W poprzednim odcinku Drużyny…
Potrzebujesz drugiej szansy. Tylko taką mogę ci zaoferować.
Jestem Marvyn Korn i będę waszym nowym trenerem.
Nawet mnie tu nie chcą, Sam.
Szkole potrzeba kasy Gruzińskiego. Proszę tego nie schrzanić.
Pożegnajcie się z Louise Gruziński. Zawieszam ją.
To kiepski początek.
Muszę zagrać, żeby ojciec był ze mnie dumny.
Wynik nie do przyjęcia. Ale dopiero zaczynamy.
Dostałam ofertę z Włoch.
Weź ją. Mogę zamieszkać z tatą.
- Co cię cieszy najbardziej? - Wspólny czas.
- Kim jesteś? - Lucas Gruziński.
Gruziński? Brat Louise?
Poznała chłopaka.
Kocham cię, Emma.
Do końca roku awansujemy do II Dywizji.
Co się dzieje?
Oskarżają tatę o defraudację.
HALA IM. GRUZIŃSKIEGO
Główną rolę Beth Macbeth otrzyma… Harper Schapira.
Tak!
Mogę pomóc ci poćwiczyć po szkole.
Jesteś super. Do zobaczenia.
Chciałaś być jej matką? Mogłaś nią zostać po porodzie.
UCSB szuka trenera głównego. Chcą z tobą gadać.
Mogę się przytulić?
- Nawiązujesz z nimi więź. - Daj spokój.
- Wyjeżdżasz? - Nie! Kiedyś tak.
Nam zależy na pokonaniu Carlsbad.
A panu, by nas zostawić.
Dzwoniła mama. Chce posłać mnie w przyszłym roku do szkoły,
którą się jara.
W Wisconsin.
- Chcesz wyjechać? - Nie.
Po raz pierwszy czuję, że wreszcie mam tatę.
Nawet jeśli będę musiała wszystko poświęcić.
Zrezygnowałem z oferty UCSB.
- Co? Poważnie? - Nie wierzę.
Miałem napisać nowy zbiór taktyk dla drużyny.
Ale napisałem nowy dla siebie.
Dwa, trzy! Syreny!
SYRENY Z WESTBROOK II DYWIZJA
Dziękuję.
Numer 24.
TURNIEJ SIATKÓWKI
Dziękuję.
Niesamowite, że połowa wakacji za nami.
Wolę skupiać się na tym, że połowa przed nami.
Czas tak nie działa.
Przynajmniej mamy chwilę, zanim wszyscy zaczną nam rozkazywać.
Dziewczyny! Podejdźcie, chcę wam coś pokazać.
Koniec wolności.
To jakiś żart?
Podejdźcie.
- Szybko. - Aut.
- Co pan tu robi? - I to tak ubrany.
A jak myślicie? Pracuję.
Chcę wam coś pokazać. Chodźcie.
Usiądźcie tutaj.
Może pan… się przesiąść?
Dziękuję.
- Siadajcie w pierwszym rzędzie. - Przepraszam.
Obserwujcie.
Światowej klasy sportowcy.
Ta dziewczyna to siatkarskie złoto.
Co za talent. Tego nie da się nauczyć.
Jest niesamowita. Widziałyście kiedyś…
Gapicie się w komórki?
Nie!
Sprawdzałam, czy to Ava Navarro.
Obserwuję ją na Insta. Jest nieobliczalna. Jara mnie to.
Odsuń się, kretynko.
Fascynująca.
Widzicie, co robi?
Zna tor lotu piłki, ale na niego nie patrzy.
Ale oberwała.
- Dotknięcie siatki. - Co? Wcale nie.
Co? To ma być żart?
Hej, mówię do ciebie!
Czego ma nas to nauczyć?
Jak być twardzielką.
Nie dotykaj słupka, bo wylecisz.
Co?
Nie spodoba jej się to.
- Zabierzcie ją. - Zabierajcie łapy. Spadam stąd.
Niezłe ziółko.
W rzeczy samej.
DRUŻYNA
Tęskniłem.
- Ja też. - W końcu w domu.
Jak lot?
Jakaś pani krzyczała do bobasa: „Zamknij się!”.
- Okropne. - Było OK.
Mama o mnie pytała?
Niespecjalnie.
Dobra.
Tato.
Co masz na tylnym siedzeniu?
To drzewka bonsai.
Po tym, jak Bobby Knight rzucił krzesłem w boisko, tylko rośliny go uspokajały.
Chcę spróbować.
Znaleźć coś, co mnie będzie uspokajać.
To zdrowe podejście.
No i nie odpyskują jak przyjaciele.
Hoduje się je w domu,
- więc nigdzie nie musisz wychodzić. - To już mniej zdrowe.
Opowiadaj, jak ci minęło lato.
Jesteśmy razem, opowiadaj.
- Było dobrze. - Dobrze?
Było nieźle.
Nieźle? Dobrze. Nieźle.
Może przestań pisać z Lucasem
- i pogadajmy? - Nie piszę z nim.
Co robisz? Wysyłasz mu…
- buziaczki czy coś? - Przestań. Nie piszę z nim.
Przepraszam, jestem zmęczona.
W porządku.
- Po prostu tęskniłem… - Tak.
W porządku. Jeśli chcesz spławić kumpelki
i spędzić dzień po powrocie z tatą…
- Kocham cię. - Ja też.
WITAJ W DOMU, EMMA!
Ale dobrze widzieć was na żywo.
Telefony to za mało.
Nadal nie kumam stref czasowych.
Kiedy pogadamy o Lucasie?
- Widziałaś się z nim? - Nawet się nie odezwał.
To nie wróży dobrze.
lucas? halo martwię się
Myślałam, że tylko na początku zgrywa się niedostępnego.
- Coś się stało? - Nie wiem.
Na początku lata rozmawialiśmy co wieczór, a potem jakoś…
Od 1 do 10, jak źle to wygląda?
- Dwa. - Dziesięć.
Też tak miałam.
Zanim ze mną zerwał, przestał odbierać.
Coś ci mówił?
Nie. To było dla nas trudne lato.
Potrzebowaliśmy przepustki, żeby zobaczyć tatę.
Ale nie wiedziałam, że cię olewał.
Pożyczysz mi telefon?
Pewnie. Po co?
Poczekaj. Muszę odebrać.
Hej, Loui…
Emma. Co słychać?
Co słychać? Musiałam użyć podstępu, żebyś odebrał.
Tak…
Możemy pogadać później?
Nie, możemy pogadać teraz.
Co się z nami dzieje?
Nie chciałem o tym tak rozmawiać,
ale jestem w ostatniej klasie
i mam nadzieję, że nadal będziemy przyjaciółmi…
Jasne.
- Przykro mi. - Doprawdy?
Jak poszło?
Zerwał ze mną.
Przykro mi.
Jaram się pierwszym treningiem.
Damy radę bez Olive?
Tak, bo musimy.
Niektóre z nas nie mają wyjścia.
Dobrze, że w tym roku jesteś wyluzowana.
Jestem w ostatniej klasie. Nie mogę się wyluzować.
Ciekawe, kogo trener wybrał do pierwszego składu.
SYRENY
Co ten potwór tu robi i czemu ma na sobie strój drużynowy?
To siatkarka.
Wiele gra dla obu drużyn.
Potwór? Mówiłaś, że to twardzielka.
Bo uprawiała inny sport w bezpiecznej odległości.
Nie kosza na moim boisku i w mojej drużynie.
- Twojej? - Naszej.
Oby była milsza niż dwa miesiące temu.
Nie jest. W TMZ mówili, że ugryzła Naomi Osakę.
Świetnie. Ta wariatka skupi na sobie całą uwagę.
Martwisz się o siebie czy drużynę?
Wiesz, o co mi chodzi.
Nie zdradzajmy za wiele, zanim jej nie poznamy.
Zgoda.
To Louise. Jest spłukana.
Mysz jest z Harper.
Destiny ma dwie mamy i ciotkę.
A może dwie ciotki? Dwie mamy? Nie wiem.
A córkę trenera, Emmę, która jest naszą przyjaciółką,
rzucił Lucas. Mnie rzucił rok temu.
Lucas Gruziński złamał wiele serc w tej szkole.
Postarałaś się, żeby nic nie powiedzieć.
A ty jaką masz historię? Jak się tu znalazłaś?
Zawiesili mnie w siatce,
a mama stwierdziła, że nauczanie w domu pogłębia problemy wychowawcze.
Wylądowałam w pudle.
Czyli tu. W szkole dla bab.
Są pewne plusy.
W więzieniu nie podają sushi.
Prawda, Louise?
Nie podają.
Jestem tu, aż mnie odwieszą.
I wrócę do gry.
Czyli za rok, nie?
Odwołałam się.
Swoją drogą, dlaczego rzucił was ten sam facet?
Pewnie dobrze całuje,
bo brzmi jak dupek.
- Ten dupek to mój brat. - I świetnie całuje.
Na waszym miejscu zemściłabym się.
Odpłaćcie mu się, zabawcie jego kosztem.
Chyba że faceci mogą bezkarnie traktować was jak śmieci.
Nie wezmę w tym udziału.
O jakiej zemście myślisz?
Możemy zamówić pod jego adres mnóstwo pizz.
Nie.
Jeśli myślisz o spotykaniu się z jego kumplami,
w moim przypadku to nie zadziałało.
Musicie go upokorzyć.
Kiedyś spotykałam się z pływakiem. Zerwał ze mną,
więc powiesiłam jego szczęśliwe kąpielówki na maszcie.
I co się stało?
Utonął.
Podejdźcie, proszę.
Szybciej!
No już, jazda.
W porządku.
Jakie mamy cele?
W zeszłym roku osiągnęliśmy cel, czyli II Dywizję.
W tym roku mam większy cel.
- I Dywizję. - Nie.
Ale dobry strzał.
W zeszłym roku nie byłem na was skupiony.
Większość czasu myślałem o UCBS.
Ale wybrałem was. I to była dobra decyzja.
Na uczelni zdobyłem najwięcej zwycięstw. W liceum też to zrobię.
Wiecie jak?
Zagramy w finale II Dywizji.
Debiutantkom się nie udaje.
Wiem. Przejdziemy do historii, bo wygramy.
Wiecie jak?
Zdobędziemy więcej punktów niż przeciwnik.
Mądrala.
Trzy sposoby. Po pierwsze,
co wieczór macie spojrzeć na siebie w lustro
i zapytać: „Czy dałam z siebie wszystko?”.
Oby odpowiedź była twierdząca.
Po drugie, odpowiedzialność. Czyli?
Wszystko, co robicie na boisku i poza nim, wpływa na nas wszystkich.
A po trzecie, tajna broń.
Nie mów „Ava”.
Chyba wszystkie poznałyście Avę.
Zaczyna się.
Co? Coś mówiłaś, Gruziński?
Jakiś problem?
Dlaczego zrekrutował pan zhańbioną gwiazdkę, która nie gra w kosza?
Dlaczego pyskujesz?
Chodź tutaj.
Szybko.
Traf do kosza.
Ava, podejdź.
Nie pozwól jej trafić.
Atak wygrywa mecze.
A obrona mistrzostwo.
Pamiętaj o tym, Gruziński.
Bo co? Rzucisz mi piaskiem w oczy?
Miałaś fart.
Kiepska siatkarka nie będzie mi rozkazywać.
Nie gram z przegrywami.
I nigdy nie przegrywam.
Nie pozwalaj sobie.
Jestem kapitan drużyny.
Jeszcze się okaże.
Louise, słyszałaś…
Założyłbym się, że Louise pierwsza się poskarży.
Więc zauważył pan, że jestem od niej szybsza.
- Nie zagram z nią. - Doprawdy?
Zgrzyty w zespole trzeba naprawiać od razu.
Nie lubi mnie, a ja jestem od niej lepsza.
Albo ona, albo ja.
Ona. Zamknij za sobą drzwi.
Naucz się pukać.
Wejdź, Ava.
Nie poddaję się.
Wiem. A wiesz skąd?
Proszę mnie oświecić.
Bo widzę w tobie siebie.
Wbrew pozorom to nie komplement.
Serio? Nie miał nim być.
Zawiesili cię w siatkówce. Straciłaś wsparcie.
Bo nie umiesz przegrywać.
Wszyscy się z ciebie śmieją, wiesz?
Nieprawda!
Mama zapisała mnie do drużyny, bo uważa, że przywróci mnie pan na właściwe tory.
Mądre posunięcie.
A szczerze mówiąc,
sam pan na nich nie jest.
- A co do Louise… - Hej!
Albo się kłóćcie, albo polubcie.
Zalecam to drugie.
Dobrze pan wie, że nie ma na to szans.
Ava.
A co, jeśli i tu ci nie wyjdzie?
Cały rok mówiłeś Louise i pozostałym,
że w zespole nie ma gwiazdy,
a zrekrutowałeś toksyczną gwiazdę?
Jest raczej zawzięta.
Proszę cię.
- Co? - Chcesz,
aby się z tobą liczyły. Stąd rekrutacja.
Chcesz zmian w drużynie i mistrzostwa.
Nie. Chcę pokazać, że jestem w formie.
Właśnie to powiedziałam.
- Właśnie to? - Właśnie to.
Jesteś pewien, że to jest tego warte?
Nie robię nic złego. Uspokój się…
Już się tym zająłem.
O Boże. Co zrobiłeś?
Kazałem Avie zintegrować się z zespołem.
Chcesz zmusić Avę i Louise do przyjaźni?
Tak.
Mimo że się nie trawią?
W końcu załapałaś.
Co cię… Śmiej się, śmiej.
Gwarantuję, że dzięki niej drużyna zyska.
Brzmisz, jakbyś chciał się założyć.
Co proponujesz?
Mecz towarzyski.
Westbrook przeciwko Carlsbad.
Dobra. O co gramy?
Jak przegrasz, stawiasz steki.
- Lubię mocno średnio wysmażone. - Co proszę?
Trochę bardziej niż średnio wysmażone. Żeby nie był krwiste.
Jesteś skomplikowana.
Jak idzie z Carlsbad?
Jest super.
Tak.
Jest tak…
Sama nie wiem. Super.
- Co? - Nie wiem.
Myślałam, że zostanę trenerką Westbrook.
Ja też.
Dziewczyny za tobą tęsknią.
Dziewczyny tęsknią?
Myślisz, że ja? Nie.
Co u Emmy?
W porządku.
Jest w wieku, w którym nie chce gadać z ojcem.
Emma? Nie wierzę.
Mówi półsłówkami.
„Jak leci?” „Spoko. Luz. Nieważne”.
- Wiesz, jakie są dziewczyny. - Jakie?
Nieważne.
AKADEMIA BELFORD
Co robisz?
Myślałam, że to zabawne.
Więc jaki mamy plan?
Podsadzę was do okna w łazience.
Samantha i Ava włożą do szafki Lucasa to, czego boi się najbardziej,
a Mysz będzie na czatach.
Czekaj. Czego Lucas się boi?
Świerszczy.
Przestań. Czemu jesteś tak daleko?
Skąd znasz kod do szafki?
Byłam tu z nim, gdy brał książki.
- Podał ci kod? - Mam dobry wzrok.
Zamknę szafkę, ale czekaj, aż…
- Dzięki, maluchy. - Nie!
Co wy tu robicie?
Od dwóch godzin jest w sieci, a już jest viralem na Insta.
Jest popularny. „#Świerszczodudek”.
- Patrzcie! - Pomocy!
Oblazły mnie! Jednego mam w ustach!
Co macie z tym wspólnego?
To zbyt duży zbieg okoliczności.
Ma na imię Samantha i jest spod znaku Ryb.
Nawiązałyśmy więź.
Zrobiłyście to dla mnie?
I trochę dla mnie.
Jeśli koleś pogrywa z jedną albo dwoma z nas, pogrywa z całą grupą.
- Czeka go kara. - Skoro Ava tak mówi.
Zrobicie wszystko, co powie Ava, nie?
Zabrała mi sport, przyjaciółki, a teraz rodzinę
- i nikt nie pyta mnie o zdanie. - Nie chodzi o nią ani o ciebie.
Ja… Chciałyśmy się odegrać na Lucasie.
Nieważne. Widzimy się na boisku.
Dziewczyny!
To tylko mecz towarzyski,
ale macie się przyłożyć.
Jak na meczu.
Pokażcie przewagę.
Idźcie.
Holly!
Nie spoufalaj się z wrogiem.
- Rozgrzejcie się. - Rany.
Idźcie.
- Holly. - Trenerze.
Co tu robi trenerka McCarthy?
- Nowa kumpela? - Nie.
Teraz to dyrektorka McCarthy.
- To twoja szefowa? - Tak.
Dlatego podniósł ci się ton głosu,
gdy zapytałem o Carlsbad.
- Wcale nie. - Jasne.
Mówiłaś: „Jest super”.
Nigdy nie…
- Powodzenia. - Nawzajem.
Masz coś…
- Trzymaj piłkę w grze! - Ava, ręce do góry!
- Dobra robota, Ava. - Nie!
Dobra praca nóg, Ava. Tak jest!
- Dobra! - Podawaj lepiej!
Louise, skup się!
Myślcie pozytywnie.
- Piłka! - Dajemy.
Kryję ją!
Dobrze, Ava. Bierz ją!
Moja piłka, frajerko.
Sędzio! Daj spokój, to tylko mecz towarzyski.
- Ostro. - Nieźle.
Nie odpuszczać!
- To ma być zagranie? - Dobra.
- Nie daj przejąć! - Rzuć!
Louise, nie gap się. Wracaj do obrony.
Nie czas na tryumf.
Dobrze, Ava.
Nie zabieraj piłki swojej drużynie, ale dobre zagranie.
Tak ćwiczycie na treningach?
Co? To, że Ava ma przejąć piłkę,
a reszta pracuje jeszcze ciężej?
Tak, to mój plan.
Nie flirtuj z żelowym trenerem, a skup się na drużynie.
To te w szarych strojach.
- Ręce do góry! Tak! - Obrona!
GOSPODARZE 26 – GOŚCIE 28
Sześć sekund do przerwy. Musimy zdobyć punkt.
- Podaj do mnie, strzelę. - Ja to zrobię, siatkareczko.
Przecież ty ciągle pudłujesz.
- Czemu ciągle mówisz? - I wszystkie…
Dość!
Dobrze, że jesteś zmotywowana, ale daj Avie rzucić.
- Żartuje pan? - Daj spokój.
Jazda! Ruchy! Syreny, do boju!
No już. Dawajcie.
- Podanie! - Przejmij.
- Dawajcie! Szybciej! - Zablokuj, Destiny.
Ruchy!
Dziewczyny!
Przestańcie!
- Dajcie spokój. - To twój plan?
- Puść. - Przestańcie.
Przerywam mecz.
Pierwszy skład do mojego gabinetu!
Teraz, Korn!
Ńo już. Wstawajcie.
Chyba czeka cię coś niemiłego, Korn.
Też cię kocham.
Odwieź mnie do Carlsbad,
a powiem ci, jak wielką porażkę poniosłaś.
Chciałabym, ale podwożę kogoś innego.
Dobrze, nagram ci wiadomość. Będzie pełna nieprzyjemnych słów.
Świetnie.
Czemu przerwałaś mecz?
Nie biły się. Były podekscytowane.
Paradoksalnie nie chodzi o mecz.
Chodzi o świerszcze w szkole dla chłopców.
Świerszcze?
- O co chodzi? - O żart, w którym nie brałam udziału.
Jak żadna z nas.
Nikt nie maczał w tym palców? Sami niewinni gapie?
Przyjrzyjcie się.
- Mysz, chodź tu. - Kto to powiedział? Destiny?
- A kto inny? - Na pewno nie ja.
- Kto to powiedział? Samantha? - Nie, Ava.
Tak, Samantha.
A to mój ulubiony fragment.
Czemu lampka zraszacza miga na czerwono?
- Co to było? - Niech będzie. Nieważne.
Tak, to nasza sprawka.
Ale to nie nasza wina.
To on kazał nam się zakolegować.
Nie wciągaj mnie w to.
Miałem na myśli wspólny wypad na sałatkę.
Babskie sprawy.
Jakby co, nie poszłam z nimi.
Bo nie byłaś zaproszona.
Lubię cię mniej, niż kiedy walnęłam cię w cycka.
Dość Louise, jesteś ponad tym.
A ty się pilnuj, Ava.
Rozwalają wszystkie ściany w szkole,
by pozbyć się ciągłego cykania!
To nie są przelewki. I to wasza wina.
Przyłapane. Wstyd mi za was.
Złaź z mojego biurka.
A ty, trenerze Korn…
Nie mam z tym nic wspólnego.
Nie lubię świerszczy. Nie ufam im. Są dziwne.
Może sam nie naważyłeś piwa,
ale wrzuciłeś składniki do kadzi, mimo że znałeś konsekwencje.
O co jej chodzi?
Po co to wzburzenie?
To tylko liceum. Kogo to obchodzi?
Jaki jest cel tego miejsca?
Nie obchodzi mnie zdanie innych.
- Było fajnie. - Nawiązałyśmy więź.
Wybacz, Louise.
Wiem, co planujesz,
ale to nie zadziała.
Co?
Byłam dobrą koleżanką dla…
jak jej tam.
Nie tak jak ty, Louise.
To udowadnia, że tylko Louise
nie poniesie kary.
Właśnie tak. I Marvyn.
Marvyn nie?
Całe lato mnie ignorował, a teraz to.
Nie.
Słyszała pani kiedyś coś tak upokarzającego?
W sumie to tak.
Mój chłopak z liceum zerwał ze mną na wycieczce w zoo.
A potem słoń…
na mnie narobił.
- Ohyda. - Wiem.
Ohyda.
Randkowanie zawsze jest poniżające?
Oczywiście, że nie.
Oprócz zerwań na FaceTime i słoni
jest wiele przyjemnych chwil.
Czemu muszę tak cierpieć, zanim do nich dojdę?
Przykro mi. Nie zawsze będziesz cierpieć.
Co powiedział twój tata?
Nie mogę z nim o tym rozmawiać.
Powiedziałby: „A nie mówiłem?”.
No nie wiem.
Mógłby cię zaskoczyć.
Potrzebujesz słońca, żeby zdrowiej wyglądać.
Przecież dopiero co wróciłam.
Mówisz do rośliny?
Tak.
Dobrze, że wróciłam. Martwię się, gdy jesteś sam.
Zapytałbym, jak się trzymasz, ale usłyszę: „Dobrze. Spoko. Nieważne”.
- Tato? - Tak.
Lucas mnie rzucił.
Co?
Czemu nie powiedziałaś?
Bo się wstydziłam.
Nie ma czego. Chodź tu.
- Chcesz pogadać? - Możemy się poprzytulać?
Pewnie. Tak długo, jak chcesz.
Trenerze?
Przepraszam za kłótnię z Avą.
Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
Ale ja wiem.
Nigdy nie grałaś z kimś tak dobrym.
Boisz się, że cię zastąpi
i stracisz stypendium.
- Mam rację? - I to jak.
Sprowadziłem ją, by cię zmotywować.
Zrobiłem to, bo wierzę, że dasz radę.
Żelazo żelazem się ostrzy. Dobrzy zawodnicy to motywacja.
Rób swoje, a dostaniesz stypendium.
Spokojnie.
Wszyscy jesteśmy w kozie.
Mamy dużo czasu na pogaduchy. Wykorzystajmy to.
Myślałam, że będzie pan wkurzony.
Jestem. Świerszcze mnie rozjuszyły.
Czeka was długa pokuta.
Ale fajnie, że zrobiłyście to dla Emmy.
W związku z tym mam do was pytanie.
Czemu chłopcy są do bani?
Co nie? Ciągle to powtarzam. Łamią mi serce.
Gdyby istniała planeta, gdzie nie ma chłopaków,
zamieszkałybyśmy tam.
Prawda?
- Od razu. - Kuszące.
Są okropni.
Chłopaki!
Chłopki.
- W szkole. - Tu?
Myślałam, że to żeńska szkoła.
Chłopaki?
Tak. To zasługa twoich dziewczyn.
Ekipa sprzątająca świerszcze w Belford wykryła pleśń.
Będą ją usuwać miesiącami.
Uczniowie zostali przeniesieni do innych szkół.
- W tym do Westbrook. - Żartujesz?
Czyli teraz jesteśmy szkołą koedukacyjną? Naprawdę?
Niestety w najbliższej przyszłości tak.
Dzięki! Odmieniłaś moje życie.
Dobra.
Nie przyjdzie.
Gdzie przenieśli Lucasa?
Złożył wniosek: „Wszędzie, byle nie Westbrook”.
Przykro mi.
- Jeśli mogę… - Nie możesz.
Chciałem powiedzieć…
że moje dziewczyny teoretycznie ocaliły chłopców
przed grzybem, którego mogli dostać przez tę pleśń.
Więc są bohaterkami. Prawda?
Wiesz, jakie komplikacje nas czekają?
Sherilyn.
Nie masz pojęcia, jak dotkliwie to wiem.
Napisy: Małgorzata Banaszak