiłaś Gucciego.
Wiecznie wyjeżdża w interesach. Przeprowadził się.
Mówiłam ci już.
Zamieszkał w penthousie z tą pieprzoną klępą.
Widziałam ich razem.
Może przestań ich śledzić.
To, co kupują... Antyki warte miliardy, samochody, obrazy.
- Za nasze pieniądze! - Które zdobył dzięki tobie.
Co z niego za biznesmen?
Nie potrafi ogarnąć parkometru, jak chce ogarniać dom mody Gucci?
- Masz rację. - Wiem.
To ja go wykreowałam.
Ale jak masz rację, to masz.
I to świętą rację.
Jutro do niego pójdę.
Może zaczekaj, aż wrócimy z Kajmanów.
Wtedy będziemy mogły
rzucić na niego elegancki zły urok.
Kolejne zaklęcie?
Wyczerpałyśmy wszystkie.
Tu trzeba czegoś mocniejszego.
Może uda mi się załatwić coś skutecznego,
ale musiałabyś być w stu procentach zdecydowana.
Jestem kurewsko zdecydowana.
Jesteś nieudacznikiem, który powinien trafić na pierwszą stronę każdej gazety.
Chcę, żeby świat poznał twoje prawdziwe oblicze.
Nie dam ci ani minuty spokoju.
Próbowałeś mnie zmiażdżyć, ale nie dałeś rady.
Jesteś bolesną naroślą, którą trzeba usunąć.
Twoje piekło jeszcze przed tobą.
- Dwie, Rito. - No i gdzie oni są?
Gdybym umiała strzelać, sama bym się za to wzięła.
Uspokój się...
Przyjdą. Usiądźmy.
- Dzięki. - Smacznego.
Pina.
Ivano, mówiłam Patrizii, że znam cię od dziecka.
Że ci ufamy.
Jestem Ivano Savioni, a to mój wspólnik, Benedetto Ceraulo.
Który robi co?
Sycylijczyk.
Ile wam to zajmie?
Jak tylko rozpracujemy jego plan dnia... i jego ochronę...
I uzgodnimy stawkę.
Stawkę? Jaką stawkę?
- Co to znaczy? - Miało być 600.
Tak, tak.
- Odbiło ci? - Czemu pokazał 800?
Czemu, kurwa, 800?
Nie, miało być 600. 600 milionów lirów.
- Koniec. O co chodzi? - Mów ciszej!
Miało być 800, za mniej nie robimy.
Miałam o wiele niższą ofertę. 600 to wszystko, co mogę zapłacić.
No to zrobimy to na odwal się.
Musi nam pani dostarczyć zdjęcia...
Płacę 600 i ani lira więcej.
Połowę teraz...
połowę po robocie.
Nie waż się chybić.
Dogadajcie z nią szczegóły.
Naprawdę...
radzę nie popełniać błędów.
Łap.
Zapłaćcie za kawy i nie spierdolcie roboty.
Bo rzucę na was urok.
Gotowe.
Czekajcie.
Niesamowite. Super.
Niewiarygodne. Mistrz.
- To na pewno pokaz Gucci? - Tak.
Piękny żakiet. Gadaliśmy o nim miesiącami.
Cudo. Podoba mi się.
A teraz pełne zaskoczenie.
Bardzo nowocześnie.
Trzy, dwa, jeden, wychodzisz!
Świetnie wygląda.
„Kiedy Tom Ford w 1994 r. przejął wodze kreatywności u Gucciego,
mediolański dom mody stał na skraju zapaści.
Projektant z Niemiec rozkręcił Chanel.
Amerykanin zapewnił domowi Gucci miejsce w ścisłej czołówce świata mody.
Krążą plotki, że pan Ford rzuci wyzwanie samemu Lagerfeldowi”.
Muszę zadzwonić do mamy w Austin.
Uważacie na słowa, już jest.
Cóż za niezapomniany wieczór.
Maurizio.
Niesamowity oddźwięk.
Czegoś takiego jeszcze nie widziałem.
W rzeczy samej. Nowy rozdział historii domu Gucci.
Spróbuj carpaccio. Rozpływa się w ustach.
Nic nie mówcie, kiedy będę z nim rozmawiał.
Dam wam znać, kiedy możecie się odezwać.
Chyba możemy sobie szczerze pogadać, jesteśmy wśród przyjaciół.
Szanujemy się wzajemnie.
Martwimy się.
Co was martwi?
Liczby. A konkretnie wyniki firmy Gucci.
Mówiliście, że nie dbacie o liczby, że zawierzacie intuicji.
A jednak zaczynamy dbać o liczby, kiedy budzą grozę.
Prognozy na rok 1996 są katastrofalne.
- Po wycofaniu setek chodliwych towarów... - Czyli pierdółek mojego stryja?
Straty sięgną w tym roku 30 mln $, wpływy ze sprzedaży wyniosą 180 mln,
znacząco mniej niż w 1991 roku, w którym wyniosły 210 mln $
oraz 270 mln $.
Zadłużenie w bankach wynosi 85 mln $.
Przez parę miesięcy mogą wystąpić przerwy w wypłacie wynagrodzeń.
Zyski pozostają w sferze marzeń.
Zawsze mówię, że wdrożenie nowej strategii zajmie pięć lat.
Nie chodzi o natychmiastowe zyski.
Trzeba zejść na dół, by znów się wspiąć. Tak się wychodzi ze stagnacji.
Rzeczy osobiste też budzą niepokój.
Wszystkie opłacane z firmowych kont i wpisane w koszty.
Antyki warte miliony w butikach.
Całe mnóstwo samochodów,
w tym ferrari F40 i lamborghini countach.
3 mln wydane na zegarek, model Patek Philippe 2523.
7 mln na luksusowy penthouse.
I tak dalej, i dalej.
Pałacowa willa pod Florencją z XVIII w. na potrzeby centrum szkoleniowego.
Mogę uzasadnić każdy zakup,
ale widzę, że nie macie ochoty tego słuchać.
Maurizio, postarajmy się zachować przyjazną atmosferę.
Sporo razem przeszliśmy.
Masz wiele zalet.
Ale musimy być realistami.
Nie masz zdolności menedżerskich.
Do prowadzenia firmy nie wystarczy urok i ekscentryczność.
Fakt. Potrzeba też czasu.
Wczorajszy pokaz otwiera nowy rozdział. Dzięki mnie.
Maurizio, zrozum jedno.
Cokolwiek się zdarzy między naszymi firmami,
nigdy nie przestałem szanować ciebie i twojej wizji.
Ale i ja mam wizję dla swoich pracowników.
I mam firmę, którą zarządzam.
Proponujemy ci 150 mln $
za twoje udziały w spółce Gucci.
Chcecie mnie wykupić.
Chcemy ratować firmę.
A kto zostałby mianowany prezesem?
Miała co do ciebie rację.
150 mln $. Byłbyś bogaczem.
Skoro uważacie, że chodzi o pieniądze, to wiecie o Gucci mniej, niż myślałem.
Kończcie jeść, chłopcy.
W życiu nie jadłem tak pysznego mięsa.
Przepraszam.
To mięso. Gdzie je kupujecie?
To najlepsza toskańska wołowina.
Pochodzi z Val di Chiana.
Krowy są tam traktowane po królewsku.
PONIEDZIAŁEK, 27 MARCA 1995, GODZINA 7:59
To on.
Dzień dobry!
Signor Gucci?
Co się dzieje?
27 marca 1995 PARADISO
Patrizia...
Wiem.
Proszę wyprowadzić signorinę Franchi z mojego domu.
2 LATA PÓŹNIEJ
Signora Reggiani.
Można się do mnie zwracać per signora Gucci.
W 1997 PATRIZIĘ REGGIANI OSKARŻONO O ZABÓJSTWO MAURIZIA GUCCIEGO.
PRZED SĄDEM STANĘLI TEŻ PINA, B. CERAULO I I. SAVIONI.
WSZYSCY USŁYSZELI WYROK.
PATRIZIA - 29 LAT WIĘZIENIA.
PINA - 25 LAT.
IVANO - 26 LAT.
BENEDETTO - DOŻYWOCIE.
ALDO GUCCI ZMARŁ NA RAKA PROSTATY W 1990 ROKU.
PAOLO GUCCI ZMARŁ W LONDYNIE W 1995 ROKU. BYŁ NĘDZARZEM.
OD 1995 R. GUCCI JEST SPÓŁKĄ PUBLICZNĄ.
POD RZĄDAMI D. DE SOLE I T. FORDA, POTEM M. BIZZARRI I A. MICHELE
GUCCI STAŁO SIĘ GLOBALNĄ IKONĄ SUKCESU I JEDNĄ Z CZOŁOWYCH MAREK W ŚWIECIE MODY.
JEJ WARTOŚĆ SZACUJE SIĘ NA 60 MILIARDÓW $.
OBECNIE W SPÓŁCE NIE MA JUŻ NIKOGO Z RODU GUCCICH.
Napisy: Elżbieta Gałązka-Salamon