W poprzednich odcinkach…
Zagramy w finale II Dywizji.
Debiutantkom się nie udaje.
Mam tajną broń.
To siatkarskie złoto.
- Ava Navarro. - Jest nieobliczalna.
- Zaczyna się. - Coś mówiłaś?
Dlaczego zrekrutował pan zhańbioną gwiazdkę, która nie gra w kosza?
Spadam stąd.
Ruchy!
Przestańcie!
Nie pozwalaj sobie.
Jak idzie z Carlsbad?
Sama nie wiem. Super.
Może przestań pisać z Lucasem
- i pogadajmy? - Nie piszę z nim.
Co z nami?
Nie chciałem o tym tak rozmawiać, ale…
Zerwał ze mną.
Przykro mi.
Lucas złamał wiele serc w tej szkole.
Ja bym się zemściła.
Zamknę szafkę, ale czekaj, aż…
Nie!
Co wy tu robicie?
Chłopaki.
Chłopaki?
To zasługa twoich dziewczyn.
Ekipa sprzątająca świerszcze w Belford wykryła pleśń.
Będą ją usuwać miesiącami.
Czyli teraz jesteśmy szkołą koedukacyjną? Naprawdę?
Niestety w najbliższej przyszłości tak.
Wiesz, jakie komplikacje nas czekają?
Wyluzuj, ty…
przystojniaku.
Przepraszam.
Uwaga!
Uważajcie!
- Hej! Bez przesady! - Nie.
Pilnuj się!
ŻEŃSKA SZKOŁA WESTBROOK
CIĘŻKA PRACA UCZNIÓW POPŁACA
Właśnie. A to naprawdę…
Oddaj to!
Ile razy mam powtarzać?
Nie zmienimy zasad ubioru z powodu chłopców.
Znajdź płyn do demakijażu i dłuższą spódnicę.
Biegnijcie na lekcje.
TRENER KORN
Drybluj. Dawaj.
Kto wam pozwolił grać na moim boisku?
Pani Thomas.
- Coś ty powiedział? - Pani Thomas.
Pani Thomas wam pozwoliła?
Nie ma do tego uprawnień. Won z boiska!
- Szkoda. - Ale to jej szkoła, nie?
Chcemy pograć.
Dobry chwyt.
- Dzięki, trenerze. - Do zobaczenia.
Patrz, stary, to ona.
To ja, Pajęczyca Gruziński.
Pokonałem cię w dwie minuty.
Twoje włochate nogi prawie mnie dorwały…
Dobra, uspokójcie się.
Posłuchajcie. Otwieramy podręczniki…
Włochate nogi?
DRUŻYNA
REKRUTACJA TRENERA KOSZYKÓWKI
Nie dość, że pozwalasz chłopcom używać mojego boiska,
to chcesz mnie zastąpić?
Przepraszam, nie umie się kontrolować.
Dasz nam chwilę?
Serio? Jego chcesz?
Nie szukam za ciebie zastępstwa.
Ale to poniekąd twoja wina.
- Co? - Przez żart twoich dziewczyn
wielu pracowników pozywa Belford za pleśń,
w tym trener koszykówki.
- To trener dla chłopców. - Tak!
W końcu za tydzień zaczynają sezon.
- Już rozumiem. - Co takiego?
Udajesz, że prowadzisz rekrutację,
żeby mnie skusić.
Posłuchaj. Dwie drużyny akademickie to zbyt wiele.
Ale to liceum, więc…
- Marvyn. - Co?
Myślałam o tobie, ale rada na to nie pozwoli.
Uważają, że to nie fair wobec drużyn.
Szczególnie wobec Belford Bloodhounds.
Mam dzielić się moim boiskiem?
- Nie! - Dobrze.
Bo to nie twoje boisko, a moje.
I podzielisz się nim z Belford!
Serio? Jak bardzo mam to eskalować?
Pójdę do rady, jeśli trzeba.
- Marvyn. - Co?
Możesz mi zaufać?
- Nie. - Szkoda,
bo nie masz wyjścia.
Następny!
Znikaj.
Został tylko sok ze słodkich ziemniaków i owsianka.
Chłopcy jedzą jak zwierzęta.
Posłuchajcie,
cały dzień dzieją się dziwne rzeczy.
Przypadkowi uczniowie
nazywają mnie Pajęczycą Gruziński.
To z gry.
Jakiej gry?
Tej.
O Boże. To…
Ohydne.
Ktoś stworzył potwora na podobieństwo Louise?
Mają na to czas?
Zostałaś zgnieciona
To początek roku, a ja już mam zaległości.
Robili to godzinami.
Fajnie, ktoś ma na twoim punkcie bzika.
Wcale nie fajnie.
Ktoś spędził dużo czasu i się napracował,
- żeby ze mnie zakpić. - To dręczenie w sieci.
Daj spokój. To dziecinne zagrywki.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Nie?
Może nie wiesz, ale Internet nie jest bezpieczny.
Zwłaszcza dla światowej sławy siatkarek.
Światowej sławy?
- Tak. Jakbyś nie zauważyła. - Masz urojenia.
- Jaja sobie robisz? - Fajna gadka.
- Ale o ile Ava nie stworzyła tej gry… - Nie gram w gry.
Musimy coś z tym zrobić.
Wiesz, jacy są chłopcy.
Zaraz znajdą sobie nową grę.
Nieważne. Staram się skupić na koszykówce.
Mogę z tobą poćwiczyć.
Dzięki, ale…
Pewnie. Czemu nie?
Zobaczmy, co potrafisz.
Grasz w kosza?
Nie tak dobrze jak ty, ale trochę.
Zablokuj mój rzut.
W gimnazjum byłam mistrzynią dryblingu.
Naprawdę grasz? Od kiedy?
Od zawsze.
Czemu to ukrywałaś? A trener?
Nie wie, że gram.
Tak jest prościej.
Czemu?
Rozumiem. Bywa srogi,
ale wydaje mi się, że mogłabyś być w drużynie.
Gramy, czy nie?
Mogę tak w kółko.
Bez ciebie bym nie zdała.
Nic bym bez ciebie nie zrobiła.
Mówiłam, że jest inne.
Nay, Tatay, wróciliście wcześniej.
Tacie zaszkodził nabiał.
Teraz wszyscy wiedzą.
Kapitan i komandor Smith. Miło państwa widzieć.
- Ciebie też, Harper. - Cóż,
wiecie, że lubimy z Carolyn…
Wspólnie się uczyć. Mamy dużo klasówek.
Miło cię widzieć.
Pana również.
Mówiłaś, że wiedzą.
Miałam zamiar im powiedzieć…
- Zamiar? - …ale…
Nie pytałaś o to.
Carolyn, minęło sześć miesięcy.
- Harper, nie idź. - To wpływa też na mnie.
- Harper? - Nie. Ja…
Mam wrażenie, że się mnie wstydzisz.
Myślę, że trener to ukróci.
Nie będziemy go w to mieszać.
Dopiero tu przyszli
i myślą, że mają przewagę.
Może nakablujmy pani Thomas?
Nie, bo wykorzysta to i zorganizuje warsztaty o nękaniu w sieci.
Będę jeszcze bardziej znienawidzona.
Musimy znaleźć sprawcę i z nim pogadać.
Pokażemy, z kim zadarł.
Odpuść, dobra? Nie chcę kłopotów.
Oni to zaczęli.
Każdy mógł to zrobić.
To na pewno ktoś ze szkoły.
Ktoś, kto ma za złe Louise.
Wiem, od kogo zacząć.
- Od Avy. - Nie.
Od nerdów.
Sam ogon jest już bronią.
- Patrz! - Tak.
Wiemy o Pajęczycy Louise.
Który z was to zrobił?
Patrzy na mnie?
Czuję jej spojrzenie.
Czemu to robicie?
Zsunęłam któremuś z was spodnie w trzeciej klasie?
To nie działa.
Zadziała.
Inaczej zabawka straci głowę.
- Nie. - To figurka kolekcjonerska!
To lepiej mówcie.
Idę stąd.
Chyba mogę pomóc.
Dziękuję.
Dasz wiarę?
Nie mogę się dzielić boiskiem.
Skąd wiesz, że się nie dogadacie?
- Bo nikogo nie lubię. - Fakt.
Zgłosili się frajerzy.
Na pewno są frajerami. Nikt inny z tobą nie wytrzyma.
- Ty wytrzymałaś. - Tak.
Spłaciłam dług wobec ludzkości i mam odsiadkę w Carlsbad.
Nie płacą mi za słuchanie twoich żali.
Pa.
Holly?
Dasz wiarę? Rozłączyła się.
Wiedziałam, że gadasz z bonsai.
Wybierz postać Pajęczyca Gruziński
W tej grze każdy może wprowadzić własne mody.
Świetnie.
Jak się dowiemy, kto to zrobił?
Nie… dowiemy się.
Zazwyczaj gracze chwalą się modami,
ale to anonimowy gracz.
Więc…
Nie możesz mi pomóc?
Nie.
Czemu mówiłeś, że możesz?
Bo myślałem, że dam radę.
Chciałem ci pomóc, bo wydajesz się miła i fajna…
I trochę groźna.
- I onieśmielająca… - Tak.
Nie jestem dziwny, tylko…
Nie uważam, że jesteś.
Dobry rzut.
Kto cię go nauczył?
- Klasycznego shimmy Jordana? - Tak.
Michael Jordan.
Ja cię tego nie uczyłem.
Nauczyłem tego tylko jedną osobę…
Hej, tato. Wybacz, ale zakuwałyśmy.
W piątek mamy trudną klasówkę u Grint.
Co się stało?
Nic. Skąd takie przypuszczenia?
Bo sprzątasz.
Robisz to tylko, jak coś jest nie tak.
Wcale nie.
Sprzątam.
Lubię jak jest czysto.
Tato, odłóż szmatkę i pogadajmy.
Nadal grasz w kosza?
Louise się wygadała?
Nie zmieniaj tematu.
Po mistrzostwach ligi młodzików mówiłaś, że nigdy nie tkniesz piłki.
Czemu to ukrywałaś?
Bo…
Chodzi o sędziego. O tego dzieciaka, nie?
On nic nie zrobił.
Zdjął cię z boiska przez faul.
Ręce do góry, Emma. 18 sekund.
Blokuj!
Dobrze, Emma!
Faul blokowania, nr 15.
Co? Daj spokój, to faul ataku.
Proszę zejść z boiska.
To był książkowy faul ataku.
Traktował koszykówkę 10-latek zbyt poważnie.
- Tak, on traktował ją za poważnie. - Tak.
Było inaczej.
Tak to pamiętam.
Pryszcze zasłaniały mu widok.
Nie grałam ostro. Byłam zła.
Emma! Bierz ich!
Znajdź zawodnika! Nie!
Nie podawaj do przeciwnika.
Skup się, Emma!
Dobrze. Rzucaj! Nie!
- Błąd kroków. - Drybluj!
Drybluj!
Dawaj, skup się! Nie! Co ty robisz?
Oddajesz im mecz!
Chcesz wygrać czy przegrać? Dajesz ciała!
Powinnaś ich miażdżyć!
18 sekund.
Blokuj!
Ręce do góry!
Faul blokowania, nr 15.
Co? Daj spokój, to faul ataku.
Zrobiłaś to specjalnie?
Emma!
Ciężko pracowałem, żebyś zagrała w mistrzostwach.
- I błyszczała. - Ja…
- Jak mogłaś? - Nie chciałam tak błyszczeć.
Nienawidziłam gry.
Gdy zakładałam strój, a ty brałeś podkładkę, stawałeś się potworem.
Nie byłem taki zły.
Jesteś zbyt wrażliwa.
Ciekawe, po kim to mam.
Więc chcesz grać w kosza,
ale nie ze mną.
Mam rację?
Dobra.
Harper, mamy wolne miejsce…
Nie, dzięki, zjem na zewnątrz. Tam przynajmniej nikt się nie ukrywa.
- Mysz, czy coś… - Nie.
Nie będziemy drążyć.
Jest zła, bo nie zrobiłam coming outu. Boję się powiedzieć rodzicom.
Bo są z marynarki?
Na pewno nie jesteś pierwszą lesbijką, jaką znają.
Wiem.
Ciocię Carmelitę wysłano do klasztoru.
Biedna ciocia Carmelita.
Zakonnice muszą wyzbyć się dóbr doczesnych. Okropne.
Myślałam, że zakon jest spoko.
Spędzasz czas z kumpelami na śpiewaniu i ogrodnictwie.
Nie wiem, jak im powiedzieć.
Kumam to. Moja mama zawsze świruje, jak jej coś powiem.
Co byś zrobiła na moim miejscu?
Powiedziała Harper i jej idealnym rodzicom, żeby nie podskakiwali.
W najmilszy możliwy sposób.
Albo nie.
Nieźle.
O Boże, to on.
Nie wiedziałam, że gra w kosza.
Strój dodaje mu uroku.
Musisz go przeprosić.
Czyli dać swój numer.
Nie będę z nim gadać.
Daj spokój, czemu nie?
Powie, że jesteś brzydka i cię nienawidzi.
- Mysz. - No co?
Pogadaj z nim.
- Dobra. - Twoja kolej.
Cześć, ja…
Wiem, kim jesteś.
A ty kim jesteś?
Nie dziwię się, że nie wiesz.
Ofiara defraudacji Gruzińskiego ogłasza upadłość
Dzięki za przyjście.
Dzięki za zaproszenie.
- Cześć! - Hej.
Co słychać, Stark?
- O rany! - W porządku.
Jest bardzo przyjacielski.
- Jest słodki. - Wiem.
Nie możemy iść na górę, bo mama prała dywany.
Ale zniosłem cały sprzęt na dół, żeby coś ci pokazać.
Spójrz na to!
Księżniczka Destiny
To ja?
Tak. Więc…
co ty na to?
Chciałem ci pokazać, zanim ją opublikuję.
Ale nie zrobię tego, jeśli nie chcesz.
Może wprowadźmy kilka drobnych zmian.
- Mogę? - Jasne.
Rób, co…
Rób, co chcesz.
Tak.
- Masz szczęście, że wydłużyła ci termin. - Wiem.
Dzięki, że przyszłaś.
Chciałam pogadać…
Ja…
Nie wiem, jak to powiedzieć…
Czuję, że wywierasz na mnie presję.
Chcesz, żebym zrobiła coming out i powiedziała rodzicom o nas…
i o mnie.
- Nie mogę… - Myliłam się.
Co?
Za bardzo naciskałam.
Przepraszam.
Pamiętam, jak się stresowałam, gdy sama to robiłam.
Mówiłaś, że było łatwo.
Tak.
Każdemu tak mówię.
Ile razy musimy przez to przechodzić?
Szczerze mówiąc,
myślę, że całe życie.
Spójrz na mnie.
Nie martw się.
Powiesz im,
kiedy będziesz gotowa.
Na ciebie warto poczekać.
Proszę. Znacznie lepiej.
Wojownicza królowa Destiny
Królowa Destiny. Fajnie.
Wojownicza Królowa Destiny. Cały tytuł jest ważny.
- No bo… - Jasne.
- Jest super. - Dzięki.
Trevor, kupiłam ci nowe slipy!
- Mamo, mam gościa! - Czy to…
Destiny.
Pani Thomas.
Destiny.
- Pani Thomas. - Tak, to moja…
- Tak, to mój syn. - Świetnie.
Oto relacja na żywo z Wisconsin.
Emma Korn wykona shimmy Jordana. Pokaż nam, co potrafisz!
Nie wygląda na nieszczęśliwą.
Posłuchaj, Emma…
Jeśli byłem dla ciebie surowy,
to dlatego, że koszykówka wiele daje.
Uczy życiowych rzeczy.
- Dyscypliny, koncentracji… - Nadal nie kumasz?
Nie potrzebowałam i nie potrzebuję trenera. Potrzebowałam ciebie.
Możemy nie robić z tego afery?
Trener powinien być ostry. To ty byłaś przewrażliwiona.
Wiem, że wolałeś mieć syna.
Co?
Pamiętam, jak mówiłeś mamie,
- że chcesz syna. - To było dawno.
By wdał się w ciebie, grał zawodowo. Próbowałam ci to dać.
Naprawdę próbowałam.
Ale zrozumiałam, że to niemożliwe,
bo nikt nie sprosta twoim oczekiwaniom.
Dobra.
Przepraszam. Zapomnimy o tym?
- Nie! - Proszę.
Możesz odpuścić?
Z czego się cieszysz? Przecież to umiesz.
Stój. To był błąd kroków!
Musisz przekręcić stopę.
Postaraj się. Proszę. Nie!
Musisz użyć dominującej ręki.
Robiliśmy to setki razy. Cholera!
Proszę cię, Emma.
Dasz radę. Po prostu to zrób. Teraz!
O co chodzi?
Więc…
Chcę wam coś powiedzieć.
Coś, co ciąży mi na sercu.
Gdy miałam 14 lat, powiedzieliście mi o cioci Carmelicie.
I…
Zadawałam wiele pytań…
Udawałam, że o nią pytam, bo była zakonnicą.
Carolyn, ciocia Carmelita…
Proszę, nie przerywaj.
Ciekawiło mnie to, bo…
powiedzieliście, że jest lesbijką.
Poczułam, że…
Też nią jesteś.
Wiemy, Carolyn.
Wiemy.
Naprawdę?
Dlatego ci o niej powiedzieliśmy.
Żebyś nie czuła się osamotniona.
Ale odesłali ją do zakonu.
Nie, sama tego chciała.
Chciała być z koleżankami, robić wino.
Zakonnice naprawdę się dobrze bawią.
Czemu nic nie mówiliście?
Wiedzieliśmy, że nam powiesz.
W swoim czasie.
I tak się stało.
Kochamy cię, Myszko.
Ja też was kocham.
Chyba nie lubisz mojego ojca.
W końcu zrozumiałaś.
Przeczytałam w sieci.
Ty stworzyłeś Pajęczycę Louise?
A jak myślisz?
Zachowałeś się jak tchórz, zamiast pogadać.
Przykro mi, że was to spotkało.
Ale nie musiałeś mnie ośmieszać
za coś, czego nie zrobiłam.
Nie jestem jak mój ojciec.
Do wieczora to usunę.
Grę.
Dziękuję.
Co jest? Ukradli ci bonsai?
Bardzo zabawne.
Nie, szukam Emmy.
Pokłóciliśmy się.
O nie. Mogę jakoś pomóc?
Nie, zajmę się tym, tylko…
Co tu robisz?
- Odwiedzam Sherilyn. - Ach tak?
- Tak. - Emma!
Przepraszam. Emma.
- Co znowu? - Możemy pogadać?
- Tutaj? - Tak.
Chodź.
Usiądź.
Miałaś rację.
Byłem zbyt wymagający.
Chciałem dzielić z tobą pasję.
I tak, chciałem, żeby…
dziecko się we mnie wdało…
I tak się stało!
Wiesz, ile osób mi mówi, że jestem waleczna, porywcza
i zbyt uparta?
Po kim to mam?
Po matce?
Pudło.
Po mnie.
Też tak myślę.
Dziękuję.
Muszę się wiele nauczyć.
Nieźle ci idzie.
I wiesz co?
Mimo że nie chcę, żebyś mnie trenował,
nadal możemy grać w kosza.
Serio?
Tak, jeśli nie przeszkadza ci, że cię zniszczę.
Że co?
Właśnie tak.
Dobra, przechwało. Zagrajmy.
Dobra.
No dawaj…
Zniszczyłam cię.
Z czego się cieszysz?
Ze starych czasów.
Kogo my tu mamy.
Nie wiedziałam, że grasz w kosza.
Tylko z tatą.
Ty jeszcze tu? Nie masz pracy?
Tak, mam.
Właśnie tutaj.
Będziesz moją zastępczynią?
- Mowy nie ma. - Co to, to nie.
Oto nowa trenerka Belford Bloodhounds.
Drużyny chłopców?
Dlatego miałem ci zaufać.
Czekałam na ostateczną zgodę.
Po co te tajemnice?
Niespodzianka.
Napisy: Małgorzata Banaszak