Στα προηγούμενα επεισόδια...
Θα πάμε σε συναυλία με τον Τρέβορ.
Δεν θα βγει μεσοβδόμαδα.
Ούτε εσύ θα έπρεπε.
Ξέρω τι σκαρώνετε.
Πρόσεχε μη σου την πάρουν.
Μόνο αν το επιτρέψω.
-Κοίτα εδώ χαρά. -Βάλσαμο ο Νικ.
Είμαστε φίλοι.
-Λες να του αρέσεις; -Έτσι νομίζω.
-Θες ν' αράξουμε στο σπίτι; -Δεν μπορώ. Περιμένω παρέα.
Παρέα. Ενδιαφέρον ακούγεται.
Ναι. Θα σου πω μετά, λογικά.
-Μου είπες ψέματα. -Και σ' εμένα.
Η Έμα έφυγε με κάποιον!
-Με εμπιστεύεσαι; -Καθόλου.
Τι έχει γίνει εδώ πέρα;
-Καταπάτηση. -Τι;
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ
Μ' αυτόν;
Είσαι κακομαθημένη.
Από σκληρό καρύδι έγινες γελοίος.
-Όλα καλά; -Δεν ξέρω.
-Θα σε βοηθούσαμε. -Σαμάνθα;
Σαμάνθα!
Οι κρίσεις πανικού είναι αληθινές.
Και τι κάνεις;
Μα...
Τι έγινε; "Υποχρεωτική εκκένωση";
-Εντάξει. -Πάμε. Από δω!
ΕΚΚΕΝΩΣΕΙΣ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΦΩΤΙΑ
Η φωτιά εξαπλώνεται ανεξέλεγκτη.
Θα ανακοινώσουμε κι άλλα κέντρα εκκένωσης μόλις ενημερωθούμε.
-Έλα εδώ. -Φρόντισε να ξέρουν...
-Θα φέρουμε... -...πού κάθονται.
-Πάμε από εδώ. Έλα. -Παρακαλώ να είστε ψύχραιμοι.
Αν χρειάζεστε γιατρό, πηγαίνετε στο γραφείο εκεί.
Όποιος χρειάζεται φαγητό ή ξεκούραση, θα στήσουμε ράντζα εδώ πέρα.
Γεια σου. Πώς σε λένε;
Χόλι!
-Ναι. -Έλα.
Ποια έχουμε εδώ;
Δεν μου λέει το όνομά της.
Γεια σου. Τι έγινε;
Έχω βαβά.
Αλήθεια; Έχω τσιρότο για το βαβά σου.
Αφήστε τα κινητά, κορίτσια. Βοηθήστε τον κόσμο εκεί.
Οι γονείς της;
Δεν ξέρω. Είπα μήπως ήξερες εσύ.
Εγώ βάζω τσιρότα. Γιατί δεν τους βρίσκεις εσύ;
Είμαι εν μέσω κρίσης. Είπα μιας κι είσαι γυναίκα...
Καλώς. Θα το κάνω εγώ.
Πρέπει να μας πεις το όνομά σου.
Πώς σε λένε; Θα μου πεις;
Κούπερ!
Ευχαριστώ πολύ.
Παρακαλώ.
Τι; Εγώ τη βρήκα. Γιατί είσαι τόσο ευαίσθητη με όλα;
Εσύ γιατί είσαι τόσο...
ΜΕΓΑΛΑ ΚΑΛΑΘΙΑ
Η χειρότερη πυρκαγιά εδώ και 100 χρόνια, λένε.
Οι γονείς μου είναι στη Χριστιανική Αδελφότητα.
Η δική μου μαμά πήγε στο Four Seasons. Στη Σάντα Μπάρμπαρα.
Θεέ μου. Η φωτιά εξαπλώνεται.
-Το τέλος του κόσμου. -Κόφ' το.
Μου μεταδίδεις το άγχος σου.
Και δεν βρίσκω τη μαμά μου.
Μην υπερβάλλετε. Το κάνετε χειρότερο.
Μα μπορεί να πεθάνουμε. Χειρότερο δεν γίνεται!
Λοιπόν, αυτό δεν βοηθάει.
Ξέρεις τι άλλο δεν βοηθάει; Αυτό.
Θυμώνεις που φοβόμαστε;
-Έχεις δει ειδήσεις; -Λογικός ο φόβος.
Ένα πράγμα έμαθα μικρός.
Να μη με ελέγχει ο φόβος.
-Θα μας πεις ιστορία; -Άλλη φορά.
Έχουμε δουλειά.
Ό,τι θέματα, προβλήματα, καβγάδες έχετε μεταξύ σας ή με μένα,
ξεχάστε τα.
Θέλουμε κουβέρτες, μαξιλάρια, ράντζα.
-Έμα. -Εννοείται. Ό,τι θέλει η Χόλι.
-Ντέστινι. -Θα φέρω νερά.
Ωραία.
Εσείς ελάτε. Ο κόσμος πεινάει.
-Θα κοουτσάρει και τη φωτιά; -Κάτι θα κοουτσάρει πάντως σίγουρα.
Σαμάνθα.
Είσαι καλά;
-Φαίνεται; -Όχι.
Ξέρεις,
κάποιες φορές βοηθώντας τους άλλους, βοηθάμε και τον εαυτό μας.
Πάμε να δούμε;
-Ναι. -Εντάξει.
Μήπως θέλετε λίγο νερό;
-Ναι. Ευχαριστούμε. -Εντάξει. Ορίστε.
Ευχαριστώ.
Πάμε άλλη μία; Δεν φαίνονται οι πληττόμενοι.
Τι κάνεις;
Τέτοια ντοκιμαντέρ παίρνουν βραβεία.
Ο θρίαμβος δεν έρχεται μόνος.
Μες στη φιλανθρωπία είσαι.
-Ευχαριστώ. -Γεια.
Μου έγραψε η μαμά.
Λέει ότι είναι ασφαλείς και πήγαν στο κέντρο αναψυχής.
Πάλι καλά.
Λυπάμαι, αλλά πρέπει να φύγω.
Να φύγεις;
-Ναι. -Πού;
-Για τι; -Για τον Σταρκ.
Ο μπαμπάς λείπει. Η μαμά είναι εδώ. Είναι μόνος στο σπίτι.
Ποιος είναι ο Σταρκ; Έχεις βίντεό του;
Ο σκύλος του. Δεν πας ν' ανοίξεις κάνα βιβλίο;
Ορίστε. Αυτός είναι.
-Σκέτη γλύκα. -Ναι.
Δεν θα πας πουθενά. Είσαι σε κέντρο εκκένωσης.
Εδώ μαζεύεται ο κόσμος. Δεν βγαίνει στη φωτιά.
Δεν θα τον αφήσω εκεί.
Το ξέρει η μαμά σου;
Όχι. Και δεν θα της το πω.
Ούτε εσύ θα το πεις. Θα φρικάρει.
Και καλά θα κάνει.
Τα λέμε μετά.
Στάσου, θα έρθω μαζί σου.
Ελάτε μαζί μου.
-Τι κάνετε; -Είναι πολύ νόστιμο.
-Τρώμε παγωτό. -Το βλέπω.
-Θες; -Όχι.
Άκρη. Κάντε κάτι χρήσιμο.
Τι θα φτιάξουμε;
Έχουμε ελιές, πίκλες και νουντλς.
-Και βούτυρο. -Κι απ' αυτό.
Νουντλς με βούτυρο, ελιές και πίκλες;
Τι θα φτιάξουμε;
Τηγανιτά μακαρόνια. Λατρεμένο. Συνταγή της μαμάς.
-Ναι, με ζάχαρη άχνη. -Κάποια πρέπει να μαζευτεί.
Έιβα, βράσε λίγο νερό.
Δώστε της κατσαρολικά.
Βρείτε χάρτινα πιατάκια.
Δεν ξέρω αν μπορώ να βοηθήσω.
Δεν έχεις άλλο χέρι;
Σβέλτα!
-Άντε! -Θες να κάνουμε κάτι;
Θα σταματήσεις αυτήν την γκριμάτσα;
-Εντάξει. -Καθαρίστε λίγο. Ελάτε.
Σοβαρολογώ.
ΟΙ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ
-Πολύ τρομακτικό. Απίστευτο. -Ναι.
-Γεια. -Γεια.
Έχεις δουλειά;
Εξαρτάται ποιος ρωτάει, βασικά.
Θέλω ράντζα, κουβέρτες και μαξιλάρια.
-Θα έρθεις μαζί; -Ναι.
Πάμε, γρήγορα! Ο κόσμος πεινάει έξω.
Καλό φαίνεται.
Λουίζ, αυτά είναι καμένα.
Τηγανιτά είπαμε. Όχι καμένα.
Φτιάξ' τα πάλι.
Ούτε νερό δεν ξέρω να βράζω.
Δεν ισχύει αυτό.
Νικ, σου φαίνεται μαγειρεμένο αυτό;
Ναι, μια χαρά.
Δεν μπορώ και τις δύο ταυτόχρονα, φίλε.
Άσ' το πάνω μου.
Κόουτς, φεύγουμε εγώ κι ο Νικ. Τα λέμε.
Μας υποχρέωσες.
Νόμιζα ότι θα αράζαμε λίγο. Δηλαδή...
Αυτός...
-Έφυγε χωρίς να πει "γεια". -Θα ήταν επείγον.
Θα έψαχνε συγγενείς ή θα ήθελε τουαλέτα.
Σοβαρά, τι ζόρι τραβάει; Έκανε λες και δεν με ήξερε.
-Πρέπει να ΚΤΣ. Να καθορίσεις... -Τη σχέση. Ξέρω τι σημαίνει.
Δεν ξέρω καν αν είναι σχέση.
Θα σε μισεί ακόμα, λογικά.
Με τίποτα. Πρέπει να το ξεκαθαρίσεις.
Ο Νικ είναι ο πιο σέξι άντρας στον πλανήτη,
και είναι εγκλωβισμένος σ' ένα θηλέων.
Δεν θα την παλέψει.
Πρώτη φορά θα το πω σοβαρά.
Έχεις δίκιο.
Θα βάλω μάσκαρα και θα κάνω τα μαγικά μου.
Να βάλεις λιπ γκλος.
Άλλα δύο, έτσι; Ωραία.
Και την Έιβα και τη Λουίζ;
Τι λες τώρα!
-Σε λυπάμαι πολύ, ρε Νικ. -Ναι;
Βγαίνεις με δύο κουκλάρες.
Έλα, αδερφέ.
-Κόουτς. -Αγόρια.
Γιατί δεν πάμε έξω;
Περιμένει πολύς κόσμος βοήθεια.
Έγινε, κόουτς.
-Άντε. -Πάμε, φίλε.
Ναι. Όχι εσύ, Νικ.
Πάντως να ξέρεις ότι δεν σ' αγαπούσα στο Μπεθ Μακμπέθ.
Συγγνώμη;
Συγγνώμη. Στη Χάρπερ μιλούσα.
Θα σοβαρευτείς; Ψάχνουμε μαξιλάρια.
-Έχεις δίκιο. -Το ξέρω.
Μίλα της εσύ.
Στο καλό.
"Μην ανοίξετε".
-Ειδικότητά μας. -Πράγματι.
Επίτρεψέ μου.
-Ευχαριστώ πολύ. -Κανένα πρόβλημα.
Βασικά,
να έχω την τιμή;
-Έτσι λέω. -Κι εγώ.
Θεέ μου.
Όχι!
Είσαι καλά;
Ναι.
-Ναι; -Μια χαρά.
Καλύτερα να πάμε πίσω.
Το μόνο που δεν σκεφτόμουν.
Αλήθεια;
-Ναι. -Εντάξει.
Αλλά είπες ότι πρέπει να πάμε πίσω...
Όχι, εγώ...
-Δεν ξέρω τι λέω. -Θα κάνω αυτό που είπες.
Οπότε...
Στείλ' τους στο Γουέστμπρουκ, τότε.
Θα κάνουμε χώρο για όποιον χρειάζεται καταφύγιο.
Τι κάνετε εσείς οι τρεις τώρα; Είναι έκτακτη ανάγκη.
Τι έγινε πάλι;
Κορν!
Τι;
Προσπαθείς να κάψεις το κέντρο εκκένωσης;
Χαλάρωσε. Το 'χω.
-Σίγουρα; -Ναι. Το 'χω μ' αυτά.
Κυρία Τόμας, δεν θέλω να 'μαι καρφί.
Χλωμό, αλλά συνέχισε.
Ήθελα να ξέρετε ότι ο Τρέβορ έφυγε για να πάει να σώσει τον Σταρκ.
-Τι; -Τον σκύλο σας.
-Ξέρω ποιος είναι! -Δεν ήμουν σίγουρη.
Ο Τρέβορ είμαι. Απουσιάζω. Αφήστε μήνυμα.
Θα τον σκοτώσω.
-Πήγε με την Ντέστινι. -Τι;
Εντάξει. Ναι.
Η φωτιά μαίνεται κι αυτοί πάνε προς τα εκεί;
Πάω να τον βρω.
Όχι, είναι επικίνδυνα. Σε παρακαλώ.
Κορν, είσαι γονιός.
Αφού καταλαβαίνεις.
Καταλαβαίνω.
Αναλαμβάνεις. Μην κάψεις το σχολείο μόνο.
Να προσέχεις!
Ελάτε!
Γρήγορα!
Δεν έχει πού να πας!
Σταμάτα!
Πας καλά;
Μην κορνάρεις. Δεν θα αλλάξει κάτι.
Κάτι πρέπει να κάνω. Γιατί δεν κάνουν άκρη;
Αυτό θα λένε και για εμάς.
Καλύτερα να γυρίσουμε.
Κάντε στην άκρη!
Γυρίστε πίσω!
-Όχι, δεν γυρίζουμε πίσω. -Τι;
-Δεν γυρίζουμε πίσω. -Μα τι...
Τι κάνεις;
Πρέπει να τρέξω. Δεν έχει νόημα.
-Πού πας; -Να τον σώσω!
Τι; Τρελάθηκες;
Ναι!
-Τι; -Μπείτε στα αμάξια σας.
Θεέ μου. Τρέβορ!
-Δεν είναι αυτό που νομίζεις. -Βγαίνεις με τη Λουίζ;
-Εν μέρει είναι, δηλαδή. -Βγαίνεις με την Έιβα;
-Καλά, αυτό είναι. -Μάλιστα.
-Δεν είναι εντάξει αυτό, Νικ. -Αφού μ' αρέσουν και οι δύο.
Η Έιβα είναι φιλόδοξη και σκληρή,
αλλά η Λουίζ κι εγώ... δεν ξέρω. Έχουμε άλλη χημεία, κατάλαβες;
Πώς να διαλέξω;
Ναι, καταλαβαίνω τη δυσκολία σου.
Είδες; Κι αν μάθουν ότι...
Όταν το μάθουν, Νικ. Γιατί θα το μάθουν.
-Μην το πεις. -Έλα τώρα.
Με φέρνεις σε δύσκολη θέση.
Είμαι κόουτς σου, αλλά τις αγαπώ πολύ κι αυτές.
Εντάξει.
Πρέπει να τους το πεις ως το τέλος της μέρας,
αλλιώς θα το πω εγώ.
Τι πράγμα;
Τίποτα.
Πήγαινε.
Τι τρέχει;
Ψάχνω την Έμα.
Υποτίθεται ότι θα έφερνε τις κουβέρτες.
-Τι; -Την είδα με τον Τζάκσον.
-Τον Τζάκσον; -Ναι.
Πού;
Δίπλα στο θέατρο.
Τον Τζάκσον.
ΧΩΡΟΣ ΠΡΟΜΗΘΕΙΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ
-Κλειδωθήκαμε. -Κε Κορν...
-Εσύ το έκανες! -Καμία σχέση.
-Ήταν λάθος. -Έξω!
Δεν με άκουσες; Φύγε!
-Να πω κάτι στα γρήγορα; -Όχι. Έξω!
Θα σου στείλω μήνυμα.
Δεν πρόκειται.
Κι εσύ πήγαινε να βοηθήσεις τον κόσμο.
Τι;
Απλώς...
Τους κοιτάζω και δεν ξέρω τι να κάνω.
Τόσος πόνος. Με μπλοκάρει.
Δεν έχεις τα κότσια να πας έξω;
Φοβάσαι.
Μείνε στο γραφείο μου, τότε.
Δεν θα μου πεις τι να κάνω.
Το έκανα! Προχώρα!
-Άντε! -Απίστευτο.
Σε ποιον γράφεις;
Σ' εσένα, βασικά.
Αλήθεια; Τι θα μου έλεγες;
Απλώς ότι...
Εσύ τι θα μου έλεγες;
Εντάξει, θα το πω.
Νιώθω ότι υπάρχει κάτι εδώ
κι απλώς αναρωτιέμαι τι είναι.
Αυτό ήθελα να σου πω κι εγώ.
Εντάξει. Τι σκεφτόσουν, τότε;
Εσύ τι σκεφτόσουν;
Έλεγα να γίνουμε επίσημα ζευγάρι.
Μόνο αν το σκεφτόσουν κι εσύ.
Αυτό ακριβώς σκεφτόμουν.
Εντάξει. Καλή φάση.
Ωραία.
Το πήρε καλύτερα απ' ό,τι περίμενα.
Δεν τα κατάφερα.
Θα χωρίσω την Έιβα αν είναι.
Πάμε.
Χάρπερ. Γεια.
Είσαι στο πλάνο.
Σε έψαχνα. Είσαι καλά;
Θα ήμουν καλύτερα αν δεν ήσουν στο πλάνο μου.
Ευχαριστώ. Εντάξει.
Ορίστε, κύριε.
Δεν μ' αρέσει αυτή.
Είναι τραχιά.
Κρίμα. Δεν έχουμε πολλές, κύριε.
Δεν έχετε πολλές σε πλούσιο σχολείο;
Αν δεν τη θέλετε, περιμένουν κι άλλοι.
Σε ποιον νομίζεις ότι μιλάς, αγοράκι;
Ήταν δύσκολη μέρα. Ήρεμα.
-Άκουσε. -Παιδιά...
Πώς σας λένε, κύριε; Είμαι η Σαμάνθα.
Έντι. Εντ.
Εντάξει. Το 'χω. Πήγαινε.
-Δύσκολη μέρα, έτσι; -Ναι.
Εμένα μια μακαρονάδα μού έφτιαξε τη διάθεση.
Περίεργο.
Λέει τίποτα;
Εννοείται. Εγώ την έφτιαξα.
Κόουτς, θα του φέρεις λίγη;
Εντάξει.
Είναι δική του συνταγή, αλλά μην του κρατήσεις κακία.
Θες να καθίσεις;
Ξέρω ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο τώρα.
Ναι.
Ένα τροχόσπιτο έχω όλο κι όλο και δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα.
Η μία απορία οδηγεί σε μια άλλη, ακόμα μεγαλύτερη.
Καταλαβαίνεις.
Ευχαριστώ, δεσποινίς.
Είσαι η πρώτη που κάνει κάτι καλό για μένα σήμερα.
Όλοι περνάμε τα ζόρια μας, Εντ.
Ορίστε.
Σπουδαίο παιδί αυτό.
Ναι.
-Αλήθεια έγινε αυτό; -Ναι.
-Τι άλλο έγινε; -Μετά, αστόχησε.
-Αλήθεια; -Ναι. Κι εγώ του έλεγα "Πάμε!"
Έχεις πλάκα.
Ζακ, σε ψάχνει η κόουτς Χόλι.
-Θα τα ξαναπούμε. -Ναι.
Πολλές φιλίες βλέπω.
Τι μου λες;
Ζηλεύεις.
-Τι; -Ναι.
Ό,τι πεις.
-Αδιαφορώ. -Σίγουρα.
Δεν χρειάζεται να ζηλεύεις. Δεν είμαστε και ζευγάρι.
Τότε, να γίνουμε ζευγάρι.
Εντάξει.
ΕΜΑ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Χρόνια πολλά, αγαπημένη μου κόρη.
Όταν φοβόμουν το σκοτάδι μικρός,
η μαμά με κοίμιζε με την κιθάρα.
Το αγαπημένο της ήταν το "Somewhere Over the Rainbow".
Από τα λίγα δικά της που έχω.
Και τώρα, σου το δίνω.
Γιατί η φωνή σου είναι ξεχωριστή. Θέλω να την ακούσει ο κόσμος.
Σ' αγαπώ πολύ.
ΠΡΣΧ. Ο αγαπημένος σου μπαμπάς.
Κοίτα την.
Κι εσύ ανησυχούσες ότι δεν θα τα βγάλει πέρα στη ζωή.
Φαίνεται χαρούμενη.
Πράγματι.
Γιατί δίνει χαρά σε άλλους.
Ναι.
Το κάνει με χαμόγελο, όχι με πίεση.
Το ζηλεύω αυτό.
Δεν υπάρχει λόγος. Μπορείς να το κάνεις κι εσύ.
Οι φλόγες φτάνουν στο φαράγγι.
-Κάηκαν 40 κτίρια. -Μάρβιν, κοίτα.
Απειλούνται εκατοντάδες άλλες και η φωτιά φτάνει στον αυτοκινητόδρομο.
Λένε ότι η απειλή για το Λα Χόγια είναι πλέον πολύ μεγάλη.
Θα είναι μεγάλη νύχτα.
Μάθαμε ότι πυροσβέστες από το Τσούλα Βίστα, το Σαν Ντιέγκο,
το Νάσιοναλ Σίτι και το Χάρτλαντ βοηθάνε τον κόσμο να σβήσει τη φωτιά.
Τρέβορ, σταμάτα!
Τρέβορ, τι κάνουμε;
-Με το ζόρι αναπνέεις. -Καλά είμαι. Κοντεύουμε.
Δεν είναι παιχνίδι! Δεν μπορείς απλώς να...
-Μπες μέσα. -Μαμά, δεν το συζητώ μαζί σου.
Εννοείται αυτό.
Θα μπεις μέσα και θα πάμε πίσω στο σχολείο!
Όχι, εντάξει;
Ανησυχώ για τον Σταρκ!
Θα είναι καλά.
Είσαι γιος μου.
Σ' αγαπώ. Μπες στο αμάξι.
Άκου τη μαμά σου, Τρέβορ. Έχει δίκιο. Μπες στο αμάξι.
Όλα θα πάνε καλά.
Λυπάμαι για τον Σταρκ.
Κρύβεσαι;
Ναι, κάνω ένα διάλειμμα.
-Αυτό θα βοηθήσει. -Ναι.
Ουίσκι 18 ετών.
Δώρο μετά το δεύτερο πρωτάθλημα.
Το είχα στο γραφείο για ξεχωριστή περίσταση...
Ναι; Όπως μια φυσική καταστροφή;
Ας πιούμε σ' αυτό, τότε.
Υγεία.
Τα νέα δεν είναι καλά, Μάρβιν.
Δεν μ' αρέσει που το λέω, αλλά φοβάμαι λίγο.
Ξεπέρασέ το.
Τον φόβο μου;
Ναι. Αν τον αφήσεις, θα σε καταστρέψει.
Αυτό πιστεύεις;
Ναι. Αυτό ξέρω.
Δεύτερη φορά το λες σήμερα.
Τι σημαίνει;
Τι;
Η σχέση σου με τον φόβο.
Πες μου.
Έχασα τη μαμά μου μικρός.
Και ήταν μία από εκείνες...
Πώς το λένε; Χρόνια πάθηση. Ήταν άρρωστη.
Ήταν ζόρικο. Την έριχνε κάτω κι εκείνη αντιστεκόταν.
Το πάλεψε πολύ ως το τέλος.
Τη μέρα που πέθανε, στεκόμουν μπροστά στην πόρτα της.
Ο μπαμπάς μου είπε,
"Γιε μου, πήγαινε να την αποχαιρετήσεις.
Ίσως είναι τελευταία ευκαιρία.
Μην υποκύψεις στον φόβο".
Και προσπάθησα να...
Προσπάθησα να περάσω την πόρτα, αλλά δεν μπορούσα.
Είχα ακινητοποιηθεί.
Και είχε δίκιο.
Δεν πρόλαβα να την αποχαιρετήσω επειδή πέθανε.
Εκείνος με είπε δειλό.
Είχε δίκιο.
Όταν έγινα πατέρας της Έμα,
κατάλαβα ότι το θέμα δεν ήταν να την αποχαιρετήσω εγώ.
Εκείνη δεν πρόλαβε να αποχαιρετήσει το παιδί της.
Κι αυτό θα την πλήγωσε πολύ.
Κι από εκείνη τη στιγμή είπα ότι δεν θα υποκύψω ποτέ στον φόβο.
Δεν με έχω συγχωρήσει έκτοτε.
Μάρβιν...
Ήσουν μικρό παιδί.
Δεν πειράζει να φοβάσαι.
Αλήθεια.
Δεν είναι αδυναμία.
Ακόμα και τώρα.
Δεν χρειάζεται να είσαι πάντα ο δυνατός.
-Πότε θα φύγουμε; -Δεν ξέρω!
-Πού να πάμε; -Δεν έχουν αρκετά ράντζα!
Γιατί πήρε δύο κουβέρτες αυτή;
-Δεν ξέρω. -Θέλω να ξέρω.
-Είμαστε όλη μέρα εδώ! -Περιμένω…
-Εντάξει. -Ψυχραιμία.
-Ηρεμήστε. -Παιδιά, πώς βοηθάει αυτό;
Σας παρακαλώ.
-Θα σας δώσω κουβέρτα. -Ξέρεις πόσες έχω;
-Μάρβιν, έλα εδώ! -Τι τρέχει; Ένας ένας!
Θέλω να πάω στο σπίτι.
Το ξέρω. Μόλις είναι ασφαλές, εντάξει;
Είναι καλά;
Απλώς...
Της έπεσαν πολλά. Σε όλους μας, δηλαδή.
-Να σου τραγουδήσω; -Ένας ένας.
Θα σας δώσω...
Εντάξει.
Γιατί τα βάζεις μαζί μου;
Ευχαριστώ.
Πώς νιώθεις;
Είναι νέα μέρα.
Ναι.
-Ευχαριστώ για όλα. -Καλή τύχη.
Στο καλό.
Καλή τύχη, φίλε. Είσαι καλά;
Εντάξει.
Μπαμπά, μπορούμε να φύγουμε.
-Όλοι. -Τέλεια.
Ωραία.
Καλώς την.
Είναι καλά;
Ναι, απλώς τρέμω να δω τι μας περιμένει στο σπίτι.
Κι εγώ. Καλή τύχη.
-Ευχαριστώ. -Γεια.
Να πας στο καλό.
-Θα πάρω τα πράγματά μου. -Εντάξει.
Μη σκας. Όλα θα πάνε καλά.
Εντάξει.
Πρόσεχε στον γυρισμό.
-Κι εσύ. -Έμα.
Ευχαριστώ.
Όλα θα πάνε καλά, καλέ μου.
-Εντάξει. Φτάσαμε. Πήγαινε. -Εντάξει. Πάω.
Τι κάνεις;
Θεέ μου!
Είσαι πολύ γενναίος!
Έχουμε περάσει δύσκολα οι δυο μας, έτσι;
Με συγχωρείς, Έμα.
Ήμουν σκληρός μαζί σου.
Κι εγώ.
Συγγνώμη.
Ξέρεις, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο,
σε κάνει να σκέφτεσαι τι έχει σημασία και τι όχι.
Σε καμάρωνα χθες βράδυ.
Γινόταν χαμός,
κι εσύ μ' ένα τραγούδι τους ηρέμησες όλους.
Ήταν μαγικό.
Ευχαριστώ. Και για την όμορφη κιθάρα.
Ήταν δώρο γενεθλίων, αλλά...
Ναι.
Αυτό μου τραγουδούσες όταν είχα αϋπνίες μικρή.
Αλήθεια; Εγώ;
Ναι, έτσι το έμαθα.
Το αγαπημένο της γιαγιάς σου.
Το θυμάμαι.
Της μοιάζω τελικά;
Έχεις το χαμόγελό της.
Μπαμπά.
Όλα θα πάνε καλά.
Υποτιτλισμός: Ντέση Βερβενιώτου