ภาพที่หลับไหลคือภาพวาดที่มีผู้เสนอซื้อ
ในการประมูลแทบทุกครั้ง
ซึ่งเห็นชัดว่าวาดโดยศิลปินซึ่งเก่งกว่ามาก
กว่าที่บริษัทประมูลรู้จัก
นักล่าภาพที่หลับไหลคือคนที่ มองหาความผิดพลาดเหล่านี้
และนั่นคือสิ่งที่ผมทำ เป็นสิ่งที่ผมทำ
"อเล็กซานเดอร์ พาริช นักล่าภาพวาดที่หลับไหล"
ผมพบภาพวาดนี้ซึ่งถูกจัดอยู่ใน รายการภาพวาดของเลโอนาร์โด
มันคือภาพวาดสำเนาของ ภาพที่สูญหายไป ซัลวาตอร์มุนดี
พระผู้ช่วยโลกให้รอดซึ่งเรารู้ว่าเลโอนาร์โดวาด
ภาพพระเยซูไม่ใช่ภาพที่ขายง่าย
แต่ ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร
ภาพนี้ดึงดูดความสนใจผม
และผมโทรหาโรเบิร์ต ไซมอน
"โรเบิร์ต ไซมอน นักขายภาพเก่าแก่ของปรมาจารย์"
เราเคยซื้อภาพด้วยกันหลายภาพ และขายได้ราคาดีมาก
เขาสนุกกับการตามล่าแบบเดียวกัน
อล็กซ์โทรหาผมแล้วถามว่า
"คุณเห็นภาพนี้ ที่การประมูลนิวออร์ลีนส์หรือยัง"
เขาพูดว่า "ใช่ ผมก็เห็นแล้วเหมือนกัน เราควรทำยังไง"
แล้วเราก็ตัดสินใจซื้อมัน เราจะซื้อมัน
เราตกลงเรื่องราคาได้
อเล็กซ์จัดการเรื่องขนส่ง
ผมคิดว่าส่งทางยูพีเอส ด้วยรถบรรทุกมานิวยอร์ก
เดินกล้องครับ
- เดินกล้อง - ครับ
- เดินกล้อง - ดีครับ
ผมจะเริ่มต้นด้วยคำถามกว้างๆ
ทำไมคุณคิดว่าภาพซัลวาตอร์มุนดี ถึงสร้างความฮือฮามาก
ก่อนอื่นผมขอบอกแบบนี้
นี่คือเรื่องราวที่ไม่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด
ที่ผมคิดว่าเคยเกิดขึ้นในตลาดการประมูล
ทุกคนอยากให้มันเป็นภาพของเลโอนาร์โด
ทุกคนก็เลยมองแง่ดีที่สุดที่จะทำได้
ว่ามันเป็นภาพของเลโอนาร์โด
และมันอาจเป็นภาพของเลโอนาร์โดจริงๆ
มันไม่ใช่ภาพวาดที่ดีด้วยซ้ำ
ผมเชื่อว่าภาพนั้นมีพลังของมันเอง
และเราจะสัมผัสพลังนั้นได้ก็ต่อเมื่อ
เรายืนอยู่ตรงหน้ามัน
นี่เป็นแค่เรื่องของเศรษฐกิจ เมื่อเราลองคิดดูแล้ว
และความละโมภ ความอ่อนแอขั้นพื้นฐานของมนุษย์
เงิน
"ตอนที่ 1 เกมศิลปะ"
"นิวยอร์กซิตี ปี 2005"
รูปส่งมาในกล่องกระดาษ
ซึ่งก็เหมือนที่เราคาดไว้กับจำนวนเงินที่จ่าย
ผมเอามันออกมา
และมีสองสิ่งที่เห็นชัดในทันที
หมายถึง ในห้าวินาทีแรกเลย
หนึ่ง เห็นชัดว่ามีการวาดทับลงไปเยอะมาก
การซ่อมแซมใบหน้าของพระคริสต์
และสอง
เห็นชัดว่ามีแนวยาวเป็นบริเวณกว้างของภาพ
ที่ไม่ถูกแตะต้อง ไม่ถูกซ่อมแซม
และเป็นของเดิมโบราณแน่นอน
ที่ว่าโบราณ ผมหมายถึงประมาณยุค 1500
ผมคิดว่า "นี่เป็นภาพที่ไม่ธรรมดาเลย"
แต่มันคืออะไร ผมไม่รู้ แต่เราต้องหาคำตอบ
นี่คือภาพวาดจากประมาณปี 1500
อาจวาดโดยศิลปินคนหนึ่ง ที่ใกล้ชิดกับปรมาจารย์
และมันคู่ควรที่จะ ได้รับการดูแลอย่างดีที่สุดจริงๆ
ผมเอแวน เบียร์ด
ผมเป็นเจ้าของบริษัทอาร์ต เซอร์วิส กรุ๊ป ของธนาคารแห่งอเมริกา
เราเป็นผู้ให้ยืมรายใหญ่ที่สุด สำหรับงานศิลปะ
"เอแวน เบียร์ด ผู้บริหารโกลบอล อาร์ต เซอร์วิส"
เราจัดการเรื่องการให้ทุนพิพิธภัณฑ์ ประมาณ 100 แห่งทั่วประเทศ
ภาพนี้บอกเล่าทั้งด้านประวัติศาสตร์ศิลป์
และประวัติศาสตร์ของตลาดการเงินด้วย
บอกเล่าประวัติความเจริญ ของทุนทางสังคมและวัฒนธรรม
พวกเขาเลยเอาภาพนี้ไปให้ ผู้เชี่ยวชาญ ด้านการอนุรักษ์ศิลปะชั้นนำที่สุด
ในวงการนี้
"ไดแอน นักบูรณะศิลปะ"
ไดแอน โมเดสดีนี
เขาแวะมา หอบภาพวาดมาด้วย...
ในถุงขยะพลาสติกสีดำ
ฉันเอาภาพวาดออกจากถุงแล้ววางไว้บนขาตั้ง
มีหลายส่วนที่สวยมากๆ
และส่วนอื่นๆ ที่เสียหายมาก ถูกลงสีทับไว้
ฉันยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร
เลยเอาไปให้มาริโอดูในห้องนอน
มาริโอ โมเดสตีนี เป็นนักอนุรักษ์ภาพวาดชื่อดังตลอดกาล
เขายังเคยตรวจสอบภาพ จีเนวรา ดีเบนชี ให้หอศิลป์แห่งชาติด้วย
ภาพของเลโอนาร์โดภาพเดียว ในซีกโลกตะวันตก
นี่คือชายผู้เคยเห็น ภาพของเลโอนาร์โดมามากมาย
และเขาอาจสนใจอยากดูภาพนี้
ตอนนั้นเขาอายุ 98 ปี และอยู่แต่ที่บ้าน
ฉันบอกว่า "มาริโอ ดูภาพนี้หน่อยสิ คุณคิดว่าเป็นยังไง"
แล้วเขาก็สนใจมันทันที
แล้วบอกว่า "ภาพนี้วาดโดยศิลปินที่ยิ่งใหญ่มาก"
และเขาพูดว่า "ผมไม่รู้ว่าใครวาด แต่มันอยู่ในยุคหลังจากเลโอนาร์โด"
ฉันเอาสารละลายบางอย่างออกมาจากตู้ อะซิโตนกับน้ำมันซักแห้ง
แล้วปั้นก้อนสำลีติดที่ปลายไม้
และค่อยๆ เช็ดเคลือบเงา กับส่วนที่ตกแต่งใหม่ออก
และหนึ่งในหลายๆ อย่างที่ปรากฏขึ้นทันที
คือนิ้วหัวแม่มือ
ตำแหน่งแรกของหัวแม่มือ
สิ่งนี้เรียกว่า "การแก้ภาพวาด" เป็นแนวคิดแรกของจิตรกร
หลังจากนั้นนิ้วโป้งถูกขยับ ไปที่อีกตำแหน่งหนึ่ง
ปกติเราไม่พบแบบนี้ในงานทำสำเนา
แต่นั่นไม่ใช่ข้อพิสูจน์ว่าภาพนี้คือของแท้
อย่างน้อยก็ไม่ใช่ข้อพิสูจน์สำหรับฉัน
ตอนฉันลบเคลือบเงาออก
นิ้วหัวแม่มือปรากฏให้เห็นทันที
เช่นเดียวกับ
ความเสียหายที่ส่วนพระเศียร
ฉันสังเหตเห็นว่ามีรอยถมสีขาวกว้างๆ
ทำเมื่อไม่นานนี้ เพื่อปิดบังรอยแตก
รอยแตกที่ยาวเลยไปทั้งแผง
มาจากน็อตตัวหนึ่ง
ที่อยู่ต่ำลงมาตรงกลางภาพ
วันต่อมา ไดแอนโทรหาผม
"บ็อบ ฉันทำความสะอาดภาพแล้ว
และคุณต้องมาดู"
ผมเผชิญหน้ากับสองอย่าง
หนึ่ง คือภาพวาดที่ผมเห็นเสียหายหนักมาก
แต่ความพยายาม แบบมือสมัครเล่นมากๆ ทุกอย่าง
"ก่อนทำความสะอาด"
ที่เป็นสีน้ำตาลแดงซึ่งเป็น ความพยายามที่จะสร้างเคราหายไป
"หลังทำความสะอาดแล้ว"
ผมเลยรู้ว่าจริงๆ แล้ว มันจำเป็นต้องรักษาด้วยการอนุรักษ์
ในระดับสูงสุด
มาริโอเสียชีวิตในเดือนมกราคม
และฉันเริ่มทำงานกับภาพซัลวาตอร์มุนดี ในสตูดิโอของฉัน
ตามลำพัง
ฉัน...
พูดคุยกับมาริโอต่อไป ตลอดเวลานั้น
ฉันไม่ได้คุยกับเขาดังๆ
ยกเว้นนานๆ ครั้ง
แต่ฉันสนทนากับเขาในความคิด
ฉันได้ยินเขาบอกว่า "ดูเหมือนพระองค์ปวดฟันนะ"
แล้วฉันก็จะทำมันใหม่
หรือไม่เขาก็บอกว่า "พระนาสิกคด"
ใบหน้าของมาริโอ และใบหน้าของ ซัลวาตอร์มุนดี
เปลี่ยนสลับกันไปมาในความคิดฉัน
ค่ำวันหนึ่ง ฉันพยายามเป็นครั้งที่สิบ
ที่จะตกแต่งส่วนเล็กๆ ซึ่งหายไป
ซึ่งอยู่เหนือพระโอษฐ์พอดี ตรงนี้
มีการเกลี่ยจากในส่วนนี้
จากพระโอษฐ์ไปที่พระโอษฐ์ด้านบน
ซึ่งเล็กจนมองไม่เห็น
ไม่มีเส้นอยู่ตรงนั้นที่ขอบพระโอษฐ์
เหมือนกับที่มีอยู่ใน
บริเวณเดียวกันของ โมนาลิซา
มือฉันสั่น
ไม่มีใคร ยกเว้นเลโอนาร์โด ที่จะเป็นคนวาดรูปนี้
ฉันออกจากตึก โทรหาโรเบิร์ตแล้วบอกว่า
"ภาพวาดนี้เป็นของเลโอนาร์โด"
ตอนนั้นผมคิดว่า
"เราจะทำยังไงดี จะต้องทำยังไงกับรูปนี้"
มีอยู่เพียง... เท่าที่คนนับได้มากที่สุด
มีภาพของเลโอนาร์โด ประมาณ 15 ภาพที่ผู้คนรู้จัก
และการบอกว่า "ผมพบภาพวาดแบบนี้"
ในแวดวงศิลปะ เหมือนการบอกว่า
"ยานอากาศลงจอดที่สนามบ้านฉันเมื่อคืน และฉันเห็นยูนิคอร์น"
มันไม่น่าเป็นไปได้เลย
ไม่ต้องพยายามบอกให้ตัวเองเชื่อ ว่ามันจริงด้วยซ้ำ
เพราะคุณจะดูเหมือนไอ้งั่ง
"ศิลปินมีชื่อเสียงที่สุด ในยุคสูงสุดของศิลปะแบบเรเนซองส์"
ภาพวาดเหล่านั้นได้รับการบันทึกไว้อย่างละเอียด
แล้วจู่ๆ เราก็มีภาพนี้
มันหายไปตั้งหลายร้อยปี
"เจอร์รี่ นักวิจารณ์ศิลปะ"
แล้วมันโผล่มาในอเมริกานี่น่ะรึ
ในนิวออร์ลีนส์เนี่ยนะ
ผมเข้าใจแล้ว
นี่คือภาพวาดเลโอนาร์โดที่หายไป ที่มีคนพูดถึงในหนังสือ
ตอนเรากลับไปค้น เรื่องภาพของปรมาจารย์ยุคเก่า
แหล่งที่มามีความสำคัญมาก
เพราะลำดับชั้นของเจ้าของ บอกเรื่องราวของภาพได้
วัตถุชิ้นนี้มาจากไหน และเพราะอะไร
มันถึงปรากฏขึ้นมาตอนนี้
ฉะนั้น โรเบิร์ตใช้เวลานานมาก เพื่อค้นคว้าในหอเอกสาร
และเริ่มปะติดปะต่อข้อมูลแหล่งที่มา
เพราะกับทุกๆ ภาพ ถ้าไม่มีแหล่งที่มา จะยังมีความสงสัย
มีหลายเหตุผลที่ผู้คน จะไม่เชื่อในสิ่งที่มันเป็น
ผมสืบค้นประวัติของภาพวาดนี้ได้ ย้อนไปถึงปี 1900
เมื่อมันถูกขายให้การประมูลในลอนดอน ในฐานะภาพที่อาจเป็นของลุยนี
แล้วการสืบค้นก็เจอทางตัน
ผมตรวจสอบรายการสิ่งของเก่าแก่ของอังกฤษ ตั้งแต่ศตวรรษที่ 17
และผมสิ่งที่อาจเป็นข้ออ้างอิงได้สองแห่ง ในชุดสะสมของพระเจ้าชาร์ลส์ที่หนึ่ง
และเพื่อนร่วมงานผม มากาเร็ต ดาลีเวลล์ พบอีกอันในชุดสะสมของพระเจ้าชาร์ลส์ที่สอง
ภาพวาดของเราไม่มีตราราชวงศ์อยู่ด้านหลัง
เพราะแผ่นไม้ถูกใสให้บางลง แล้วติดทับเข้าไปใหม่
มันดูจะเป็นไปได้ แต่พิสูจน์ไม่ได้ ว่านี่คือภาพวาดภาพเดียวกัน
แต่จนปัจจุบัน เราก็ยังไม่รู้แน่ ว่าอาจเป็นภาพไหน
"ลอนดอน ปี 2008"
โดยเฉพาะในกรณีของศิลปินขั้นปรมาจารย์
ข้อคิดเห็นสำคัญยิ่งกว่าข้อเท็จจริงเสมอ
และเรามักเริ่มต้นด้วยคนสองสามคน
ซึ่งยินดีอย่างยิ่งที่ฟังคุณ
ว่านี่อาจเกิดจากฝีมือของปรมาจารย์
เมื่อเราเป็นภัณฑารักษ์
เรามักได้รับภาพที่ส่งมาทางอีเมล
"ลุค ไซซัน ภัณฑารักษ์ หอศิลป์แห่งชาติ"
ฟิล์มภาพ ไม่ว่ามันคืออะไรก็ตาม
ของภาพที่คนหวังว่ามันจะเป็น ผลงานชิ้นเอกที่สูญหายหรือถูกลืม
และผมต้องบอกว่าส่วนใหญ่แล้ว
พวกเขา... พูดอย่างสุภาพนะครับ ค่อนข้างผิดหวัง
ฉะนั้น ตอนผมได้รับฟิล์มภาพ ของภาพซัลวาตอร์มุนดี
ต้องบอกว่าผมไม่ค่อยเชื่อ ในสิ่งที่ใครสักคนมองเห็น
"ซัลวาตอร์มุนดี บูรณะปี 2008"
ผมมองดูมันแล้วคิดว่า
"ให้ตายสิ รูปนี้ให้ความรู้สึกทรงพลัง"
และผมรู้สึกว่าต้องไปดูภาพจริง
เขาเลยบอกว่าเขาจะเชิญ
นักวิชาการชั้นนำ ที่เชี่ยวชาญเรื่องเลโอนาร์โดมาดูภาพนี้
ในสถานที่ที่เป็นกลาง
ในห้องแล็บบูรณะภาพเขียน ของหอศิลป์แห่งชาติ
สิ่งที่ผมหวังว่าจะทำในการ รวบรวมนักวิชาการที่หอศิลป์แห่งชาติ
คือดูภาพนี้อย่างละเอียด
และดูว่ามันบอกอะไรกับคนกลุ่มนี้
ผมมาร์ติน เคมป์
ศาสตราจารย์กิตติคุณด้านประวัติศาสตร์ศิลป์ มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
"มาร์ติน เคมป์ ผู้เชี่ยวชาญ เรื่องเลโอนาร์โด ดา วินชี ออกซฟอร์ด"
การที่ภาพซัลวาตอร์มุนดี ปรากฏขึ้นกะทันหัน เป็นเรื่องน่าแปลกใจ
เพราะไม่มีภาพวาดจริงของ เลโอนาร์โดมาร้อยกว่าปีแล้ว
ฉะนั้น เราไม่ได้นั่งรอให้มันปรากฏขึ้น
เรารู้ว่าเลโอนาร์โดเกี่ยวข้องกับ เรื่องซัลวาตอร์มุนดี
เรายังมีภาพวาดสองภาพที่วินด์เซอร์
เป็นภาพวาดด้วยชอล์กสีแดงสวยมาก เป็นผ้าประดับ
ผืนหนึ่งสำหรับหน้าอก เป็นแผงผ้าประดับ
อีกผืนสำหรับแขนและแขนเสื้อ
ฉะนั้น เรารู้ว่าเขาเกี่ยวข้องกับการวางแผนสิ่งนั้น
มีภาพสำเนามากมาย ผมคิดว่าตอนนี้มีมากกว่า 20 ภาพ
แต่ผมคิดว่าถ้าเลโอนาร์โดวาดภาพฉบับจริง
โอกาสที่มันจะปรากฏขึ้นมาก็น้อยมาก
ภาพของเลโอนาร์โดอาจเป็นอะไรได้หลายอย่าง
มีผลงานที่ได้รับมาเองจากมือของท่านจริงๆ
และเราจะเห็นมันติดป้ายว่า วาดโดยเลโอนาร์โด
"โมนาลิซา (1503 - 1506) เลโอนาร์โด ดา วินชี"
แต่ก็มีชั้นเรียนของเลโอนาร์โด
เขาแนะนำผลงานของนักเรียน
แต่ไม่มีข้อตกลงแน่นหนางานทั้งชิ้น
มาจากฝีมือของท่าน
มีกลุ่มคณะเลโอนาร์โด
ผู้ติดตามซึ่งทำงาน ในรูปแบบและลักษณะของพวกเขา
และสุดท้าย มีพวกสาวกเลโอนาร์โด
ซึ่งวาดภาพของเขาในรูปแบบของเขา
ถ้าภาพนั้นเป็นของสาวก ในกลุ่มสาวกของดา วินชี
มันจะมีค่าเท่ากับที่ คุณไซมอนจ่ายไปคือ 1,100 ดอลลาร์
ถ้าเป็นลูกศิษย์
สมมติว่าเขาทำงานภายใต้การดูแล ของดา วินชีตอนนั้น อย่างโบลตรัฟฟิโอ
มันก็จะมีราคาสูงกว่านั้นมาก
และถ้าเป็นฝีมือของท่านปรมาจารย์เอง
มันก็จะไม่เพียงราคาสูง
แต่มีมูลค่ามากขึ้นอย่างทวีคูณเลยทีเดียว
ราคาสูงขึ้นจนน่าตกใจ
เราเริ่มต้นวางแผนนิทรรศการเลโอนาร์โดแล้ว
ซึ่งมีผู้ตกลงให้เงินกู้มาก้อนใหญ่
ปัญหาคือจะเอาภาพมาลอนดอนยังไง
มันไม่ได้ใส่กรอบ และมีการทำกล่องใหญ่เพื่อใส่มัน
และมันเล็กจนหิ้วด้วยมือได้
ผ่านเข้าเครื่องเอกซเรย์
วันต่อมา ผมไปที่หอศิลป์แห่งชาติ
ซึ่งภาพรอให้นักวิชาการรับเชิญมาถึง
เรากำลังรับมือกับอัตตา และความฝันของพวกนักวิชาการ
นักวิชาการทุกคนอยากทำการค้นพบ
ตอนไปลอนดอน ผมพยายามจะไม่ตั้งความคาดหวัง
ความคาดหวังนั้นอันตราย
เพราะสุดท้ายเราจะเห็นในสิ่งที่อยากเห็น
ผมพยายามใจเย็นที่สุดที่จะทำได้
และดูมัน เห็นชัดว่ามันมีลักษณะพิเศษ
ภาพเลโอนาร์โดมีลักษณะพิเศษที่แปลก
มันดูแน่วแน่ แต่ในขณะเดียวกันก็คลุมเครือมาก
และเลโอนาร์โดทำแบบนั้นเสมอ คนอื่นๆ ทำไม่ได้
ฉันมาเรีย เทรีซา ฟีโอรีโอ
"มาเรีย เทรีซา ฟีโอรีโอ ผู้เชี่ยวชาญด้านเลโอนาร์โด ดา วินชี มิลาน"
ฉันทำงานในพิพิธภัณฑ์ของเมืองมิลาน
ครั้งแรกที่ฉันเห็นภาพซัลวาตอร์มุนดี คือในลอนดอน
ฉันตกใจมากกับส่วนล่างของภาพวาดนั้น
เพราะมันคือส่วนที่อนุรักษ์ไว้ดีที่สุด
ตอนนั้นฉันคิดว่ามันอาจเป็นภาพของเลโอนาร์โด
แต่ก็ยากที่จะตัดสินภาพวาดที่อยู่ในระหว่างฟื้นฟู
เพราะมัน...
เสียหายมากค่ะ บอกตามตรง
ผมมักพกแว่นขยายติดตัว ซึ่งอาจดูอวดรู้ไปหน่อย
แต่มันช่วยผมได้ดีในสถานการณ์แบบนี้
นั่นหมายถึงผมสามารถหุบปาก แล้วไปดูอย่างอื่นต่อ
มากกว่าต้องมาพล่ามเรื่องนี้
ฉะนั้น มีช่วงที่น่าทึ่งมาก
ผมไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนจากพวกเขา
พวกเขา... ผมรู้ว่าไม่ควรเซ้าซี้
คุณได้คุยกับผู้เชี่ยวชาญทุกคนไหม
ได้ถามพวกเขาตรงๆ ว่า "ใช่ภาพของเลโอนาร์โอรึเปล่า"
บางครั้งผมคิดว่าจะดีกว่า ถ้าได้ฟังข้อคิดเห็น
ในระหว่างการสนทนา
ฉะนั้น ไม่มีช่วงที่เราออกเสียงโหวต
หรือตอนที่ผมถามคำถามนี้กับพวกเขาตรงๆ
มันคล้ายๆ ความรู้สึก ว่าการตอบสนองของพวกเขาคืออะไร
อย่างน้อยสำหรับผม การตอบสนองในห้องดูจะเป็นแง่บวกมาก
รู้สึกเหมือนการค้นพบ ได้รับการยืนยันในแง่หนึ่ง
และกลุ่มนักวิชาการนี้ก็ตื่นเต้นพอๆ กับผม
ไม่มีใครถามฉันอย่างเป็นทางการ เกี่ยวกับภาพวาดนี้
มันเป็นแค่... ฉันไม่ควรบอกว่า เป็นการคุยทั่วๆ ไป แต่คืออะไรทำนองนั้น
พวกนักวิชาการถูกพามา เพื่อดูมันในช่วงบ่ายวันหนึ่งเหรอ
ถูกพามา ใช่
พวกเขามองมันแล้วบอกว่า "ผมว่าก็ดูดีนะ"
พวกเขาเปิดใจรับข้อเท็จจริง ที่ว่ามันเป็นภาพของดา วินชี
"โรเบิร์ต เค. วิตต์แมน ผู้ก่อตั้งทีมเอฟบีไออาร์ตไครม์"
พวกเขาแจ้งชื่อนักวิชาการแล้วบอกไหมว่า "คนพวกนี้ยืนยันว่าภาพนี้ของแท้"
- บอกครับ - พระเจ้า
มันมีแง่มุมที่น่าสงสัยอยู่
เพราะแหล่งที่มาของภาพวาดนี้กำกวมมาก
มันเหมือนผี จากที่ที่มันโผล่มา
ฉะนั้น มีคำถามข้อหนึ่ง
หลังจากนั้นประมาณ หนึ่งสัปดาห์หรือหนึ่งสัปดาห์ครึ่ง
หอศิลป์แห่งชาติโทรหาผมเพื่อบอกว่า
ทุกคนลงมติว่าภาพวาดนี้ เป็นของเลโอนาร์โดจริงๆ
นี่คือช่วงเวลาที่เราต้องบอก
ไม่เพียงบอกกันและกัน แต่บอกตัวเองด้วยว่า
"นี่คือของแท้ นี่คือของแท้จริงๆ
นี่คือภาพของดา วินชี และตอนนี้เราเป็นเจ้าของมัน"
คุณยอมเข้าคิวนานแค่ไหนเพื่อชมนิทรรศการ
แฟนๆ ของดา วินชีเหล่านี้ ยืนท่ามกลางความหนาวหลายชั่วโมง
มันเหมือนการดูลูกของเราออกสู่โลกกว้าง
และหวังว่าพวกเขาจะไม่หกล้มหัวเข่าถลอก
ไม่มีใครเสียความรู้สึก
นี่คือภาพของเลโอนาร์โด ที่ถูกค้นพบใหม่ ซัลวาตอร์มุนดี
มันปรากฏขึ้นอย่างน่าตกใจในสหรัฐอเมริกา
เหมือนมันดึงดูดจิตวิญญาณเรา แค่อยู่ใกล้ก็สบายใจแล้ว
การค้นพบภาพของเลโอนาร์โด ไม่ใช่อะไรที่เราทำได้ทุกวัน
เป็นนิทรรศการที่เยี่ยมที่สุด บัตรขายในราคาถึง 400 ดอลลาร์
พวกเขานำเสนอมัน ในฐานะภาพของเลโอนาร์โด
ในฐานะภาพของเลโอนาร์โด ใช่ค่ะ
โอเค งั้นนั่นคือการตัดสินใจของพวกเขาเอง
- ค่ะ - โอเค งั้น...
เราพบมันในฐานะ ภาพของเลโอนาร์โดในนิทรรศการ
ก่อนถึงนิทรรศการ หอศิลป์แห่งชาติมีการแถลงข่าว
ซึ่งอธิบายว่ามันเป็นการทดสอบ แต่เมื่อเปิดแสดงนิทรรศการ
ภาพวาดถูกติดป้ายไว้ว่าเป็น ภาพที่มีลายเซ็นสมบูรณ์ของเลโอนาร์โด
ทำไมสิ่งนี้ถึงแตกต่างกัน
"เลโอนาร์โด ดา วินชี ซัลวาตอร์มุนดี"
การใส่คำว่า "น่าจะเป็นผลงานของ"
หรือ "สันนิษฐานว่าเป็นผลงานของ" หรือ "น่าจะวาดโดย" ถ้อยคำทำนองนั้น
ผมว่ามันบิดเบือนทัศนะของผม
และการที่
ในแง่หนึ่ง มันทำให้เรื่องนี้สับสนขึ้นไปอีก
ว่านี่คือภาพซัลวาตอร์มุนดี วาดโดยเลโอนาร์โดที่สูญหายไป
ผมว่าหอศิลป์แห่งชาติอยู่ในฐานะที่เหมาะสม
ในการเปิดแสดงภาพนี้ให้ชม
และผมขอบอกว่า ถ้าตอนนั้นผมรู้สึกเป็นอย่างอื่น
เราคงตัดสินใจแบบอื่นที่แตกต่างออกไปแล้ว
"แฟรงก์ โซลเนอร์ ผู้เชี่ยวชาญ เรื่องเลโอนาร์โด ดา วินชี ไลป์ซิก"
ผมชื่อแฟรงก์ โซลเนอร์ ผมทำงานที่เรเนซองส์อาร์ต
เลโอนาร์โด ดา วินชี มีเกลันเจโล
ผมเห็นภาพซัลวาตอร์ในนิทรรศการที่ลอนดอน
ความรู้สึกแรกของผมบอกว่า
"โอเค นี่เป็นภาพวาดที่น่าสนใจมาก
แต่ก็มีบางอย่างที่แปลกมากๆ"
เช่น ลอนผมเป็นแบบแผนมาก
และมือข้างที่ให้พร ผมว่าโทนสี ดูเหมือนฝีมือของนักเรียน
และรัศมีโดยรวมทั้งหมด รัศมีที่เรืองรอง
"ซัลวาตอร์มุนดี ภาพที่บูรณะแล้ว"
มันเป็นอะไรที่ดีมากๆ
แต่นี่คือส่วนที่ได้รับการบูรณะ
"บูรณะปี 2008"
ฉะนั้น นี่คือสถานการณ์ที่ค่อนข้างขัดแย้ง
เรามีส่วนเก่าแก่ของภาพวาดซึ่งเป็นของแท้
ส่วนเหล่านี้วาดโดยนักเรียน
และมีส่วนใหญ่ของภาพวาด ที่ดูเหมือนภาพของเลโอนาร์โด
แต่มันวาดโดยผู้บูรณะ
ในส่วนหนึ่ง มันคือผลงานชิ้นเอก ของไดแอน โมเดสตินี
แต่มันน่าขัน เพราะฉันวาดภาพ แบบเลโอนาร์โด ดา วินชีไม่ได้
ฉันปลื้มมาก แต่มันบ้าบอ
ผมว่าเธอทำหน้าที่จิตรกรของภาพนี้ได้ดีมาก
แต่เราอาจถามว่า เธอทำมากไปหน่อยไหม
มันมีความเป็นเลโอนาร์โด มากกว่าที่เลโอนาร์โดวาดเองอีก
"ฌัก ฟร็องก์ จิตรกร และผู้เชี่ยวชาญเรื่องเลโอนาร์โด ดา วินชี"
สำหรับผม นี่ไม่ใช่ผลงานของเลโอนาร์โด
เพราะผมไม่เห็นเทคนิคของเขา
สิ่งที่เตะตาผมเป็นอย่างแรกคือมือ
เพราะนิ้วที่ยกขึ้นผิดหมดเลย
โดยเฉพาะนิ้วนี้มันชัดมาก
เพราะมันดูจะบิดออกมา ซึ่งแน่นอน เป็นไปไม่ได้
เขาศึกษากายวิภาคอย่างลึกซึ้ง
ลองนึกภาพสิว่า
งานชิ้นหนึ่งทำให้เขาวาดมือผิด
นึกไม่ออก นึกภาพไม่ออก
เราต้องอยู่ห่างหน่อยเพื่อตัดสินภาพวาดนี้
ปัญหาการระบุแหล่งที่มา ตัดสินไม่ได้ในหนึ่งปีหรือสิบปี
มันตัดสินกันเป็น 10 20 30 ปี
และอาจปรากกฏว่าอีก 50 ปีข้างหน้า มีคนบอกว่า
"เอาล่ะ พวกปัญญาอ่อน
ตอนต้นยุคศตวรรษที่ 21 เห็นนี่เป็นรูปวาดของเลโอนาร์โดได้ยังไง"
คำวิจารณ์เกิดขึ้นมากมาย
คุณรู้สึกยังไงที่เจอเรื่องแบบนั้น
ดีครับ
"การแสดงเหตุผลของภัณฑารักษ์ ช่วยทำให้ราคาของภาพนี้สูงเป็นสถิติโลก"
คุณรู้สึกว่าอะไรคือความเสี่ยง สำหรับตัวคุณเองในกรณีนี้
- ไม่มีเลย - ไม่มีเหรอ
ผมไม่ตอบคุณมากว่านี้หรอก เสียใจด้วย
- โอเค - ฉันว่าเป็นคำตอบที่ดีนะ
"เคนนี่ แชคเตอร์ นักวิจารณ์ศิลปะและนักสะสมศิลปะ"
จะบอกว่าผมเป็นพวกเยอะไว้ก่อนก็ได้
ที่วางบนผนังเหลือไม่มาก แต่ก็มีที่อื่นเสมอ
ผมยังไม่ได้ใช้เพดานเลย
ตอนนี้ทุกคนในประเทศและผมว่าในโลกด้วย
พูดถึงข่าวลวง การโกหก และการเมือง
กับความปากอย่างใจอย่างที่คุณเห็น
แต่เรื่องก็คือ สิ่งที่ผู้คนกลัวที่สุด ในธุรกิจของผม คือความจริง
มีเหตุผลอะไร ที่หอศิลป์แห่งชาติแสดงภาพวาดนี้
ง่ายมาก น่าเศร้าที่ทำเพื่อเพิ่มจำนวนผู้ชม
พวกเขาไม่มีสิทธิ์แสดงภาพวาด
ที่ไม่ได้รับการตรวจสอบแล้ว ว่าเป็นของจริงแท้แน่นอน
และตรวจสอบว่า มันคือสิ่งที่ถูกอ้างว่าเป็นจริงๆ
และในกรณีนี้ ภาพวาดนั้น
ไม่ใกล้เคียงขั้นตอน การพิสูจน์ว่าเป็นของจริงเลย
ซึ่งมันจะได้รับการรับประกัน เพื่อนำมาจัดแสดง
ในพิพิธภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงมาก
และมีอิทธิพลมากขนาดนี้ มันไม่ถูกต้อง
"โลกเสียสติไปแล้วหรือ"
ไม่ว่าที่ไหนที่มีเงินเข้ามาเกี่ยวข้อง
โลกกลายเป็นกลุ่มก้อนของหนอน
ที่เกาะเกี่ยวกันตอนเรายกก้อนหินขึ้นมา
ทุกคนรู้ดีอย่างไม่ต้องสงสัยว่าภาพวาดนี้
สุดท้ายจะไปอยู่ที่ไหน นั่นคือการประกาศขาย
"ตอนที่สอง เกมเงินตรา"
"วอร์เรน เอเดลสัน ผู้ค้างานศิลปะ"
ผมวอร์เรน เอเดลสัน ผมเป็นผู้ค้างานศิลปะ
มาเกือบตลอดชีวิตวัยผู้ใหญ่ของผม
ครั้งแรกที่ผมพบกับบ็อบ ไซมอนส์ คือในการกินมื้อเที่ยง
แล้วเขาก็ยิ้มกริ่มไม่หยุด
ผมถามว่า "คุณเป็นอะไร เกิดอะไรกับคุณ"
เขาบอกว่า "ผมต้องบอกคุณ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้
แต่เราเพิ่งได้ภาพวาดของเลโอนาร์โด
ในลอนดอน ที่หอศิลป์แห่งชาติมา มันได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นของแท้"
ผมบอกว่า "ว้าว ขอผมดูรูปได้ไหม"
เขาให้ผมดูรูปถ่ายของมัน
และผมว่ามันเหลือเชื่อมาก
ผมบอกว่า "รู้ไหม อาจมีอะไรที่ผมทำได้
ผมเคยมีประวัติการขายภาพวาดแพงๆ"
วอร์เรนเลยมาเป็นหุ้นส่วนคนที่สามของเรา
เมื่อคุณต้องตั้งราคา คุณคิดยังไงกับมันครับ
แน่นอน เราได้ความคิดหนึ่ง
ว่ามันมีมูลค่า 200 ล้านดอลลาร์
ความปรารถนาของเราคือไม่ประกาศขายมัน
เราอยากให้พิพิธภัณฑ์สักแห่งซื้อมันไป
ผมเคยพยายามขายภาพวาดนี้ ให้พิพิธภัณฑ์หลายแห่ง
ผมมาจากบอสตัน ผมไปที่พิพิธภัณฑ์บอสตัน
ผมสนิทกับพิพิธภัณฑ์ฮิวสตัน
ผ่านเพื่อนที่ดีมากของผม เมเรดิธ ลอง
ผมเคยติดต่อพิพิธภัณฑ์ดัลลัส
และภาพวาดนี้อยู่ที่นั่นถึงเก้าเดือน
พวกเขาเคยลองหาทุน
ทำไมพวกเขาไม่ซื้อล่ะครับ
มันเป็นปัญหาเรื่อง...
การหาเงินทุนได้ไม่พอที่จะซื้อ
"เบอร์ลิน ปี 2012"
ผมชื่อเบิร์น ลินเดอร์แมน
ผมเป็นผู้อำนวยการของ เกเมลเดกาลเลอรีในเบอร์ลินนี้
วันหนึ่งผมได้รับโทรศัพท์ ผู้ค้างานศิลปะโทรมา
เขาบอกว่ามีบางสิ่งที่อาจน่าสนใจ
สำหรับเกเมลเดกาลเลอรี และมันคือภาพวาด
ภาพวาดส่วนใหญ่เป็นการทำขึ้นใหม่
และสำหรับผม ผมโต้แย้งเพื่อบอกว่า
"ไม่ นี่ไม่ใช่ภาพที่เหมาะกับ เกเมลเดกาลเลอรี "
ผมแปลกใจที่เห็นภาพนี้
ในนิทรรศการที่หอศิลป์แห่งชาติ ลอนดอน
มันคือภาพวาดที่มีปัญหา
และผมว่าไม่ใช่บทบาทของพิพิธภัณฑ์ที่จริงจัง
ที่จะแสดงภาพวาด ซึ่งเป็นที่โต้แย้งมากอย่างนี้
มันน่าโมโหมาก เป็นสิ่งที่น่าหงุดหงิดมาก
ผมรู้สึกว่าผมมีภาพวาดหายากที่สุดในโลก
วาดโดยศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก
แต่ผมขายมันไม่ได้
มีปัญหาหลายอย่าง เหมือนธงแดงแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นมา
ดา วินชีวาดภาพบนไม้
ตอนเขาวาดภาพเหล่านี้ เขาเป็นคนชอบความสมบูรณ์แบบมาก
เขาจะไม่วาดมันบนแผ่นไม้ห่วยๆ
ซึ่งมีน็อตตัวใหญ่อยู่ตรงกลาง
ซึ่งจริงๆ แล้วทำให้ภาพวาดไม่เสถียร
มันไม่ใช้วิธีแบบของท่าน
เรืองตลกที่เล่ากันในโลกศิลปะร่วมสมัย
คือภาพวาดนี้เป็นภาพร่วมสมัย เพราะ 90 เปอร์เซ็นต์ของมัน
วาดช่วงสิบปีที่แล้วนี่เอง ระหว่างขั้นตอนการบูรณะ
"บ้านของไดแอน ฟลอเรนซ์ อิตาลี"
มาริโอกับฉันมีบ้านทางตะวันออกเฉียงใต้ ของฟลอเรนซ์ที่เราบูรณะร่วมกัน
มันทั้งสุขและเศร้า
เพราะมีความทรงจำที่นี่มากมาย
และความผูกพันมากมาย
มาริโอเคยชอบวาดภาพบนแผ่นกระดานเล็กๆ นี้
นี่คือแผ่นหนึ่งในนั้น เป็นภาพวาดเล็กๆ ที่เขาวาดไว้
ฉันคิดว่านะคะ
ฉันคิดว่าเป็นของมาริโอ อาจเป็นฉันก็ได้ ฉันไม่แน่ใจ
ใช่
ฉันไม่เคยวาดภาพเลยตอนพบกับเขา
ฉะนั้น เขา...
ค่ะ เขาสอนฉันวาดภาพ
และวาดภาพจากสิ่งนี้
ฉันรู้ว่ามีข่าวลือ ว่าฉันเป็นผู้วาดส่วนหนึ่งของภาพนั้น
แต่มันไม่จริงเลยค่ะ
คนอาจคิดแบบนั้นเพราะสามีฉัน
เขาเคยวาดภาพเองบ่อยมาก
เพราะมาริโอเป็นนักค้าภาพวาดด้วย
เขาเคยทำงานกับพวกผู้ค้าเก่งๆ
เพราะเหตุนี้ฉันถึงมีเงิน ภาพวาด สิ่งของต่างๆ
ไม่ค่ะ มาริโอซื้อภาพวาด แล้วแบ่งปันกับพวกนักค้าภาพวาด
แต่เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญที่เก่งมาก
นอกจากเป็นนักบูรณะภาพ จนเขามีคุณค่ามากกับคนเหล่านั้น
แต่เขาคบกับผู้คนชั้นหัวกะทิ
ฉันไม่ใช่นักค้าภาพวาด
ผู้ค้างานศิลปะ ทั้งโลกศิลปะมีเล่ห์กลมาก
รู้ไหมคะ และมัน...
ฉันไม่ใช่...
ฉันไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์แบบนั้น ก็เลย...
ฉันไม่วันเข้าสู่โลกนั้น ไม่มีทาง
และที่แน่ๆ คือฉันไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้
ทำไมคุณถึงพูดว่า มันเป็นมากกว่าการบูรณะ
ฉันเกี่ยวข้องกับขั้นตอนทั้งหมด
ในการการระบุแหล่งที่มาภาพนั้นด้วย
และเป็นผู้อธิบายรายละเอียดภาพนั้น
ซึ่งฉันทำเพราะเชื่อมั่นในภาพนั้น
วันหนึ่งฉันบอกโรเบิร์ตว่า
"ฉันไม่รู้จะคิดเงินคุณยังไง มันเป็นมากกว่าการบูรณะ"
เขาบอกว่า "ตอนเราขายมัน"
เขาบอกว่า รู้ไหม...
"ผมจะให้คุณเท่าที่ผมคิดว่าคุณควรได้"
งั้นก็ไม่ได้เจาะจงเปอร์เซ็นต์ใช่ไหมครับ
ไม่เคยเจาะจงค่ะ
เขาจ่ายให้ฉันเยอะ แต่ใช่ค่ะ
"เจนีวา ปี 2013"
ในอดีต เจนีวาเป็นสถานที่ ซึ่งเราจะไปเพื่อหายตัวไป
มันคือสถานที่ซึ่งชาติต่างๆ เจรจาสนธิสัญญาสันติภาพ
เป็นสถานที่ที่พวกนักการทูต และหน่วยข่าวกรองไป
เพื่อหาดินแดนที่เป็นกลาง
และนี่ยังเป็นสถานที่
ซึ่งพวกนักธุรกิจ ดำเนินธุรกิจที่ละเอียดอ่อนได้
แบบเงียบๆ ในสิ่งแวดล้อมที่ปลอดภัย
ภาพวาดนี้ขายให้กับอีฟส์ บูวีเยร์
"อีฟส์ บูวีเยร์ นักธุรกิจ"
ผมไม่กลัวหรอก ความตั้งใจทำให้มันราบรื่นด้วยดี
ผมชอบความเร็ว
แต่ไม่เคยฝันว่าจะไปดวงจันทร์ หรือเป็นนักค้างานศิลปะ
ผมไม่มี...
ความฝันแบบนั้น
"อเล็กซานดรา นักเขียนเรื่องศิลปะ"
อีฟส์ บูวีเยร์มีบุคลิกหลายแบบ
ยิ่งฉันได้รู้จักเขา
ก็ยิ่งคิดว่ารู้จักเขาน้อยลง
เหตุการณ์เรื่องบูวีเยร์ค่อนข้างเป็นปัญหา
สำหรับนักข่าวสืบสวนในสวิสเซอร์แลนด์
และเราสามารถ...
"อองตวน ฮารารี นักข่าวสืบสวน เจนีวา"
เข้าถึงเอกสารของศาลได้หลายฉบับ
และนั่นทำให้เราเขียนคำบรรยาย
เรื่องราวซึ่งใกล้เคียงความจริงที่สุด เท่าที่เราจะทำได้
อีฟส์ บูวีเยร์เป็นคนเงียบมาก
ซึ่งผมคิดว่าในตอนนั้น
เราคงบอกไม่ได้ว่าเขามีบทบาทมาก
ในโลกศิลปะ แต่เขามีบทบาทสำคัญ
เขาพบกับชาวรัสเซียที่ย้านถิ่นฐานมาคนหนึ่ง
ซึ่งเนรเทศตัวเองมาอยู่เจนีวา
คุณดิมิทรี รีโบโลฟเลฟ
"ดิมิทรี รีโบโลฟเลฟ มหาเศรษฐีและนักสะสมงานศิลปะ"
เขาสนใจแต่ศิลปินและผลงานชั้นยอด
กฏเกณฑ์และตัวเลือกของเขาคือ "ผมต้องการสิ่งดีที่สุด"
เขาบอกผมว่าเขาเห็นภาพถ่ายของรูปวาด
เขาชอบและอยากซื้อมัน
ผมเริ่มสืบเรื่องของภาพวาดนี้
ไม่มีใครอยากได้มันเลย
ผมเลยบอกว่าเขาว่า...
"ดิมิทรีที่รัก"
"อย่าซื้อภาพวาดนี้
มันจะไม่ใช่การลงทุนที่ดี"
"มีปัญหาใหญ่หลายประการ"
การบูรณะภาพใช้เวลาหลายปีมาก
"บูรณะนานถึง 5 ปี เป็นเวลาที่นานมาก"
มีปัญหาที่ว่าคุณโมเดสตินี มีผลกำไรในการขายครั้งนี้ด้วย
"ใบหน้าในภาพแทบไม่เหลืออยู่เลย"
ส่วนของภาพเขียนที่เป็นของแท้มีน้อยมาก
"ราคาขายคือ 200 ล้านดอลลาร์"
การที่ราคามันสูงเกินไป
จะทำให้เขาเป็นที่ขบขันในตลาดขายศิลปะ
"ด้วยความนับถือ อีฟส์ บูวีเยร์"
ผมไม่สบายใจกับภาพวาดนี้
มันเหมือนขายรถที่เคยเกิดอุบัติเหตุ
แต่คุณก็ยังขายมันเหรอครับ
ถ้าลูกค้าอยากได้มันจริงๆ และผมเตือนเขาทุกอย่างแล้ว
สุดท้ายผมบอกว่า "ถ้าคุณอยากได้มันจริงๆ ผมจะหามาให้"
ผมขอให้บริษัทโซธบีส์หาภาพนี้
เราจะได้เซ็นสัญญากับเจ้าของภาพ
อนุญาตให้ผมซื้อมันแล้วเอาไปขายต่อ
โซธบีส์ติดต่อเรามา
เกี่ยวกับลูกค้าของพวกเขา
ผมพบกับคุณรีโบโลฟเลฟ ที่อะพาร์ตเมนต์ใหม่ของเขา
ในอาคารที่ทรงเกียรติที่สุดแห่งหนึ่ง ใกล้เซ็นทรัลพาร์ก
เขาอยากคุยเรื่องภาพซัลวาตอร์มุนดี
โซธบีส์เอาภาพวาดไปด้วย
ผมทำให้เขาแปลกใจ เปิดกระเป๋าสีดำออก แล้วเอาภาพวาดอกมา
เอาวางบนเก้าอี้แล้วถามเขาว่า "นี่ใช่ไหมภาพวาดที่คุณอยากได้"
ภาพนั้นสะกดจิตเขาจนเขาหลงรักมันมาก
ผมถามเขาว่า "คุณอยากซื้อมัน 120 ล้านไหม" เขาตอบว่า "อยาก"
สิ่งเดียวที่เหลือสำหรับผม คือปิดการซื้อของผมให้จบ
โดยร่วมกับโซธบีส์ เราเชิญเจ้าของภาพวาดไปที่ปารีส
และเพื่อนำการเจรจา
ผมจ้างเพื่อนของผมคนหนึ่ง ซึ่งเป็นอดีตนักโป๊กเกอร์
ทำไมน่ะเหรอ เพราะนักเล่นโป๊กเกอร์ รู้วิธีอ่านใจคู่ต่อสู้ได้ดี
เขารู้วิธีเจรจา และเมื่อไหร่ควรกดดันหรือควรหยุด
ส่วนหนึ่งของข้อตกลงในการขายนี้
คือผมต้องไม่พูดถึงการไปปารีส
เรารู้ว่ามีการบอกขายภาพวาดนั้น และไม่มีใครอยากซื้อมัน
เมื่อผู้ค้างานศิลปะมาถึงปารีส เพื่อพักผ่อนโรแมนติกกับภรรยาเขา
เขาคงบ้าถ้าไม่ทำข้อตกลง
เขาเจรจาที่ราคา 83 ล้านดอลลาร์
ผมพูดได้เลยว่าผมดีใจที่มันจบลงในที่สุด
มันต้องใช้ความพยายามมาก และเป็นสถานการณ์ที่น่าลำบากใจ
ผมดีใจมาก และผมกลับมา
สิ่งดีที่สุดที่ผมพูดได้เกี่ยวกับเรื่องนี้ คือมันจบลงแล้ว
วันต่อมาเราได้รับเงิน และจากมุมมองนั้น
มันสะอาดเอี่ยม
ตรงไปตรงมา
ผมคิดว่าพวกเขาพอใจ ที่มีคนซื้อภาพวาดนี้ไปในราคานั้น
เรามักเป็นผู้ซื้อหรือผู้ขายเสมอ สำหรับบางคน และพวกเขาเป็นมืออาชีพ
พวกเขาคงไม่เสียใจกับการขายภาพวาดหรอก
ค่ำวันเดียวกัน ผมขายภาพนั้นให้คุณรีโบโลฟเลฟ
ผ่านที่ปรึกษาด้านการเงินของเขา คุณซาโซนอฟ
อีฟส์ โบวิเยร์พยายามจูงใจไมค์ ซาโซนอฟ
โบวิเยร์ "สวัสดี ไมค์ ราคาแรกที่ผมได้มาคือ 150 ล้านดอลลาร์
ผมไม่อยากเข้าใจผิดเรื่องราคา ผมต้องการเวลาและข้อมูลมากกว่านี้
นับถือ อีฟส์"
ที่เขาไม่บอกคือ เขาซื้อมันมาแล้ว
อีเมลเจรจาหลังจากนั้นเป็นแค่...
เกมทางธุรกิจ
อีฟส์ "ซื้อที่ 90 ไม่ได้ พวกเขาไม่อยากลดราคา
ผมจะได้ส่วนลด 10 เปอร์เซ็นต์ ถ้าเราจ่ายเงินทันที 135 ล้านดอลลาร์
เราต้องปิดการเจรจาคืนนี้ ไม่อย่างนั้นอาจหลุดมือ
นักสะสมชั้นนำคนอื่นๆ ก็สนใจเช่นกัน
คงเป็นพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวที่สำคัญ
เราต้องให้รีโบโลฟเลฟเพิ่มข้อเสนอ"
ซาโซนอฟ "คุณให้ได้ถึง 135 ล้านดอลลาร์
แต่พยายามกดราคาหน่อย สัก 120 ได้ไหม"
อีฟส์ "เป็นการเจรจาที่ยาก แต่ผมกำลัง พยายามและใช้เวลาเท่าที่ผมต้องการ
ตอนนี้ผมเสนอไป 120"
ซาโซนอฟ "คุณจะเจรจาต่อใช่ไหม"
อีฟส์ "ใช่ แต่ผมจะเสนอ 125"
ซาโซนอฟ "เราเข้าใจตรงกันนะ"
อีฟส์ บูวีเยร์ "ตกลงที่ 127.5 ยากมาก
แต่เป็นราคาที่ดีมาก สำหรับงานชิ้นเอกของเลโอนาร์โด อีฟส์"
การเจรจาทั้งหมด และทั้งหมดนั้นเป็นของปลอม
ผมพูดดีๆ เพราะเขาพร้อมจะจ่าย 130 ล้านดอลลาร์แล้ว
ผมลดราคาให้เขาที่ 127.5 ล้านดอลลาร์ ถ้าเขาจะจ่ายเร็วๆ นี้
ตอนนี้บูวีเยร์ตั้งราคาไว้สูงมาก
"จอร์จีนา อดัม นักข่าวศิลปะ ลอนดอน"
ที่ 47.5 ล้านดอลลาร์หากโอนเงินเลย
นั่นอาจทำให้เขาใช้เวลาไม่ถึงสองวัน
มันน่าทึ่งและบอกตามตรงว่า ไม่เคยมีมาก่อนในโลกศิลปะ
นี่คือบริเวณใหม่
บริเวณใหม่ของท่าส่งของปลอดภาษี
เนเทอรัลเลอกูตร์ มีที่เก็บของมากมาย และตรงนั้น
ในห้องใต้ดิน
อีฟส์ บูวีเยร์ได้รับมรดก ธุรกิจส่งของทางเรือจากพ่อของเขา
แต่อีฟส์ บูวีเยร์รู้ว่ามีความต้องการที่มากขึ้น
สำหรับที่เก็บของที่มีมูลค่าสูง
เขาเลยขยายกิจการ ด้วยการสร้างโกดังหุ้มเกราะ
อยู่ในบริเวณสนามบินแห่งหนึ่ง
และนี่คือท่าส่งของปลอดภาษี
ว่ากันว่าสนามบินเจนีวาเก็บรักษา
งานศิลปะมูลค่าหลายดอลลาร์พันล้าน
ผมชื่อดั๊ก แพตเตอร์สัน
"ดั๊ก แพตเตอร์สัน อดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเอ"
อดีตเจ้าหน้าที่สายลับของซีไอเอ
ประวัติของภาพซัลวาตอร์มุนดี ที่มูลค่าของมันเพิ่มมากขึ้น
เป็นการทำให้เห็นว่าเงิน ถูกโยกย้ายในแบบต่างๆ กันได้ยังไง
ผ่านระบบท่าส่งของปลอดภาษี
ท่าส่งของปลอดภาษี คือสวรรค์ของการปลอดภาษี
ซึ่งคนรวยมากๆ มักใช้เก็บของ เป็นความลับจากเจ้าหน้าที่เก็บภาษี
ฉะนั้น ข้าวของต่างๆ อาจซื้อ และขายได้ในท่าส่งของปลอดภาษี
แต่ปลอดภาษีเพราะถือว่า ของเหล่านี้ยังอยู่ระหว่างการขนส่ง
ตอนนี้เรากำลังไปยังห้องโถงใหญ่
นี่คือห้องแสดงสินค้า
ลูกค้ามาถึงพร้อมนักค้า หรือนักบูรณะ หรือมาตามลำพัง
และสิ่งของจะจัดแสดงไว้ที่นี่
หนึ่งในหลายๆ อย่างที่เราสังเกตเห็นเร็วๆ นี้
คือภาพวาดถูกใช้เป็นหลักประกันเงินกู้ และสินเชื่อธนาคารมากขึ้น
โครงสร้างพื้นฐานทั้งหมด ได้ผุดขึ้นมารอบๆ สิ่งนี้
ทำให้คุณซึ่งเป็นนักสะสม
ซึ่งทุ่มเงินหลายล้านดอลลาร์ ไปกับงานศิลปะของคุณ
สามารถเก็บงานศิลปะของคุณ ในอาคารของท่าส่งของปลอดภาษีได้
เอาเงินทุนที่คุณลงไปกับงานศิลปะ มาจากที่นั่น แล้วเอาไปใช้ใหม่
มันไม่ใช่งานศิลปะและความรัก แต่เป็นเรื่องเงิน
มันคือการโอนถ่ายเงิน
"บรูซ ลามาร์ช ผู้ร่วมทำธุรกิจกับอีฟส์ บูวีเยร์"
มีสิ่งหนึ่งที่เราเอาออกไปจากมนุษย์ไม่ได้
คือความละโมภ
ถ้าเรามีสินค้าทื่มีค่าอยู่กับตัว และเราไม่ไว้ใจประเทศตัวเอง
เพราะเจ้าหน้าที่ภาษีตามล่าคุณอยู่
ทำไมไม่เก็บมันไว้ที่ท่าเรือปลอดภาษี ในรูปแบบอะไรก็ได้ที่ปลอดภัยล่ะ
กอริลล่าตัวนี้สูบบุหรี่จัดมาก
น่าสนใจดี
ถ้าการเก็บภาษีที่สมเหตุสมผล คนคงไม่ต้องเล่นเกมแบบนั้น
ว่ากันว่ารองจากยาเสพติดและการค้าประเวณี
ตลาดค้าศิลปะเป็นตลาดที่ไร้การควบคุมที่สุดในโลก
เป็นโลกที่มืดมนมากจนเรามักไม่รู้ว่า ใครเป็นเจ้าของอะไร
มันราคาเท่าไหร่ และใครซื้อ ใครขายมัน
การซื้อขายส่วนใหญ่ทำกันอย่างลับมากๆ
เป็นที่อีกแห่งที่ใช้เก็บเงิน
มันคือร่องรอยสุดท้าย ของแดนคาวบอยตะวันตก
และตอนนี้มันคือแดนคาวบอยตะวันออก
รัสเซียในยุค 1990 คือแดนเถื่อนตะวันตก
และนี่ยังเป็นช่วงที่นักธุรกิจมีโอกาส
กลายเป็นเศรษฐีผู้มั่งคั่งโดยเข้าครอบครอง
ในการเปลี่ยนแปลงหน่วยงานต่างๆ ที่กลายเป็นธุรกิจ
คุณดิมิทรี รีโบโลฟเลฟจึงแจ้งเกิด
ชายที่กลายเป็นมหาเศรษฐีในชั่วข้ามคืน
เมื่อเขาขายบริษัทปุ๋ยโปแทช ในตลาดหลักทรัพย์ลอนดอน
ในฤดูใบไม้ร่วงปี 2008 เขามีปัญหาที่เหมืองยูรัลคาลีของเขา
มันพังลงมา
สื่อเรียกมันว่าภัยพิบัติทางระบบนิเวศน์ ครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่เชอร์โนบิล
ในกลุ่มประเทศตะวันออก
เรามีคนที่อยากขนเงินออกจากรัสเซีย
และเขาพบใครบางคนที่เป็นความลับมากๆ
ซึ่งเขาไว้ใจฝากชีวิตไว้ได้
เป้าหมายหลักของเขาคือ เปลี่ยนเงินที่อยู่ในธนาคาร
ให้เป็นสินทรัพย์ที่เคลื่อนย้ายได้
เขาบอกเสมอว่า "ถ้าผมมีปัญหา ผมก็เอามันขึ้นเครื่องบินไปด้วยได้"
ชาวรัสเซียคนนั้นกำลังหนี และชายชาวสวิสผู้เงียบเชียบ
ร่วมเป็นพันธมิตรกันเพื่อหาซื้องานศิลปะ
นี่คือหนังสือเกี่ยวกับชุดสะสม ที่นำเสนอสิ่งของ 38 ชิ้น
งานศิลปะเหล่านี้ไม่มีให้เห็นในตลาด
อีฟส์ บูวีเยร์สร้างเครือข่าย
ที่ทำให้เขาหาข้อมูลได้ทุกอย่าง
ว่าใครเป็นเจ้าของภาพวาด ที่มีมูลค่าอย่างแท้จริง
และนั่นก็มีค่ามากเพื่อทำธุรกิจแบบของเขา
เขาคือราชาเพราะมีข้อมูลอยู่ในมือ
ซึ่งคนอื่นไม่มี
อีฟส์ บูวีเยร์ขายภาพวาด 37 ภาพให้รีโบโลฟเลฟ
และเราเชื่อว่า เขาได้เงินไป 50 เปอร์เซ็นต์ของการซื้อขาย
"กำไรของโบวิเยร์คือ 1,000,000,000 ดอลลาร์"
เขาทำกำไรได้หนึ่งพันล้านดอลลาร์
เป็นนักค้าที่เก่งมาก
ครับ มันเป็นธุรกิจกำไรงาม
ดวงอาทิตย์ส่องแสงในเจนีวา
การซื้อภาพวาดสักภาพ ปลอดภัยกว่าซื้ออสังหาริมทรัพย์
เพราะกับอสังหาริมทรัพย์ เราจับต้องมันได้และอยู่บนนั้นได้เสมอ
ภาพวาดซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง ที่ท่าส่งของปลอดภาษีทั่วโลก
ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ไหน ดูอย่างภาพซัลวาตอร์มุนดีสิ
ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน
ฉันเป็นกระตือรือร้นกับมันมาก
ที่สุดท้ายมันมีที่อยู่
ซึ่งผู้คนสามารถสัมผัสได้ พลังพิเศษของภาพวาดนี้ได้
สำหรับผม ศิลปะคือความจริงที่แท้หนึ่งเดียว
และมันคือวิถีการใช้ชีวิตเพื่อสื่อสารกับผู้คน
ศิลปะไม่มีอยู่ในสุญญากาศ
ถ้ามันมีอยู่ในโกดังใหญ่ๆ ซึ่งเป็นท่าส่งของปลอดภาษี
ในฐานะทรัพย์สินทางการเงิน
คงน่าเสียดายเพราะมันคืออะไรที่ควรให้ผู้คนได้ชม
มันควรมีผลกระทบต่อผู้คน
ทั้งโลกกำลังพยายามจะ...
กำลังหารือกันว่า "ภาพวาดนั้นอยู่ที่ไหน"
ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ไหน
ผู้ซื้อไม่จำเป็นต้องบอกใคร ว่าเขาเอาภาพวาดของเขาไว้ที่ไหน
พวกเขาทำอะไรก็ได้ ตามต้องการกับเงินของตัวเอง
ใครสนล่ะ
มีแต่สื่อมวลชน สื่อแย่ๆ
และคนที่อยากรู้อยากเห็น
และสนใจในบางอย่างที่ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา
"อเล็กซานดรา นักเขียนเรื่องศิลปะ"
ปี 2014 คือการเริ่มต้นของจุดจบ สำหรับบูวีเยร์และรีโบโลฟเลฟ
"ตั้งราคาให้ภาพเลโอนาร์โด"
มีการเผยแพร่บทความที่ระบุถึง ราคาขายในขั้นสุดท้าย
ซึ่งแน่นอน ต่างจากราคาที่รีโบโลฟเลฟจ่ายไป
มันเป็นสามัญสำนึก
เราซื้อถูกและขายแพง มันคือหลักการของการค้าขาย
ผู้คนไม่เข้าใจและพูดว่า "คุณโบวิเยร์ขี้โกง"
แต่คุณโบวิเยร์ ก็เป็นนักธุรกิจเหมือนคนอื่นๆ
ฉะนั้น เมื่อคุณอาร์รู้เข้า เขาโมโหมาก
และนั่นจุดประกายให้เกิดการกระทำหลายอย่าง
ที่ทำกับโบวิเยร์ ซึ่งเกิดขึ้นรวดเร็วมากหลังจากนั้น
คุณอาร์มองดูชุดสะสมงานศิลปะ ของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ทุกครั้งที่เขามองรูปภาพรูปหนึ่ง
ถ้ามันคือภาพยอดเยี่ยมที่สุดที่เคยถูกวาดมา
เขาจะเห็นแค่ตัวเองจะใช้มัน ในทางที่ผิดและหาประโยชน์จากมันยังไง
โดยคุณบูวีเยร์ซึ่งตอนนี้เป็นเจ้าของ ท่าส่งของปลอดภาษีที่รวยที่สุดในโลก
การสนทนาครั้งสุดท้ายเกิดขึ้น เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2014
รีโบโลฟเลฟกับทนายของเขาบอกผมว่า
"อีฟส์ ผมทำเงินให้คุณมหาศาลแล้ว ถึงตาคุณทำเงินให้ผมบ้าง
ผมอยากให้คุณขายภาพวาดนี้ ในราคาเท่าที่ซื้อมา"
นั่นคือวันที่ 22 พฤศจิกายน และเขาอยากให้มันเสร็จภายในคริสต์มาส
"ถ้าคุณทำไม่ได้ คุณเจอปัญหาแน่"
เมื่อผู้มีอำนาจคุกคามเรา ว่าเราจะมีปัญหาถ้าเราไม่ขาย
เรากังวล ที่จริงกังวลมากด้วย
เป็นไปไม่ได้ที่จะขาย ของสะสมแบบนี้ในเวลาอันสั้น
โบวิเยร์เลยบอกเขาว่า "ไม่ได้"
"รีโบโลฟเลฟกล่าวหาว่าโบวิเยร์ฉ้อโกง"
"นักค้างานศิลปะถูกตั้งคำถาม หลังมหาเศรษฐีร้องเรียนเรื่องการฉ้อโกง"
เขาตั้งราคาสูงขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ นั่นไม่ใช่อาชญากรรม มันคือความโลภ
สิ่งที่เขาพยายามเล่นงานโบวิเยร์
คือทำลายชื่อเสียงของเขา
ฟ้องเขาในทุกศาลที่ยอมรับฟ้อง
"ศึกของมหาเศรษฐีรัสเซีย กับนักค้างานศิลปะ"
รีโบโลฟเลฟติดต่อธนาคาร และบริษัทประมูลทุกแห่ง
ผมเลยถูกขึ้นบัญชีดำจากบริษัทประมูล
ผมขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ
ผมถูกทำให้เสียความน่าเชื่อถือ
การฉ้อโกงหนึ่งพันล้านดอลลาร์ สร้างความฮือฮาในโลกศิลปะ
ธนาคารยกเลิกเครดิตของผม ประกันของผมถูกยกเลิกหมด
"โบวิเยร์ถูกบังคับให้ขายบริษัท เพราะการฟ้องร้องของรีโบโลฟเลฟ"
ความไว้ใจสำคัญมากในอาชีพของเรา
ผู้คนบอกผมว่า "ถ้าขั้นตอนทางกฎหมาย กับคุณรีโบโลฟเลฟดำเนินต่อไป
เราจะไม่ทำธุรกิจกับคุณ"
วันนี้ผมสูญเสียทุกอย่าง
"อย่าหักหลังผู้มีอำนาจชาวรัสเซีย"
เขาโกรธมากๆ เหมือนหมีรัสเซีย
ที่มีใครเอาอะไรไปแหย่
เขาโกรธสุดๆ
เขาอยากทิ้งงานศิลปะทั้งหมดของตัวเอง
ซึ่งเป็นงานที่ดีมากๆ แต่เขาซื้อมาในราคาสูงเกินไป
ฉะนั้น สิ่งที่เขาคาดหวัง ว่าจะทำแน่นอนคือเสียเงินไป
ผู้คนคิดว่าบริษัทประมูลคือ ที่สำหรับเก็บวัตถุเอาไว้เฉยๆ
และขายในนามของผู้สะสม ซึ่งตัดสินใจว่าจะขายตอนไหน
ส่วนใหญ่ของล้ำค่าจริงๆ ที่พวกเขาขาย
ไม่ได้เข้ามาในตลาดแบบนั้น
ขายแล้ว
จริงๆ แล้วมันอยู่ที่นั่น
ข้าวของชิ้นพิเศษของพวกเขา อยู่ในห้องนั่งเล่นของนักสะสม
และบอกพวกเขาว่า ตอนไหนเหมาะที่จะขายงานชิ้นนี้
เจ็ดสิบเอ็ด เจ็ดสิบสอง
มันคือตลาดที่ร้อนแรงสำหรับงานแบบนี้
และพวกเขาพยายามดึงของพวกนี้เข้ามา
ขอบคุณครับ ทุกท่าน สำหรับหนึ่งล้านหกแสน ขอบคุณครับ
ถ้าพวกเขามีงานศิลปะดีที่สุดที่จะขาย พวกเขาจะหาผู้ซื้อได้
การแข่งขันจึงอยู่ในระดับ ของการซื้อสินค้าฝากขาย
คุณได้ไป คุณหมายเลขอะไรครับ
คนที่บริษัทประมูลมักเป็นคนยุโรปที่มีสำเนียงคลุมเครือ
"ใครให้สองล้านบ้างครับ
จอห์น ผมเคยเห็นคุณ ประมูลสามล้านมาแล้ว
เดี๋ยว ผมเห็นแล้ว
มีคนให้ห้าล้าน"
ขายแล้ว ขอบคุณมากครับ
ฉะนั้น เมื่อรีโบโลฟเลฟ
เริ่มขายงานศิลปะของเขา ผ่านบริษัทประมูลคริสตีส์
แน่นอน ภาพซัลวาตอร์มุนดีไปอยู่ที่นั่น
งานศิลปะของเขาไม่มีข้อเสีย ยกเว้นที่ว่ามันเป็นของดา วินชี
งานอื่นๆ ทุกชิ้น ในชุดสะสมของเขายอดเยี่ยมมาก
มีภาพที่คาดไม่ถึงในชุดสะสมของเขา ซึ่งมีคำถามอยู่รายล้อม
แต่มีชุดสะสมมูลค่า พันล้านดอลลาร์อยู่เบื้องหลังของมัน
ที่อาจเป็นธุรกิจในอนาคตสำหรับบริษัทประมูล
คริสตีส์ต้องทำให้ลูกค้าของพวกเขามีความสุข
พวกเขาทุ่มสุดตัวกับภาพนี้
'คาดว่าภาพวาด "โมนาลิซาชาย"' จะขายได้ 100 ล้านดอลลาร์ในการประมูล
คำว่า "โมนาลิซาชาย" ถูกใช้กับภาพนี้
ภาพโมนาลิซาทำประกันไว้กว่า 800 ล้านดอลลาร์
ฉันเลยคิดว่าการเรียกมันว่าโมนาลิซาชาย สมเหตุผลสำหรับนักการตลาด
ในด้านการเงิน มันช่วยอธิบายถึงมูลค่าได้
ภาพโมนาลิซาในตอนต้นศตวรรษที่ 21 มีความสำคัญรองลงมา
จนประทั่งปี 1961 เมื่อจอห์น เอฟ เคนเนดี
ไปประชุมสุดยอดที่เวียนนาแล้วแวะที่ปารีส
อังเดร มัลโรซ์ รัฐมนตรีวัฒนธรรมของที่นั่น สนใจในตัวแจกเกอลีนมาก
แจ็กกี้กระซิบที่หูเขาในงานคืนหนึ่ง
ว่า "ฉันอยากให้คุณเอาภาพโมนาลิซาไปสหรัฐฯ
เราจะได้ให้ประชาชนของเรา ชมผลงานชิ้นเอกทางวัฒนธรรมนี้"
ท่านรัฐมนตรีครับ พวกเราในสหรัฐฯ ซาบซึ้งกับการให้ยืมครั้งนี้
จากมหาอำนาจชั้นนำ ทางศิลปะของโลก ประเทศฝรั่งเศส
คนเข้าแถวยาวไปหลายช่วงตึก
คนส่วนใหญ่ที่มาดูมัน
ไม่ได้มาดูภาพวาดหรอก
พวกเขามาเพื่อให้คนเห็นว่า เขาได้ชมภาพนี้แล้ว ว่าพวกเขาได้พบคนดัง
คริสตี้ส์เข้าใจว่า พวกเขาต้องทำแบบเดียวกันสำเร็จ
เพราะนี่คือโมนาลิซาชาย
เราต้องโน้มน้าวใจคนที่อาจเป็นผู้ซื้อ ว่าคุณกำลังซื้อภาพคนดังระดับโลก
ซึ่งจะส่งผลต่ออำนาจและศักดิ์ศรีที่คุณได้มันมา
"ทัวร์รอบโลก เมืองนิวยอร์ก"
วิดีโอการตลาดเบื้องต้นของพวกเขา ยอดเยี่ยมมากในแง่หนึ่ง
เพราะมันไม่ได้แสดงให้เห็นภาพวาด
แต่พวกเขาให้ดูคนหลายคน
เดินไปยังภาพนั้นและมีอารมณ์ตอบสนอง
พวกเขามีเลโอนาร์โด ดิแคพรีโอด้วย
พวกเขารู้ว่าต้องแสดงให้เห็น อะไรก็ตามที่นักสะสมเชื่อในสิ่งนี้
หลังจากนั้นก็มีผู้ติดตามมากมาย
และคนเหล่านั้นเชื่อในคนดัง
คริสตีส์ปล่อยแผนการตลาดออกมามากมาย
ก่อให้เกิดความสนใจ ความฮือฮา
มันทำให้ภาพซัลวาตอร์มุนดี กลายเป็นที่รู้จักในหัวใจ
ของคนมากมายอย่างรวดเร็ว
นี่คือการสรรเสริญศิลปิน ศิลปินไวรัลคนแรก
"ประธานร่วมฝ่ายศิลปะร่วมสมัย คริสตีส์"
ซึ่งเป็นนักวาดภาพคนแรกที่
มีภาพมากมายไปอยู่ทั่วโลก
และเป็นที่รู้จักของทุกคน
คริสตีส์ทำธุรกิจการขาย
ไม่ใช่ธุรกิจตรวจสอบความถูกต้อง
"อลิสัน โคล บรรณาธิการ ดิ อาร์ตนิวส์เพเพอร์"
และพวกเขาทำได้ดีมาก
ในการออกโฆษณาการตลาดที่ยอดเยี่ยม
ซึ่งทุกคนปรบมือให้อย่างไม่รีรอ
เป็นแบบฝึกหัดการตลาดสำหรับผู้มองแง่ลบ
มีใครถามจริงจังไหมว่ามันคือของแท้รึเปล่า
จริงๆ แล้วไม่มีเลย
อย่างที่ผมบอก มันถูกวาดทับเกือบทั้งหมด
แต่เมื่อลบออกแล้ว หลังจากมันถูกค้นพบอีกครั้ง
"ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสด้านภาพโบราณ ของปรมาจารย์ของคริสตีส์"
คุณภาพของมันก็ชัดเจนมาก
และไม่มีการตั้งคำถามจริงจังเลย
ทำไมถึงเรียกมันว่าโมนาลิซาชาย
มันวาดในช่วงเดียวกับโมนาลิซา
วาดประมาณยุค 1500
ภาพนี้กับภาพวาดโมนาลิซา อาจวาดในเวลาที่ทับซ้อนกัน
การทัวร์รอบโลกของภาพซัลวาตอร์มุนดี มีชีวิตของตัวมันเอง
ไปลอนดอน ไปฮ่องกง ไปยังกลุ่มคนซึ่งอาจมีผู้ซื้อ
ฉันต่อต้านมากที่พวกเขาทำแบบนั้น
มันสะเพร่า...
ที่ส่งภาพไปรอบโลกแบบนั้น แต่พวกเขา...
ฉ้นห้ามไม่ให้พวกเขาทำไม่ได้
คริสตีส์เหมือนทหารรับจ้าง
นั่นคือธุรกิจ เราคาดหวังอยู่แล้ว ว่าพวกเขาจะทำแบบนี้
และถ้าคุณคือลูกค้าของคริสตีส์ เราก็อยากให้พวกเขาทำทุกอย่าง
แม้จะไร้ศีลธรรมที่สุด เพื่อหาราคาดีที่สุดให้ทรัพย์สินของคุณ
ตอนที่ผมไปที่นี่ ผมจำไม่ได้ว่าภาพนี้
กลายเป็นสัญลักษณ์วัฒนธรรมสมัยนิยมไปแล้ว
มีแถวยาวไปจนถึงมุมถนน
นี่เป็นเหตุการณ์ทางวัฒนธรรมในตัวมันเอง
ตอนที่มันมานิวยอร์ก ทุกคนอยากมีส่วนร่วมกับมัน
"คริสตีส์ เลขที่ 20 ร็อกกีเฟลเลอร์พลาซ่า"
คริสตีส์เขียนประโยคโฆษณาว่า "เลโอนาร์โดภาพสุดท้าย"
ปกติสิ่งที่เราทำกับภาพของปรมาจารย์ยุคเก่า
คือเล่าถึงที่มา องค์ประกอบภาพ
สิ่งเหล่านั้นไม่จำเป็นเลยที่นี่
พวกเขารู้ว่าจะดึงดูดความสนใจ กลุ่มย่อยของฐานนักสะสมได้
ซึ่งคิดถึงอำนาจและทรัพย์สมบัติ
"คุณมหาเศรษฐีครับ นี่คือโอกาสสุดท้ายแล้วที่คุณจะได้ซื้อ
ผลงานศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ในอารยธรรมตะวันตก"
เราต้องรู้จักผู้ชมของเรา
เพราะมันคือถ้วยรางวัล ที่เหนือกว่าถ้วยรางวัลอื่นๆ ทุกอย่าง
มันคือผลงาน ซึ่งแก่นแท้ของมันคืออำนาจ
"นิวยอร์ก ปี 2017"
เช้าวันที่ขาย ผมตื่นหกโมงเช้า
สั่งให้รถมารับและพาผมไปที่ สำนักงานใหญ่ซีเอ็นบีซีที่กลางใจเมือง
ภาพวาดของเลโอนาร์โด ดา วินชีภาพสุดท้าย ที่เป็นของส่วนตัวจะถูกนำออกประมูล
มีความสนใจมากจากโลกการเงิน
สิ่งนี้จะขายได้เท่าไหร่นะ
- ใครคือผู้ประมูลเหล่านี้ - เป็นคำถามที่ดีครับ
ผมว่าผู้ประมูลจะเป็นนักสะสมร่วมสมัย
นักล่ารางวัลชีวิต ผู้บริหารกองทุนส่วนบุคคล กองทุนเฮดจ์ฟันด์ส่วนบุคคล
หรือองค์กรจากตะวันออกกลาง เศรษฐีชาวจีน
นี่คือรางวัลชีวิตระดับโลก และเราจะเห็นว่าใครได้ไป
ผมว่ามันมีโอกาสขายได้ 180 ล้านหรือมากกว่านั้น
และ 180 ล้านนั้นคงทำให้มันเป็น
ภาพวาดที่แพงที่สุดเท่าที่เคยขาย ในประวัติศาสตร์โลกศิลปะ
ยินดีต้อนรับสู่ ร็อกกีเฟลเลอร์เซ็นเตอร์ในนิวยอร์ก
คนแน่นขนัดเต็มห้องไปหมด
พวกเขาต้องเอาเก้าอี้เสริมเข้ามา ผู้คนเบียดเสียดกันทุกมุมห้อง
ไปรวมตัวที่นั่นเพื่อพยายามลองปรระมูล
ท่านผู้มีเกียรติครับ
ต่อไปยังภาพของเลโอนาร์โด ดา วินชี ซัลวาร์ตอร์มุนดี
มันเคยอยู่ในชุดสะสม ของกษัตริย์อังกฤษสามพระองค์
ตรงนี้ให้ 125
โอกาสสุดท้าย 125
ให้ 130 เหรอ 130 จาก...
อยู่ที่ 150 ล้าน
เมื่อถึง 180 ล้าน
โทรศัพท์หลายเครื่องเริ่มดังขึ้น
ที่ 180 ล้านครับ ทุกท่าน
เพราะนั่นเป็นราคาแพงที่สุด ที่เคยมีมาในการประมูล
เราได้ยินคนส่งเสียงอย่างตกตะลึง
ขณะที่ทุกคนรอให้ค้อนทุบลงมาครั้งสุดท้าย
ผมขอ 200 ครับ มี 190 แล้ว ใครครับ
ได้ 200 ล้านแล้ว อยู่ที่ 200 ล้าน
ได้ 205 แล้ว
ยากที่จะบอกว่าความเงียบกริบนั้น เป็นความจริงมากแค่ไหน
และมีมากแค่ไหนที่มาจากฝูงชน
ตอนหนึ่งเขายกค้อนค้างบนอากาศด้วยซ้ำ
เป็นมารยาทอย่างหนึ่งว่าเราต้องรอนานแค่ไหน
ให้ใครบางคนตัดสินใจว่าพวกเขาจะประมูลไหม
หลายสัปดาห์ก่อนถึงการประมูล
"แบรดลีย์ โฮป นักขาวสืบสวน ลอนดอน"
ทีมที่คริสตีส์ได้รับโทรศัพท์
จากคนรวยที่สุดในโลกบางคน
ในรายชื่อท้ายสุด
คือผู้ประมูลคนหนึ่ง ซึ่งพวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อเลย
พวกเขาอยากแน่ใจว่าคนนี้คือผู้ประมูลตัวจริง
เลยบอกเขาและทีมของเขาว่า
"ถ้าคุณอยากเป็นผู้ประมูลในการประมูลนี้
คุณต้องโอนเงินสิบเปอร์เซ็นต์
ของราคาสูงสุดที่คุณยินดีจะจ่ายมาก่อน"
เช้าวันต่อมา แผนกบัญชีมาหา
บอกว่า "คุณต้องไม่เชื่อแน่ๆ
แต่ผู้ชายคนนั้นโอนเงินร้อยล้านดอลลาร์ เข้าบัญชีเราในชั่วข้ามคืน"
บ่อยครั้งที่มีราคาซึ่งกำหนดไว้ล่วงหน้า
มีคนไม่กี่คน บางครั้งก็คนเดียว
รู้ว่าราคาสุดท้ายจะเป็นเท่าไหร่
ได้ 220 แล้ว มีคนยกมือให้ 220 ล้าน
คุณพอแล้วเหรอครับ คุณผู้ชาย ไม่ประมูลต่อเหรอ
มี 240 ล้านไหม
แค่นี้ใช่ไหมครับ
อาจจะไม่ใช่แค่นี้
อย่าเพิ่งถ่ายภาพครับ
คุณสองคนยังขับเคี่ยวกันอยู่
เห็นชัดว่า เอาล่ะ เราอยู่ในการดวล
ในโทรศัพท์เครื่องหนึ่ง มีใครบางคนที่อยากเพิ่มราคาไปให้สุด
นั่นเป็นการใช้เงินของเขาเอง
และมีใครบางคนที่ใช้เงินของบริษัทประมูล
และเงินของบริษัทประมูลอาจไม่ใช่บุคคล
อาจเป็นประเทศหนึ่งเลยด้วยซ้ำ
ผมก็คิดอย่างนั้น
ได้ 300 ล้านแล้ว
ได้ 300 ล้าน
ภาพซัลวาตอร์มุนดี ของเลโอนาร์โด ดา วินชี
ประมูลที่ 320 ล้าน แต่ยังไม่จบครับ
ตอนนี้อยู่ที่ 330 ล้านแล้ว
ได้ 332 ล้าน
กลับไปที่ฟรังซัวร์
ให้ 350
ให้ 350 เหรอครับ ตกลง
ที่ 350 ล้าน สำหรับภาพซัลาตอร์มุนเด ของเลโอนาร์โด ดา วินชี
- 400 - 400 ล้าน
ภาพซัลวาตอร์มุนดีกำลังขายอยู่ที่คริสตีส์
ราคารประมูลคือ 400 ล้านดอลลาร์ และภาพนี้ก็... ขายแล้ว
"400 ล้านดอลลาร์ บวกค่านายหน้า 50 ล้าน"
โลกศิลปะอึ้งตะลึง พวกเขาช็อก
พวกเขาไม่เชื่อว่าเช้าวันนี้
หลังจากการขายที่ถล่มทลายทำลายสถิติ ของภาพวาดหายากชิ้นเอก
"ภาพวาดของเลโอนาร์โด ดา วินชี ทุบสถิติการประมูล"
"คืนประวัติศาสตร์ที่คริสตีส์"
ใครจ่าย 450 ล้าน
"ข้อตกลงที่แพงกว่า การค้นพบดาวเคราะห์ใหม่"
มหาเศรษฐีที่ซื้อมันไป คุณอาจตอบผมว่า "แล้วไง"
"ใครซื้อภาพดา วินชีไป 450 ล้าน"
มันเป็นโลกที่เน้นการปิดบังชื่อมาก
และผู้คนไม่อยากรีบบอกเสมอไปว่า "ฉันเอง
ฉันจ่ายเงินเท่านี้ไป ฉันมีเงินทั้งหมดนี้
มาบ้านฉันสิ แล้วหยิบอะไรไปก็ได้ตามใจ"
มีความเป็นส่วนตัวเพราะเกิดความกลัว
ในการบอกว่าคุณร่ำรวยขนาดนั้น
เราจะไม่กล่าวถึงตัวตน และสถานที่อยู่ของผู้ซื้อครับ
ต่อให้อีกหลายเดือน หลายปีให้หลัง มีการตัดสินว่า
นั่นไม่ใช่ภาพของเลโอนาร์โด ดา วินชี
เงิน 450 ล้านดอลลาร์นั้น ก็จะยังคงอยู่ไปชั่วนิรันดร์
ในฐานะของมูลค่าที่ถูกตั้งให้งานศิลปะชิ้นนี้
ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทนคนนี้
เขียนในอินสตาแกรมของเขา หลังจากการขายว่า
"โธมัสแคมป์เบล หวังว่าผู้ซื้อ คงเข้าใจประเด็นเรื่องการอนุรักษ์"
"ระวัง 85 เปอร์เซ็นต์ของภาพนี้ วาดโดยไดแอน โมเดสตินี"
และสิ่งนี้มีการรับลูกต่อโดย
คนมากมายที่ไม่รู้อะไร
มีผู้คนทุกรูปแบบ ภัณฑารักษ์
นักประวัติศาสตร์ศิลป์ คนทั่วไปเข้ามาร่วมด้วย
คนที่ไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องหรือแม้แต่สนใจ
จู่ๆ ก็ประณามว่าภาพนี้เป็นของปลอมและฉ้อโกง
แล้วพวกเกรียนในอินเทอร์เน็ตก็เริ่มบอกว่า
"เพราะนั่นไม่ได้วาดโดยเลโอนาร์โด
ไม่มีใครยอมรับแหล่งที่มาของมัน"
พวกเขาทำแบบนี้เพื่อโฆษณาตัวเอง และสร้างข่าวอื้อฉาว
ไม่มีใครสนใจว่าความจริงคืออะไร
หนึ่งในคนที่พูดอย่างชัดเจนที่สุด
ว่าภาพซัลวาตอร์มุนดีเป็นของปลอม คือเจอร์รี่ ซอลต์ซ
ผมดูงานศิลปะมา 40 ปี และนี่ เป็นเศษขยะที่ทำขึ้นมา
"เจอร์รี่ ซอลต์ซ นักวิจารณ์ศิลปะอาวุโส"
จริง
ข้ามเพศ
"ไม่ใช่ศิลปะ"
ภาพซัลวาตอร์มุนดีเป็นของจริง
"เจอร์รี่ ซอลต์ซ นักวิจารณ์ศิลปะ"
ไม่มากไปกว่าแผนการต้มตุ๋น เรื่องอื่นๆ ที่คิดฝันขึ้นมา
โดยคนที่อาจจะไม่ได้ตั้งใจหลอกลวง
แต่สุดท้าย พวกเขาก็ตามน้ำไปด้วย
ซึ่งเป็นบทเรียนแห่งยุคสมัยของเรา
ผมตามน้ำไปกับการโกหก
ผมไม่ได้พูดอะไรเพราะไม่อยากถูกเตะออกไป
จากเกาะแห่งความรัก แห่งอำนาจ
แห่งเงิน แห่งอิทธิพลนี้
เราเลยมีคนของพิพิธภัณฑ์
มีนักสะสม ภัณฑารักษ์ นักประวัติศาสตร์ศิลป์
แน่นอน บริษัทประมูล ซึ่งทำให้ทุกเรื่องเป็นเรื่องใหญ่
"มันคือภาพวาดในฝันของเรา" ผลักดันตลอด
ทุกคนล้วนสมรู้ร่วมคิด
ในการวาดความฝันสวยงามนี้ขึ้น
เรื่องภาพของเลโอนาร์โด ดา วินชีที่สาบสูญ
ผู้คนหลงอยู่ในความสนใจของสื่อได้
ด้วยการพูดอะไรร้ายกาจเกี่ยวกับภาพวาดนี้
ยังไงก็ตาม ฉันแค่กำลัง พยายามหาเหตุผลแก้ต่างให้ตัวเอง
ฉันได้ศึกษาเรื่องซัลวาตอร์มุนดีต่อ
ฉันไปเนเปิลส์เพื่อดูสำเนา ภาพซัลวาตอร์มุนดี
ฉันพยายามอธิบายคำถามบางข้อ เกี่ยวกับภาพนั้น
มีการบันทึกทั้งหมดนี้ ฉันเลยลงทุกอย่างไว้ในเว็บไซต์
และอยากให้ใครก็ตามที่สนใจ
อ่านข้อมูลทุกอย่างที่ฉันมี
เพื่อพวกเขาจะได้ตัดสินใจเอง
"สถาบันวิจิตรศิลป์ ศูนย์อนุรักษ์"
หลังจากนี้ ฉันจะได้ชีวิตตัวเองคืน
เพราะทุกสิ่งที่ฉันรู้
หรืออาจรู้มาทั้งหมดเกี่ยวกับภาพวาดนี้
อยู่ในเว็บไซต์นี้หมด
ดื่มให้ภาพซัลวาตอร์มุนดี
คุณรู้สึกว่าต้องปกป้องตัวเอง ในงานของคุณไหม
ไม่ค่ะ
ไม่ ฉันไม่คิด
"ตอนที่สาม เกมระดับโลก"
"ดั๊ก แพตเตอร์สัน อดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเอ"
ราคาขาย 450 ล้านดอลลาร์
แต่ไม่มีใครรู้ว่าใครซื้อเหรอ
วงการข่าวกรองต้องอยากเข้าใจแน่ๆ
ว่าเงินก้อนนั้นมาจากไหน และมันไปที่ไหน
ยากมากที่จะตรวจสอบการประมูล
เหตุผลก็เพราะความมืดมน
มีการฟอกเงินเกิดขึ้นไหม
เป็นการโยกย้ายทรัพย์สิน เพื่อสนับสนุนผู้ก่อการร้ายเปล่า
มันคือเงินของรัฐไหม
การทีใครบางคนจ่ายเงินมากขนาดนั้น สำหรับภาพที่ถูกตั้งคำถาม
เป็นเรื่องที่แปลกมาก
วงการข่าวกรองรู้อย่างรวดเร็ว
ว่าใครซื้อไป และซื้ออย่างไร
และเลือกที่จะปล่อยข้อมูลนั้นออกมา
"เดวิด เคิร์กแพตทริก นักข่าว นิวยอร์กไทมส์"
ประมาณปลายปี 2017 ผมประจำอยู่ที่ลอนดอน
ผู้ติดต่อเก่าของผมจากตะวันออกกลาง
ติดต่อมาว่าอยากพบ
เขาไม่ยอมบอกผมว่าทำไมต้องพบกัน
แต่เมื่อเรานั่งลงคุยกัน
เขาให้ผมดูเอกสารที่แปลกมากๆ
และเอกสารนั้นคือรายละเอียดข้อตกลงการขาย
ระะหว่างบริษัทประมูลคริสตีส์กับผู้ซื้อ
รายงานระบุว่ามกุฎราชกุมาร ซาอุดีอาระเบียคือผู้ซื้อลึกลับ
ที่ซื้อภาพหายากของเลโอนาร์โด ดา วินชี
"ผู้ซื้อปริศนาของภาพซัลวาตอร์มุนดี คือเจ้าชายชาวซาอุดีอาระเบีย"
เจ้าชายโมฮัมเหม็ด บิน ซัลมาน ที่เพิ่งกลายเป็น
ผู้ปกครองของซาอุดีอาระเบีย
สิ่งที่พิเศษมากในการซื้อครั้งนี้
คือเจ้าชายโมฮัมเหม็ด บิน ซัลมาน ใช้เงินอย่างหาศาลครั้งนี้
ขณะเดียวกับที่พระองค์ แตกหักกับชนชั้นสูงของซาอุดีอาระเบีย
รวมถึงพระญาติของพระองค์เองหลายคน
"จับลูกจ้างของรัฐ 298 คน"
พระองค์จำคุกพวกเขาหลายคน ในโรงแรมริทซ์ คาร์ลตัน
บังคับให้พวกเขาคืนเงินหลายร้อยล้านดอลลาร์
ที่พระองค์กล่าวว่าพวกเขาขโมยไป จากรัฐบาลซาอุดีอาระเบียและพระองค์อยากได้คืน
ครอบครัวของพระองค์เองคือรัฐบาลซาอุดีอาระเบีย
"เจ้าชายโมฮัมหมัด บิน ซัลมานซื้อเรือยอชต์ 452 ล้านปอนด์ แต่ตัดค่าใช้จ่ายสาธารณะ"
ในเวลาใกล้ๆ กัน พระองค์ใช้เงิน ครึ่งพันล้านซื้อเรือยอชต์
หลังจากนั้นไม่นานก็ซื้อ ปราสาทที่ฝรั่งเศสไป 300 ล้านเหรียญ
"บ้านที่แพงที่สุดในโลก เครื่องประดับ อีกชิ้นสำหรับเจ้าชายซาอุดีอาระเบีย"
และมีข้อแนะนำอีกอย่าง ซึ่งเกี่ยวกับเนื้อหาของผลงานนี้
นักวิชาการอิสลามส่วนใหญ่ รวมทั้งผู้ที่มีบทบาทสำคัญ
ในราชอาณาจักรซาอุดีอาระเบีย
เชื่อว่าอิสลามห้ามวาดภาพ ผู้เผยพระวจนะคนใดคนหนึ่งในงานศิลปะ
ฉะนั้น มันคือภาพที่ขัดต่อหลักศาสนา
และซาอุดีอาระเบียก็ยังไม่เคย ประกาศต่อสาธารณชน
ว่าพระองค์หรือรัฐบาลซาอุดีอาระเบีย เป็นเจ้าของงานศิลปะชิ้นนั้น
คุณได้ข้อมูลอะไรมาบ้างไหมว่า
ภาพนี้จะถูกเปิดเผยที่ไหนและเมื่อไหร่
ไม่ครับ ไม่มีใครรู้ มันยังคงเป็นปริศนามาก
ผมได้รับการยืนยันชัดเจน ว่าภาพวาดอยู่บนเรือ
"ภาพเลโอนาร์โดล่าสุดที่โลกรู้จัก อยู่บนเรือยอชต์หรู"
ผมได้รับข่าวนี้มา แล้วจู่ๆ มันก็ลงหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับ
แล้วก็ลงอีกฉบับ
แล้วก็ถูกแปลเป็นอีกหนึ่ง สอง สาม สี่ภาษา
ซีเอ็นเอ็นโทรมา นิตยสารไทม์ก็โทรมา
ผมไม่คิดว่ามันจะทำให้คนทั้งโลกสนใจ
กลายเป็นบทความที่มีคนอ่านมากที่สุด ตลอดทั้งชีวิต 30 ปี ผมเขียนมา
"ท่าเรือฟลิซซิ่งเฮน เนเธอร์แลนด์"
หนังสือพิมพ์ดิ อาร์ต
หลังจากผมเขียนบทความ เปิดเผยว่าภาพวาดอยู่ที่ไหน
พวกเขาสืบหาเรือแล้วพบที่เนเธอร์แลนด์
มันใช้เวลาขับรถแค่ไม่กี่ชั่วโมง จากพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
"พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ปารีส ปี 2019"
และบัดนี้ นิทรรศการที่มีผู้ชมมากที่สุดของปี
อาจจะในรอบหลายปี การเฉลิมฉลองภาพของเลโอนาร์โด ดา วินชี
หลังจากการตายของเขา 500 ปี
"พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์เปิดตัว นิทรรศการเลโอนาร์โดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุด"
พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์กำลังจัดแสดง ผลงานย้อนหลังครั้งยิ่งใหญ่ของเขา
มันไม่เหมือนครั้งไหนเลย
นี่คือวันครบรอบ 500 ปี การเสียชีวิตของเลโอนาร์โด
"อลิสัน โคล บรรณาธิการ หนังสือพิมพ์ดิ อาร์ต"
นี่เป็นนิทรรศการครั้งใหญ่
มีความคาดหวังไว้สูงว่าถ้าภาพนี้ปรากฏขึ้น
ภัณฑารักษ์ แวงซองต์ เดลูวอง จะมีโอกาสได้มันมา
คุณยังหวังว่าจะได้แสดงภาพซัลาตอร์มุนดีไหมครับ
ผมยืนยันได้ว่า พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ขอยืมภาพวาดนี้
และเราหวังว่าจะแสดงมันในนิทรรศการ
คุณขอยืมจากใครครับ
อย่างเป็นทางการแล้ว เราไม่รู้จักเจ้าของภาพ
ผู้คนบอกว่ามันเป็นของเอ็มบีเอส มกุฎราชกุมารแห่งซาอุดีอาระเบีย
ทุกคนพูดถึงภาพซัลวาตอร์มุนดี
มันจะปรากฏขึ้นมาไหม
และเรากำลังทำข้อตกลงกับ เจ้าของภาพที่เป็นบุคคลลึกลับมาก
ผมสเตฟาน ลาครัวซ์ อาจารย์ในสาขารัฐศาสตร์
และเป็นส่วนหนึ่งของสถาบัน วิจัยวิทยาศาสตร์นานาชาติโป
ในปี 2017 เอ็มบีเอสกลายเป็น บุคคลหลักที่มีอำนาจในซาอุดีอาราเบีย
พระองค์ทรงนำปฏิบัติการปราบปราม
การต่อต้านอำนาจทางเศรษฐกิจ ปัญญา และศาสนา
นักข่าวในอเมริกาที่หายตัวไป ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว
การโจมตีทางอากาศของกลุ่มพันธมิตร อาจเป็นอาชญากรรมสงคราม
เพื่อให้ซาอุดีอาระเบีย อยู่รอดจากการหมดของน้ำมัน
พระองค์ต้องส่งเสริมภาพลักษณ์ใหม่ของประเทศ
พระองค์เข้าพระทัย
ว่าทำเช่นนั้นผ่านทางวัฒนรรมได้ โดยเฉพาะผ่านทางศิลปะ
หลายเดือนก่อนนั้น มีการเปิดตัวความร่วมมือ
เพื่อก่อสร้างสถานที่ท่องเที่ยวในอัลอูลา
"สถานที่ท่องเที่ยวอัลอูลา ซาอุดีอาระเบีย"
ชาวซาอุดีอาระเบียลงทุนมหาศาล ไปในการพัฒนาสถานที่นี้
แต่งตั้งให้ฝรั่งเศสและบริษัทฝรั่งเศส
เป็นตัวกลาง
แต่ในเบื้องหลังนั้น ยังมีคำมั่นในการเซ็นสัญญา
ข้อตกลงเกี่ยวกับอาวุธ
เพื่อฝรั่งเศสจะได้รับประโยชน์
จากสัญญาอันร่ำรวยสำหรับบริษัทของตน
"เงินหลายพันล้านยูโร ของซาอุดีอาระเบียร่วมกับฝรั่งเศส"
สหรัฐอาหรับต้องการถูกมองว่าเป็นชาติวัฒนธรรม
และในการสร้างชาติวัฒนธรรมนี้
พวกเขาต้องเองภาพซัลวาตอร์มุนดี ไปจัดแสดงที่ลูฟวร์ในปารีส
เพราะมันเป็นเรื่องของการเมือง
นั่นคือสิ่งที่ศิลปะถูกใช้ในปัจจุบัน เป็นทุนทางการเมือง
ที่เราอาจจะได้ตัดเอานักข่าว หรือสิ่งร้ายๆ ทั้งหมดออกไป
แล้วทำข่าวมันด้วยภาพวาดสวยๆ มันคือการเบนความสนใจ
ในเดือนเมษายน ปี 2018 เอ็มบีเอสเสด็จถึงปารีส
เราคงเดาได้ว่าพวกเขา คุยกันเรื่องภาพซัลวาตอร์มุนดี
ถ้าพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์บอกว่ามันมี ลายเซ็นของเลโอนาร์โด นั่นเป็นเรื่องใหญ่
ไม่ใช่แค่ประวัติศาสตร์ศิลปะแล้ว มันคือการเมืองระดับโลก
ในตอนนี้ภัณฑารักษ์ของ พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์มีปัญหา
เพราะทางการเมืองแล้ว เขาปฏิเสธภาพซัลวาตอร์มุนดีไม่ได้
เขาปฏิเสธการแสดงที่มา ว่าเป็นของเลโอนาร์โดไม่ได้
แต่ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เรารู้ว่าภาพวาดนี้ ถูกนำไปปารีสในเดือนมิถุนายน 2018
ซึ่งมันถูกนำไปยังห้องแล็บพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ เพื่อตรวจสอบซึ่งเป็นความลับสุดยอด
นั่นคือประมาณหกวันก่อนเปิดแสดง
ฉันได้รับแผนผังการติดตั้งนิทรรศการ
และในแผนผังมีภาพซัลวาตอร์มุนดี อยู่ในจุดแห่งความภูมิใจในห้องสุดท้าย
ถ้ามันจะถูกนำเสนอในฐานะ ภาพที่แท้จริงของเลโอนาร์โด
"ฌัก ฟร็องก์ ผู้เชี่ยวชาญเรื่องเลโอนาร์โด ดา วินชี"
เขาจะทำให้สถาบันนี้น่าขบขัน
ผมเลยเขียนจดหมายถึง ประธานาธิบดีสาธารณรัฐฝรั่งเศส
"ท่านประธานาธิบดี ผมรับรองได้ว่า มันจะเป็นเรื่องน่าเสียใจที่สุด
ถ้าจัดแสดงภาพวาดนั้นที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
โดยระบุว่าทั้งภาพ วาดโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี"
เราทุกคนรอดูว่า ภาพซัลวาตอร์มุนดีจะปรากฏขึ้นไหม
มันคงดีถ้าภาพซัลวาตอร์มุนดี เป็นของสาธารณะ
พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์มีอุปกรณ์ถ่ายภาพใหม่ล่าสุด
เพื่อตรวจสอบภาพวาด และนั่นคงวิเศษมาก
ฉันไปถึงรอบชมล่วงหน้าของสื่อมวลชน
แล้วก็วิ่งผ่านทั้งงานนิทรรศการไปดูทันที
ภาพซัลวาตอร์มุนดีอยู่ในห้องสุดท้ายไหม
บนผนังนั้นเป็นที่โล่งๆ ที่ติดตะขอแขวนภาพไว้สามจุด
เราคิดว่า "พวกเขากำลังจะแขวนภาพหรือเปล่า
นี่คือการเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ ที่พวกเขาเตรียมไว้ให้สื่อมวลชนใช่ไหม"
แล้วเราก็ผิดหวังอย่างมาก
เราถูกพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ยักไหล่ไม่แยแส
ภาพซัลวาตอร์มุนดีอยู่ไหนครับ
เราเอาภาพทั้งหมดมาไม่ได้
เราขอยืมภาพซัลวาตอร์มุนดีจากเจ้าของ
เรายังเปิดรับฟังการหารืออยู่
ภาพวาดภาพหนึ่งไม่อยู่ที่นี่ ภาพซัลวาตอร์มุนดีซึ่งยังเป็นที่ถกเถียง
แต่ที่นี่มีสำเนาภาพจากช่วงเวลาเดียวกัน
คนตกตะลึง ฉันถามคู่รักคู่หนึ่งซ้ำๆ ว่า
"นี่เป็นภาพสำเนา คุณไม่รู้เหรอว่ามันเป็นภาพสำเนา"
บางคนดูสับสนนิดๆ ต่พวกเขาถ่ายภาพมันต่อไป
ฉันหวังจนนาทีสุดท้ายว่ามันจะปรากฏขึ้นจริงๆ
ภาพชื่อกระฉ่อนที่สุดที่ไม่ได้นำมาแสดง คือภาพซัลวาตอร์มุนดี
เจ้าชายซาอุดีไม่ให้ยืมภาพ 'ซัลวาตอร์มุนดี'
พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์สงสัยหรือไม่ ว่าซัลวาตอร์มุนดีเป็นภาพจริงหรือเปล่า
มันถูกครอบงำไปด้วยปริศนา
เพราะไม่มีใครเห็นมันเลย ตั้งแต่ขายไปในปี 2017
คนจะพูดอะไรก็ได้ตามที่พวกเขาอยากพูด
มันเหมือนการดับไฟป่า
ดับไฟได้กองหนึ่ง อีกกองก็ลุกขึ้นมาอีกแห่งทันที
มันไม่หยุดหรอกค่ะ
"นิวยอร์ก"
สองสามวันก่อน ฉันพบกับเรื่องที่แปลกมาก
ฉันไปเยี่ยมนักประวัติศาสตร์ศิลป์คนหนึ่ง ที่บ้านเขา และเขามีหนังสืออยู่บนโต๊ะ
หนึ่งในนั้นเป็นแคตตาล็อกเล่มเล็กๆ เรื่องซัลวาตอร์มุนดี
จัดพิมพ์โดยพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
ฉันถึงกับผงะและบอกว่า...
ฉันบอกว่า "นี่อะไร ฉันไม่เคยเห็นมันเลย"
เขาบอกว่า "ผมซื้อมันมาจากนิทรรศการนั้น"
ฉันบอกว่า "แปลกจัง"
ฉันเริ่มค้นหามัน มันไม่มีขายที่ไหนเลย
ฉันถามบรรณารักษ์ของเรา ว่าเขาจะตามหามันได้ไหม
เขาตอบว่า "ดูเหมือนมันไม่มีอยู่เลย"
"คุณเคยเห็นหนังสือเล่มนี้เหรอ"
ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องหนังสือเล่มนี้
และฉันพบว่ามันจัดพิมพ์โดยพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
ในโอกาสที่จัดนิทรรศการ
ในเล่มเต็มไปด้วย การตรวจสอบด้วยเทคนิคใหม่ๆ
ที่พวกเขาทำกับภาพนั้น
หนังสือเล่มนี้เล่าประวัติ ความเป็นมาของภาพวาดแบบย่อๆ
แล้วระบุที่มาของมัน ว่าเป็นของเลโอนาร์โดอย่างชัดเจน
"เรายืนยันได้ว่าภาพนี้ เป็นฝีมือของเลโอนาร์โด ดาวินชี
ฌ็อง-ลุค มาร์ติเนซ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์"
นี่เป็นครั้งแรกที่เรามีองค์กรอิสระ
วิเคราะห์ภาพนี้อย่างละเอียด
แต่มันยากที่จะรู้ว่าอะไรเชื่อได้บ้าง
เมื่อเรามีภาพวาดที่หายไป หนังสือที่หายไป
และเข้าไปดูการตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้
ไม่มีข้อสงสัยแล้วสำหรับพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
แต่ทำไมพวกเขาไม่อยากตีพิมพ์ข้อมูลนี้
คุณพูดถึงหนังสือที่ตีพิมพ์โดยพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ เกี่ยวกับซัลวาตอร์มุนดีเหรอคะ
"โฆษกสำนักงานข่าวพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์"
- ครับ - เราไม่ได้ตีพิมพ์หนังสือเล่มนั้นค่ะ
- ก็เลยหาดูไม่ได้ใช่ไหมครับ - ค่ะ
เพราะทุกเล่มถูกทำลายหมดแล้วเหรอ
- ค่ะ - ตกลงครับ
มีคนซื้อหนังสือเล่มนี้ จากร้านหนังสือที่ลูฟวร์
- เป็นความผิดพลาดหรือเกิดอะไรขึ้น - ค่ะ ฉันว่าคงใช่
ฉันคิดว่าคุณคงเข้าใจ เราไม่ต้องการ ให้เนื้อหาของหนังสือเล่มนี้ถูกตีพิมพ์
มันเกี่ยวข้องกับการยืมภาพ
ไม่มีการยืมภาพ ก็เลยไม่มีหนังสือ
ถ้าสถาบันของรัฐ มีหน้าที่ทำงานอะไรบางอย่าง
ประชาชนก็มีสิทธิ์รู้ว่า มีการตัดสินใจยังไงใช่ไหมครับ
คุณถามฉันเหรอคะ ถามประธานาธิบดีฝรั่งเศสดีกว่า
ผมขอพูดอะไรหน่อยเกี่ยวกับ ความรู้และอำนาจของสถาบัน
มันไม่มีจริงพอๆ กับที่มันไม่มีผิดพลาด
และสะอาดเอี่ยม ไร้มลทิน
อย่างที่คุณคิดนั่นแหละ
มันไม่เคยเป็นกลาง
อำนาจไม่เคยเป็นกลางเลย
"ดีดีเยร์ รีกเนอร์ บรรณาธิการ ลา ทรีบูน เด ลาร์ต"
คุณรู้จักคนที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ พวกเขาว่ายังไงบ้างเกี่ยวกับข่าวลือ
ภาพซัลวาตอร์มุนดี...
นี่ไม่ใช่ข่าวลือ ผมมีแหล่งข่าวยืนยันเรื่องนี้
ภาพซัลวาตอร์มุนดีควรถูกให้ยืมไปจัดแสดง
แต่เจ้าของอยากให้จัดแสดงมัน ในห้องเดียวกับโมนาลิซา
ซึ่งจะทำให้ทั้งสองภาพอยู่ในระดับเดียวกัน
พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ไม่อยากจัดแสดงมัน ในห้องเดียวกับโมนาลิซา
เจ้าของก็เลยไม่ให้ยืม
แล้วทำไมเอ็มบีเอสเอาภาพคืนในนาทีสุดท้าย
พระองค์อยากยกระดับให้ภาพซัลวาตอร์มุนดี
ให้อยู่ในระดับเดียวกับโมนาลิซา
โดยไม่จัดแสดงมันไว้ท่ามกลาง ภาพของดาวินชีที่มีความสำคัญน้อยกว่า
ซึ่งภาพจะเป็นเป้าสายตาของนักวิชาการทุกคน
ที่ต้องการสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง โดยออกความเห็นถึงภาพนี้
พระองค์อยากให้มันอยู่ตรงข้ามภาพโมนาลิซา ในฐานะผลงานชิ้นเอกของอารยธรรม
มันคืออำนาจล้วนๆ
"เราเป็นเจ้าของสิ่งนี้ เราจะแสดงมันให้โลกเห็นเมื่อเราพร้อม"
แน่ล่ะว่าภาพวาดนี้จะปรากฏขึ้นมาอีก
คุณเอามันไปซุกในทะเลทรายไม่ได้หรอก
และมันเริ่มดึงดูด นักท่องเที่ยวจากทั่วโลกไปชมแล้ว
และยืนอยู่ข้างหน้าเหมือนมันเป็นดีสนีย์แลนด์
สิ่งนั้นจะเกิดขึ้น
มีบางอย่างในความสัมพันธ์ ที่เอ็มบีเอสสร้างขึ้นกับภาพวาดนั้น
นี่คือภาพพระผู้ช่วยให้รอด นำเสนอเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง
มีเครา ซึ่งเอ็มบีเอสอาจมองเห็นตัวเอง
พระองค์อาจพัฒนาความผูกพันกับภาพวาดนี้
และอยากเก็บมันไว้เอง
เหมือนเป็นกระจกส่องตัวเอง หรือพระองค์อยากให้คนอื่นๆ มองอย่างไร
ในตอนนี้ มันคือภาพของดา วินชี
และถึงแม้การโต้แย้ง เพิ่มพลังความดึงดูดใจให้กับมัน
ถึงจะมีบางคนที่อาจไม่เห็นด้วย
ก็ยิ่งทำให้เราอยากไปเห็นกับตา
ว่าเขาฮือฮาเรื่องอะไรกันแน่
สิ่งที่ฉันเสียใจมากที่สุดคือ มันไม่ได้ไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์
และแน่นอน ตอนนี้ทุกคนมีแนวคิดเกี่ยวกับภาพนี้แล้ว
ด้วยความลึกลับ ตำนาน และการเก็งกำไร
ฉันยังมีอุปกรณ์งานศิลปะในนี้เยอะแยะเลย
คงน่าประหลาดใจมาก ถ้าจู่ๆ ผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดพูดขึ้นมาว่า
"ใช่ ภาพนี้วาดโดยเลโอนาร์โดแน่นอน"
และไม่มีบันทึก
เราพิสูจน์มันไม่ได้ว่าเป็นของจริง อย่างไม่ต้องสงสัย
ไม่เป็นไรนะ
แน่นอน ฉันอยากเดินหน้าต่อไปได้
แต่ภาพซัลวาตอร์มุนดีจะอยู่กับฉันเสมอ เพราะฉันไม่เคยได้รับอนุญาตให้ลืม
ความลึกลับเหมือนจะได้รับการคลี่คลาย แต่จริงๆ แล้วยังไม่ใช่
และอีกครั้ง นี่คือรูปแบบใหม่ของ โพรงกระต่ายและหอกระจกเงา
ไม่มีใครเห็นภาพวาดนี้เลย ตั้งแต่มันถูกขายไป
สิ่งที่เคยได้ชื่อว่าเป็นการค้นพบ ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษที่ 21
ความลึกลับที่รายล้อมรอบ ภาพซัลวาตอร์มุนดียังดำเนินต่อไปในปัจจุบัน
แปลคำบรรยายไทยโดย ธนิศา ขำคง