W poprzednich odcinkach…
OBOWIĄZKOWA EWAKUACJA
Zniszczył 40 budynków. Setki są zagrożone.
Władze ostrzegają, że centrum La Jolla jest zagrożone.
- Pan… - Proszę o spokój.
Rozstawimy tu łóżka polowe, żebyście mogli odpocząć.
Szukałam cię. Nic ci nie jest?
Byłoby lepiej, gdybyś wyszła z kadru.
Dziękuję.
Szukam Emmy.
Miała przynieść koce dla potrzebujących.
Widziałam ją z Jacksonem.
- Tata? Utknęliśmy tu. - Panie…
Idź do mojego gabinetu.
- Już. - Niewiarygodne.
Szkoda mi ciebie.
Ava i Louise?
Spotykasz się z dwiema laskami.
- Trevor, co my robimy? - Już niedaleko.
Wsiądziecie do auta i wrócicie do szkoły!
Martwię się o Starka!
Jesteś moim synem. Kocham cię. Wsiądź do auta.
Będzie dobrze.
Pożar w Mission Valley został opanowany.
Ogień strawił 30 000 hektarów ziemi i zniszczył 800 budynków.
Tysiące osób straciły dom.
Na pewno nic ci nie jest?
Tak, tato.
Chociaż musiałam uprać ostatni mundurek w umywalce.
To, co straciliśmy, to tylko przedmioty.
Wiem.
Mówiłeś to ze sto razy.
A ty jak się czujesz?
Dobrze.
Tylko nie mogę…
To Holly.
Jesteś na głośnomówiącym.
- Holly, tu Emma. - Hej.
Chciałam sprawdzić, co u was,
bo Emma udostępnia ciągle na Insta kawałki Billie Eilish.
Co to znaczy?
- Że cierpię. - Nie cierpi.
- Jest szczęśliwa. - Tak, cierpię. Tato.
Wyłączyłem głośnomówiący. My…
Znalazłem ładny motel 60 km od La Jolla.
- Mają gofry i… - Tato.
Holly, dłużej tu nie wytrzymam!
Dojazd do szkoły zajmie dwie godziny.
A 90 m2 to za mało dla dwóch Kornów.
- Wiesz, że on chrapie? - Nie.
Oddaj. Sama chrapiesz.
Mam propozycję.
Może jakiś czas pomieszkacie u mnie?
- Dzięki. Nie. - Serio?
Nie trzeba. Dziękujemy. Serio.
- Tato. - Co?
Jeśli zmienicie zdanie,
oferta dalej aktualna.
To nie będzie konieczne, ale dziękujemy.
Co za miła niespodzianka.
Zagłosowaliśmy i Emma wygrała remis.
Nie zostaniemy na stałe. Szukam hotelu na długi pobyt.
Nie.
Ale tu ładnie.
Gosposia ma wolne?
- Tato. - Co.
Emma, zajmij pokój gościnny na piętrze.
A ja?
To jest twój pokój.
Co? Jestem nauczycielką.
Mam spać na kanapie?
Jest rozkładana.
Chcesz mrożonej herbaty?
- Chętnie. - Tak.
- Zielonej? - Moja ulubiona.
Szklanki są tam.
- A ty chcesz? - Tak.
- Ze słodzikiem? - Bez.
To nie jest zabawne.
Odrobinę jest.
Świetnie sobie radzisz.
Witajcie w domu.
DRUŻYNA
Dzień dobry. Jak się spało?
- Idealnie. - Te nowe
rozkładane kanapy są takie wygodne.
Powinnaś jedną kupić.
Dobra.
Tak to tutaj zostawisz?
Tak, to zlew.
A to zmywarka.
Zmywarka nagle nie zniknie.
Wiesz, że to mój dom, nie?
Tak. Tym bardziej powinnaś go szanować.
- Tato. - Co?
Jadę do szkoły.
Jak to? Nie jedziemy razem?
Nie. Lubię rano jeździć sama.
Lubię słuchać programu Daily, a mam wrażenie, że jesteś gadułą.
- Kocham Daily. - Tak?
Jest lepszy niż podcasty wojenne.
To pojedź ze mną.
- Chciałaś jechać sama. - Cóż…
Będę cicho i będziesz mogła słuchać, czego chcesz.
1940: Atak Niemiec
Niemcy dotarli do Belgii, przetrwawszy najsurowszą zimę kampanii.
Słyszysz? Odmrożenia to nie żart.
Miałeś być cicho.
…znaleźli się pośród…
Co robisz? Chcę posłuchać.
To II wojna. Wygrywamy.
Bardzo zabawne.
Nie wiem, czy wiesz, że Ava i Louise spotykają się z Nickiem.
- Co? I pasuje im to? - Nie.
Przestanie, jak się dowiedzą.
Nick im nie powiedział, mimo że mu kazałam.
- Ja to zrobię. - Nie.
Nie!
Wiesz, ile trudu kosztowało, żeby się dogadały? Zaprzepaścisz sezon.
To twoje zmartwienie?
Tak! I dziewczyny.
Załatwię to.
Nie martw się.
To moje zawodniczki. Moja drużyna. Mój problem.
Dobrze.
Jutro jedziemy osobno.
O Boże. Dobrze was widzieć.
- Hej, Emma. - Emma!
- Cześć. - Tęskniłyśmy.
Nawet szkoła mnie cieszy.
Słyszałyście o liceum Laguna Niguel?
- Spłonęło. - Nieźle.
Moi kuzyni znowu będą się uczyć zdalnie.
Pożar był okropny.
Przykro mi z powodu waszego domu. Gdzie mieszkacie?
Podobno u Holly.
Co?
Niemożliwe! Czyj to pomysł?
Nazwałaś już ją „mamą”? Mnie się zdarza.
Nie! Dzielicie pokój? Na bank.
- Stawiam 20 $! - To pomysł Holly.
Tata śpi na kanapie.
Jest nawet spoko.
Mysz, wyglądasz na zestresowaną. Co jest?
Muszę iść do łazienki.
Łazienka jest w tę… Szybka jest.
Spójrzcie.
Chyba nie chodzi o łazienkę.
Wszyscy wiele przeszliśmy.
Ogień nas powalił, ale dziś powstajemy.
Czeka nas dużo pracy.
Mistrzostwa dywizji będą na ESPN, a więc i my.
Jak? Dzięki ciężkiej pracy.
Od dziś dwa treningi dziennie.
Jakiś problem?
Nie chodzi o treningi.
Pana dom spłonął.
Sala to mój dom. A ona nadal stoi.
Każdy mówi o powrocie do normalności, ale nie ja.
Jak wrócimy do normalności, czego się nauczymy? Niczego.
Nie czeka nas normalność.
Nauczyłem się…
że niewiele w życiu kontrolujemy.
Ale kontrolujemy to, co jest tu i teraz.
Kontrolujemy grę.
Przypomnijmy sobie, jak to się robiło.
Dobrze, Louise. Ruchy.
No już. Zaczynamy!
Dasz radę, D.
Nie myśl o tym.
Zignoruj to. Dobra robota.
Louise, masz chwilę?
Tak.
Pamiętaj, że na kolejny mecz przyjdzie skautka z UCLA.
Musisz być w 100% skupiona.
Tak. Nawet w 101%. Już o tym myślałam.
Dobrze to słyszeć.
Nie wolno ci się rozkojarzać.
Zgoda. Czyli?
Sama mi powiedz.
Nie imprezować.
To dobry początek.
- Nie zarywać nocy. - Odpoczynek jest ważny.
Dobrze się odżywiać. Co jeszcze… Co jeszcze może cię rozkojarzyć?
Chodzi panu o chłopców.
To tobie o nich chodzi.
Chłopcy to same kłopoty. Ciężko się wtedy skupić.
A brak skupienia to brak stypendium.
- Więc mówi pan… - Nic nie mówię.
Ty to mówisz.
Tego chcesz, prawda?
Słyszysz mnie?
Nieodebrane połączenie Nick
Rozkojarzenie.
Zrozumiałam, trenerze.
Dobra.
Czy to zbliżyło cię do Trevora?
W pewien sposób tak.
Podobno pary, które uniknęły śmierci, na zawsze są razem.
- Kto tak mówi? - Jesteś pewna?
Zachował się głupio, ale bardzo odważnie.
Ale głównie głupio. Biegł w stronę ognia…
Mysz, gdzie byłaś?
Szłam dookoła.
Muszę zerwać z Harper.
Czemu?
Ostatnio jest samolubna.
Zostawiła mnie ranną podczas dnia sportu.
Ignorowała podczas nocowania w szkole…
Zasługujesz na więcej.
Wybacz. Wymsknęło mi się.
Co zrobisz?
Wyznaczyłam trasy, gdzie jej nie ma, żeby ją omijać, póki czegoś nie wymyślę.
Droga do wodopoju.
Bardzo szczegółowa.
Dobrze narysowana.
Wiesz co? Pomogę ci.
Uwielbiam zrywać z ludźmi.
- Mogę to robić codziennie. - Tak?
Uważam, że to najgorsze, co mnie spotkało.
Zacznijmy od podstaw.
Jak bardzo chcesz ją zdołować?
W skali od jednego do tego, żeby zmieniła szkołę.
Zależy mi na niej. Nie chcę jej zranić.
Wiem, jak to jest być olaną. To okropne uczucie.
Nawet jeśli prawda boli, na pewno chce ją usłyszeć.
Masz rację.
Jak długo masz zamiar to ciągnąć?
Nie zgrywaj głupka. Mówię o Avie i Louise.
Wie pan o tym?
To wydarzyło się tak szybko.
Nie chciałem… Ale nagle zacząłem się z nimi spotykać.
Tak, tak. To niebezpieczna gra.
Wiesz o tym, prawda?
- Tak. - Czyżby?
Dasz sobie z tym radę?
Nie. Co mam robić?
Nie chcę ich zranić.
To dobry początek. Wiesz, że mają uczucia.
Ty do tego doprowadziłeś i ty to zakończysz.
Powiedz im prawdę.
Nie ciężko ci zapamiętać wszystkie kłamstwa?
Tak. I to bardzo.
Ucierpi na tym twoja gra. Gwarantuję.
Dobry z ciebie chłopak. Nie zepsuj tego.
Zrób, co trzeba.
I to szybko.
- Dzwoniłem wcześniej. - Wiem.
Gra w kosza zaczyna się na poważnie.
Na meczach będą skauci, a ja potrzebuję stypendium.
Muszę się na tym skupić i skończyć z nami.
- Świetnie. - Co?
To znaczy… To okropne, ale rozumiem.
Chcę poprawić oceny i też potrzebuję stypendium, więc…
Jasne.
Do zobaczenia.
Słyszysz, jaki mam zatkany nos? To przez twoją wentylację.
Podobno jak minie ileś czasu…
Wymieniam filtry co cztery miesiące.
Zalecają co 60 dni, więc…
Chcą sprzedać więcej filtrów.
Dlatego to mówią.
Skoro tak mówisz.
Więc to coś innego. Pewnie woda!
- Zmieniasz filtr? - To nie woda.
Zawsze zmieniam filtr!
Mogłabym tego słuchać cały dzień.
Ale musimy pogadać. Podejdziesz?
- Niewiarygodne. - Marvyn.
Mam większy gabinet.
Marvyn, za nami ciężki tydzień.
Wspieram cię w każdy możliwy sposób.
Więc chociaż raz zachowaj się normalnie i przytargaj tu swoje cztery litery.
Nie mam dobrych wieści.
Rozgrywki zostały odroczone bezterminowo.
Czemu?
Zbyt wiele szkół ucierpiało.
Nie mogą grać u nas?
- Nasza sala jest cała. - To bez znaczenia.
Wstrzymano wszystkie rozgrywki na czas odbudowy miasta.
To okropne. Co powiemy dzieciom?
A ESPN? Mieli nadawać mistrzostwa.
Obiecałem Louise skautów.
Przykro mi. Mam związane ręce.
- Odwołane? - Na cały sezon?
Póki co. Szukam rozwiązania…
Nie. Musi być jakaś inna drużyna.
Na pewno liga amatorska emerytów nas przyjmie.
Ava, nie pomagasz.
Jakoś to przetrwamy, a może…
Louise.
Będzie dobrze.
Nic nie jest dobrze.
Robiłam, co trzeba.
Dogadałam się z Avą.
Zerwałam z pierwszym chłopakiem, który mi się podobał, bo mi pan kazał.
- To koniec. - Nieprawda.
Nici ze stypendium.
Dostaniesz je. Coś wymyślimy.
Proszę mnie zostawić.
Cześć.
Nie mieli pierożków z kurczakiem, więc wzięłam z warzywami.
- Może być? - Jasne.
Emma je zje, a ja zjem cokolwiek z mięsem.
Zgadnij, kto znalazł drużynę.
- Ty? Kogo? - Tak.
Pszczółki z Huntington.
To nie rozgrywki sezonowe, ale skauci zobaczą Louise.
Marvyn, Pszczółki…
Chwila. Sprzątałeś?
- Odrobinę. - Poprzestawiałeś rzeczy?
Tak wyglądają lepiej.
Tak.
Wszystko w porządku?
A co? Pewnie, że tak. Czemu wszyscy o to pytają?
Jeśli chcesz pogadać, pamiętaj, że tu jestem.
Teraz też rozmawiamy, nie?
- Tak. - Dobra.
Emma, kolacja! Teraz!
Idę! Nie drzyj się!
Wybacz. Kończyłam SMS-a.
Do?
Jacksona.
W naszym domu nie piszemy przy stole.
To nie jest nasz dom.
To nie problem.
Nie. Wyłączam go.
- Czy mogę… - Nie.
Włączyłeś latarkę.
Udało się. Wyciszony.
Chcesz zabrać talerz do pokoju, żeby popisać?
- Nie. - Tak. Dzięki.
Nie. Woli siedzieć przy stole
i porozmawiać z nami bez SMS-ów.
Holly się zgodziła, a to jej dom.
- Ale jesteś moją córką. - W jej domu.
Holly, powiedz jej.
Jeśli chcesz pisać z Jacksonem,
możesz zabrać talerz do pokoju.
Dziękuję.
Serio?
Zjadłam tyle frytek.
Chcesz wpaść po szkole?
Ocenisz wersję reżyserską mojego dokumentu.
Chyba się nie nadaję.
Figurujesz jako producentka.
Dzięki.
W sumie to chciałam pogadać.
Tak po prostu, czy to coś poważnego?
To pierwsze.
Nie, to drugie.
A może pierwsze?
O Boże.
Zrywasz ze mną.
Czy mogę…
Nie, zrobię to za ciebie.
Z nami koniec.
Nie chcesz znać powodu?
Chcę odejść z godnością.
Dziękuję.
Miłego życia…
Mysz.
Wychodzę.
- Z kim? Gdzie? - Holly wie.
Cholera.
Gdzie Emma?
Z Jacksonem.
Spokojnie, wróci przed 23.00.
Co się dzieje?
Nic.
Powiedziałam, że Emma wróci godzinę później, niż jej pozwalasz.
Nie zareagowałeś. Co się dzieje?
Po pierwsze chodzi o Pszczółki.
Są do niczego.
To szkoła artystyczna. One…
Po udanej akcji robią jazzowe ręce.
Wiem.
Nie miałam serca, by ci powiedzieć.
Co zrobisz?
A co mogę?
Rozgrywki odwołane.
Miałem pomóc Louise ze stypendium. Nawet tego nie mogę zrobić. Pełna klapa.
Widziałam cię po przegranym meczu, ale nigdy nie byłeś taki.
Jaki?
Pokonany.
Myślałem, że napijemy się wina. Czemu nie pijemy?
- Naleję nam. Siedź. - Dzięki.
Co zrobisz z chłopami?
Nie mam pojęcia.
Też nie mamy z kim grać.
Szkoda, że dziewczyny nie mogą z nimi grać.
Powtórz to.
- Też nie mamy z kim grać. - To drugie.
Szkoda, że dziewczyny nie mogą z nimi grać.
Czemu nie?
O czym mówisz?
Czemu nie mogą zagrać?
Bo nie mają szans.
Koszykówka kobiet jest inna.
Chodzi o rozmiar i siłę. Nie mają szans.
A jeśli wyrównamy szanse? Utworzymy nowe zasady?
O czym myślisz?
Chłopcy są wyżsi.
Nie mogą rzucać z trumny.
- Dobra. - I bez krycia indywidualnego.
- Mogą grać w tylko w strefie? - Tak.
To brzmi sensownie.
Prawda? Wchodzisz w to?
- Serio? - Tak. Oboje potrzebujemy drużyny.
Załatwię skauta dla Louise. Wyjdzie super.
Chyba że boisz się przyjacielskiej rywalizacji.
Co będzie, jak dziewczyny wygrają?
Nie boję się. A ty?
Nie.
Dobra.
Zagramy mecz.
Czemu kazał nam założyć stroje? Odwołali sezon.
To pierwszy etap: wyparcie.
Dobra, siadajcie.
Mam dobre wieści.
- Znalazłem nam przeciwnika. - Co? Pszczółki?
Nie, nie Pszczółki.
To niepokonana drużyna.
Ale jak ich pokonacie, uczelnie zobaczą, ile jesteście warte.
Niepokonana? Kto jest niepokonany?
Gotowe?
Belford Bloodhounds.
- Co? Oni robią wsady. - To będzie rzeź.
Wymyśliliśmy nowe zasady, które wyrównają szanse.
Oby jedną z nich było to, że chłopcy nie mogą używać kciuków.
- Inaczej już po nas. - Nie mamy dwóch zawodniczek.
Nieprawda.
Sienna zajmie miejsce Myszy, a drugie miejsce…
Drugie miejsce… To dobra chwila, żeby wejść.
Miałeś wywołać moje imię.
Drugą zawodniczą jest Samantha.
W porządku.
Myślałam, że jest zawieszona.
Z regularnych rozgrywek. Ale te takie nie są.
Co pan nie powie. Chłopcy skopią nam tyłki.
Dobra. Może.
Jeśli zagramy na cele dobroczynne, pomożemy tym, którzy stracili domy.
Możemy zebrać fundusze z kasy za bilety.
- I sprzedawać koszulki. - Tak.
Będą dobre na otarcie łez.
Skoro to mecz dobroczynny, to nie ma przegranych.
Właśnie. W sumie to nie.
Będzie jeden przegrany.
Ale to nie będziemy my.
Dawaj.
SYRENY VS BLOODHOUNDS
MECZ DOBROCZYNNY
Dobrze. Trzy, dwa, jeden.
Tu kupicie bilety na mecz!
WESPRZYJCIE SZCZYTNY CEL! KUPCIE BILETY!
Chodźcie na mecz. Pomagamy ofiarom pożaru.
KUPUJCIE Koszulki drużyny dziewczyn!
GADŻETY DRUŻYNY CHŁOPCÓW!
Proszę. Dzięki!
Witamy, La Jolla!
Kto jest gotów się rozerwać po takim tygodniu?
I to rozumiem!
Ten mecz dobroczynny to pomysł naszych dwóch wspaniałych trenerów.
Przekazuję pałeczkę głównemu trenerowi.
Albo… głównym trenerom.
- Chciałeś… - Nie. Mów.
- Ależ proszę. - Dobra.
Wspaniale. Dziękujemy.
Bardzo dziękujemy.
Serce rośnie na widok tylu wspierających nasze miasto.
Nasze cudowne miasto.
Tak. Cudowne miasto.
Mam dla was ekscytujące wieści.
- Tak? Jakie? - Tak.
Nasz wspaniały trener Korn właśnie się zgodził,
że wpłaci równowartość zebranej kwoty datków.
Czyż to nie wspaniałe? Brawa dla trenera Korna!
Prawda? To wspaniałe!
Tak!
- Co robisz? - Co? Nie płacisz czynszu.
- Chcesz coś powiedzieć? - No dobra.
Dziękuję za przybycie. Jestem dumny z naszych dziewczyn.
Pomagają naszej społeczności.
To cudowne. Dziękuje wam, dziewczyny.
John Wooden kiedyś powiedział:
„To, jaką jesteś osobą, jest ważniejsze niż to, jakim jesteś graczem”.
Pamiętajcie to chłopcy, gdy moje dziewczyny was pokonają.
Chwila!
Brawa dla Belford Bloodhounds!
Syreny na trzy. Raz, dwa, trzy!
Syreny!
Podaj do Nicka! Bierz!
Close out!
Właśnie tak!
Tak!
Samantha! Dotknij tablicy!
Wracać do obrony!
Samantha, ręce!
Kto chce? Proszę!
Zamachnij się!
- Dasz radę. - Dobrze…
Chłopcy nieźle grają, nie?
Nikt nie kibicuje silniejszemu, Holly. Pani trener.
GOSP. 15 – GOŚCIE 28
To obrona indywidualna.
Wcale nie. Grają w strefie.
Dawać.
GOSP. 20 – GOŚCIE 34
Nie wchodź do trumny.
- Uważaj na tablicę! - Wycofaj się.
GOSP. 22 – GOŚCIE 36
Dziewczyny, ruchy!
Rzucajcie z trumny.
No już!
Okażcie szacunek przeciwnikowi!
Jazda!
Przestańcie!
GOSPODARZE 26 – GOŚCIE 40
Nie w mojej drużynie!
Widzimy się wieczorem?
Nie spoufalam się z wrogiem.
Jestem wolna.
Widzimy się po meczu.
O czym gadałaś z Nickiem?
Co? Nagle interesuje cię, z kim randkuję?
Chodzicie ze sobą?
Tak.
Od kiedy?
Od kilku tygodni, a co?
Też z nim chodzę.
Słucham?
O Boże. Ava też z nim jest?
To jakiś żart?
Ava, gdy kolejnym razem będziesz próbować rzucić…
- Co jest? - Ava i Louise
mają tego samego chłopaka.
- Nicka? - Co?
Wiedział pan?
Nie złośćcie się. Kazałem mu się przyznać.
Co za dupek.
Boże. Pogrywał ze mną. Jestem głupia.
Nie jesteś głupia.
Bo to oznaczałoby, że ja też. A ja nie jestem głupia!
- Co z wami nie tak? - Z nami?
Chłopcami. Mężczyznami. Czemu kłamiecie?
Czemu nie mogą zrozumieć, że ich samolubność rani innych?
Tak mi przykro. Zapomnij o tym kretynie.
Zaufałam mu.
A on zrobił ze mnie idiotkę.
Zasługujesz na więcej.
Jesteś za dobra dla tego bezmózga.
To prawda.
Ale lubiłam go.
- Cóż… - Mam pomysł.
Jaki?
Moja terapeutka mówi, że krzyk pomaga.
Za trzy minuty wracamy na boisko.
To zajmie dwie sekundy.
Trzeba skupić się na lękach i złości
i stworzyć z nich jedną rzecz, i…
Spróbujcie. To fajne uczucie.
- Lepiej? - Tak.
Dalej chcę go pobić.
Podoba mi się to.
Wyrzuciliśmy z siebie ból.
Nadal jestem zła.
Wykorzystaj to.
Jesteście złe, tak? Nadal czujecie…
Wykorzystajmy to, żeby się skupić i wygrać mecz.
Dla mnie Syreny są zwyciężczyniami.
- Kim jesteśmy? - Syrenami.
- Nie słyszałem. Kim? - Syrenami!
Właśnie tak!
Chodźcie, szybciej!
- Ruszajcie się! - Dobrze!
Łap!
- Właśnie tak. - Tak.
Dobrze, Louise!
Przekazujcie piłkę!
Nie jestem wolna wieczorem.
Ani nigdy.
Idź do diabła!
Chyba spudłowałeś.
Dawać!
GOSPODARZE 64 – GOŚCIE 64
- Podaj, szybciej! - Obrona!
- Dawać! - Ruchy.
Tak!
Nie musiałaś tego robić.
Solidarność jajników.
Oby skautka była zadowolona.
Niech to was czegoś nauczy. Im bardziej zależało.
Dla nich to było osobiste. Czasem w tym tkwi szkopuł.
To dobry dzień dla Korna.
Czyżby?
Nie.
Wygrałeś.
Niby co?
Mój dom spłonął. Straciłem wszystko.
Pozbawiłem córkę domu.
Co mam począć?
Napisy: Małgorzata Banaszak