[MUZYKA PEŁNA NIEPOKOJU]
[MUZYKA PEŁNA NAPIĘCIA]
DZIECIĘCE GŁOSY: Aniele Boży, stróżu mój,
ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, we dnie, w nocy,
bądź mi zawsze ku pomocy.
Strzeż duszy i ciała mego
i zaprowadź mnie do żywota wiecznego.
Amen.
AGA: Na każdym obrazku jest inna liczba gwiazd.
Układają się w małe grupy po obu stronach głowy tego anioła.
Mrówa, nie śpij! Co myślisz?
- Może jakiś kod? - No może.
Policz te gwiazdy, spiszę cyfry, co?
Na pierwszym... pięć, dwa.
Jakaś przerwa.
- Może zero? - Może. Potem dziewięć, dwa.
I po drugiej stronie dwa, jeden,
znowu przerwa, czyli zero.
Jeden, cztery.
Numer telefonu raczej nie.
Współrzędne geograficzne?
Masz ten pierwszy adres ofiary?
AGA: Adres ofiary...
Pierwszej - Zawrotowa 17.
MRÓWIEC: Nie.
A druga... Bolesławska...
- Trzy. - Trzy.
Czyli przy pierwszej ofierze zostawił adres kolejnej.
[SZUM WIATRU] [TAJEMNICZA MUZYKA]
[WOLNICKI SZYBKO ŁAPIE POWIETRZE]
JUDYTA: Przez ciebie się dusiła.
[WOLNICKI KASZLE]
Kolejny adres się zgadza.
Te obrazki to jest lista ofiar.
Sylwia Kozak,
Aneta Jaskólska, Łucja Drabik.
A u Łucji Drabik był, kurwa, adres Wrońskiej!
Matki mojego dziecka! Rozumiesz?!
Ten jebaniec podstawiał mi to pod pysk!
Nie tobie, tylko mi.
- On się ze mną bawił. - Nie pierdol!
- mogłem ją uratować! - Nie mogłeś tego wiedzieć.
[CICHY PŁACZ DZIECKA]
Co z ostatnim obrazkiem?
Tym, który był przy teoretycznie twoim trupie?
- Jest częściowo spalony. - Musimy go rozszyfrować.
Tam może być zakodowany adres kolejnej ofiary.
[DZWONEK TELEFONU]
Polkowska. Słucham.
Tu Janek Wolnicki. Możemy się spotkać?
- Coś się stało? - Czy może pani do nas przyjechać?
Zaraz będę.
Muszę jechać. Syn Wolnickiego dzwonił.
- Sprawdź ten obrazek. - Muszę nakarmić małego.
To zadzwoń do komendanta.
Niech ci przyśle opiekunkę z armią ochroniarzy.
- Chyba na stałe. - Niedługo to się skończy i...
Wtedy weźmiemy urlop i pojedziemy może nad morze?
Aga, nie pierdol.
Mówię serio.
Ja jestem prawie na wylocie, ty oficjalnie nie żyjesz.
Zabierzemy dzieciaki do kampera i pojedziemy.
To nie była twoja wina.
Nic nie mogłeś zrobić.
Słyszysz?
JANEK: Podobno ojciec uciekł ze szpitala.
Przyznaliśmy wam całodobową ochronę, nie musicie się bać.
Wiem, ale...
Do naszej szkoły przyszła taka jedna babka, niby-psycholog.
Sprawdziłem ją potem w necie. Pracowała w tym samym psychiatryku.
- Ja znam ją. - Wzięła mnie na rozmowę.
Zadawała mi pytania, co chwilę wracała do ojca.
- Masz do niej jakiś kontakt? - Nie. Nie dała mi.
Dziękuję, że mi o tym powiedziałeś. Sprawdzę ją.
Czy...
Czy on do nas przyjdzie? Czy zrobi nam krzywdę?
Nie dopuszczę do tego.
- Powstrzymamy go. - Jak?
Jola, wstawaj. Późno już.
Co chcesz na śniadanie?
Wszystko w porządku? Jola?
Brałaś coś?!
[MUZYKA PEŁNA GROZY]
Co to jest?!
Jola? Ej! Jola! Budź się! Jola!
No rzeczywiście...
Ta pani pracowała u nas przez krótki czas.
Została zwolniona w dniu buntu pacjentów?
Dzień wcześniej. Ale odeszła sama za porozumieniem stron.
Wie pan o niej coś więcej?
Młoda, zaraz po studiach i specjalizacji.
Przyszła do pracy jakieś dwa miesiące temu.
- Czyli wtedy, kiedy trafił tu Wolnicki? - Chwileczkę. Zaraz wracam.
Odwalcie się od Wolnickiego! Czego znowu od niego chcecie?!
Zna pan może tę kobietę? Zna się blisko z Wolnickim.
Jest w niebezpieczeństwie.
Znają panowie może tę kobietę?
Grozi jej niebezpieczeństwo. Szukam jej.
Nie pozwalają nam grać w bule.
Mówią, że to niebezpieczne. Mogłaby coś pani z tym zrobić?
- Idziemy. Proszę. - Może pani będzie znała tę dziewczynę?
Już nie latam. Zabrali mi skrzydła.
Piotr...
On nie może bez ciebie żyć.
Tu ma pani wszystkie jej dane. Adres domowy też tam jest.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Do widzenia.
Nałykała się czegoś! Wiozę ją na pogotowie.
Trzeba wezwać karetkę.
Ja dzwoniłem. Nie mają wolnych. Sam szybciej dojadę.
Dobra. Zrobimy panu eskortę.
- Mamy flaka! - Ktoś przeciął?
- Nie wiem, ale nie pojedziemy. - Dzwonię po wsparcie.
POLICJANTKA: Radiowóz drugi potrzebujemy.
Nie! Na teraz!
[MUZYKA PEŁNA NAPIĘCIA]
Kurwa. Opole.
Córcia, nie śpij.
- Tato, przepraszam. - Spokojnie, zaraz będziemy w szpitalu.
[DZWONEK TELEFONU] [KRZYK JOLI]
- Patrz na drogę! - Zostaw!
Patrz na drogę!
- Otwórz okno! - Tato...
Spokojnie, nie bój się.
- Wypierdol telefon. - Dobra.
Wypierdalaj go!
Już, cicho, suczko. Zaraz będziemy na miejscu.
- Skręć tam. - Nie!
Powiedziałem: skręć tam!
- Nie bój się, kochanie. Już skręcam. - Ciii...
Kluczyki! Piotr mówił, że będę się musiał namęczyć.
A ty sama do mnie przyszłaś.
- Zostaw moją córkę. Ja ci zapłacę. - Zamknij się! Pas.
- Siedzisz tu. - Spokojnie, spokojnie.
Chodź tu, chodź tu.
Siedzisz!
Zabawimy się. Będzie tyle radości.
Uciekaj!
Suczko!
[DZWONEK TELEFONU]
- SUZIN: Co tam? - Macie Romana i Jolkę?
Namierzyliśmy jego telefon. Ekipa w drodze.
- Jedziesz do nas? - Tak! Bo sobie nie radzicie!
Jak mogliście puścić ich samych?!
Agnieszka wie o Joli? Jest z tobą?
Nie odbiera telefonu.
Trzeba znaleźć Jolkę! Wyślij mi współrzędne telefonu Romana!
To jest ona. Judyta. Tak?
- Gdzie ona teraz może być? - Nie wiem.
A kto to jest?
To jest Roma Sośnicka. Jedna z ofiar Wolnickiego.
Kim dla państwa jest? To rodzina? Macie inaczej na nazwisko.
Roma zmieniła nazwisko po śmierci matki na jej panieńskie.
Chciała się ode mnie odciąć. Obwiniała mnie za ten wypadek.
Judyta próbowała nas pogodzić, ale wtedy pojawił się ten mężczyzna i...
Została zamordowana.
Gdzie ona teraz jest?
[DŹWIĘKI Z GŁOŚNIKA]
Przypomniałeś sobie moją siostrę.
[PRZEZ GŁOŚNIK] To jej rzeczy.
To Albert. Spała z nim do końca podstawówki.
A to medalik z pierwszej komunii.
Wtedy jeszcze była wierząca.
Śmiałyśmy się, że ja poszłam na psychologię,
żeby wyleczyć ją z buddyzmu,
a ona na religioznawstwo, żeby wyleczyć mnie z katolicyzmu.
[ODGŁOSY SZARPANIA ZA KLAMKĘ]
No ale nie zdążyła, bo spotkała ciebie.
Możesz do mnie mówić, słyszę cię.
Skłam, że nie znałeś mojej siostry.
No i po wypadku masz przecież kłopoty z pamięcią.
Znałem twoją siostrę.
Ale to nie ja ją zabiłem.
Zrobiła to Lilianna Pelc.
Była zazdrosna o moje studentki, miała obsesję na moim punkcie.
Teraz siedzi w więzieniu.
Próbowała zaatakować moją rodzinę. Możesz to sprawdzić.
Kiedy zginęła Roma, ja udzielałem wywiadu.
Dość!
Suczko!
[GWIŻDŻE]
[BEŁKOCZE] - Gdzie jesteś?!
Chodź do pana. Chodź do pana!
Chodź do pana, suczko!
[MACIEK GWIŻDŻE]
Widzę cię! No. Chodź tu. Chodź tu.
Widzę cię!
Widzę cię...
[MACIEK CMOKA I GWIŻDŻE]
Chodź tu!
Chodź, kiełbaskę dostaniesz.
No, chodź. No.
No chodź!
[TRZASK GAŁĄZKI] [JOLA KRZYCZY]
A to zdjęcie, na którym jest z siostrą? Co to za miejsce?
To leśniczówka mojego teścia.
Jeździliśmy tam z dziewczynkami, jak były małe.
- Nadal do państwa należy? - Nie. Są jakieś problemy prawne.
Rodzina się nie może dogadać. Dawno tam nikt nie był.
Gdzie to jest? Ma pan tam klucze?
Suczka!
[JOLA KRZYCZY PRZERAŻONA]
[GWIŻDŻE]
Suczko!
Chodź!
Pobawisz się ze mną!
Chodź!
Suczko?
[CMOKA, GWIŻDŻE]
[CICHY SZLOCH JOLI]
Mam cię!
Mam cię, mam cię. Podziękuj mamusi, bo to przez nią.
[STRZAŁ]
Wszystko okej?
- Co z tatą? - Żyje.
[MUZYKA PEŁNA NAPIĘCIA]
Janik!
[ŁOSKOT]
[CICHE ŁOSKOTY Z RÓŻNYCH STRON]
Tu jesteś, kutasiarzu.
Przecież ty nie żyjesz.
Było w telewizji.
Telewizja kłamie.
No to będę musiał cię jeszcze raz zabić.
Spróbuj.
Nie strzelaj.
Proszę. Nie strzelaj.
Zabiłeś matkę mojego dziecka.
Nie chciałem. To Wolnicki mi kazał.
[MUZYKA PEŁNA NAPIĘCIA]
Będziesz skamlał jak ona!
[MACIEJ KRZYCZY]
Nie możesz... Nie możesz mnie zabić. Jesteś psem.
Ja mogę wszystko.
Często zapominamy o ważnych ludziach z naszego życia.
A ja chcę ci przypomnieć o nich wszystkich.
To nie ja zabiłem twoją siostrę.
- Zrobiła to Lilianna Pelc! - Tak, tak. Wiem.
Masz dar.
Ludzie idą za tobą.
Wykorzystujesz to w najgorszy możliwy sposób.
A co ty się tam tak chowasz, co?
Powiedz mi to wszystko prosto w oczy.
- Nie mogę. - Dlaczego?
[SYK GAZU]
Co ty robisz?
Udusisz się jak moja siostra.
Czego ty chcesz?! Mam się przyznać do winy?
Nie musisz. Wszystko wiem.
- Co, mam cię tu przeprosić? - Już za późno. Dałam ci szansę.
[KASZLE]
No i co? Będziesz tutaj patrzeć, jak umieram?
Taka z ciebie chrześcijanka?
"Kto przeleje krew ludzką, przez ludzi krew jego będzie przelana,
bo człowiek został stworzony na obraz Boga".
Ja już byłem więziony.
Zamknęli mnie w więzieniu, potem w szpitalu, teraz tutaj.
Ale to ciągle ja mam kontrolę!
Tam na zewnątrz realizuje się mój plan!
[DZWONEK TELEFONU]
SUZIN: Kolejnym celem była Jola.
Roman w szpitalu, ale sytuacja opanowana.
Co z Jolą? Halo?
Jola żyje. Dzwoń do Mrówca.
Już po wszystkim. Dziękuję.
Nie chciałem się ubrudzić.
Dzięki.
[DZWONEK TELEFONU]
Będzie opierdol.
Daj.
Ty świnio! Dlaczego mi nie powiedziałeś?!
[Z PŁACZEM] Mamo... To ja.
[WZDYCHA Z ULGĄ]
Kochanie, nic ci nie jest?
Już wszystko dobrze.
- Tata jest w szpitalu. - Wiem, wiem.
- Na pewno nic ci się nie stało? - Nie.
To jest moja wina, że w ogóle wyszliśmy z domu.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
To wszystko przeze mnie.
- A Mrówiec? Jest cały? - Tak.
- Chcesz z nim rozmawiać? - Później do niego zadzwonię.
- Później. - Przekaż jej, że zawinęliśmy Janika.
Mamo, już jestem bezpieczna. Naprawdę.
Mamo...
Gdzie jesteś? Możesz po mnie przyjechać?
Proszę cię.
Dobrze, przyjadę. Tylko muszę coś załatwić.
Tylko się nie narażaj. Błagam cię.
Obiecujesz?
Tak. Obiecuję.
Posłuchaj...
Powiedz Tomkowi, żeby załatwiał kamper.
Pojedziemy nad morze.
Kocham cię.
[NOSTALGICZNA MELODIA]
[POCIĄGA NOSEM]
Wszystko okej?
Kazała ci szukać kampera.
Co dokładnie powiedziała?
"Powiedz Tomkowi, żeby szukał kampera, bo jedziemy nad morze".
- Nazwała mnie "Tomek"? - Tak.
- Powiedziała, że mnie kocha. - Kurwa!
Zawieźcie ją do mojego mieszkania!
- Co się dzieje? - Nic.
Namierzamy telefon Polkowskiej!
[SYRENY POLICYJNE]
[SYK GAZU]
[KASZEL]
[MÓWI SŁABYM GŁOSEM] - Zabiłaś już kiedyś kogoś?
[RZĘZI]
Czy to będzie twój pierwszy raz?
To wszystko zmienia.
Będziesz taka jak ja.
JUDYTA: Nie.
Tak długo się przygotowywałaś.
Oszukałaś wszystkich, nawet mnie.
Znam to.
Ja też znęcałem się...
nad osobą, która zniszczyła moje życie.
Cicho.
A co ty zrobisz, jak już umrę? Co?
Wrócisz do domu?
Do pracy? Do pacjentów nie wrócisz.
Będziesz szukać kolejnej ofiary.
Spodoba ci się.
Cicho...
[BIERZE GWAŁTOWNY WDECH]
- Naprawdę wierzysz w Boga?! - Tak!
A wiesz, po co jest Bóg?
- Skurwiel chce nas ukarać za grzechy! - Nie.
Bóg jest po to, żeby żaden człowiek nie pomyślał,
że to on sam jest bogiem!
Ja jestem.
[PRZEJMUJĄCA MUZYKA]
[JUDYTA KASZLE]
Gdzie on jest?
Wszystko wiem. Gdzie Wolnicki?
- Żyje? - Nie żyje.
[AGA KASZLE]
Uciekaj stąd. Ja tu posprzątam.
Słyszysz? Tylko ja wiem, co zrobiłaś.
Uciekaj stąd.
Wracaj do swojego ojca. Słyszysz?
Muszę to dokończyć.
Pomściłaś już siostrę. Masz dla kogo żyć. Uciekaj stąd.
Uciekaj. Już.
[PRZERAŻAJĄCA MUZYKA]
Kurwa!
[KASZLE] Kurwa! Ja pierdolę!
[SYK GAZU]
[WOLNICKI PRZEZ MIKROFON] - Czujesz gaz?
Jeśli tu strzelisz, to wszystko wybuchnie.
Jak miło, że sama do mnie przyszłaś.
Znalazłaś obrazek z aniołem przy ciele córki?
Powiedz mi, jak to jest,
kiedy traci się wszystkich, których się kocha?
Twój plan nie wypalił. Jola i Mrówiec żyją.
Brawo.
Ale to tylko kwestia czasu.
Ja nigdy nie odpuszczę. Przecież wiesz.
Ja też nie.
Będę cię ścigać do końca twojego, kurwa, życia.
Wiem, jesteś uzależniona.
Tylko nałóg daje ci siłę,
żeby codziennie wstać z łóżka.
I jak każdy nałogowiec
niszczysz wszystko wokół siebie.
- Córka przez ciebie się stoczyła. [AGA DUSI SIĘ]
Zmarnowałaś jej życie.
Nikt cię nie kocha.
Jesteś sama.
Zostało ci tylko picie.
I ja.
Zaraz umrzesz.
A Jola będzie następna.
Niech to będzie twoja ostatnia myśl.
[AGA MÓWI Z TRUDEM] - A ty? Co zrobisz, jak umrę?
Też nie możesz beze mnie żyć.
[ŚMIEJE SIĘ DRWIĄCO] - Nie schlebiaj sobie.
Ważne, że poniesiesz karę,
tak samo jak wszyscy, którzy mnie skrzywdzili.
Wymyśliłeś sobie zemstę.
Bo chcesz zabijać niewinnych ludzi.
Bawisz się ze mną.
Bo nic innego ci nie zostało.
Zdechniesz...
w samotności.
Nie boję się śmierci...
ani samotności.
Zostaniesz sam!
[SYRENY POLICYJNE]
Stój!
[KASZLE]
Pomyśl o córce.
Właśnie o niej myślę.
[STRZAŁ I HUK]
[SMUTNA MUZYKA]
DZIECIĘCE GŁOSY: Aniele Boży, stróżu mój, ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, we dnie, w nocy, bądź mi zawsze ku pomocy.
Strzeż duszy i ciała mego
i zaprowadź mnie do żywota wiecznego.
Amen.
[KWILENIE DZIECKA]
[MELANCHOLIJNA MUZYKA]
[ZBLIŻAJĄCE SIĘ SYRENY]
[PRZEJMUJĄCA MUZYKA]
[MUZYKA PEŁNA NIEPOKOJU]
Napisy na zlecenie HBO HIVENTY POLAND i Fundacja Siódmy Zmysł
Opracowanie: Aleksandra Gańko