W poprzednich odcinkach…
Destiny, pójdziesz ze mną…
- Zaproś ją na randkę! - Tak.
Oceniłam wasze testy.
PRZYJDŹ PO LEKCJI!
Jak nie poprawisz ocen, koniec z koszem.
- Wiem o tym. - Mam plan.
To zadanie na dodatkową ocenę.
Jeśli naprawdę się przyłożysz, dam ci C.
Sto lat, Emma!
Pojedziemy do parku rozrywki La Jolla.
Szkoda, że nie jedziecie z nami.
- Jedziemy! - Tak?
Samantha, nie jedziesz do parku, póki nie skończysz zadania dla Holly.
Już je zrobiłam.
Sam miała nie iść, póki nie odda pracy.
Mówiła, że oddała.
- Oszukałaś mnie. - I mnie.
Emma jest z chłopcem!
- Kim jesteś? - Jackson Hoover.
Podobał mi się twój występ w Beth Macbeth rok temu.
- Dzięki. - Flirtował z tobą.
- Ufasz mi? - Chodźmy.
Chodź.
„Spotkanie z trenerem Kornem”.
Robi spotkanie z fanami w urodziny Emmy.
Dokąd się wybieracie?
Marvyn Korn proszony do ochrony.
- O co chodzi? - O wtargnięcie.
Co? Z nim?
Zaplanowałem ci dzień.
I tak się odwdzięczasz? Nie przychodzisz?
Tato! Ściana sław? Miniburgery Korna?
Jak mam się nie wstydzić?
Cholera.
- Musimy pogadać… - Louise mnie podwiezie.
Emma.
Masz chwilę? Mamy problem.
- Nie, muszę pogadać z Emmą - To ważne.
Chcę jej dać szlaban.
To zajmie chwilę.
Dobra.
Zamierzasz z nim kiedyś pogadać?
Po tym, jak mnie upokorzył?
Oby nie wyżył się na nas na treningu.
Nie licz na to.
Widziałyście Samanthę?
Zawieszona w zespole? Naprawdę?
Podobno pani Barrett wspaniałomyślnie dała ci dodatkową pracę,
która miała temu zapobiec, a ty jej nie oddałaś.
- Była zajęta kolejką górską. - I oszukiwaniem mnie.
I mnie.
To było jak rzut spod kosza.
Mogłaś ją skończyć w 30 minut.
Przepraszam.
- Zawiodłaś mnie. - I swoją drużynę.
To do ciebie niepodobne.
Wszystko w porządku?
Tak.
Po prostu… Jest mi ciężko.
Jak długo będę zawieszona?
Jeśli poprawisz oceny, wrócisz do drużyny w kolejnym kwartale.
Co?
Ale większość sezonu będzie za nami!
Opróżnij szafkę do 15.30.
Chyba przekazaliśmy, co chcieliśmy.
Możesz iść na lekcję.
Przepraszam, trenerze.
Dobrze nam poszło. Zastraszenie zadziałało. Kiedy wróci do drużyny?
W przyszłym kwartale.
Już sobie poszła. Pytam poważnie.
Mówię poważnie. W przyszłym kwartale.
Nie udawałyśmy. To poważna sprawa.
Kumam. Trzeba ją ukarać. Ale nie na tak długo. Potrzebuję jej!
To nie drużyna akademicka. Poniesie karę.
Nie zrobię wyjątku, bo umie rzucać do kosza.
Zasady są po to, żeby ich przestrzegać.
Mamy osiem wygranych.
Potrzebuję mojej rozgrywającej!
To ESPN.
Halo.
Wrócimy do tego.
Tak, to ja.
- Nie ma do czego wracać. - Właśnie.
Podobno Sam trafiła na dywanik.
Nosi za dużo błyszczyku.
No nie wiem.
Cześć. Siadajcie.
No już.
Sam z nami nie gra.
Co?
Przez oceny.
Nie zaliczyła? Myślałam, że jest mądra.
Nie, to ja jestem mądra.
Nie może pan tego załatwić?
Nie mogę.
Jesteście uczennicami i sportowcami.
Nauka to wasza działka, a sport to moja. Jasne?
Mysz, rozgrywasz. Louise, będziesz rzucającym obrońcą.
Reszta zajmie pozostałe pozycje.
- Samantha… - Nie gra!
Ale mam też dobre wieści.
W tym roku mistrzostwa II Dywizji będą transmitowane na ESPN.
O co chodzi? To dobre wieści.
Tak, dla drużyn, które zagrają w mistrzostwach.
Bez Samanthy nie mamy szans.
Ilu zawodniczek potrzebujemy na boisku?
Pięciu.
A jest was więcej, nie?
Tak.
Więc mamy szansę.
DRUŻYNA
Czwórka!
Piłka!
- Co ty robisz? - Odsuń się, gdy biegnę, kretynko!
Skupcie się, dziewczyny!
Nie.
Dajcie spokój.
Piłka!
No już!
Pierwsza po lewej…
Dokąd idziecie?
Wracajcie!
Halo.
- Mysz, przemieść piłkę. - No już!
Pięć!
GOSPODARZE 41 – GOŚCIE 55
Spróbuj odzyskać piłkę po nieudanym rzucie.
Może spróbuj nie dawać ciała?
Tak?
Przychodzę nie w porę?
Nigdy nie będzie dobrej pory.
Jestem mamą Avy. Dzwoniłam.
Jasne. Miło mi.
Oby rozmowa nie zmieniła pana zdania.
Widziała pani mecz?
Tak to nazwijmy.
Proszę usiąść.
- Wiem, w czym rzecz. - Ja też.
Mam dwie gwiazdy, które się nie znoszą.
- Jedna z nich to Ava. - To nie jedyny problem.
Miał pan pomóc Avie w rozwoju.
Niezdarnie się porusza na piasku, a praca nóg jest powolna…
Z całym szacunkiem…
Biega wolniej o 0,8 sekundy na dystansie 1,6 km. Miał pan utrzymać jej sprawność.
Podobno jest pan „wielkim Marvynem Kornem”.
Bo jestem, proszę pani.
Jestem panną.
Zamiast ją trenować, chodzicie do parku rozrywki i jecie watę cukrową.
Do rzeczy. Czego pani chce?
Kogoś, kto zmotywuje Avę. Kogoś wymagającego.
I to robię.
Zmiękł pan.
Dzień sportu jest jutro.
To komplikuje sprawę, Nancy.
Nie podnoś mi ciśnienia.
Z całym szacunkiem, ale znajdź innego frajera.
Hej, Nancy.
- Musimy pogadać. - Tak.
ESPN pokaże mistrzostwa dziewczyn.
To wspaniale.
Byłoby, ale drużyna niedomaga.
Zawieszenie Sam tylko namnożyło problemów.
Wczoraj przyszła do mnie mama Avy.
Ta wariatka mi ubliżała.
Nawet nie myśl o Sam.
Odzyskam ją, ale…
Mam prośbę. Chciałbym zorganizować obóz treningowy.
Słucham?
Poza kampusem. Skupią się na koszykówce.
Zbliżą jako drużyna.
Robiłem tak na uczelni.
Zamieszkają w domkach.
Niewygodne łóżka, pobudka o 4.00, zimna woda.
To buduje charakter.
Nie ma mowy.
Dziewczyny nie są zgrane. Obóz to naprawi.
- Mam inny pomysł. - Jaki?
Coś, co pomoże w budowaniu więzi w zespole.
Bieg na trzy nogi? Balon… To dzień sportu?
Który poprowadzisz.
Mówię serio. Muszę myśleć o wygranej.
Ale najpierw pomyślisz o dniu sportu.
Mam ekscytujące wieści.
Mam dwa bilety na jutro na koncert. Jeśli chcesz…
Mama mi nie pozwoli pójść poza weekendem.
Ale kapela przyjechała na jeden dzień. Mam świetne miejsca!
Może ją przekonasz?
Myślisz, że mi się uda?
Może.
Lubi cię i szanuje odważne kobiety.
Najwyżej się nie zgodzi.
Niezły tyłeczek
Mam też twarz.
Uważaj, bo ktoś ją ukradnie.
Tylko jak pozwolę.
Ale jesteś radosna.
To przez Nicka.
Co jest między wami?
Jesteśmy przyjaciółmi.
Przy nas się tak nie uśmiechasz…
Myślisz, że mu się podobasz?
Chyba tak.
Zrozumiem, jeśli mnie nienawidzicie.
Sama się nienawidzę.
Nie nienawidzimy cię.
To mocne słowo, ale…
Raczej się martwimy.
- Co ci jest? - Co się stało?
Nie wiem. Nie sądziłam, że mnie wyrzucą.
Ale tak się stało. Możemy przegrać sezon.
Wiem. Wiem też, że liczysz na stypendium.
- Przepraszam. - Doprawdy?
Jak mogłaś do tego dopuścić, Sam?
Czemu milczałaś? Pomogłybyśmy.
- To nielogiczne. - Wiem.
Nie oddałam jednej pracy, a wszystko się posypało.
Mało powiedziane.
Przecież wiem!
Ile chromosomów ma człowiek?
Samantha?
Ile chromosomów ma człowiek?
To była praca domowa.
Samantha?
Samantha!
- WiFi nie działa. - Bo odłączyłem router.
Czemu?
Żebyś nie pisała z chłopcem, z którym cię aresztowano.
Nie aresztowali nas. Ma na imię Jackson.
Mam to gdzieś. Tak chcesz pogrywać? Naucz się odpowiedzialności.
Łamiesz zasady, ponosisz konsekwencje. Oddaj telefon.
To moja podwózka. A SMS-ować można bez WiFi.
Na wzgórzach La Jolla doszło do małego pożaru.
Jest opanowany w 60%, ale wiatr może zmienić kierunek.
Proszę wejść.
- Pani Thomas. - Destiny.
Ja i Trevor mamy bilety na koncert dziś wieczorem.
Nie.
Rozumiem, ale…
Nie.
Trevor nie wychodzi poza weekendami. Ty też nie powinnaś.
Wiem, ale kapela gra tylko dziś i…
Czemu od razu tak nie mówiłaś? Tylko dziś?
- Tak. - To nic nie zmienia.
- Pani Thomas, proszę nie być taka… - Jaka?
Nieważne.
Tak myślałam.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Robisz coś zakazanego.
Emma straciła prawo do telefonu, ale nie chce go oddać.
- Więc… - Kradnę go. Tak.
Nie wróżę nic dobrego.
Czemu dzień sportu jest taki ważny?
Pięć najlepszych drużyn przez tydzień ubiera się w to, co chce.
Zero mundurków.
I do tego jest impreza z pizzą.
A gra w zbijaka?
Zwycięzca turnieju w zbijaka wygrywa…
Nikt nie wie,
bo od siedmiu lat wygrywa pani Thomas.
Co? Pani Thomas gra w zbijaka?
Nie tyle gra, co stoi, ale tak.
Nikt nie odważył się jej zbić.
Czemu?
Bo to dyrektorka. Co poradzisz?
Nie wiem.
- Dziewczyny! - Holly.
Mam pytanie.
Rozmawiałyście z Samanthą?
- Nie. - Właśnie.
Pisałyśmy na czacie grupowym,
ale odpowiadała półsłówkami.
Byłyśmy u niej w domu, ale nie chce nas widzieć.
- Naprawdę? - Tak.
Powodzenia dzisiaj.
Dzięki.
Do zobaczenia.
Mamy co robić…
- Tak… - Cóż…
Samantha, jak leci?
Chciał pan pogadać?
Wzywał pan?
Tak, chcę z wami pogadać.
Dziś jest dzień sportu. Będziecie razem w drużynie.
- To żart? - Nie.
- Nie macie wyjścia. - To nie kosz.
- Nie musimy pana słuchać. - Tak.
Widzicie? Zgodziłyście się. Oby tak dalej.
To ja nie wezmę udziału. I tak nie chciałam.
- Ja też. Rzut jajkiem mnie nie jara. - OK.
Więc spędzicie sezon na ławce.
- Chcecie tego? - Za co?
- To nie ma związku z koszem. - Ależ ma.
Stoicie na naszej drodze do wygranej w mistrzostwach.
Nie planuję przegrać.
Musicie się nauczyć współpracować. Może jajka pomogą.
Idziemy.
Rozciągnąłeś się? Bo jak nie, to…
Tak, rano rozciągałem czwórki.
Robiłem coś takiego.
Powinieneś znacznie pogłębić ruchy.
- Kto to? - Cześć.
Zeke, mój partner na dzień sportu.
- Zach. - Tak powiedziałam.
Myślałam, że jesteśmy razem.
Osobno mamy większe szanse wygrać.
Ale razem lepiej byśmy się bawiły.
Lepiej, niż wygrywając?
Nie sądzę.
Wyobraź sobie
mnie w kapelusiku, a siebie w kamizelce z frędzlami w dniu bez mundurka.
To będzie zabawa.
Dobra, wodne balony. Masz cela?
Ćwiczyłem
- cały tydzień rzut do celu. - Imponujące.
DZIEŃ SPORTU
Źle to robisz! Ja to zrobię!
- Też się nie znasz. - Problem?
- Tak. - Nie.
Daj.
Albo ja to zawiążę, albo wy.
Jeśli ja, stracicie czucie w stopach na dwa i pół tygodnia.
Dość tych wygłupów!
Gotowi?
Używaj lewej stopy!
- Jesteś do bani! - Używaj lewej!
Złapcie synchron.
- Harper! - Przestań! Przeszkadzasz mi!
Masz nogi jak kurczak.
- Nie ruszam się! - Przyspiesz!
Szybciej!
Mamo, nie chcę więcej zupy.
Samantha.
To pani.
Jeśli to pomoże, to nie mam zupy.
Co pani tu robi? Nawet mnie pani nie lubi.
Co?
Oczywiście, że cię lubię.
Chciałam ci pomóc.
Dlatego dałam ci proste zadanie.
Nie było proste.
Co będę robić za pięć lat?
Oczekiwałam przemyślanej odpowiedzi…
Nie wiem, jak odpowiedzieć.
Nie wiem, gdzie, i czy w ogóle, będę studiować.
Czy… czy dostanę pracę?
A może będę jedyną bezrobotną wśród koleżanek?
A jak będzie wojna? To możliwe!
Rozumiem cię. To przytłaczające.
Rozumiem.
Wiesz…
Coś wiem o byciu przytłoczonym.
No pewnie.
Tak.
Ciągle tak się czuję.
Gdy zostałam trenerką w Belford, byłam przerażona.
Bałam się, że będę okropna,
że będą mnie nienawidzić. Że nie dam rady.
Każda myśl
była gorsza od poprzedniej.
- Właśnie tak się czuję. - Wiem.
Ataki paniki to nie przelewki.
Zaczęłam je mieć w twoim wieku.
Jak sobie pani radzi?
Chodzę na terapię.
Ćwiczę.
Chyba dlatego
koszykówka była dla mnie taka ważna w szkole.
Staram się unikać tego, co je powoduje.
Dla mnie to straszne filmy i trener Korn.
Ale głównie staram się myśleć:
„A jeśli dam radę? A jeśli będzie dobrze? A jeśli nie?”.
Wtedy spróbuję ponownie. I staram się pamiętać o oddechu.
Tak.
Co teraz?
Zacznijmy od powrotu do szkoły.
Dobrze?
Czemu nie jesteś na starcie?
- Idź na linię! - To bez sensu.
Wiesz czemu? Bo… Mówię do ciebie. Bo nie chcecie, żeby to zadziałało.
To samo robicie na boisku.
Próbujecie się zdominować.
Nie chodzi o was.
A o nas wszystkich.
Czuję zwycięstwo!
Idziemy!
Łapcie za nogi!
Zmniejsz krok. Nie ruszam tak szybko rękami.
Przestań się mazać!
- Dawaj! - Chrzanię to!
Nic ci nie jest?
Mysz? Coś cię boli?
Nadgarstek.
Idź.
- Zwyciężają Harper i Zach! - Wstawaj.
- Jesteś cała? - Tak.
Brawo. Widzicie, co narobiłyście?
Takie są efekty zbyt wybujałego ego.
Drużyna przegrywa.
Jeśli się nie dogadacie,
nie spodoba wam się, co będzie dalej.
Mogłyście ją zranić!
Ogarnijcie się!
Co to było?
Nawet tutaj mnie zawstydzasz.
- Moja partnerka to frajerka. - Jak i ty.
Myślisz, że wrócisz do siatki
z takim podejściem i sflaczałymi ramionami?
Masz rację.
Przepraszam.
- Będę podnosić ciężary. - No raczej.
Będziesz ćwiczyć odejście od siatki i odbicie dołem,
aż przypomnisz sobie, co to ciężka praca.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Nie znasz mojego ojca,
ale wiem, jak to jest mieć rodzica, który ma cię za nic.
Bo jesteś niczym.
Możemy się sprzeczać cały dzień,
ale chyba czas na rozejm, bo to nie działa.
Co kombinujesz?
Nic. Może nie różnimy się tak bardzo.
Być może czułam się zagrożona, gdy się pojawiłaś,
- i nie dałam ci szansy. - Odkrywcze.
Ale również możliwe, że ciąży na mnie ogromna presja.
Nie zawsze sobie z nią radzę.
Rozejm?
Te dziecinne gierki to dla nas łatwizna.
Rozejm.
Dajmy czadu.
Właśnie tak. Widzicie?
Tak jest! Zwycięstwo!
Tak!
Dawaj, Ava!
Prawie to masz!
Tak!
Dawaj, Louise!
Jeszcze trochę!
- Dawaj! - Idź!
- Tak jest! - Tak!
Dawaj, Ava!
- Tak! - Właśnie tak!
- Dobra robota! - Tak!
Widzicie, co się dzieje, jak łączycie siły?
Dominujecie!
- Jest OK. - Piona.
- Jest w porządku. - Dawaj.
- Boże! - Przyszła.
- Samantha! - Sam!
Martwiłyśmy się.
Przepraszam. Potrzebowałam czasu.
Już ci lepiej?
Nie, ale będzie.
Wygrałeś.
Super, uwielbiam wygrywać. Co wygrałem?
Okazuje się, że złe oceny Sam to skutek niepokoju.
Koszykówka daje jej poczucie równowagi i porządku.
Poproszę Sherilyn, żeby ją odwiesiła.
Cieszę się, że wróci.
Po co ten rechot?
Popraw mnie, jeśli się mylę, ale chyba mówiłaś…
Tak, na pewno mówiłaś,
że po to są zasady, żeby ich przestrzegać.
Tak, ale mam nowe informacje i dokonałem innej oceny.
To oznaka otwartego umysłu.
Wiatr się wzmaga, nie?
Cieszę się, że masz otwarty umysł,
bo potrzebuję Sam.
- Wiesz, że Mysz uszkodziła nadgarstek? - Nie.
Sprawdzę, co z nią.
Na przyszłość pamiętaj, że zazwyczaj mam rację.
Znam to spojrzenie. Też tak na mnie patrzy po rozmowie.
Tryumfuje.
Nalegał, by Sam grała, mimo że nie spełnia wymogów.
- Powiedziałam… - Co?
Chce, żeby grała mimo to?
- Tak! I powiedział… - Ciekawe.
Konsekwencje i odpowiedzialność nie obowiązują jego zawodniczek.
- Ale mnie owszem. - To nie tak…
Zapraszamy do sali gimnastycznej na ostatnią konkurencje.
Zbijaka!
Dobra.
Unik!
Pa.
Niesportowe zachowanie, Louise.
Na co cię stać? Gotowa?
Tak.
Thomas!
- Trochę się jej boję. - Trochę?
Na co czekasz?
Rzucaj. Nie mamy całego dnia.
Dawaj, Destiny! Dasz radę!
Wygrałaś.
Wygrałaś, wygrałaś.
Widzę, w co pogrywacie.
To zemsta, bo nie puściłam was na koncert.
- Nie. - Mamo, daj spokój.
Wiesz, że wygrywasz,
bo inni boją się ciebie zbić.
Ktoś nagle dorósł?
Widzę, co kombinujesz.
- Ja… nie chciałam. Przepraszam. - Nie.
Chciałaś.
Zobaczymy się w domu.
Dzięki.
- „Bierz ją, Destiny”. Zły pomysł. - Wiem…
- Myślałem, że będzie… - Źle. Dzięki.
Nie ma go tam.
Twój tata przetrzepał ci plecak.
Stawiam dychę, że ma twój telefon.
Niewiarygodne. Zabiję go.
- Co ty robisz? - Zabieram swój telefon.
Nie. Oddaj go.
Złamałaś zasady. To konsekwencje.
- Doprawdy? - Tak!
Wybiórczo je stosujesz.
Co masz na myśli?
Sam złamała zasady i była zawieszona, ale chcesz, żeby grała, więc może.
Odrzucasz te zasady, które ci nie pasują.
To coś innego, Emma. Ca…
- Chcesz pogadać? - Nie.
Chcesz do mnie wpaść?
Nie mogę. Jestem umówiona.
Z kim? Jestem zaintrygowana.
Może później ci powiem.
OK. Baw się dobrze!
- Hej. - No hej.
Ja i Marvyn uważamy,
że najlepiej będzie, jeśli Sam wróci do gry.
- Nie. - Co?
Mówiłeś, że chcesz, żeby grała. Co się zmieniło?
Dzięki Emmie spojrzałem na to inaczej.
Moja ocena tej sytuacji się zmieniła.
To oznaka otwartego umysłu. Zasady są po to, żeby ich przestrzegać.
Nie zagra do kolejnego kwartału.
- Czemu pakujesz trofea? - Destiny.
To metafora?
Mogę ci jeszcze w czymś pomóc, Marvyn?
Nie.
Przepraszam.
Marvyn!
Poczekaj.
Co to było?
Chciałeś, żeby Sam grała.
Mój tata pracował w zakładzie obróbki cieplnej metalu.
- Wiesz, co tam robią? - Nie.
Z początku metal jest miękki.
Żeby był twardy, trzeba go podgrzać i szybko schłodzić.
To hartowanie.
Dobra.
Sam i reszta muszą przejść proces podgrzewania,
żeby się zahartować.
- Rozumiesz? - Tak. Ja…
Co to? „Obowiązkowa ewakuacja”.
- Dobra. - Tędy!
- Wychodźcie. - Wszyscy mają wyjść!
Szybko.
- Wychodzimy. - Zachowajcie spokój.
Chodźcie.
Napisy: Małgorzata Banaszak