W poprzednich odcinkach…
Szykujcie się, bo zagramy w turnieju.
Tato, pogadamy?
Brakuje zawodniczki, a zaraz mecz.
A może ja zagram?
Przywitajcie nową zawodniczkę.
Emma!
Chodzisz do tej szkoły?
Jestem nowa. Kate. Jestem z Australii.
Może w przyszłym roku zagram z wami.
Co robisz za tydzień?
Tu pielęgniarka Evans.
Jeśli chce pan spotkać się z panem Watersonem, proszę natychmiast przyjść.
Więc co tu robisz?
Musisz bardzo ufać swojemu asystentowi.
Jest bystra, inteligentna, zaczepna.
Romantyczna kolacja
Podoba ci się?
Mogę w czymś pomóc?
Wróciłeś wcześniej…
Hej, Holly.
MISTRZOSTWA II DYWIZJI
Panie i panowie, to specjalna relacja ESPN
z mistrzostw damskiej koszykówki w Południowej Kalifornii.
Mecz rozegrają Delfiny z Playa Verde
i czarny koń, Syreny z Westbrook.
Jestem Stan Verrett.
Dzisiejszy mecz jest wyjątkowy.
Drużyny straciły rozgrywki sezonowe przez wyniszczające pożary lasów,
ale turniej jest ich drugą szansą.
Skoro o nich mowa,
zobaczycie dzisiaj znajomą twarz.
Trenerem Syren jest były mistrz NCAA Marvyn Korn.
Tak, ten Marvyn Korn.
Teraz prowadzi kobiety i tylko jedna wygrana dzieli go sukcesu.
Dzisiaj zobaczymy, czy nadal ma to coś.
Ale jego drużyna nie ma łatwego zadania.
Szykujcie się. Przed nam dobry mecz.
DRUŻYNA
Nieźle wyglądamy!
Mówiłam, że kiermasz się opłaci.
Co tam się dzieje? Wyglądają na studentki.
Coś tu śmierdzi.
Są za stare na liceum.
Niech ani one, ani ESPN was nie onieśmielają.
To nasz wieczór, jasne? Rozgrzać się, jazda!
Racja.
Powodzenia, trenerze.
Dzięki. Jak leci?
Będzie ciężko. Przeciwniczki wyglądają groźnie.
Nie wiedziałam, że przyjdziesz.
Jestem tu, bo ty tu jesteś.
- Wygrasz, trenerze? - Tak.
- No pewnie. - Jasne.
- Pójdziemy na trybuny. - Dobra.
Powodzenia.
Nie wierzę, że gram przeciwko legendarnemu Marvynowi Kornowi.
Tak.
Twój mecz przeciwko Michigan był pierwszym, który oglądałem.
Powiedziałem ci, że chcę być jak ty.
Dałeś mi autograf z dopiskiem: „Do zobaczenia na boisku”.
Jestem jasnowidzem.
- Typowy Korn. - Dziękuję.
Oglądałem twoje wszystkie mecze. Znam twoje zagrania.
Nauczyłem się, że najważniejsze, żeby na koniec dnia
móc spojrzeć na siebie w lustrze i powiedzieć:
„Wygrałem”.
Nie, to…
Nieważne, ile sędziów upokorzę,
iloma krzesłami rzucę…
Nabijasz się, prawda? Co nie?
A teraz mam szansę upokorzyć ciebie w publicznej telewizji.
Że co, proszę?
Aby uczeń został mistrzem,
uczeń musi pokonać mistrza.
Obawiam się, że czeka cię porażka.
To gra wideo? O czym ty bredzisz?
Powodzenia.
O co mu chodziło?
Stworzyłem potwora.
Szukasz ciotki Angel? Kupuje przekąski.
Wiem. Szukałam kogoś innego.
Biologicznego ojca?
Zaprosiłam go na mecz.
Nie zdziwię się, jeśli nie przyjdzie, ale…
Jestem pod wrażeniem.
To naprawdę coś, że się do niego odezwałaś.
I wymaga odwagi.
Nawet bez niego masz za sobą mur kibiców. A ja najgłośniej kibicuję.
Jesteś niesamowicie dobrym człowiekiem.
Jesteś niczym jednorożec z kosmosu…
To wkurzające.
Świetnie.
Chodź, Destiny!
- Daj czadu! - Wiadomo.
W porządku, zbierzcie się.
Louise, okrzyk Syren na twój znak.
Mogę coś zmienić?
Jasne.
„Rodzina” na mój znak. Raz, dwa, trzy.
- Rodzina! - Jazda!
- Delfiny! - Dajmy czadu!
Jazda!
Myślałam, że jesteś wyższa.
Czeka cię ciężki wieczór, Wielka Stopo.
- Gramy! - Obrona!
Właśnie tak!
Dawaj!
Dobrze! Dobra obrona, Gruziński!
Napieraj!
Obrona! Trzymaj to! Rzucaj!
Dawaj!
Gramy, dziewczyny.
Tak!
GOSP. 22 – GOŚCIE 31
Ręce do góry!
Podawajcie piłkę!
GOSP. 24 – GOŚCIE 31
Koniec pierwszej połowy.
Playa Verde: 31, Syreny: 24.
Dziękuję.
Może odwiedzimy w końcu Kostarykę? Co powiesz na styczeń?
To w środku sezonu koszykarskiego.
Daj spokój. Kogo obchodzi licealna koszykówka?
Może skupmy się na drugiej połowie?
Masz piłkę! Ręce do góry! Broń.
Ale głupi faul.
Nie. Musi grać agresywnie.
Dobrze, Destiny! Graj ostro. Dobrze zrobiłaś.
GOSP. 44 – GOŚCIE 49
Grajcie ostrzej! Obrona!
Uwaga!
Wykonajcie zagranie!
Rzucaj, Kate!
Tak!
GOSP. 58 – GOŚCIE 58
Dawaj, przekaż piłkę.
No już, obrona! Uważaj!
Rzucaj, kończy nam się czas!
Obrona, Destiny!
- No już, Marvyn. Weź czas. - Dobra. Czas!
- To ostatni czas. - Wiem.
Czas dla Syren. Delfiny prowadzą trzema punktami.
Z ostatniej chwili
Były trener, Bert Waterson, umiera w wieku 68 lat
Trenerze?
Jak mamy zagrać?
Trenerze?
Nic panu nie jest?
Zróbmy Westbrook 23.
GOSP. 58 – GOŚCIE 61
- Nie. Idź do tyłu. - Przepraszam.
Co?
GOSP. 58 – GOŚCIE 61
Tak!
Widzisz? Zostałeś pokonany!
Jestem mistrzem!
Świetnie dziś zagrałyście.
Nie przegrałyście.
To ja przegrałem.
Wiem, że nie poszło wam, jak chciałaś, ale dobrze grałyście.
Dzięki, że tam byłeś.
Nie mogłem tego przegapić.
Holly kazała mi przyjść.
Twoje suche żarty zaczynają mi się podobać.
W Bostonie usłyszysz ich więcej.
Będę mówił jak rodowity bostończyk. Sox, do boju!
To najgorszy bostoński akcent, jaki słyszałam.
- Nie było tak źle, pani gubernator. - Przestań!
Zobaczysz, że będziemy się świetnie bawić.
Posłuchaj…
Postanowiłam pójść na UCLA.
Co?
Myślałem, że stypendium dostaniesz za rok.
Tak, ale…
Co zamierzasz? Chcesz tu zostać?
Boston to najlepsza opcja.
Najwyżej się przeniesiesz.
Liczyłam, że mnie zrozumiesz.
Co chcesz przez to powiedzieć? Z nami koniec?
Nie. Nadal mamy wakacje.
Jeśli to coś poważnego, na pewno coś wymyślimy.
Tego właśnie chcę.
Nie wiem…
co powiedzieć.
Może powiedz:
„Jeśli tego chcesz, to i ja tego chcę”.
Jeśli tego chcesz, to i ja tego chcę.
Dałem ciała, nie?
Trochę.
To nic takiego.
Nieprawda.
Zawiodłem je. Świetnie grały. Sama widziałaś.
Tak.
To nie wina Kate.
Trener zmarł.
Wiedziałem, że to nadejdzie.
Sam nie wiem.
Czemu to tak boli?
Wiem, co czujesz.
Bardzo mi przykro.
Nie mogę uwierzyć, że odszedł.
Po prostu…
Wiem.
Zaprosiłaś seksownego Marka na mecz.
Odważnie.
- Chcesz, żeby Korn był zazdrosny? - Nie.
Sam się wprosił. Było niezręcznie.
To był armagedon
z byłym mężem, potencjalnym facetem,
i kolesiem, z którym mieszkam i pracuję…
Było niezręcznie…
- Naprawdę? - Tak.
Wiesz, że istnieją inni faceci?
Rozważałaś aplikację randkową?
Może poszukaj kogoś,
z kim nie masz skomplikowanej przeszłości?
Tak, wiem. Po prostu… sama nie wiem.
Wiem jedno. Jesteś aż nadto zestresowana.
Wybierz trzecią opcję.
- Trenerze. - Pani dyrektor.
- Nie mów tak do mnie. Mam prośbę. - Tak?
Raczej zadanie dla ciebie.
Wygłosisz przemówienie na koniec roku.
Co? Nie ma mowy.
Przegrałem mistrzostwa na oczach milionów.
Nie jestem w nastroju do motywacyjnych gadek.
Daj spokój.
Wielokrotnie tak przemawiałeś.
Jesteś dość znany i nie masz co robić. To oczywisty wybór.
Nie masz wyboru. Zacznij pisać.
Dzięki, trenerze.
Nie macie czegoś do roboty?
- Nie bardzo. - Wymyślcie coś.
Myślisz czasem, że pani Thomas może zostać twoją teściową?
To przerażające myśli.
Jesteśmy na miejscu.
TERAPIA GRUPOWA Czwartki o 15.00
Czemu myślałam, że dam radę?
Nie sprawdzę się w roli doradcy.
Słuchaj ich i bądź miła. Jesteś w tym dobra.
Nadajesz się bardziej niż inni.
Przepracowałaś swoje lęki.
Ale nie znikły na zawsze.
Teraz stresuję się,
bo nie wiem, czemu zrobiłam taki duży napis.
To była twoja inicjatywa. Przestań w siebie wątpić.
Dasz radę. Bierz ich.
A raczej pomóż im.
Nie wiem, co powiedzieć.
Świetnie ci pójdzie.
Dzięki.
Cześć. Przyszedłeś na spotkanie?
Nie, myślałem, że to klub szachistów.
Dasz sobie radę.
Świat pogrążył się w żałobie po stracie Berta Watersona,
który zmarł w tym tygodniu.
Był znany ze swej zapalczywości na boisku
i swojskiego uroku.
Obrona nie działała.
Biegaliśmy jak kot z pęcherzem.
Zostanie zapamiętany jako prekursor w walce o prawa zawodników.
Uregulował czas treningu,
wywalczył wyżywienie i wsparcie akademickie dla studentów w potrzebie.
Nie wiedziałam. Niezły dorobek.
Tak.
Złożyłem ofertę na dom.
Tak?
Najwyższa pora. Czuję, że ci przeszkadzam.
- Jeśli chodzi o… - Twojego byłego?
Mówiłam o zmywaniu…
Daj spokój, to absurdalne.
Śpię na kanapie, a wy w sypialni
- robicie… - Chwileczkę.
Nie wiem, czemu tak sądzisz.
Przyszłaś z nim na mecz.
Cześć, Emma.
- Nieważne. - „Gratulacje, uczniowie”.
Piszesz przemowę?
Nie wiem, czemu Sherilyn na to naciska.
Nikogo nie inspiruję. Nawet własnej drużyny.
Nie wiedziałam, że to czas użalania się nad sobą.
Czyżbym słyszała smutne skrzypki?
Skoro tak…
Marvyn.
To ty powinnaś przemówić.
Naprawdę. To twój rok. Spójrz na siebie…
Jesteś pierwszą kobietą, która prowadzi Belford.
Doprowadziłaś Syreny do mistrzostwa.
To twoja chwila.
Ludzie mają mnie dość.
Dziękuję za te miłe słowa.
- Wiem, że sobie poradzisz. - Nie.
Nie napiszę przemowy za ciebie.
Muszę…
Muszę się przewietrzyć.
Jesteś w piżamie.
Nie pójdę daleko.
Dobra.
Gratulacje, uczniowie!
Szczerze mówiąc, po 30 latach nie mam serca do trenowania.
Kończę karierę trenera.
Mój Boże, Ava.
Nic ci nie jest?
Nie, ja tylko…
Po prostu to koniec koszykówki…
Stresuję się powrotem do siatkówki.
Nie wiem, czy chcę tego ja, czy moja mama.
Nie wiem, co myśleć.
Wiesz co?
Myślę, że chcesz tu zostać. My też tego chcemy.
Kochamy cię, pomagasz nam wygrywać i dobrze się razem bawimy.
Proszę, zostań.
Siatkówka poczeka.
Jesteś w tym niezła.
Chcesz być częścią mojej grupy wsparcia?
Będziesz honorową…
Pierwszą członkinią.
Z przyjemnością.
NAGRODA DLA MVP
JEDZ, ŚPIJ, RÓB WSADY
- Holly. - Tak?
Gdzie trener? Kolacja drużyny zaczęła się 20 minut temu.
Wiem.
Ustawcie się.
No już, Syreny. Ustawcie się na linii rzutów wolnych.
Gdzie Louise? Gruziński, ustaw się.
Stań na środku.
Coś przeskrobałam?
Pamiętasz mój pierwszy dzień?
Wyrzucił mnie pan z drużyny.
Tak.
Od dawna jestem trenerem.
Ale pierwszy raz kogoś wyrzuciłem.
Ciężko mi w to uwierzyć.
Nie skończyłem.
Nigdy nikogo nie wyrzuciłem…
i nie zastrzegłem jego numeru.
O Boże!
Gratulacje, Louise. To niesamowite.
Twoje nazwisko zostanie tu na zawsze.
Jestem z ciebie dumny.
Dziękuję.
Dobra.
Nie zostaje pan?
Jestem zmęczony.
Gruziński.
Baw się dobrze. Zasługujesz na to.
Nie sądziłam, że ta przegrana tak go dobiła.
Liczył na to zwycięstwo.
Nie sądzę, że tylko o to mu chodzi.
Przegrana była do bani, ale nigdy nie widziałam go tak przybitego.
Będą kolejne mecze. Poczuje się lepiej.
- Nie byłabym taka pewna. - Jak to?
Nie panikujcie, ale mój tata chce zakończyć karierę trenera.
- Co? - Co poczniemy?
Mam pewien pomysł.
Mam coś dla ciebie.
Biżuterię?
Jestem bankrutem.
- Czemu z tobą jestem? - Bo mam dwa metry.
Masz 1,93 cm.
I pół. Ale kupiłem ci coś.
Co to takiego?
Otwórz.
Dostałeś się do San Diego State?
Tak. Jest blisko domu. Nie muszę się przeprowadzać.
Nagle ta uczelnia podoba mi się najbardziej.
Nick, jesteś kochany,
ale nie chcę, żebyś robił to dla mnie.
Ktoś mądry kiedyś powiedział:
„Przeniosę się, jak mi się nie spodoba”.
To twoje słowa.
No pewnie, że moje.
- Lepiej? Ćwiczyłem akcent… - Nie.
- Nie? - Nie.
Rozmawiałaś z mamą?
Tak.
- I? - Zgodziła się zostać?
Nie.
Ale tata powiedział, że mogę
zamieszkać z nim w przyszłym roku.
Więc zostajesz?
- Proste. - Hurra, zostajesz z nami!
- Tak. - Super!
Mogę się dołączyć?
- Pewnie. - Chodź do nas.
Hurra!
Dasz wiarę, że za rok to będziemy my?
- Co nie? - Wypłyniemy na szerokie wody dorosłości.
Myślisz, że twoja mama pozwoli swemu Trevorkowi gdziekolwiek wypłynąć?
- Jasne. - Skąd wiesz, że tak mnie nazywa?
Zgadywałam.
Ale dzięki, że to potwierdziłeś.
Nic nie potwierdziłem. To nawet…
Poczekam.
Dzięki.
Cześć, Destiny.
Cześć, Scott. Panie Park. Nie wiem, jak do pana mówić.
Mów mi Scott.
Mam nadzieję, że mogę tu być.
Nie wiem, gdzie mieszkasz, ale w liście pisałaś o szkole.
Spoko, nie ma problemu.
To dla… ciebie.
Dziękuję, ale jeszcze nie kończę szkoły.
Wiem, ale pomyślałem, że ci się spodobają.
Nie wiem, jakie lubisz kwiaty.
Ani czy w ogóle je lubisz.
Lubię.
Chcesz wiedzieć o mnie coś więcej?
Tak, bardzo. Opowiesz mi o sobie?
Chętnie.
Wybacz, ale… muszę już iść.
- Moje kumpele kończą szkołę. - Jasne.
Dzięki.
Gratulacje dla klasy z 2023 r.
Wendy Robinson też go ma.
Nie…
Nie Wendy?
- Chyba nie. - Nie.
Od kiedy? Zmieniła je?
Zawsze była Wendy.
To nie brzmi dobrze.
Cześć.
- Hej. - Samantha?
Mogę…
Jasne.
Nate. Z zajęć z pracy nad lękami.
To w sumie nie zajęcia…
Spietrałem, bo jesteś ładna.
To objaw lęku.
Może ci w tym pomogę?
Szkoda, że rok szkolny się kończy.
- Spotkania pewnie też. - Jedno jest jutro.
Szkoła nie jest zamknięta?
Chyba jest.
Może pójdziemy do lodziarni na Ocean?
Chętnie.
Rodzice, nauczyciele, przyszli absolwenci,
witam was na pierwszym, wspólnym zakończeniu roku Westbrook i Belford.
Za nami trudny rok.
Louise Gruziński zapowie naszego mówcę.
Dziękuję, pani Thomas.
Nasze historie w Westbrook różnią się od siebie.
Opowiem wam o kimś, kto wpłynął na moją.
Gdy poznałam trenera Marvyna Korna, wyrzucił mnie z drużyny.
Właśnie tak!
Niedługo potem dał mi radę, która do dziś rezonuje w moich myślach.
Powiedział: „Daj z siebie wszystko”.
Przegrałyśmy mecz o mistrzostwo.
Ale byłyśmy dumne, ponieważ dałyśmy z siebie wszystko.
Dzięki trenerowi jestem lepszą zawodniczką
i lepszym człowiekiem.
To on najbardziej przeżywa naszą przegraną.
Ostatnio przeżył wiele trudnych chwil.
Miałam zapowiedzieć jego przemowę.
Ale nie zrobię tego.
Powitajcie brawami moją przyjaciółkę i jedną z Syren, Emmę Korn.
Dziękuję.
Przemawiając, ryzykuję wieloletnim szlabanem.
Ale chcę wam powiedzieć, że mój tata, twardziel Marvyn Korn,
nie zawsze jest twardy.
Przygotowując dzisiejszą przemowę,
zaczął wątpić w swój dorobek.
W jego mniemaniu zawiódł Westbrook.
Nie zawiodłeś nas, tato.
Podniosłeś nas na duchu i wpłynąłeś na nasze życie.
Staniesz obok mnie?
Chcielibyśmy poświęcić chwilę,
by przypomnieć ci o osobach, których życie zmieniłeś.
Proszę o powstanie naszych gości specjalnych,
których życie odmienił trener Korn.
Anthony!
To Meg.
Klaso z 2023 roku. Nie walczcie tylko o swoje dobro,
ale o dobro innych.
Jeśli nie wiecie, od czego zacząć,
pamiętajcie o słowach trenera Korna. Dajcie z siebie wszystko.
Przekazuję panu głos.
Cóż…
Dziękuję.
Dlatego ogłaszam, że kończę karierę trenera.
Cóż, ja…
Gratulacje, seniorzy!
A z resztą zobaczę się na boisku w przyszłym sezonie.
To bez sensu.
To nie będzie to samo bez ciebie.
Ale będziesz nas nawiedzać.
Zdobyłaś najwięcej punktów w Westbrook.
Kate pobije mój rekord.
Nie od razu. Daj mi rozegrać kilka meczów.
Nie udało ci się zapunktować, gdy byłam w obronie.
To wyzwanie?
No pewnie, że tak.
Gracie?
Grają!
- Jazda! - Pokaż jej, Weezy!
Louise Gruziński przeciwko Avie Navaro!
Gramy!
Pokaż jej, Weezy!
- Kocham cię Ava. Pokaż jej, Weezy! - Tak?
Dobra.
Gdzie pójdziesz?
Dobra, poszczęściło ci się, Gruziński.
Idziemy na imprezę do Nicka?
- Chodźmy. - Tak.
Dobra.
Niezły blef. Prawie złamałaś mi kostkę.
Obie.
Więc chyba nie robisz imprezy pożegnalnej.
Jeszcze nie dziś.
To twoje miejsce, Marvyn.
Powiedziałam…
Powiedziałam Markowi, że do niego nie wrócę.
Nie było nam dobrze wtedy i nie będzie teraz.
Cóż…
Mam nadzieję, że to zniósł z godnością.
Jakoś przeżyje.
To bardzo zły pomysł.
Zgadzam się.
To dobry zły pomysł.
Może zostawmy to losowi.
Jeden rzut.
Jeśli trafię, spróbujemy na poważnie.
Na poważnie?
Ale jeśli nie trafię…
To będzie znaczyć, że nie jest nam pisane.
Napisy: Małgorzata Banaszak