‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(เคที่น้องรัก)
‪พ่อ! ได้โปรด!
‪(งานช่างไม้)
‪(รัก จากรูธ)
‪วินซ์ ครอส มาปล่อยตัวรูธ สเลเตอร์ครับ
‪ยี่สิบ 40
‪ข้อบังคับการปล่อยตัว อ่านซะ ‪จะได้ไม่กลับมาที่นี่อีก
‪ข้อห้ามของคุณ ห้ามเสพยา ห้ามดื่มเหล้า ‪ห้ามเข้าบาร์หรือไนต์คลับ
‪ห้ามครอบครองปืนหรืออาวุธใดๆ
‪ห้ามสุงสิงกับใครที่มีประวัติอาชญากรรม
‪หรือต้องคดีร้ายแรง
‪วินซ์ ครอสครับ เปิดประตู
‪- มีคำถามอะไรไหม ‪- ไม่ค่ะ
‪ไง แคทเธอรีน ฉันเองนะ
‪โทรกลับแม่หน่อยได้ไหม ‪แม่จะได้เลิกจิกฉันซะที
‪ฉันบอกแม่ว่าเธอกำลังซ้อมอยู่ ‪แต่ฉันอ้างแบบนี้ไปเรื่อยไม่…
‪ศาลยกเลิกคำสั่ง "ห้ามติดต่อ" แล้วหรือไม่
‪- ไม่ ‪- ติดต่อครอบครัวเหยื่อได้หรือไม่
‪- ได้หรือไม่ ‪- ไม่
‪คนบางคนนอนมองเพดานได้สองสัปดาห์ ‪ก็จะอยากทำดีไถ่โทษขึ้นมา
‪ฉันไม่มีอะไรจะพูด
‪(รูธ สเลเตอร์ได้รับโทษจำคุก ‪ข้อหาฆ่านายอำเภอเมืองสโนโฮมิช)
‪ถ้าอยากประสบความสำเร็จต้องมีงานทำ
‪- มีแล้วหรือหาอยู่ ‪- มีแล้ว งานช่างไม้
‪ถ้างานนี้ไม่เวิร์ก ‪ผมมีเพื่อนทำธุรกิจแพ็กอาหารทะเล
‪เพื่อนสนิทชื่อสแตน ‪เขาให้คนของผมไปทดลองงานได้
‪ไม่เอาหรอก
‪รับไป รับไปสิ
‪คุณคงคิดว่าตัวเองคิดไว้หมดแล้ว ‪ว่าจะทำอะไรกับอิสรภาพนี้
‪สมองกระทบกระเทือนจากถุงลมนิรภัย
‪แต่หนูไม่เป็นไรค่ะ ไม่มีใครบาดเจ็บมากด้วย
‪ยกเว้นลูก
‪ลูกกินยาสม่ำเสมอรึเปล่า
‪- ค่ะ พ่อ ให้ตายสิ ‪- นี่
‪- แคทเธอรีน ‪- หนูขอโทษค่ะ แม่
‪ไม่ต้องขอโทษหรอก
‪- หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำให้แม่ตกใจ ‪- ไม่ต้องห่วง
‪ตอนนี้เรารู้อะไรบ้าง
‪เธอซี่โครงหักหนึ่งซี่ ไหล่หลุด ‪แล้วก็สมองกระทบกระเทือน
‪พอออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ‪ลูกต้องมาอยู่กับเราสักพักนะ
‪- ไม่ค่ะ พ่อ หนูไม่เป็นไร ‪- แม่ว่าดีนะ
‪การแสดงดนตรีของหนูใกล้เข้ามาแล้ว
‪ไว้ถึงตอนนั้นค่อยคุยกันอีกทีก็ได้
‪ลูกซ้อมที่บ้านได้จ้ะ
‪ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่
‪เราจะเจอกันที่นี่ทุกวันอังคาร ‪ตอน 11 โมง ห้ามเบี้ยว
‪ขอบคุณที่มาส่งค่ะ
‪เธอเอาของของฉันไปขาย ‪ฉันต้องเดินไปทั่วเมือง
‪ฉันทำงานกับเธอมาหลายเดือน
‪- เธอมันขี้โกหก ‪- จ่ายค่าเช่าห้องด้วย
‪- คิดว่าตัวเองดีกว่าฉันเหรอ ‪- รูธ สเลเตอร์ใช่ไหม
‪- ตามฉันมา ‪- ไปตายซะ!
‪แผนที่รถเมล์ มาสายเสมอ
‪กฎของบ้านง่ายมาก
‪ห้ามตีกัน ห้ามขโมย ห้ามทำลายสถานที่
‪เร็วเข้า ลุกขึ้น
‪ห้องอาบน้ำ สิบนาที
‪อย่างอื่น ใช้สามัญสำนึกเอาเอง
‪- เคาะประตูไม่เป็นเหรอ ‪- วาล เธอก็รู้กฎ
‪สาวๆ นี่เพื่อนร่วมห้องคนใหม่ รูธ
‪เชิญแนะนำตัวกันเอง ‪ฉันจะปล่อยให้คุณจัดข้าวจัดของ
‪เฮ้ย ไอ้หัวกรวย
‪เราจะปล่อยเรื่องนี้ไปเฉยๆ เหรอ
‪โทษจำคุก 20 ปีที่ฆ่าพ่อเรา ‪แต่อีนี่พ้นโทษไวเพราะประพฤติตัวดีเนี่ยนะ
‪อะไรวะ
‪คิดว่าพ่ออยากให้เป็นงี้เหรอ
‪ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าพ่อต้องการอะไร คีธ
‪เป็นไร เครียดเหรอ
‪หมอให้กลับมากินยา
‪เดี๋ยวก็หาย
‪นี่
‪ยังไงเราก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
‪ฉันคิดว่านายกับฉัน ถือไม้เบสบอลกันคนละอัน
‪เออ นั่นคงแก้ปัญหาเราได้ แล้วไงต่อ
‪ไม่เอาน่า พวก
‪ฉันขับไปถึงเพอร์ดี
‪และเฝ้าดูนังนั่นเดินออกมา
‪นี่ อย่าไปยุ่งกับเรื่องนี้
‪นายไม่เอาด้วยเหรอ
‪ไม่ ฉันไม่เอาด้วย ฉันมีครอบครัว มีลูก
‪มันอยู่ที่ไชน่าทาวน์
‪นี่
‪- แล้วพ่อล่ะ ‪- เอาละ ฟังนะ
‪เลิกยุ่งกับเรื่องนี้ซะ
‪ไง
‪ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสภาพจิตใจฉันรึเปล่า ‪แต่รายงานพวกนี้แย่ที่สุดเลย
‪เรื่องวัยเยาว์อันสิ้นสูญเหรอ
‪เด็กคนนี้เขียนว่า ‪พิกกี้ถูกทำให้เป็น "แกะรับบาป"
‪พวกเขาบอกว่าเธอเหม่อก่อนขับฝ่าไฟแดง
‪แค่ใจลอยเฉยๆ น่ะ
‪คิดว่า… เป็นเรื่องบังเอิญเหรอคะ
‪จดหมายปล่อยตัวเหรอ ‪แคทเธอรีนไม่มีทางเห็นหรอก
‪คือมัน… วันเดียวกันเลย
‪- ถ้าเธอพยายามตามหาแคทเธอรีนล่ะ ‪- เธอทำไม่ได้
‪และนี่เป็นแค่อุบัติเหตุ ‪ไม่เกี่ยวอะไรกับรูธ สเลเตอร์
‪(ไม่มีผู้ติดต่อ)
‪สเลเตอร์ มีคนโทรมา
‪ฮัลโหล
‪ไอ้คนฆ่าตำรวจ
‪ห้ามแตะต้องของของฉัน
‪นังสวะ
‪ไสหัวออกไป
‪คีธ
‪ฉันไม่รู้ว่าเรายังไปอยู่ไหม
‪ฉันต้องหาพี่เลี้ยงเด็ก
‪ว่าแต่เขาให้อะไรคนเกษียณกัน
‪เบ็ดตกปลาอะไรแบบนั้นเหรอ
‪เดี๋ยวนะ สตีฟ
‪ปะป๊าไปทำงานก่อนนะ
‪มัน…
‪สิ้นคิดเนอะ แบบว่า…
‪ต้องให้พูดกี่ครั้งว่ามันไม่ใช่ที่ดินคุณแล้ว
‪นี่บ้านของฉัน
‪ไม่ มันเป็นของธนาคารแล้ว
‪ลองเข้ามาที่ประตูสิ แม่งสาบานเลยว่า…
‪สาบานว่าอะไร
‪โอเค คุณต้องใจเย็นลงหน่อย
‪- คุณจะทำอะไร รูธ ‪- เคที่อยู่ในนั้นไหม
‪จะทำอะไร
‪รูธ!
‪เป็นความคิดใคร
‪บอกความจริงมาหรือจะให้แม่รู้เอง เลือกเอา
‪ทางลาดนั่นน่ะเหรอ
‪เอาละ รู้เนอะว่าพ่อจะแนะว่าไง
‪- ห้ามชี้ทางให้ลูก ‪- รู้แล้วจ้า
‪ผมทำเอง
‪- ทำยังไง ไรอัน ‪- ผมทำแล้วกัน
‪ผมลากไม้ออกไปแล้วก็วางบนอิฐ
‪คุณนายอิงแกรมครับ
‪- ถูกกักบริเวณทั้งคู่ ‪- หา
‪- ไม่แฟร์เลย ‪- ผมบอกว่าผมทำไง
‪ไม้พวกนั้นหนักท่อนละ 30 กว่ากิโล ‪ต้องใช้สองคน
‪คุณนายอิงแกรม มาดูนี่หน่อยครับ
‪น่าขนหัวลุก
‪บางคนก็ใส่รองเท้าเด็กไว้ในผนัง ‪เพราะเชื่อว่าปัดเป่าวิญญาณชั่วร้าย
‪ทิ้งไว้ในนั้นแหละ คนใส่ไว้ต้องมีเหตุผล
‪รักลูกๆ นะ
‪- บาย ที่รัก ‪- บายค่ะ ที่รัก
‪ใครเหาะกลางอากาศ
‪พวกเขาหัวเราะตอนที่คุณออกจากห้อง
‪ไม่ พูดจริงๆ เราจะเสียข้อตกลงนี้ได้
‪ถ้าคุณไม่ตั้งสติกว่านี้
‪พวกเขาหัวเราะเยาะคุณตอนที่คุณออกไป
‪ไม่รู้จะบอกว่าไง
‪มันเขียนว่าฉันเริ่มงานวันนี้ กะที่สอง
‪ไม่
‪ฉันมีใบรับรองงานช่างนะ ‪ฉันเคยเชื่อมเหล็กมาปีนึง
‪ผมไม่ต้องการบ้านนกหรือป้ายหยุดรถ โอเคไหม
‪มีคนโทรหาคุณหรือมาหาคุณ
‪ก่อนฉันมาถึงที่นี่รึเปล่า
‪โอเค
‪พักเบรกหลังทำงานสองชั่วโมง ‪กินมื้อเที่ยงหลังทำงานห้าชั่วโมง
‪พักอีกทีหลังทำงานอีกสองชั่วโมง
‪ถ้าจะออกจากแถวไปเข้าห้องน้ำ ‪หรือทำธุระอะไรก็ไป
‪แต่ต้องบอกคนที่อยู่ข้างๆ
‪ว่าจะไปไหนและไปนานเท่าไหร่
‪ทำงานที่นี่ต้องคอยระมัดระวังให้ดี เข้าใจนะ
‪ทุกอย่างมีคม ทุกอย่างหนักหมด
‪ทุกอย่างทำคุณบาดเจ็บได้ ระวังด้วยล่ะ
‪คนพวกนี้จะช่วยแนะนำคุณ ยินดีต้อนรับสู่กะเช้ามืด
‪ไง
‪- พูดภาษาอังกฤษได้ไหม ‪- ได้
‪นั่นแม็กด้า ผมชื่อเบลค
‪ดูเราเป็นตัวอย่าง
‪นี่ อยากติดรถไปไหนไหม
‪แน่ใจเหรอ
‪คุณดูหนาวจะแย่!
‪เจอกันพรุ่งนี้
‪เฮ้ย เลยเวลาสิบนาทีแล้วนะ
‪อะไรวะ
‪เร็วเข้า!
‪คราวหน้าจะจิกหัวออกมาเลย
‪(เคที่ สเลเตอร์)
‪(ประวัติการอุปถัมภ์ ‪แคทเธอรีน สเลเตอร์จากสโนโฮมิช)
‪(ทะเบียนการอุปถัมภ์ที่วอชิงตัน)
‪(เคที่ สเลเตอร์ รูธ สเลเตอร์ สโนโฮมิช)
‪(ขายบ้านที่เกิดเหตุฆาตกรรม ‪สโนโฮมิช รัฐวอชิงตัน)
‪จอห์น
‪มีผู้หญิงอยู่ที่สนามหน้าบ้าน
‪รู้จักไหม
‪- ไม่ไป ฉันไม่ไป แม็ก ‪- ฉันเข้าใจ
‪ฉันรู้ว่าพ่อเธอ ‪คงไม่อยากให้เธอเดือดร้อนไปกว่านี้
‪มั่วแล้ว แม็ก
‪ฉันแค่อยากให้เธอนึกถึงน้องบ้าง
‪แม็ก ฉันมีปืนอยู่ในบ้าน
‪สาบานเลย ถ้าพวกเขาเข้ามา ฉันยิงแน่
‪- อย่าทำอย่างนี้ ‪- ไปให้…
‪มาอยู่กับเราก็ได้นะ
‪ลูกๆ ฉันไปนอนใต้ถุนได้ ‪เธอกับเคที่เอาห้องนอนไปเลย
‪- ไม่ไป พอเถอะ ‪- เบธจะอยากให้เธออยู่ด้วย
‪คุณรู้ว่าทันทีที่ฉันก้าวออกจากบ้าน ‪พวกเขาจะพรากน้องไปจากฉัน
‪เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!
‪ไปจากหน้าบ้านฉันซะ ฉันจะไม่ไป…
‪สวัสดีครับ
‪มีอะไรให้ช่วยไหม
‪ฉันแค่ดูที่คุณแต่งบ้านใหม่น่ะค่ะ
‪มันสวยมาก
‪คุณเป็นเพื่อนบ้านเราเหรอ
‪แค่… ฉันเคยตกแต่งบ้านหลังนี้นิดหน่อย
‪เมื่อนานมาแล้ว
‪- เราเพิ่งย้ายมาไม่กี่เดือน ‪- เหรอคะ
‪- คุณแปลงโฉมบ้านเหรอ ‪- ไม่ๆ ก่อนหน้านั้นอีก
‪ค่ะ ฉันแค่ตกแต่งนิดๆ หน่อยๆ
‪ใช่ เฟอร์นิเจอร์บิวต์อินกับตู้โชว์อะไรแบบนั้น
‪ตู้โชว์ตรงทางเข้าน่ะเหรอ
‪เราทั้งคู่ชอบมาก
‪ภรรยาผมตัดสินใจซื้อบ้านหลังนี้ ‪เพราะตู้โชว์นั่นเลย
‪เธอ… เธอเพิ่งทาสีทับจะได้เข้ากับสีภายในใหม่
‪ฉันว่ามันคงดูดีมาก
‪คุณเข้ามาดูข้างในก็ได้นะถ้าต้องการ
‪ไม่ละค่ะ ฉันไม่อยากรบกวน
‪ไม่ได้รบกวนหรอก เราไม่ได้ทำอะไรอยู่
‪- แน่ใจเหรอคะ ‪- แน่ใจครับ
‪มาสิ
‪อ้อ ผมชื่อจอห์น อิงแกรม
‪- รูธค่ะ ‪- ไง รูธ มาสิ
‪นี่ไง ที่รัก นี่รูธ
‪รูธ นี่ลิซ
‪เธอเคยตกแต่งบ้านหลังนี้ ‪อันที่จริงเธอเป็นคนทำตู้โชว์นี่
‪ดีนะ ไม่งั้นผมคงต้องซื้อเฟอร์นิเจอร์หรูมาตั้ง
‪แล้วก็ต้องงดรับงานให้คำปรึกษาฟรี
‪รู้จักครอบครัวบาลาแบนไหมคะ
‪ก่อนนั้นอีกค่ะ สมัยที่ยังเป็นไร่
‪พอดีเราเจอรองเท้าเด็กในผนัง
‪ค่ะ ฉันไม่รู้จักพวกเขา
‪คุณอยู่แถวนี้เหรอ
‪ฉันกับน้องสาวเคยอยู่
‪แล้วตอนนี้คุณอยู่ไหน
‪ในซีแอตเทิล
‪รูธ!
‪แม่ แล็ปท็อปผมอยู่ข้างล่างรึเปล่า
‪- เป็นหน้าที่ใคร ‪- ลองดูในห้องดูทีวี
‪ฉันไม่นึกว่าจะสายขนาดนี้แล้ว ฉันต้องไปแล้ว
‪แต่ขอบคุณมากค่ะ ‪ที่ให้ฉันเข้ามาดูบ้านสวยๆ ของคุณ
‪นี่ คุณจอดรถไว้ไกลแค่ไหน
‪ฉันจะไปขึ้นรถเมล์ ถ้าวิ่งน่าจะทัน
‪รูธ หยุด แค่… รอผมเดี๋ยว
‪มันเริ่มมืดแล้ว ผมจะไปส่ง
‪แล้วคุณจำไม่ได้เหรอว่าคุณทำงานให้ใคร
‪ฉันจำไม่ได้
‪- จริงเหรอ ‪- มันนานมากแล้ว
‪คุณเป็นทนายเหรอคะ
‪ใช่ คุณรู้ได้ยังไง
‪- ที่ว่าให้คำปรึกษาฟรี ‪- อ้อ
‪คุณทำงานกฎหมายด้านไหนคะ
‪ด้านบริษัท
‪พวกทรัสต์น่ะ
‪จริงๆ แล้วฉันกำลังหา ‪คนที่รับปรึกษากฎหมายครอบครัว
‪ไม่รู้ว่าคุณพอจะรู้จักใครที่…
‪คุณมีอะไรกันแน่
‪ฟังนะ คุณโกหกตั้งแต่คำแรก
‪เวลาคนต้องการทนายก็แค่ยกหูโทรศัพท์ขึ้น
‪มีบางอย่างแปลกๆ
‪รูธ
‪คุณมีอะไรกันแน่
‪ฉันเคยอยู่บ้านหลังนั้นกับน้องสาว
‪ตอนที่พ่อแม่เราตาย
‪ฉันติดคุก
‪น้องมีคนรับไปเลี้ยง ‪และนั่นเป็นที่สุดท้ายที่ฉันได้อยู่กับเธอ
‪ฉันเขียนจดหมายหาเธอเป็นปีๆ แต่ว่าไม่…
‪ไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย ฉันไม่รู้ ‪ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ไหม
‪แต่ฉันไม่อยากทำให้ครอบครัวคุณหนักใจ
‪ฟังนะ ศาล…
‪บางครั้งศาลก็โหดแบบนี้
‪ผมเคยเห็นมาก่อน
‪แต่พวกคุณทำบ้านได้น่าอยู่มาก
‪- ขอบคุณ ‪- สวยมากค่ะ
‪ขอบคุณที่มาส่ง
‪รูธ ฟังนะ
‪สิ่งที่คุณพยายามทำมันยาก ‪ผมจะดูให้ว่าพอจะช่วยได้ไหม
‪รับไป
‪โทรมาที่ออฟฟิศของผม
‪โอเค ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมาก ขอบคุณ
‪โทรมานะ ถ้าคิดอะไรออกอีก
‪แม่อาจจะแวะเทรเดอร์โจส์ อยากได้อะไรไหม
‪- แม่คะ ตู้เย็นไม่มีที่แล้ว ‪- พ่อต้องไปแค่ชั่วโมงเดียว
‪- ส่งข้อความมานะถ้าต้องการอะไร ‪- ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ
‪ฉันเหมือนระเบิดที่ถูกปลดสลักเลย
‪- เดี๋ยวพวกเขาก็ผ่อนคลาย ให้เวลาหน่อย ‪- ขอบใจนะ
‪ฉันได้ยินเธอตื่นทั้งคืนอีกแล้ว
‪เธอต้องกลับไปกินยานะ
‪กินแล้วเล่นดนตรีไม่ได้
‪- แต่ขอบใจที่ไม่บอกพวกเขา ‪- ได้อยู่แล้ว
‪เราฟังไม่ออกหรอกว่าต่างยังไง
‪ใช่ พวกเธอฟังคีย์ไม่ออกทั้งบ้าน
‪แต่เธอต้องนอนนะ
‪ฝันร้ายอีกแล้วใช่ไหม
‪เป็นบางครั้ง
‪เป็นภาพที่แวบเข้ามาในหัวแบบสุ่ม…
‪เหมือนเดิม
‪เธอจำอะไรได้อีกบ้าง
‪มีดนตรี
‪มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ใกล้ชิดกับฉัน ‪แต่คิดไม่ออกว่าเป็นใคร
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรกับฉัน
‪อาจจะเป็นคนที่บ้านอุปถัมภ์
‪มั้ง
‪เราสืบหาข้อมูลได้นะ
‪- ดูว่ามีใคร… ‪- ไม่เอาหรอก
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะพวกเธอเป็นครอบครัวฉัน
‪ใช่ แต่เธอไม่อยากรู้เหรอ ‪ไม่อยากรู้อดีตของเธอเหรอ
‪ไม่ เอ็ม ฉันไม่ต้องการหลักฐาน ‪ที่บอกว่าฉันพังกว่าเธอ
‪อย่าโมโหสิ
‪โทษที
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ขึ้นมาเลย
‪ไง มีอะไรให้ช่วยไหมครับ
‪ค่ะ ฉันเดินผ่านมาแล้วได้ยินเสียงคุณ
‪เลยแวะเข้ามาดูว่า ‪พวกคุณต้องการลูกมือไหม
‪โทษที เราเป็นเอ็นจีโอ
‪ตอนนี้เราเลยไม่ต้องการลูกมือ
‪โอเคค่ะ
‪- จะทำเป็นอะไรคะ ‪- ครัวสำหรับคนไร้บ้าน
‪ศูนย์บริการชุมชน ใช้เงินบริจาคล้วนๆ
‪ผมเลยต้องเลิกจ้างลูกน้องหลายๆ คน
‪อาจจะดีแล้วที่เลิกจ้างไป
‪พวกเขาควรตีเส้นสักสองรอบ
‪ก่อนที่จะเริ่มไสไม้ทำกรอบ
‪คุณต้องขีดเส้นให้ชัดๆ หนาๆ
‪ไม่งั้นประตูมันจะไม่มั่นคง
‪คุณมีแบบให้ทำตามไหม
‪ขอเวลาฉันชั่วโมงนึง
‪ให้ค่าแรงขั้นต่ำ แทบจะขั้นต่ำ
‪แต่ก็ดีสำหรับเราทั้งคู่ และฉันได้ลับทักษะด้วย
‪- ลับทักษะเหรอ ‪- ใช่
‪ผมคิดว่าคุณดูโทรมสุดๆ
‪คุณบอกให้ฉันหางาน ฉันได้สองงาน
‪- ใช้ยามาเหรอ ‪- อะไรนะ
‪คุณดูกระสับกระส่าย โอเครึเปล่า
‪หมอนี่รู้ว่าคุณเป็นผู้กระทำผิดใช่ไหม
‪เขาไม่ได้ถาม
‪ทำไมเขายอมเชื่อใจคุณ
‪กรอบที่คุณพิงอยู่ ฉันสร้างเสร็จใน 45 นาที
‪คุณควรบอกนายจ้างว่าคุณเป็นใคร
‪ทำไม ฉันต้องเป็นคนคุกทุกที่ที่ไปเลยเหรอ
‪ไม่ใช่ คุณเป็นคนฆ่าตำรวจ ‪ไม่ว่าไปที่ไหน ใช่แล้ว
‪ยิ่งคุณยอมรับได้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี
‪หมายความว่าไง ฉันกินเร็ว
‪เพราะงี้นายเลยเป็นแชมป์ไง
‪โอเค นายกินเสร็จก่อนฉัน
‪ห้ามออกจากแถว
‪จนกว่าจะบอกคนข้างๆ ว่าคุณจะไปไหน
‪ถ้าปวดฉี่ก็ไปฉี่ ‪แค่บอกให้คนอื่นรู้ว่าจะไปทำอะไร
‪ทำงานที่นี่ต้องคอยระมัดระวังให้ดีล่ะ
‪ทุกอย่างมีคม ‪ทุกอย่างทำให้บาดเจ็บได้ ระวังด้วย
‪ยินดีต้อนรับสู่กะเช้ามืด
‪อยากทำงานในโรงงานปลาแต่แรกหรือว่า…
‪โทษที
‪ผมไม่รู้ว่าเสียงมันจะดังขนาดนี้ โทษที มัน…
‪ผมรู้ว่ามันฟังดูแปลกๆ แต่นี่เพลงวงผมเอง
‪เสียงกลองผมเอง
‪ไม่รู้สิ เราทำวงกัน
‪คุณชอบไหมหรือว่า…
‪- ค่ะ ‪- ไม่ชอบสินะ
‪แต่ฉันไม่เกลียดเสียงกลอง
‪ใช่
‪- คุณอยู่ที่นี่เหรอ ‪- งานที่สองของฉันน่ะ
‪งานที่สองเหรอ
‪ราตรีสวัสดิ์ เอ้ย อรุณสวัสดิ์นะครับ
‪ไว้เจอกันในแถว
‪สวัสดีค่ะ จอห์น นี่รูธ โทรมาอีกแล้ว
‪ขอโทษที่โทรมาบ่อยๆ
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณได้ข่าวอะไรไหม
‪(หญิงชาวสโนโฮมิชผิดข้อหาฆาตกรรม)
‪โทรหาฉันด้วยนะคะ ขอบคุณ
‪รูธ!
‪- เชี่ย! ‪- เวร!
‪- ห่าเอ๊ย ‪- เวร ผมขอโทษ
‪- ผมขอโทษ ‪- อะไรวะ
‪- ผมขอโทษ ให้ตายสิ ‪- ให้ตายห่าสิ
‪คุณจะทำอะไรน่ะ
‪ผมเรียกชื่อคุณแล้ว แต่ไม่มีใครตอบ ก็เลย…
‪- คุณทำเชี่ยๆ แบบนี้ไม่ได้! ‪- ผมเอา… โดนัท ผมว่าจะ…
‪- คุณบุกรุกเข้ามาแบบนี้ไม่ได้ ‪- เชี่ย ผมขอโทษ
‪ต้องการอะไร มาทำไม
‪ผมนอนไม่หลับ นึกขึ้นได้ว่าคุณทำงานอยู่นี่
‪ผมเลยคิดว่าคุณน่าจะอยากกินโดนัทหรือ…
‪ผมขอโทษ
‪คุณเข้ามาในบ้านคนอื่นแบบนั้นไม่ได้
‪- คุณทำแบบนั้นไม่ได้ ‪- ผมรู้
‪เวร ผมยัง… ผมเอานี่มาให้คุณด้วย…
‪เสื้อโค้ทตัวนี้ แค่…
‪มันดีมากๆ
‪ผมมีตัวเล็กกว่านี้ที่บ้าน ถ้าตัวนี้ใหญ่เกินไป
‪แต่ตัวนี้ดูดีกว่าเยอะ
‪คือว่าของคุณมันโทรมแล้ว ผมก็เลย…
‪ไม่รู้สิ อยากลองใส่ดูหน่อยไหม
‪คุณเอาเสื้อโค้ทมาให้ฉันเหรอ ทำไม
‪คุณจะได้อุ่นๆ
‪ลองดูหน่อยไหม
‪- ฉันใส่เอง ‪- ได้
‪ผมแค่จะเก็บกวาดตรงนี้
‪นี่ นั่น… สวยดีนะ มัน…
‪พอดีตัวเลย นี่…
‪โทษที มันมีฮู้ดด้วย
‪มันดู…
‪โทษที คุณไม่ต้องใส่ก็ได้
‪- ฉันขอโทษที่ทำให้คุณกลัว ‪- ไม่ครับ
‪ผมขอโทษเรื่องโดนัท
‪ขอให้โชคดีกับ…
‪โทษที
‪จอห์น นี่รูธอีกแล้ว
‪ฉันไม่ได้เล่าทั้งหมดให้คุณฟัง
‪และฉันไม่แน่ใจว่าป่านนี้ ‪คุณสืบเรื่องที่ฉันละไว้ไม่พูดหรือไม่
‪ให้โอกาสฉันได้อธิบายเถอะนะคะ
‪รู้ไหม ตลอด 20 ปีมานี้ ‪ฉันเขียนจดหมายเป็นพันๆ ฉบับ
‪ฉันทำทุกอย่างที่จะติดต่อเธอ ‪แบบที่ศาลอนุญาตให้ทำได้
‪แต่ไม่มีข่าวกลับมาเลย
‪ฉันไม่อยากรบกวนชีวิตเธอ
‪และไม่คิดจะขอโอกาสที่สอง ฉันแค่…
‪คือว่า ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอปลอดภัยดี
‪ถ้าฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณฟัง ‪คุณคงไม่เสนอให้ความช่วยเหลือฉัน
‪และฉันรู้ว่านั่นไม่ใช่ข้อแก้ตัว ‪แต่ฉันต้องการให้คุณช่วยจริงๆ
‪ถ้าทำได้ ฉันอยากคุยกับพ่อแม่เธอ
‪ขอร้องละ จอห์น เธอเป็นน้องสาวของฉัน
‪ขอบคุณค่ะ บาย
‪- อรุณสวัสดิ์ ไทเลอร์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪- วันนี้ทำชั้นบนใช่ไหมครับ ‪- ใช่ค่ะ
‪คุณรู้จักครอบครัวที่อยู่บ้านนี้ ‪ก่อนครอบครัวบาลาแบนไหม
‪เวสต์โอเวอร์ เป็นคนดีครับ ‪เป็นคนทำหิ้งเหนือเตาผิง
‪พวกเขามีลูกสาวชื่อรูธเหรอคะ
‪เปล่าครับ นั่นพวกสเลเตอร์
‪นานมากแล้ว ไม่มีใครเล่าให้คุณฟังเหรอ
‪ให้ตายสิ
‪พ่อของรูธฆ่าตัวตาย
‪เธออยู่ในบ้านตามลำพังกับน้องสาวตัวเล็กๆ
‪นายอำเภอมาขับไล่
‪เธอฆ่าเขา
‪(ยินดีด้วยกับการเกษียณ)
‪ดูเป็นไง ตลกไหม
‪- คุณตำรวจ จะจับผมเหรอ ‪- ใช่ ที่ทำตัวเฮงซวย
‪พี่นายได้บอกข้อมูลที่ฉันให้เขาไหม
‪ข้อมูลอะไร
‪ฉันได้ที่อยู่ที่ทำงานมาสองแห่ง
‪ที่หนึ่งอยู่ในย่านเหม็นๆ ‪ตรงถนนเซาท์คิงตัดกับถนนหกฝั่งใต้
‪ใกล้กับฮิงเฮย์พาร์ก ไชน่าทาวน์
‪เธอไปที่นั่นทุกวัน คนเดียว
‪นายจะกลับเข้ามาไหม ‪พวกเขาจะกล่าวสุนทรพจน์
‪เขาเป็นเพื่อนพ่อ ทำเหมือนสนใจหน่อย
‪นายทำบ้าอะไรวะ
‪สิ่งที่นายควรทำไง ‪ทุกคนพยายามจะสนุกกันอยู่…
‪กดดันตำรวจเรื่องรูธ สเลเตอร์
‪- บ้าไปแล้วเหรอ ‪- พวกเขาไม่สนหรอกว่าเราทำอะไร
‪ไม่มีคำว่า "เรา"
‪ยังไงนายก็ไม่ทำอะไรอยู่แล้ว ‪นายดีแต่พูดเหมือนทุกครั้ง
‪นายต่างหากที่ไม่ทำอะไรเลย
‪นายจำไม่ได้ว่ามันเป็นยังไง ‪ตอนที่เราเสียบ้านไป นั่นความผิดมัน
‪เป็นเพราะแม่ติดเหล้าต่างหาก
‪แล้วคิดว่าเป็นเพราะอะไรล่ะ
‪นายจำพ่อไม่ได้ แต่ฉันจำได้
‪แต่เอาเลย ใช้ชีวิตดีๆ มีความสุขต่อไป ‪เหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้น
‪ฉันไม่ได้บอกว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น
‪ตอนนี้มันเป็นอิสระ
‪มีงาน มีหนุ่ม
‪มันใช้ชีวิตเหมือนไม่เคยทำอะไรผิด
‪บอกฉันสิว่ามันยุติธรรม
‪นี่ พวกคุณทำอะไรกันน่ะ
‪เราอุตส่าห์หาพี่เลี้ยงเด็กได้ มาสนุกกันได้ไหม
‪นึกว่าลูกพี่ใหญ่จัดการทุกอย่างอยู่หมัด
‪คุณมันเฮงซวย
‪แค่เก็บไปคิดดู
‪นายเหาะกลางอากาศ ควบคุมทุกอย่างได้ดีมาก
‪พวก นายกินฝุ่นฉันที่สนาม นายแค่ไม่ยอมรับ
‪ไม่ เขาพูดถูก เขาทำได้สมบูรณ์แบบ
‪ไง ที่รัก
‪คุณไม่บอกฉันได้ยังไง
‪แม่ฮะ ผมโดดขึ้นตอนบิดเต็มที่เลย
‪ฟังนะ
‪พอผมรู้ ผมก็ไม่คิดจะรับเคสของเธอ
‪- เธอเข้ามาในบ้านฉัน ลูกๆ ก็อยู่ ‪- ใช่
‪และคุณพูดถูก ผมควรบอกคุณ ‪ตอนที่ผมรู้เรื่อง และผมขอโทษด้วย
‪ตอนที่ฆาตกรพูดหาทางเข้ามาในครัวฉัน ‪เพื่อรำลึกถึงความหลัง
‪ใช่ คุณควรบอกฉัน ให้ตายสิ จอห์น
‪เดี๋ยวนะ
‪หมายความว่าไง คุณจะไม่รับเคสนี้
‪เธอแวะมาที่ออฟฟิศวันนี้
‪ไม่
‪ลิซ เธอไม่ได้รำลึกความหลัง เธอบอบช้ำทางใจ
‪เธอไม่ได้ถูกยิงในการต่อสู้ที่คูเวต
‪เธอฆ่าคนอย่างเลือดเย็น
‪เธอติดคุกมาแล้ว นั่นอาจอันตรายยิ่งกว่า…
‪ถ้าเป็นลูกชายผิวดำของคุณสักคน
‪ที่ติดคุกในสถานการณ์แบบนี้
‪พวกเขาคงตายไปแล้ว
‪ใช่ ผมแค่จะบอกว่า เธอชดใช้กรรมในคุกแล้ว ‪และเธอมีสิทธิ์ทุกอย่าง…
‪ฉันไม่ได้พูดถึงสิทธิ์ของเธอ ‪ฉันพูดถึงเรื่องที่เธอโกหก
‪ถ้าเธอบอกความจริง ‪เธอก็จะถูกปฏิเสธสิทธิ์ คุณรู้ดีพอๆ กับผม…
‪- นั่นไม่ใช่ความจริงสำหรับเธอ ‪- นั่นคือความจริง
‪เธอจะไม่ถูกปฏิเสธสิทธิ์
‪เพราะเธอหาความเห็นอกเห็นใจได้ง่ายๆ ‪จากทนายอย่างคุณ
‪ฉันไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายคุณเรื่องงาน
‪แต่อย่าเอาความเดือดร้อนของเธอมาที่นี่
‪(นายอำเภอสโนโฮมิชช่วยชีวิตผู้หญิงไว้)
‪ห้ามเข้าใกล้
‪ตรงนั้นแหละ
‪ทำไมพวกคุณมาสายเสมอเลย
‪เราก็มาแล้วไง ผมไม่รู้ คุณผู้หญิง
‪คราวหลังบอกล่วงหน้าก็ดีนะ
‪ขอโทษด้วยครับ เซ็นหน่อยได้ไหม
‪ไหนๆ คุณก็ทำให้ฉันช้าแล้ว ‪ช่วยยกขึ้นไปให้หน่อย
‪ขอบคุณค่ะ
‪ที่นี่จะเป็นอะไร
‪ศูนย์บริการชุมชนสำหรับคนไร้บ้าน
‪มีอะไรอีก โอเค
‪งานไม้สวยเชียวนะ
‪พ่อแม่คุณคงภูมิใจ
‪ไม่รู้สิ พวกเขาตายไปแล้ว
‪ฟังนะ ฉันต้องไปแล้ว ขอบคุณที่ช่วยค่ะ
‪ลำบากเลย พ่อแม่ตายเนี่ย
‪ค่ะ แต่ชีวิตก็ต้องเดินหน้าต่อไปถูกไหม
‪นี่ ฉันซาบซึ้งจริงๆ ที่คุณช่วย แต่ฉันต้องไปแล้ว
‪ครับ โทษที ผมไม่อยากรั้งคุณไว้
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪เวร
‪(เคที่น้องรัก พี่พยายามคิดภาพเธอทุกคืน ‪ว่าตอนนี้เธอหน้าตาเป็นยังไง)
‪(กำลังทำอะไรอยู่)
‪- อีกหนึ่งนาที ‪- ฉันมาทันรึเปล่าล่ะ
‪วิ่งพล่านไปทั่วแบบนี้ ‪คุณจะตายเอานะ รูธ มานี่
‪ผมได้ข่าวว่าคุณมีทนาย
‪- คุณคิดจะทำอะไร ‪- ไม่ใช่เรื่องของคุณ
‪- ไม่ใช่เรื่องของผมเหรอ ‪- ถูก
‪- พยายามติดต่อน้องคุณเนี่ยนะ ‪- เป็นสิทธิ์ของฉัน
‪- ไม่ คุณเสียสิทธิ์นั้นไปเมื่อ 20 ปีก่อน ‪- เธอเป็นครอบครัวฉัน
‪สายเลือดไม่ได้ทำให้คนเป็นครอบครัวกัน ‪เลิกคิดโง่ๆ ได้เลย
‪มีเหตุผลที่น้องไม่ติดต่อคุณ
‪คุณเป็นนักโทษ
‪เธอรู้แค่ว่าคุณเป็นฆาตกร
‪เธออาจจะกลัวคุณก็ได้
‪ปล่อยให้เด็กใช้ชีวิตไปเถอะ ‪ส่วนชีวิตคุณเริ่มต้นใหม่ที่นี่ ตอนนี้
‪ไม่ใช่เมื่อ 20 ปีก่อน
‪เอาจริงๆ นะ ชีวิตเธอดีขึ้นเมื่อไม่มีคุณ
‪ใช่ ฉันจะดื่มอยู่ดี
‪ขอบคุณ
‪ไงคะ ฉันกำลังจะเดินเข้าที่ประชุม
‪เรเชล เราได้รับจดหมาย ‪จากทนายความของรูธ สเลเตอร์
‪มีอะไร คุยทางโทรศัพท์ไม่ได้เหรอ
‪ฉันไปคุยกับมันมา
‪คุยกับใคร
‪- รูธ สเลเตอร์ ‪- พับผ่าสิ สตีฟ ไปคุยกับมันมาเหรอ
‪อยากรู้ไหมว่ามันพูดว่าไง
‪"ชีวิตต้องเดินหน้าต่อ"
‪นายพูดถูก
‪มันไม่ยุติธรรม
‪- พูดจริงเหรอ ‪- ไม่เอาแผนสั่วๆ ของนายนะ
‪มันยังมีน้องสาวอยู่ข้างนอก
‪ทำกับน้องมันอย่างที่มันทำกับเรา
‪สิ่งที่คุณคิดมันเหมือนกับต้นบอนไซ…
‪มันก็แค่ต้นไม้ ‪ที่ต้องการการเอาใจใส่มากๆ ถูกไหม
‪ต้องใส่ใจมากๆ… มากันแล้ว
‪พอล เป็นไงบ้าง ไปทำงานมาสนุกไหม
‪- เป็นไง ‪- ว่าไง พีท นี่เพื่อนผม รูธ
‪ไม่ เราต้องใส่ใจมันเยอะๆ เลย ‪มันไม่ใช่ไม้ป่าน่ะ รู้ไหม
‪มันคือบอนไซ ผมคิดว่ามันเหมือน ‪เรื่อง เดอะเวย์ออฟเดอะวอร์ริเออร์
‪ว้าว ดูสิ นั่น…
‪นั่นหลานของแพตตี้ แพตตี้ที่ทำงานกับเราน่ะ
‪ให้ตาย แพตตี้ชอบทำหน้าบึ้งตลอด
‪ผมเรียกเธอว่าแพตตี้หน้างอ ไม่เหรอ
‪เธอชอบทำหน้าแบบนั้น ‪เหมือนมีใครขโมยแอปเปิ้ลเธอไป
‪ส่วนสองคนนั้นเป็นหลาน พวกเขา…
‪พวกเขาเก่งมาก เรียนที่สถาบันซีแอตเทิล
‪ปู่ของพวกเขาเป็นตำรวจเอเชียอเมริกันคนแรก ‪ในซีแอตเทิล
‪ใช่ เขาเป็นเหมือนตำรวจฮีโร่
‪ใครๆ ก็รักเขา เด็กๆ พวกนี้ใช้ได้เลย
‪ใช่ นั่นแหละ
‪- แจ๋ว ‪- มาแล้ว
‪ผมชอบมาก
‪รูธ คุณไม่รู้หรอกว่ามันอร่อยแค่ไหน…
‪- รูธเป็นแฟนตัวยงของวงเรา ‪- โอเค
‪เธอภาวนาให้เราได้กลับมาเล่นด้วยกัน ‪นายต้องตัดสินใจแล้วละ
‪- ได้สิ ไม่มีปัญหา กินให้อร่อยนะ พวกคุณ ‪- ขอบใจ นิกกี้
‪ทำไมคุณไม่กินล่ะ
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪รูธ ถ้าคุณคิดอะไรอยู่ คุณพูดออกมาได้นะ
‪รูธ
‪ฉันเคยติดคุก เพิ่งพ้นโทษออกมา
‪บ้าน่า ทำไมคุณพูดอย่างนั้น
‪ฉันติดคุกอยู่ 20 ปี
‪ข้อหาอะไร
‪นายอำเภอ นายอำเภอเมืองสโนโฮมิช
‪ฆาตกรรม
‪อุบัติเหตุเหรอ
‪- ผมขอโทษ ‪- ค่ะ
‪ฉันเข้าใจ
‪ผมแค่ไม่…
‪- ฟังนะ ผมขอโทษ แต่ผม… ‪- ไม่ ฉันเข้าใจ
‪ผู้ชายห่วยๆ คือคนที่คิดว่าตัวเองเจ๋ง
‪แต่จริงๆ แล้วอวดเบ่ง
‪เอาแต่คิดเรื่อง…
‪- เราทำยังไงดี ‪- ไม่ต้องทำอะไร
‪เราปล่อยไว้เฉยๆ ไม่ได้ เธอจ้างทนายนะคะ
‪กฎหมายระบุไว้ชัดเจน
‪ถ้าเธอเข้าใกล้แคทเธอรีน ‪เธอจะต้องกลับเข้าคุก
‪เธอขอพบเรา
‪- ไม่ใช่แคทเธอรีน ‪- และเธอจะไม่หยุดอยู่แค่นั้น
‪การนำคนคนนี้กลับมาในชีวิตลูก ‪มันมีประโยชน์ตรงไหน
‪โดยเฉพาะตอนนี้น่ะ
‪เราทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว
‪- ทุกอย่างโอเคไหมคะ ‪- จ้ะ เราแค่คุยกัน
‪เรารู้อยู่แล้วว่า ‪วันหนึ่งจะต้องรับมือกับเรื่องนี้
‪- แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ‪- เธอเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ
‪เรารอมานานเกินไปแล้ว
‪เราแค่ไปฟังเฉยๆ ว่าเธอจะพูดอะไร
‪อาจมีอะไรที่เธอบอกเราได้ เพื่อช่วยแคทเธอรีน
‪หรือให้ลูกไปตรวจดีเอ็นเอก็ได้นี่ ‪ไม่ต้องไปคุยกับฆาตกรนั่น
‪เดินไปดูหน้าลูกสิ ‪เธอดูพร้อมที่จะเผชิญเรื่องนี้ไหม
‪- ไม่ค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪แต่เราพร้อม
‪โทรหาทนายคนนั้น
‪ไม่งั้นฉันจะโทรเอง
‪จอห์น
‪- พ่อฉันเป็นตำรวจ อีเวร ‪- ช่วยด้วย
‪ได้ยินว่าแกคุยอวดเรื่องนี้
‪พ่อฉันเป็นตำรวจ อีนังสวะ
‪ปล่อยฉันนะ! อีคนฆ่าตำรวจ!
‪ปล่อยฉันนะ
‪ปากมากดีนัก
‪เฮ้ย!
‪ไสหัวไปให้พ้น ที่นี่ไม่ต้องการแก
‪- โอเค แพตตี้ คุณได้พูดที่อยากพูดแล้ว ‪- ระวังให้ดีๆ อีเวร
‪แยกย้ายกันไปทำงาน
‪ได้ยินแล้วนะ ระวังตัวให้ดีเหอะ
‪แกโดนแน่
‪เอาละ กลับไปทำงาน
‪ให้ตายสิ
‪รูธ
‪รูธ ผมขอ…
‪ฉันจะช่วยคุณเอง
‪คุณจะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำลายสั่งสอนฉัน
‪ฉันทำพลาด ไม่ยอมอยู่เงียบๆ
‪และคุณพูดถูก คนฆ่าตำรวจเป็นชนักปักหลัง
‪คราวหน้าไม่ต้องให้ฉันขึ้นรถเมล์สามต่อ
‪เพื่อบอกในสิ่งที่ฉันรู้อยู่แล้วหรอก โอเคมะ
‪อะไร
‪คิดว่าคุณอาจจะอยากเปลี่ยนทิวทัศน์
‪ล้อกันเล่นปะเนี่ย
‪ถ้าผมจะสั่งสอนคุณ ‪ผมจะบอกว่าคนเรามาถึงจุดนี้กันทุกคน
‪จุดที่คุณต้องตัดสินใจว่า ‪คุณจะเป็นคนแบบไหน
‪เพราะโลกใบนี้ไม่เหมือนที่คุณคิดไว้
‪ทุกสิ่งที่คุณเรียนรู้มาจากลานนอกคุก ‪มีแต่จะพาคุณกลับไปติดตะรางอีกครั้ง
‪คนข้างนอกนี่ก็เหมือนคนในคุกน่ะแหละ ‪ไม่ต่างกัน
‪คำถามคือ อยากเป็นเหมือนพวกเขาเหรอ
‪ดูเหมือนโดนหมัดขวามา หลบไม่ทันเหรอ
‪แล้วโทรศัพท์คุณเป็นอะไร
‪มันหล่นลงไปในน้ำ
‪ทนายหรูของคุณโทรมา
‪- คุณมีนัด กับพ่อแม่เท่านั้น ‪- เมื่อไหร่คะ
‪ผมไม่รู้ โทรหาทนายคุณสิ
‪อาบน้ำอาบท่าให้สะอาด ‪ทำเหมือนผมสอนอะไรคุณบ้าง
‪- โอเค ลูกรัก อย่าเล่นยาล่ะ ‪- เจอกันค่ะ
‪- ขอให้สนุกนะ ‪- บายค่ะ
‪(ใจฉันอยากรู้ว่าเธอเป็นยังไง ‪มีความสุขดีไหม)
‪(โปรดให้ฉันได้พบด้วยเถอะค่ะ)
‪ขอให้สนุกนะจ๊ะ ลูกทำได้
‪- ไม่ต้องไปส่งหนูข้างในหรอก ‪- โอเค
‪รักนะ
‪พวกเขาไม่จำเป็นต้องมา จำเอาไว้
‪พวกเขาหาเหตุผลใดๆ ก็ตามที่จะปฏิเสธ
‪สวัสดีครับ
‪รูธ นี่ไมเคิลกับเรเชล
‪พวกเขาขอให้ผมปกปิดนามสกุล ‪สำหรับการดำเนินการครั้งนี้
‪มานั่งกันเถอะ
‪เอาละ
‪ก่อนอื่น ผมอยากขอบคุณพวกคุณทั้งสองที่มากัน
‪ผมคิดว่าเราควรเปิดใจคุย
‪มีความรู้สึกซับซ้อนหลายๆ อย่าง
‪และผมอยู่ที่นี่เพื่อช่วยให้ผ่านไปได้
‪- โอเค ‪- โอเค
‪ก่อนอื่น คำสั่งห้ามติดต่อ ‪เป็นการตัดสินใจของผู้พิพากษา
‪ไม่ใช่เรา
‪แคทเธอรีน…
‪แคทเธอรีนไม่มีความทรงจำ ‪ของชีวิตก่อนมาอยู่กับเรา
‪จิตใจเธอบอบช้ำมาก
‪ตอนนี้เธอมีความสุขดี
‪มีปัญหาเป็นบางครั้งเหมือนทุกคน แต่…
‪เธอได้รับโอกาสต่างๆ ที่คงไม่มีทางได้รับ
‪เธอมีพรสวรรค์มากค่ะ
‪เธอมีชีวิตที่ดี
‪มีครอบครัวที่อบอุ่น มีความมั่นคง
‪การเข้ามาแทรกแซงจะเป็นผลดีต่อใครเหรอครับ
‪เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคุณสเลเตอร์
‪นอกจากว่าเธอเคยติดคุกในข้อหาฆาตกรรม
‪และผมเข้าใจว่า ‪เธอพยายามจะสร้างชีวิตใหม่ แต่…
‪มันจะเป็นผลดีต่อแคทเธอรีนยังไง ‪ถ้าให้เจอเธอตอนนี้
‪- ขอพูดได้ไหมคะ ‪- ครับ
‪เคที่…
‪แคทเธอรีน…
‪แม่ฉันตายตอนคลอดน้อง ‪ฉันจึงเป็นคนเลี้ยงน้องตั้งแต่ยังแบเบาะ
‪พ่อไม่ทำอะไรเลยก่อนที่เขาจะ…
‪ก่อนที่เขาจะยอมแพ้ ลาโลก
‪ฉันไม่ได้ยอมแพ้ ฉันไม่ยอมแพ้ ‪ไม่ยอมแพ้เรื่องเคที่
‪แต่ชีวิตไม่ได้เริ่มตอนห้าขวบ
‪นั่นเป็นช่วงปีที่สำคัญมากนะคะ
‪คุณมีลูกของตัวเองไหม
‪ไม่ว่าเธอเคยมีชีวิตยังไงก่อนหน้านั้น ‪ผมแน่ใจว่ามันเคยมีช่วงเวลาดีๆ
‪แต่ถูกทำลายจนป่นปี้เพราะสิ่งที่คุณทำ
‪เธอจำฉันไม่ได้จริงๆ เหรอคะ
‪- เธอจำไม่ได้ ‪- ฉันไม่เชื่อหรอก
‪ฉันไม่เชื่อว่าน้องจำฉันไม่ได้
‪เธอรู้เรื่องคำสั่งห้ามติดต่อไหม
‪- รูธ ใจเย็นๆ ‪- รู้ไหม
‪รู้ไหมว่าอะไรที่ทำให้ผมแปลกใจ
‪เรามาที่นี่เพราะเป็นความต้องการของคุณ
‪ไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูกสาวเรา
‪ผมคิดว่าคุณน่าจะ
‪ข้ามไปคุยเรื่องอื่น
‪มีคำถามอะไรอีกไหม
‪เธอนอนหลับไหมคะ
‪ตอนเด็กๆ เธอนอนไม่หลับเลย
‪เธอนอนหลับดี รู้ไหม ผม…
‪ผมว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว
‪- อย่า… แค่… ‪- เรเชล ไปกันเถอะ
‪ฉันเขียนจดหมายไปที่ฝ่ายสังคมสงเคราะห์
‪ได้รับจดหมายของฉันบ้างไหมคะ ‪เคที่ได้อ่านจดหมายของฉันบ้างไหมคะ
‪ทุกอย่างที่เราทำลงไป ‪ก็เพราะเห็นแก่ประโยชน์ของเธอ
‪- พวกคุณทำอะไรกับจดหมายของฉัน ‪- รูธ ใจเย็นๆ
‪ทำอะไรกับจดหมายของฉัน
‪โยนทิ้งเหรอ เผาทิ้งเหรอ
‪มองหน้าฉันสิตอนที่ฉันพูดด้วย อีบ้า
‪- โอเค จบแค่นั้น ไปกันเถอะ เรเชล ‪- รูธ!
‪พวกแกเผาจดหมายฉัน ‪เหมือนฉันไม่มีตัวตนงั้นเหรอ
‪- คุณขอให้เรามา เราก็มา ‪- เชี่ยอะไรวะ
‪- ถ้าคุณมีความเคารพกันบ้าง… ‪- เคารพเหรอ
‪พูดถึงความเคารพ ฉันติดคุก 20 ปี
‪ขนาดเท่าตู้เสื้อผ้าบ้านคุณ ‪ได้แค่ชะเง้อคอรอฟังข่าวสักเศษเสี้ยว!
‪คุณติดคุกเพราะมีเหตุผล!
‪แล้วคุณมีเหตุผลอะไร ‪ถึงทำกับฉันเหมือนไม่มีตัวตน
‪- ให้เธออยู่ห่างๆ เรา! ‪- ฉันมีตัวตน
‪ไม่งั้นผมจะแจ้งข้อหา ‪แล้วคุณจะกลับเข้าคุกวันนี้เลย
‪- ฉันมีตัวตนนะ ‪- ฟังเขานะ เขาพูดถูก
‪ฉันไม่ได้เผาจดหมายของคุณ
‪งั้นก็บอกเรื่องฉันกับเธอสิ!
‪เรเชล
‪ผมคิดว่าผมทำให้คุณได้แค่นี้แหละ รูธ
‪แม่ง!
‪นี่ รูธ รอเดี๋ยวได้ไหม
‪ผมมีอะไรจะบอก ‪แล้วผมจะเลิกยุ่งกับคุณ โอเคไหม
‪- ฉันไม่สน ‪- คุณดูไม่ค่อยดี
‪- ฉันไม่สน ‪- โอเค ให้ตายสิ
‪- โอเค ฟังนะ ผมเคยติดคุก ‪- ฉันไม่สน
‪ผมเคยติดคุก
‪ผมออกจากเรือนจำแคลลัม ‪เมื่อหนึ่งปีครึ่งที่แล้ว
‪ขอโทษนะ รูธ คุณแค่… ผมช็อกน่ะ
‪คุณเล่าให้ฟัง แล้วผมก็นิ่งไป
‪นั่งใบ้แดกเหมือนไอ้งั่ง ‪และผมเกลียดตัวเองที่ทำอย่างนั้น แต่…
‪คุณโดนทัณฑ์บนอยู่ใช่ไหม
‪ใช่ ห้ามสุงสิงกับผู้กระทำผิดร้ายแรง
‪เวร แค่ยืนอยู่นี่เราก็ละเมิดกฎแล้วใช่ไหม
‪รูธ ผมต้องพูดให้ใครสักคนฟัง
‪แล้วก็คงมีคนพูดต่อ
‪โอเค ผมขอโทษ
‪ผมขอโทษสำหรับทุกอย่าง
‪ฮัลโหล
‪- ต้องการอะไรจากฉัน ‪- ขอโทษค่ะ
‪ฉัน…
‪ฉันโทรมาเพราะฉันอ่านจดหมายของคุณ
‪- น้องเองเหรอ ‪- ไม่ใช่ ฉันไม่ใช่แคทเธอรีน
‪ขอโทษค่ะ ขอโทษๆ
‪เจอกันได้ไหม ที่ไหนก็ได้
‪นี่คีธ รู้นะว่าต้องทำยังไง
‪ฉันอาจจะโทรกลับ
‪อยู่ไหนวะ คีธ ตานายสลับมาเฝ้า ‪เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน
‪โทรกลับด้วย
‪ขอโทษค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪โดดเรียนมาเหรอ
‪ค่ะ
‪โดดเรียนบ่อยไหม
‪เราทำสิ่งที่ไม่ควรกันทุกคน ‪แต่สุดท้ายเราก็เข้ารูปเข้ารอยเนอะ
‪ค่ะ
‪เสียดายที่ฉันไม่ได้ไปโรงเรียนมากกว่านี้
‪ฉันชอบไปโรงเรียนมาก
‪น้องอายุน้อยกว่าฉันหลายปี
‪ฉันเลยอยู่บ้าน ‪เล่นสมมติเป็นครูกับนักเรียนกัน
‪ฉันสอนน้องให้ผูกเชือกรองเท้า ‪แต่มือเธอเล็กมาก
‪น้องคุณเป็นยังไงคะ
‪เราอยู่ด้วยกันที่ไร่ มีม้าตัวนึง ‪เธอตั้งชื่อมันว่า "ชีส"
‪เพราะเป็นของโปรดของเธอ
‪เธอตลกมาก…
‪ฉันสงสัยมาตลอดว่าตอนนี้เธอมีหน้าตายังไง…
‪เธอโตมาเป็นยังไง
‪เธอเล่นเปียโนค่ะ
‪เธอเล่นเก่งมากด้วย
‪แคทเธอรีนไม่รู้เรื่องคุณ
‪เธอมีความทรงจำ
‪ความทรงจำแบบไหน
‪คิดว่าฉันควรไปแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าฉันมาที่นี่
‪จ้ะ ไปเถอะ
‪ขอบคุณมากที่คุยกับฉัน
‪เธอมีซ้อมเปียโนบ่ายนี้
‪หอประชุมคอร์นิช ตอนสี่โมงเย็น
‪คุณไปดูเธอเล่นได้
‪นี่ จอห์น ฉันมีโอกาสเจอเคที่
‪ฉันไม่อยากทำพลาด ฉันเลยอยากให้คุณ…
‪วันนี้ช่วยโทรกลับฉันหน่อยนะคะ
‪โอเค ขอบคุณค่ะ รูธเอง ขอบคุณ
‪แม่ไปไหนล่ะ
‪แม่ของลูกไปไหน
‪- ฉิบหาย สตีฟ ‪- สตีฟ
‪เชี่ยแล้ว
‪ฟังนะ สตีฟ
‪ฉันขอโทษ สตีฟ ฉันขอโทษ
‪- ได้โปรด ‪- สตีฟ… ฟังนะ ฉันแค่…
‪ไอ้สารเลว!
‪- หยุดนะ! ‪- ไปตายซะ!
‪ตายซะ!
‪ฉันขอโทษ
‪ฉันทำพลาดไปแล้ว สตีฟ
‪สตีฟ ขอร้องละ อย่าไปเลยนะ ‪ขอร้อง สตีฟ ขอร้อง
‪ฉันขอโทษ
‪- ฉันมาหาจอห์น อิงแกรมค่ะ ‪- โอเคค่ะ
‪สวัสดีค่ะ คุณอิงแกรมว่างไหมคะ
‪โอเค ขอบคุณ
‪ขอโทษนะคะ สัปดาห์นี้คุณอิงแกรมไม่อยู่
‪- ฝากข้อความไว้ได้ ‪- ตามเขาไม่ได้…
‪ฉันเกรงว่าตอนนี้ติดต่อเขาไม่ได้ค่ะ
‪นี่ๆ พ่อเธออยู่ไหม
‪ไม่ครับ เขาไม่อยู่
‪- แล้วแม่อยู่ไหม ‪- อยู่
‪ฉันอยากคุยด้วย ไปตามให้หน่อยได้ไหม
‪- ตามให้หน่อยนะ ‪- แม่ฮะ!
‪ผม… ได้ ได้สิ
‪แม่ฮะ มีคนมาหาพ่อ
‪แม่!
‪- หมอบลง! ‪- รูธ!
‪ผมจะหยิบกุญแจให้
‪ไม่ๆ ไปให้พ้นจากบ้านของฉัน
‪เข้าบ้านเดี๋ยวนี้ กล้ามากนะที่มาที่นี่
‪- ฉันต้องคุยกับจอห์นเดี๋ยวนี้ค่ะ ‪- กล้าดียังไง
‪เดี๋ยวฉันไปแล้ว เขาอยู่ไหน
‪นี่ไม่ใช่ปัญหาของเรา ‪คุณไม่ใช่ลูกความของเขา
‪ฉันมีโอกาสจะได้เจอน้อง
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าฉันไปคนเดียวได้ไหม
‪- ต้องพาเขาไปด้วยไหม ‪- ฉันไม่สน
‪เธอถูกพรากไปจากคุณ ‪เพราะสิ่งที่คุณเลือกทำ
‪ฟังนะ อย่าคุยกับฉันเรื่องทางเลือกในตอนนี้
‪ฟังนะ ไม่มีใครบังคับให้คุณฆ่าชายคนนั้น ‪หรือโกหกเพื่อเข้ามาบ้านฉัน
‪โอเค รู้อะไรไหม ขอโทษที่โกหก
‪ขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่
‪ฉันติดคุกไปครึ่งชีวิต ฉันคิดว่าฉันได้ชดใช้แล้ว
‪คุณถูกส่งเข้าคุก คุณต้องรับผิดชอบเรื่องนั้น
‪จะบ้าตาย ฉันบอกว่าฉันทำไง ‪บอกได้ไหมว่าจอห์นอยู่ไหน
‪- แล้วฉันจะไป ‪- จอห์นจะพูดอย่างเดียวกันกับฉันนี่แหละ
‪คุณเสียโอกาสไปแล้ว เสียไปแล้ว!
‪จอห์นมองดูคุณ ‪เขาเห็นคนที่สมควรได้รับโอกาสที่สอง
‪แต่ฉันไม่เห็น
‪ฉันได้ยินคนที่ยอมพูดทุกอย่าง ‪เพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ
‪คุณจะทำอย่างเดียวกันเพื่อลูกๆ ของคุณ
‪ไม่ อย่าเชียวนะ
‪อย่าแม้แต่จะแสร้งว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับเธอ
‪ใช่ไง ฉันพยายามปกป้องเธอ
‪- คุณไม่ใช่เหยื่อ! ‪- ฉันบอกว่าฉันทำเอง!
‪เข้าใจไหม ตอแหล!
‪- ฉันต้องเลือก! ‪- ยอมรับเถอะ คุณทำให้จิตใจเธอบอบช้ำ
‪- อย่าพูดเหมือนว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับเธอ ‪- ก็แม่งบอกแล้วว่าฉันเป็นคนทำ!
‪ตอนนั้นเธออายุแค่ห้าขวบ!
‪เธออายุแค่ห้าขวบ!
‪เธออายุ…
‪เวร
‪เกิดอะไรขึ้น รูธ
‪ฉันแค่อยากให้เธอนึกถึงน้องบ้าง
‪แม็ก ฉันมีปืนอยู่ในบ้าน
‪สาบานเลย ถ้าพวกเขาเข้ามาฉันยิงแน่
‪ออก… จะไปไหนน่ะ
‪ต้องให้บอกอีกกี่ครั้ง
‪ลองเข้ามาที่ประตูสิ แม่งสาบานเลยว่า…
‪เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!
‪คอรีย์ ไปจากหน้าบ้านฉันนะ!
‪เอาเลย ลองสิ
‪- ลองเข้ามาสิ คอรีย์ ลอง… ‪- รูธ!
‪เคที่ นี่ เคที่ เคที่ เคที่
‪ไม่นะ!
‪เคที่ ไม่เป็นไร
‪เป็นความผิดฉันเอง
‪ฉันเป็นคนทำเอง
‪เวร
‪มีนัดตอนกี่โมง
‪สี่โมง ไม่ทันแล้วละ
‪หนูหิว
‪พี่รู้จ้ะ ของกินกำลังมาแล้ว กำลังมาแล้ว
‪โอเค ได้แล้วจ้ะ หนูน้อย หลายชั้นเลย
‪กินให้เต็มที่เลยนะ กินเท่าไหร่ก็ได้
‪เคที่ พี่ขอโทษที่ทำให้น้องทำอย่างนั้น
‪ทำอะไรคะ
‪เคที่
‪พี่จะไปที่ไหนสักแห่ง โอเคไหม
‪และพี่อยากให้น้องอยู่ที่นี่ กินให้เยอะๆ นะจ๊ะ
‪นี่
‪เคที่ มองพี่สิ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…
‪พี่จะรักน้องเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนะจ๊ะ
‪- หนูก็รักพี่ค่ะ ‪- พี่รู้จ้ะ
‪กินเยอะๆ
‪- คุณไปก่อน เดี๋ยวฉันตามเข้าไป ‪- โอเค
‪นี่ ฉันมาถึงแล้ว
‪เคที่รู้ไหมว่าแกทำอะไรลงไป
‪อะไรนะ
‪ฉันเอาปืนจ่อหัวเธออยู่
‪เหลวไหล
‪ต้องการอะไร
‪ฮาร์เบอร์ไอส์แลนด์ ถนน 16 ตัดแลนเดอร์
‪มาคนเดียว ไม่งั้นฉันจะเป่าหัวเธอซะ
‪อย่าทำร้ายเธอนะ
‪- ห้ามแตะต้องเธอ ‪- แกจะไปสนอะไร
‪"ชีวิตต้องเดินหน้าต่อ" ใช่มะ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ค่ะ เธอไม่อยู่ที่นี่ แต่ฉันมีที่อยู่ของเธอ
‪คุณช่วยไปส่งฉันได้ไหม ‪แล้วฉันจะไม่รบกวนคุณอีก
‪- แน่ใจเหรอ ‪- ค่ะ มันไม่ไกล
‪เรามาทำอะไรที่นี่
‪รูธ เกิดอะไรขึ้น บอกฉันสิ
‪- มีคนจับตัวเคที่มา ‪- ว่าไงนะ
‪- ฉันมาถึงแล้ว ‪- เวร
‪เข้าประตูมา
‪เวร
‪เลี้ยวซ้าย แล้วเดินตรงไปที่น้ำ
‪มีเครนยกของสีแดง
‪- ถึงแล้ว ‪- มีอาคารสีเทา
‪- อะไรนะ ‪- มีอาคารสีเทา
‪เห็นแล้ว
‪เดินเข้าประตูที่อยู่ข้างรถตู้
‪- ฉันมาแล้ว ปล่อยเธอไป ‪- เข้ามาข้างใน
‪เข้ามาข้างในเดี๋ยวนี้!
‪หมอบลงตรงนี้
‪หมอบลงสิวะ!
‪- เธอไม่เกี่ยว ‪- หยุด
‪- ปล่อยเธอไป ‪- บอกให้หมอบลง
‪- เธอไม่เกี่ยว… ‪- หมอบลง เดี๋ยวนี้
‪ตรงนี้ แกจะได้มองเห็น
‪คุณกำลังทำผิดพลาด
‪ปล่อยเธอไป เธอไม่ได้ทำอะไรผิด
‪- ตอนนี้แกสนแล้วเหรอ ‪- เธอเป็นแค่เด็ก
‪ตอนนั้นฉันก็เหมือนกัน
‪ทีนี้แกจะได้มองดูน้องแกตาย
‪- ไม่ๆ ‪- พ่อคุณไม่ได้…
‪แกไม่มีสิทธิ์พูดถึงเขา
‪แกไม่มีสิทธิ์พูดถึงเขา!
‪วันนั้นเขาพูดถึงคุณ
‪เขาบอกว่าพวกคุณจะยกห้องให้ ‪เราจะได้มีที่อยู่
‪หุบปากนะ
‪เขาใจดีมาก
‪และฉันเสียใจที่ฉันพรากเขาไปจากคุณ
‪มันสายเกินไปแล้ว
‪คิดว่าทำแบบนี้แล้วคุณจะรู้สึกดีขึ้นเหรอ
‪แต่ชีวิตจะไม่เดินหน้าต่อ
‪หุบปาก
‪คุณจะทิ้งทุกอย่างที่รักไว้ข้างหลัง
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪ทางนี้ ตามเสียงผมมา
‪ยกมือขึ้น
‪รู้อะไรไหม…
‪พี่รักน้องนะ
‪- เอา หยุด อย่าขยับ ‪- หมอบลงกับพื้น!
‪หมอบลงเดี๋ยวนี้
‪หมอบลงกับพื้น
‪- หยุดอยู่กับที่ ใส่กุญแจมือเธอ! ‪- หมอบลง
‪ยกมือขึ้น หมอบลง
‪นอนคว่ำลงกับพื้น นอนลง
‪นอนคว่ำหน้าลง
‪ไป
‪ไปกัน ลุกขึ้น!
‪- ขอโทษนะพวก รูธ สเลเตอร์อยู่ไหน ‪- เขาอยู่นั่น
‪สุภาพบุรุษ ผมคุมความประพฤติเธอ
‪ถ้าคุณไม่มีข้อหาอะไร ผมจะดูแลต่อเอง
‪- เร็วสิ ปลดกุญแจมือ ‪- ปล่อยเธอไป
‪คุณโอเคไหม
‪ค่ะ
‪(อิงจากซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง 'UNFORGIVEN' ‪ของแซลลี่ เวนไรท์)
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี